II SA/Bd 530/05

II SA/Bd 530/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Renata Owczarzak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I OSK 11/06 - Wyrok NSA z 2006-11-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 88 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 2, art. 95
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Bd 530/05
UZASADNIENIE
Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] 1999r. M. W. został mianowany z dniem 15 marca 1999r. na stanowisko [...]. Wcześniej pełnił służbę w byłej Komendzie Wojewódzkiej Policji we W.
Na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] 2003r., z dniem 15 lutego 2003r. został on zwolniony ze służby w Policji.
Oświadczeniem mieszkaniowym do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 7 maja 2004r. zainteresowany zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we W. o przyznanie mu równoważnika za brak mieszkania za okres od [...] 1999r. do [...] 2003r., gdy pozostawał na etacie policyjnym KWP w B.
Komendant Miejski Policji we W. decyzją nr [...] z dnia [...] 2004r. odmówił zainteresowanemu przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., z dnia [...] 2004r. utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego.
Wskutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 1 grudnia 2004r. sygn. Akt II S.A./Bd 919/04 uchylono zaskarżoną decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2004r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ nie udowodnił w przekonywujący sposób, że Pan M. W. jako funkcjonariusz [...] wykonywał czynności służbowe w Komendzie Miejskiej Policji we W.
Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Komendant wojewódzki Policji w B., po ponownym rozpatrzeniu odwołania Pana M. W. od ww. decyzji Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] 2004r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji, wskazał, że zgodnie z art. 88 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z odrębnych przepisów, natomiast art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
W oparciu o delegację zawartą w art. 92 ust. 2 ww. ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 28 czerwca 2002r. wydał rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ( Dz. U. Nr 100, poz. 918).
Z treści § 1 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu.
Bezspornym jest fakt posiadania przez M. W. na podstawie decyzji W. Spółdzielni Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] 1987r. prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego we W. przy ul. Ł.
Dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne stało się ustalenie, czy w okresie od 15 marca 1999r. do 15 lutego 2003r. faktycznym miejscem pełnienia służby przez zainteresowanego pozostawała B. czy W.
Do momentu mianowania na stanowisko [..] zainteresowany pracował w [...] we W., w miejscu zamieszkania. W rozkazie personalnym nr [...] z [...] 1999r., w którym mianowano zainteresowanego nie określono miejsca pełnienia służby.
Jak wynika z materiałów zgromadzonych w postępowaniu dowodowym, funkcjonariusz fizycznie nie zmienił miejsca pełnienia służby, chociaż zmienił podległość służbową, gdyż jego przełożonym został Komendant Wojewódzki Policji w B. Pismem z dnia [...] 2004r. ([...]) Zastępca Naczelnika Wydziału [...] w B. stwierdził, że M. W. wykonywał czynności służbowe w pomieszczeniach Komendy Miejskiej Policji we W., co potwierdza także pismo p.o. Naczelnika Wydziału Kryminalnego dnia 17 lipca 2002r. zgodnie z przydzielonym funkcjonariuszowi przez Naczelnika Wydziału [...] zakresem obowiązków służbowych, miał on nadzór nad sprawami prowadzonymi na terenie byłego województwa w.
Zeznanie świadków, funkcjonariuszy KMP we W. którzy zajmowali pomieszczenia biurowe w budynku " E " KMP we W., a także innych funkcjonariuszy z Wydziałów KWP w B., w tym także funkcjonariuszy Wydziału [...] KWP w B, w których miejscem pełnienia służby był ( zgodnie z zakresem obowiązków służbowych) rejon byłego województwa włocławskiego potwierdzili, iż udostępniono im pomieszczenia biurowe w budynku " E " Komendy Miejskiej Policji we W. w celu wykonywania określonych zadań służbowych. Świadkowie widywali M. W. w przeznaczonych dla nich pomieszczeniach budynku "E". Fakt udostępnienia pomieszczeń budynku " E" oraz "A" dla funkcjonariuszy z Wydziałów KWP w B., w tym także dla Wydziału [...] potwierdził w piśmie z dnia [...] 2005r. Ldz. [...] Komendant Miejski Policji we W.
Pomieszczenia biurowe udostępniono funkcjonariuszom KWP w B., na mocy ustnego porozumienia z KWP, a koszty związane z ich użytkowaniem były pokrywane w całości ze środków budżetowych Komendy Miejskiej Policji we W.
Przyjazdy M. W. do Wydziału do B. w celu koordynacji zadań służbowych były uzależnione od potrzeb i odbywały się na podstawie polecenia wyjazdu służbowego ( delegacji), podpisanego przez Naczelnika Wydziału [...] KWP, lub jego zastępcę.
Procedura uzyskania delegacji była zawsze taka sama. Po przyjeździe funkcjonariusza do B. otrzymywał on delegację na przyjazd do B. lub do innej miejscowości i na tej podstawie rozliczał zwrot kosztów przejazdu publicznymi środkami transportu z W. do B. i z powrotem. Za czas pozostawania poza miejscem pełnienia służby (W.) pobierał także dietę w wysokości uzależnionej od ilości godzin przebywania na delegacji.
Jeżeli pobyt zainteresowanego w B. był dłuższy niż jeden dzień, to w dniu przyjazdu do B. wracał on do W., by w następnym dniu ponownie przyjechać do B. Szczegółowe informacje dokumentujące częstotliwość wyjazdów funkcjonariusza do B. i innych miejscowości, związanych z wykonywaniem zadaniami służbowymi przedstawiają delegacje służbowe. Wyjazd zawsze odbywał się z W. Odwołujący się korzystał z samochodu służbowego marki [...]. W wykazie wpisywanym do kontrolki, zawsze widniał wyjazd z KMP W.
W oparciu o przedstawione dowody oraz zeznania świadków, organ stwierdził, że M. W. faktycznie pełnił służbę we W. w miejscu stałego zamieszkania. W związku z powyższym nie została spełniona przesłanka art. 92 ust 1 ustawy o Policji, warunkująca uzyskanie przedmiotowego świadczenia.
Na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., M. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W skardze do Sądu zainteresowany zarzucił błędną interpretację sytuacji prawno - organizacyjnej. Zdaniem skarżącego miejscem pełnienia służby był Wydział [...] KWP w B. W B. były wydawane rozkazy, polecenia wyjazdów i realizacji zadań służbowych. Organ wadliwie uznał za wiarygodne zeznania świadków. Przesłuchane osoby realizowały zadania na terenie podległym ówczesnej KWP B. albo dopiero uczyły się pracy w policji, mając ograniczone kontakty ze skarżącym. Ponadto skarżący podkreślił, że przy specyfice zainteresowań pionu kryminalnego wyjazdy odbywały się z dużą częstotliwością do różnych komend na terenie województwa w tym do W. Skarżący zwrócił też uwagę na aneks do otrzymanego zakresu obowiązków, z którego wynika, że pełnił służbę w Wydziale [...] Komendy wojewódzkiej Policji B. zgodnie z grafikiem służb a w przypadku zaistnienia zdarzeń nadzwyczajnych również na terenie całego województwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że rozkaz którym mianowano skarżącego na stanowisko młodszego specjalisty sekcji I Wydziału [...] KWP w B. nie określił miejsca pełnienia służby.
Do momentu mianowania skarżący pracował w Wydziale [...] KWP we W. Materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że skarżący nie zmienił fizycznie miejsca pełnienia służby, chociaż zmienił podległość służbową, co było już eksponowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Fakt wykonywania czynności służbowych w pomieszczeniach KWP we W. potwierdza pismo z [...] 2004r. Z -cy Naczelnika Wydziału [...] KWP w B. oraz pismo Naczelnika z [...] 2002r. Zgodnie z przydzielonym zakresem obowiązków służbowych skarżący miał nadzór nad sprawami prowadzonymi na terenie byłego województwa w., korzystając z pomieszczeń biurowych KWP we W.. Przyjazdy do B. były uzależnione od potrzeb i odbywały się na podstawie delegacji. Każdorazowo skarżący wracał do W. Skarżący korzystał też z samochodu służbowego należącego do KWP we W. Te okoliczności potwierdzają ustalenie, że skarżący faktycznie pełnił służbę we W. co wynika też z zeznań świadków. Stąd nie zaistniała przesłanka z art. 92 ust 1 ustawy o Policji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz, U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. Zwanej dalej u.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę po względem legalności decyzji i może decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy w dacie jej wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego.
Według ustaleń organu Skarżący od [...] 1987r. zajmuje spółdzielczy lokatorski lokal we W. Z dniem [...] 1999r. na mocy rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skarżący został mianowany na stanowisko [...] Komendy Miejskiej Policji w B.
Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz.58, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z odrębnych przepisów.
Art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
W oparciu o delegację zawartą w art. 92 ust. 2 w/w ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 28 czerwca 2002r. wydał rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918).
Z treści § 1 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia wynika, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu.
W świetle wskazanych unormowań zasadniczego znaczenia nabiera konieczność ustalenia pojęcia miejsca pełnienia służby oraz charakteru pomocy udzielonej funkcjonariuszom w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Przepisy ustawy o Policji na zawierają definicji legalnej pojęcia "miejsca pełnienia służby". Niezbędne jest więc wypełnienie treścią tego pojęcia. Dokument mianowania nie wskazuje miejsca pełnienia obowiązków przez skarżącego, należało więc ustalić gdzie faktycznie skarżący pełnił swoje obowiązki. Organy dokonały analizy przebiegu służby i doszły do wniosku, że miejscem faktycznego pełnienia obowiązków pozyskaniu mianowaniu na stanowisko [...] w KWP w B. był W. Według zeznań świadków oraz treści dokumentów rozliczeniowych kosztów dojazdów i delegacji, miejsce pełnienia faktycznych obowiązków skarżącego nie uległo zmianie pomimo zmiany podległości służbowej.
Zaprezentowane przez organy wnioski w ocenie Sądu nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów i pozwalają na akceptację ustaleń dokonanych przez nie.
W konsekwencji należy uznać, że nie zostały wyczerpane przesłanki określone w art.. 92 ust 1 ustawy o Policji, gdyż skarżący wraz z rodziną posiadał lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby.
W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, ze równoważnik pieniężny za brak lokalu w miejscu pełnienia służby stanowi rekompensatę za niezrealizowanie prawa do lokalu mieszkalnego. Podobne rozwiązanie zawiera art. 94 ust 1 ustawy o Policji. Prowadzi to do wniosku, że w przypadku faktycznego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych nie będzie wchodziło w grę przyznanie kolejnego lokalu czy pomocy finansowej.
W art.. 95 ustawy wyraźnie wskazuje się, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, który posiada lokal mieszkalny w miejscowości w której pełni służbę a więc który ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.
Ustawodawca w ustawie o Policji wprowadził regulacje umożliwiające bezpośrednie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w formie rzeczowej lub w formie rekompensaty pieniężnej.
Skarżący miał niewątpliwie zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, korzystając z lokalu we W. O braku rzeczywistej potrzeby posiadania lokalu w B. lub rekompensaty pieniężnej świadczy dodatkowo fakt ubiegania się o przyznanie równoważnika za remont posiadanego mieszkania. Skarżący otrzymał takie świadczenie. Żądanie w tych okolicznościach równoważnika za brak mieszkania pozostaje w sprzeczności z charakterem i celem przyznawania pomocy w formie finansowej.
Wobec powyższego Sąd uznał, że wydana decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.