III SA/KR 1134/04

III SA/Kr 1134/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Kremer /przewodniczący/
Halina Jakubiec
Piotr Lechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Piotr Lechowski (spr.) Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 października 2004 r. Nr[...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A.S. kwotę [...],-zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 października 2004 r [...] , po rozpatrzeniu odwołania A.S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2002 r znak : [...] orzekającą o umorzeniu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości A. D. stanowiącej działkę Nr [...] z nieruchomością A.S. stanowiącą działkę [...] , położonymi we Wsi [...] i o przekazaniu sprawy z urzędu Sądowi Rejonowemu. W podstawie prawnej swojej decyzji SKO powołało przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 34 ust.2 , 33 ust.1 i art.31 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz.U. z 2000 z Nr 100 , poz. 1086 z późn.zm. ).
Uzasadniając decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia [...] 2002 r z powołaniem na przepis art.34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjnej kartograficzne , Wójt Gminy [...] umorzył wszczęte na wniosek A.D. jako właścicielki działki Nr [...] we wsi [...] , postępowanie o rozgraniczenie jej nieruchomości , od działki [...] stanowiącej nieruchomość własność A.S. oraz orzekł o przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu
Uzasadniając swoją decyzję Wójt wskazał , że strony nie zawarły ugody , ani nie wyraziły zgody na okazaną według dokumentacji geodezyjnej granicę.
Wyrokiem z dnia 15 marca 2004 r sygn. II SA/Kr 2403/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę A. S. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2002 r Nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania A.S. od wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2002 r.
W odwołaniu A.S. jako właścicielka działki Nr [...] obj. [...] - w uzasadnieniu ,, działki [...] przyznała , że w postępowaniu prowadzonym przez upoważnionego geodetę nie doszło do zawarcia ugody. Podnosiła jednak , że zgromadzony materiał geodezyjny jest niepełny i nie wyjaśniono szeregu istotnych okoliczności dotyczących mapy scaleniowej oraz poprzedniego protokołu granicznego.
Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze , uznało , że zaskarżona decyzja Wójta Gminy [...] jest zgodna z prawem , a argumenty odwołania nie mogą być uwzględnione .
Stanowisko swoje uzasadniło SKO w następujący sposób.
Przytaczając treść przepisów art.34 ust.2 w zw. z art.34 ust.1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne , organ odwoławczy przyjął , że umorzenie postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu do rozpatrzenia Sądowi następujące wówczas , jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu. Natomiast organ jest obowiązany do wydania decyzji o rozgraniczeniu , jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody , ale ustalenia przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych w sprawie dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Za rozstrzygającą okoliczność uznał organ ustalenie faktu istnienia sporu , braku zawarcia ugody i zgodnych oświadczeń stron co do przebiegu granicy.
Analizując zebrany w postępowaniu przed organem l instancji materiał ustalił organ odwoławczy , że spór co do przebiegu granicy między działkami [...] i [...] istnieje , że strony w protokole granicznym z [...]. 2002 r i w protokole rozprawy administracyjnej z [...].2002r wyraźnie oświadczyły , że nie wyrażają zgody na zawarcie ugody oraz , że stanowisko stron co do przebiegu granicy znacznie się różni.
Wskazując na określone przepisem art. 31 ust.2 Prawo geodezyjnego i kartograficznego dowody jakie brane są pod uwagę przy ustaleniu granicy w postępowaniu administracyjnym , powołał się organ odwoławczy na sprawozdanie techniczne upoważnionego geodety M.M . Wynika z niego , ze przebiegu granic nie można jednoznacznie ustalić na podstawie zebranych dowodów , ponieważ są ze sobą sprzeczne , a konkretne punkty graniczne nie pokrywają się z granicą uwidocznioną na mapie ewidencji gruntów .
Zdaniem organu odwoławczego , gdy ugody nie zawarto , a wszystkie zebrane dowody , o których mowa w art.31 ust.2 prawa geodezyjnego i kartograficznego , nie wskazują jednoznacznie i bezspornie przebiegu granicy organ administracji ma obowiązek umorzyć postępowanie i przekazać sprawę sądowi. W przekonaniu Kolegium Odwoławczego postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia ma charakter wstępny wobec zasadniczego w tej kwestii postępowania sądowego , przy czym sąd jest upoważniony do ostatecznego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności danych i rozgraniczenia według kryterium określonego art.153 kodeksu cywilnego.
Za podstawę rozgraniczenia na etapie postępowania administracyjnego organy mogą brać wyłącznie okoliczności wskazane ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wójta Gminy [...] , że wobec braku ugody , sprzeczności dowodów , które bierze się pod uwagę na etapie rozgraniczenia administracyjnego i braku zgodnego oświadczenia stron co do przebiegu granicy , nie zaistniały podstawy do rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu decyzją , a zatem umorzenie postępowania rozgraniczeniowego przed organem administracji i przekazanie sprawy sądowi było uzasadnione .
Wskazano też , że podnoszone w odwołaniu zastrzeżenia co do danych z ewidencji gruntów , mogą być przedmiotem innego postępowania - ewidencyjnego - przed organami właściwymi do prowadzenia ewidencji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję , z wnioskiem o jej uchylenie wraz z utrzymaną w mocy decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2002 r wniosła A.S. . Skargę oparto na zarzucie naruszenia przepisu art. 33 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez jego błędną wykładnię i przyjęcie , że brak zgodnych oświadczeń stron co do przebiegu granicy oraz rozbieżność pomiędzy przebiegiem granicy w terenie z granicą uwidocznioną w ewidencji uniemożliwiła wydanie decyzji w przedmiocie rozgraniczenia.
Zdaniem skarżącej , Wójt Gminy [...] za podstawę swojej decyzji przyjął ustalenie , że w sprawie brak zgodnych oświadczeń stron co do przebiegu granicy , oraz , że istnieje rozbieżność między faktycznym przebiegiem granicy na gruncie , a granicą ewidencyjną jako okoliczności uniemożliwiające wydanie decyzji - nie przewidziane przez przepisy - oraz , że organ odwoławczy akceptował to stanowisko.
W przekonaniu skarżącej - organ administracyjny winien był przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami kpa oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Dopiero w oparciu o takie postępowanie mógł dojść do ustalenia , że nie ma podstaw do wydania decyzji.
Sama rozbieżność między granicą na gruncie a granicą według ewidencji nie była wystarczającą przesłanką do umorzenia postępowania rozgraniczeniowego. Okoliczność taka podlega tylko ocenie na tle zebranych dowodów , czy jest możliwe określenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych , utrwalenia ich na gruncie i sporządzenia odpowiednich dokumentów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi , wskazano , ze przebieg granicy na gruncie i w ewidencji gruntów są sprzeczne , co zdaniem Kolegium wyklucza możliwość prowadzenia dalszego postępowania dowodowego , gdyż art.31 ust.3 ustawy wyklucza możliwość prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tej sytuacji.
Wskazując na przepis § 5 ust.2 lit e rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 14 kwietnia 1999 r w sprawie rozgraniczenia nieruchomości ( Dz.U. Nr 45 , poz. 453 ) podkreślono , że mapa ewidencji gruntów stanowi tylko jeden z dokumentów , stwierdzających przebieg granic nieruchomości, a geodeta nie może -z wyjątkiem zgody stron - ani zmieniać istniejących znaków granicznych by dostosować je do granicy na mapie , ani doprowadzić do zgodności mapy ze znakami i śladami granic.
Wskazano , że geodeta upoważniony dokonał analizy innych danych m.in. szkiców wymierzenia terenu , operatem 173-11130/88 i stwierdził , że istniejącej sprzeczności nie da się wyeliminować przez korektę mapy . Zdaniem Kolegium w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zamknięty katalog środków dowodowych określonych art.31 ust.2 ustawy. Organ wyraził stanowisko , że postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia ma charakter wstępny , a gdy istniej ,, wyraźny " spór graniczny , (a strony i tak mają prawo po wydaniu decyzji o rozgraniczeniu , żądać przekazania sprawy sądowi ) , to niecelowe jest prowadzenie postępowania administracyjnego co do wszystkich aspektów przebiegu granicy .Ustalenia bowiem nie byłyby miarodajne dla sądu , który kieruje się innymi , wskazanymi w art. 153 k.c okolicznościami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył :
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) , przedmiotem kognicji Sądu , jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem .W myśl art.134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd administracyjny sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach sprawy , nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji , że zapadła z naruszeniem przepisów , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
U podłoża rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji leży stanowisko prawne Samorządowego Kolegium Odwoławczego , w myśl którego , gdy ugody nie zawarto a wszystkie zebrane dowody nie wskazują " jednoznacznie i bezspornie " przebiegu granicy , organ ma obowiązek umorzyć postępowanie o rozgraniczenie i przekazać sprawę sądowi w trybie art. 34 ust.2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne .
Stanowisko to jest konsekwencją poglądu , że postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczania ma charakter " wstępny " , wobec zasadniczego w tej kwestii postępowania sądowego , przy czym sąd jest uprawniony do ostatecznego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności danych i rozgraniczenia według kryterium określonego w art. 153 kodeksu cywilnego. Stanowisko to Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w odpowiedzi na skargę , akcentując , ze sprzeczność dowodów wyklucza możliwość prowadzenia dalszego postępowania dowodowego , a wobec możliwości - w wypadku rozgraniczenia decyzją - żądania przekazania sprawy sądowi . niecelowe jest prowadzenie postępowania administracyjnego co do wszystkich , aspektów " przebiegu granicy , zwłaszcza , że Sąd kieruje się innymi , wskazanymi w art. 153 k.c. okolicznościami.
Stanowiska powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela.
Od dnia wejścia w życie przepisów kodeksu cywilnego , tj. od dnia 1 stycznia 1965 r , stosownie do przepisu art. XXXVIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r - Przepisy wprowadzające kodeks cywilny ( Dz.U. Nr 16 , poz. 94 z późn.zm. ) , materialnoprawną podstawę rozgraniczenia stanowi przepis art.153 k.c. regulujący , wyłączające się wzajemnie według ustalonej kolejności kryteria rozgraniczenia .
Zarazem przepis art.152 k.c. nakłada na właścicieli gruntów sąsiadujących obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymaniu stałych znaków granicznych .
Przepisy rozdziału 6 ( art. 29 in ) obowiązującej od dnia 1 lipca 1989 r ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne obecnie ( t.j. Dz.U. z 2005 r Nr 240 , poz. 2027 z późn.zm. ) - zwanej dalej ustawą - regulują dwa dwa rodzaje postępowań administracyjnych : postępowanie w sprawie rozgraniczenia i postępowanie w sprawie wznowienia znaków granicznych .
Celem postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 29 ust.1 i 2 ustawy jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych , utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów , przy czym rozgraniczeniu podlegają granice określonej nieruchomości z przyległą nieruchomością. Taka regulacja oznacza , że istotą sporu o rozgraniczenie jest spór o zasięg prawa własności sąsiadujących nieruchomości , obrazowany przez spór co do przebiegu granic , ( Por. St. Rudnicki , sąsiedztwo nieruchomości , Zakamycze 1998 r , str. 80) .Spór co do przebiegu granic nieruchomości zawiera w sobie spór co do elementów służących ustaleniu tego przebiegu w postaci usytuowania punktów granicznych , których położenie determinuje przebieg linii granicznych .
Zgodnie z art. 29 ust.3 organem właściwym do dokonania rozgraniczenia jest wójt ( burmistrz , prezydent miasta ) , a w wypadkach wskazanych w ustawie - na dalszym etapie postępowania - sąd powszechny.
Przepis art. 30 ust..1 stanowi , że postępowanie o rozgraniczenie przeprowadza się z urzędu lub na wniosek strony , przy czym ust.2 określa sytuacje , w której postępowanie organ wszczyna i przeprowadza z urzędu.
W świetle przepisów art.29 ust.1 i 3 , art.33 ust.3 i 34 ust.2 powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne , zasadą jest , że rozgraniczenie należy do wójtów ( burmistrzów , prezydentów miast ) rozpatrujących sprawę w postępowaniu administracyjnym , a kognicja sądów powszechnych w sprawach o rozgraniczenie ma miejsce tylko wówczas gdy ; 1/ strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy określonej decyzją o rozgraniczeniu , zażąda w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi (art.33 ust.3 ) oraz 2/ gdy organ administracyjny umorzył postępowanie rozgraniczeniowe i przekazał sprawę sądowi ( powszechnemu ) z urzędu do rozpatrzenia ( art. 34 ust.2 ) jeżeli w sprawie nie zawarto ugody likwidującej spór co do przebiegu linii granicznych lub nie ma podstaw do wydania decyzji - t.j. wówczas gdy nie jest możliwe ustalenie przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.
Od zasady , że pierwsza faza postępowania rozgraniczeniowego stanowi postępowanie administracyjne ,a uruchomienie fazy drugiej następuje tylko w sytuacjach określonych art.33 ust.3 lub 34 ust..2 , ustawa w art. 36 przewiduje jeden wyjątek. W toczących się bowiem sprawach o własność lub wydanie nieruchomości lub jej części , jeżeli ustalenia przebiegu granic jest potrzebne do rozstrzygnięcia takiej sprawy , Sąd przed którym sprawa się toczy jest wyłącznie właściwy do rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu , tzn. nie jest dopuszczalne odsyłanie stron do rozstrzygnięcia sporu granicznego w postępowaniu administracyjnym.
O ile z uregulowań ustawy wynika zatem , iż zasadą jest , że sprawa o rozgraniczenie winna być na początku prowadzona w postępowaniu administracyjnym , a kognicja sądów ma miejsce w fazie drugiej w przypadkach ustawą wskazanych , o tyle przepisy prawa materialnego nie przydają postępowaniu administracyjnemu w sprawie rozgraniczenia charakteru postępowania " wstępnego " i w dodatku opartego na innych kryteriach rozgraniczenia , niż wskazane art.153 kodeksu cywilnego.
W świetle przytoczonego już przepisu art.29 ust.1 ustawy , przedmiotem czynności dowodowych organu ( dokonywanych przez upoważnionego geodetę - art.31 ust.1 ) jest ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych.Dalsze czynności upoważnionego geodety nawiązują do dokonanych w tym zakresie ustaleń .
Przepisy art.31 ust.2 i 3 określają rodzaj dowodów , które służyć mogą ustaleniu położenia punktów i linii granicznych jako wyznaczników przebiegu granicy , a zarazem wyznaczają wzajemną relację między dowodami. Należy zaakcentować , iż czynności dowodowe mają miejsce wówczas , gdy mimo nakłaniania stron do zawarcia ugody ( co jest obowiązkiem geodety - art. 31 ust.4 ) spór nadal istnieje i do ugody nie doszło. Wola właścicieli sąsiednich nieruchomości , wyrażona bowiem w ugodzie , mającej moc ugody sądowej może swobodnie określić przebieg granicy między tymi nieruchomościami.
Zgodnie z art. 31 ust.2 przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne , mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. W świetle przepisów §§ 3 , 4 i 5 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r w sprawie rozgraniczenia nieruchomości ( Dz.U. Nr 45 , poz. 453 ) , katalog dokumentów ( innych niż mapy ) , jest dość szeroki , przy czym jedne z nich służą stwierdzeniu stanu prawnego nieruchomości ( § 3 pkt 1 , § 4 ) , a inne określeniu położenia punktów granicznych i przebiegu granic ( § 3 pkt 2 , §5 ). Dopiero jeśli , brak jest danych o których mowa w ust..2 art. 31 , lub są one niewystarczające albo sprzeczne , zgodnie z art. 31 ust.3 ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego świadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy.
Można się zatem zgodzić z poglądem , iż katalog środków dowodowych służących ustaleniu , w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym,, położenia punktów i linii granicznych jest zamknięty , nie jest to jednak równoznaczne z innymi kryteriami rozgraniczenia niż przyjęte w art. 153 k.c. Jednakże katalog środków dowodowych służących organom w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym wskazuje ( potwierdza to § 3 i § 15 pkt 1 c ) powołanego Rozporządzenia ) , że podstawę rozgraniczenia decyzją w istocie stanowią dokumenty obrazujące granice według stanu prawnego nieruchomości Dalsze kryteria rozgraniczenia przewidziane art. 153 kodeksu cywilnego tj. ostatni stan spokojnego posiadania , czy z tzw. ,, uwzględnieniem wszelkich okoliczności " , mogą być przedmiotem proponowanego stronom do ustalenia ugodą przebiegu granicy.
Przepisy ustawy nie mogą być jednak tak rozumiane , iż brak ugody , spór co do granic i brak zgodnego ( w rozumieniu art.31 ust.3 ) świadczenia stron co do przebiegu granicy , stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia braków podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu oraz do umorzenia postępowania administracyjnego w trybie art.34 ust.2 ustawy i przekazania sprawy sądowi.
Istotę decyzji o rozgraniczeniu stanowi rozstrzygnięcie sporu co do przebiegu granic sąsiednich nieruchomości. Brak zatem ugody , czy zgodnego w rozumieniu art. 33 ust. 3 ustawy oświadczenia o przebiegu granic , oraz spór stron w tym przedmiocie , nie przesądzają jeszcze o braku podstaw do wydania decyzji. Dla rozgraniczenia decyzją zbędne jest oczekiwanie od stron , by wskazaną przez geodetę granicę akceptowały. Decydujące dla powstania po stronie organu obowiązku rozgraniczenia nieruchomości decyzją, wobec nie zawarcia ugody jest to , czy w oparciu o zebrane dowody lub zgodne w rozumieniu art.31 ust. 3 ustawy oświadczenia stron możliwe jest ustalenie granic . Sama sprzeczność pomiędzy zebranymi dowodami , nie jest - zdaniem Sadu - wystarczającą przesłanką , do uznania , że brak podstaw do wydania decyzji .Dowody te podlegają ocenie geodety podlegającej uwidocznieniu w opinii ( § 19 pkt 8 i § 15 pkt 3 i § 23 ) i organu ( art. 33 ust.2 pkt 1 ) . Umarzając zatem postępowanie na podstawie art.34 ust.2 i przekazując sprawę z urzędu do rozpatrzenia Sądowi , organ winien dokładnie wskazać przyczyny , które uniemożliwiają rozstrzygniecie decyzją o rozgraniczeniu , a jak jest to sprzeczność między dowodami winien wskazać , na powody dla których nie może o niej rozstrzygnąć w ramach oceny dowodów.
Na tej płaszczyźnie organ l instancji w ogóle sprawy nie rozpatrywał , gdyż przyjął , że wystarczającą przesłanką umorzenia był brak zgody na okazaną przez geodetę granicę i brak ugody.
Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego implikowało płaszczyznę oceny zaskarżonej decyzji Wójta w oderwaniu od jej kontroli z punktu widzenia , zachowania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji wymogów powołanego Rozporządzenia z 14 kwietnia 1999 r w sprawie rozgraniczenia nieruchomości , a w szczególności , czy ( nawet przy przyjęciu stanowiska , że przebieg granicy nie może być ustalony na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron ) zachowane zostały wszystkie wymogi przewidziane § 15 Rozporządzenia .Odniesienie się dopiero w odpowiedzi na skargę do przepisów tego aktu , nie mogło sanować braków uzasadnienia organu II instancji ( art. 107 § 3 kpa ) .
Brak bowiem przesłanek do rozgraniczenia w drodze decyzji , nie zwalnia organu administracji publicznej od dokonania wymaganych prawem czynności i sporządzenia dokumentów poprzedzających przekazanie sprawy sądowi w trybie art. 34 ust.2 ustawy .
Z protokołu granicznego nie wynika czy i na jakich odcinkach i według jakiego przebiegu proponowano stronom zawarcie ugody w trakcie czynności w dniu [...] 2002 r , zwłaszcza w zestawieniu z protokołem rozprawy z [...] 2002 r zarządzonej wyłącznie w celu nakłaniania do ugody.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie l -szym sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ).Uwzględniając skutek procesowy zaskarżonego rozstrzygnięcia - przekazania sprawy sadowi orzeczono jak w pkt II sentencji na podstawie art.151 w/w ustawy.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art.200 i 209 ustawy.