II SA/Bd 525/05

II SA/Bd 525/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik /przewodniczący/
Grzegorz Saniewski
Małgorzata Włodarska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 129 par. 2, art. 134, art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
II SA/Bd 525/05
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. ( MGOPS) z dnia [...] 2005r., nr [...] udzielającą skarżącemu B. S. pomocy w postaci zasiłku calowego w wysokości 40 zł. z przeznaczeniem na zakup leków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i dlatego zgodnie z przepisem art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej ( tekst jednolity: Dz. U. Nr 64, poz. 593), pomimo przekroczenia kryterium dochodowego, przyznano jemu zasiłek calowy. Podkreślono, że decyzja przyznająca ten zasiłek ma charakter uznaniowy i że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, wydając ją bowiem zrobił to w oparciu o prawidłowo i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, oraz uwzględniając wielkość przyznanych z budżetu państwa środków finansowych na pomoc społeczną oraz liczbę ubiegających się osób uprawnionych do korzystania z tej pomocy.
Skargę na powyższą decyzję złożył B. S. Skoncentrował się w niej głównie na negatywnej ocenie aktualnej sytuacji społeczno – politycznej w kraju.
Ponadto wskazał na swoją trudną sytuację materialną oraz na zły stan zdrowia. Wyraził też swoje niezadowolenie z przyznania zasiłku celowego w wysokości 40 zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatruje skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: " p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano.
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy.
Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 14 marca 2005r., została doręczona skarżącemu w dniu 21 marca 2005r. ( vide: zwrotne potwierdzanie odbioru decyzji). Czternastodniowy termin do złożenia odwołania, wynikający z przepisu art. 129 § 2 k.p.a. minął więc dla skarżącego z dniem 4 kwietnia 2005r. Najpóźniej w tym dniu skarżący powinien złożyć odwołanie osobiście w Miejsko – Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w K. lub nadać je w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego ( art. 57 § 5 k.p.a.). Tymczasem na odwołaniu skarżącego znajduje się pieczęć MGOPS w Kruszwicy z datą 5 kwietnia 2005r. Jeżeli przyjąć, że tego dnia skarżący osobiście złożył odwołanie MGOPS w K., to jest ono spóźnione o jeden dzień. Brak jednak adnotacji urzędnika o osobistym złożeniu odwołania przez skarżącego. W aktach administracyjnych nie ma także koperty, w której skarżący mógł nadać swoje odwołanie pocztą, na której widniałaby data stempla pocztowego umożliwiająca ustalenie dochowania przez niego terminu do złożenia odwołania. W tej sytuacji istnieje prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowego. Wymaga to jednak wyjaśnienia przez organ II instancji, który jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym podjąć czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 k.p.a. Skutkiem tego decyzja MGOPS w Kruszwicy z dnia 14 marca 2005r. stałaby się ostateczna. Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji, a więc korzystającą z ochrony trwałości ( art. 16 § 1 k.p.a.), skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie podczas ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia przez sąd. Nie poczynienie przez organ II instancji ustaleń, co do zachowania przez skarżącego ustawowego terminu do złożenia odwołania, stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji wyroku.