II SA/Bd 516/04

II SA/Bd 516/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Grażyna Malinowska-Wasik
Mirella Łent /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 40
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 8 września 2004 r. sprawy ze skargi Doroty P.. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych innych niż budowa obiektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu wpisu.
Uzasadnienie
II SA/Bd 516/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z [...] 2004r., nr [...] nakazującej Bogumile i Stanisławowi S. rozbiórkę komina w ich budynku gospodarczym, dalej wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy z nieruchomością położoną przy ul. [...] oraz wyprowadzenie jej na wysokość 30 cm ponad pokrycie dachu, przebudowanie orynnowania, w związku z wykonaniem ściany oddzielenia przeciwpożarowego (ogniomuru), w celu skierowania wód opadowych na własną działkę oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w część dotyczącej uzyskania pozwolenia na użytkowanie i uchylił w pozostałej części, a w tym zakresie nakazał przebudowanie rynny i rur spustowych, tak aby wody opadowe spływały na własną nieruchomość z dala od granicy.
W uzasadnieniu faktycznym podano, że na terenie działki stanowiącej własność Bogumiły i Stanisława S., położonej przy ul. [...] we W., znajduje się budynek gospodarczy wybudowany w 1970r. niezgodnie z planem zagospodarowania działki oraz pozwoleniem na budowę, gdyż w odległości 1,20m. a nie 3m. od sąsiedniej działki, o wymiarach 13,30 x 3,67, a nie 9,30 x 3,60. Niezgodność polegała również na tym, że budynek ten posiadał przewód dymowy. W wykonaniu nałożonego wcześniej przez organ nadzoru budowlanego obowiązku, właściciele przedstawili inwentaryzację i opinię o stanie technicznym budynku oraz inwentaryzację powykonawczą jego lokalizacji i organ orzekł na podstawie tych dokumentów, powołując się na art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229 ze zm.)
Organ stwierdził, że nieuzasadniona jest rozbiórka komina, gdyż nie wykorzystywany jako paleniskowy może służyć do wentylacji pomieszczeń, natomiast wykonanie ściany jest niekonieczne. Organ ocenił opinię rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, złożoną przez właściciela działki sąsiadującej z działką - Bogumiła P., na której wybudowano budynek i uznał, że nie stanowi ona uzgodnienia dokumentacji, przedstawionej przez S., poza tym dokumentacja ta nie wymaga takiego uzgodnienia, a więc nie wnosi nic istotnego do sprawy.
W skardze, Dorota P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji, orzeczenie o rozbiórce. Podniosła to, że decyzja jest enigmatycznie uzasadniona, oparta na nieprawdziwych danych, gdyż budynek usytuowano w odległości 1m. od jej działki. Wskazała, że przewód dymowy wraz z paleniskiem umieszczony w budynku oraz dobudowany garaż są wybudowane z wadami technicznymi. Wody opadowe z dachu tego budynku zalewają ściany jej budynku. Ponadto użytkowanie budynku do hodowli inwentarza i drobiu oraz garażu jako magazyn paliw oraz warsztat, naraża jej interes. Dodała, że określenie daty zakończenia robót powinno nastąpić w dacie zgłoszenia obiektu do użytkowania, co w sprawie nie nastąpiło, natomiast w pewnych odstępach czasu są prowadzone roboty budowlane na spornych obiektach.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie można podzielić wszystkich zarzutów skarżącej.
Na początku należy stwierdzić, że ochrona interesów osób trzecich, a więc i skarżącej w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją obejmuje jedynie zakres kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, zatem fakt sposobu użytkowania obiektu przez właścicieli, jeżeli jest zgodny z przepisami tego prawa, nie podlega kognicji organów nadzoru budowlanego, natomiast jego zgodność może być oceniana w odrębnym postępowaniu - o wydanie pozwolenia na użytkowanie.
Nie ma racji skarżąca twierdząc, że datą zakończenia budowy jest data zgłoszenia obiektu do użytkowania. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 31 października 1996r. (SA/Kr 2859/95, publ. OSP 1997/12/224), że przez pojęcie obiektu, którego budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., należy rozumieć zarówno obiekt całkowicie wykończony, jak i obiekt nie ukończony lub jego część wybudowaną pod rządem prawa budowlanego z 1974 r., przy którym, po wejściu w życie prawa budowlanego z 1994 r., żadnych robót wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie prowadzono, i słusznie za taki obiekt, w świetle zebranego materiału dowodowego, organ uznał sporny budynek gospodarczy.
Rozbiórka tego rodzaju obiektu mogłaby nastąpić na podstawie art. 37 ust. 1 lub 2 cyt. Prawa budowlanego z 1974r. w zw. z art.103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. t.j. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) w przypadku, gdy byłby wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, gdy: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a także jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami.
Wykładnia przepisu art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, uzasadnia wydanie decyzji o przymusowej rozbiórce wyłącznie w sytuacji gdy występuje taka konieczność.
Z zebranego materiału dowodowego w sprawie nie wynikało, by zaszła konieczność, (ważne powody, inne niż niezgodność z przepisami prawa budowlanego) rozbiórki budynku.
W takim przypadku organ słusznie oparł swe działania na art. 40 cyt. ustawy z 1974r. i przeprowadził postępowanie w celu ustalenia zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.
To oznacza, że postępowanie powinno objąć swym zakresem również kwestię stanu zgodności z przepisami bezpieczeństwa pożarowego chronionego prawem budowlanym, jest to więc kwestia istotna z punktu widzenia prawa budowlanego. Zatem ogólne stwierdzenie w opinii dotyczącej stanu technicznego, że budynek jest wybudowany w zgodzie z przepisami przeciwpożarowymi, obok opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który wskazuje na naruszenia konkretnych przepisów prawa budowlanego, co prowadzi do stwierdzenia, że budynek gospodarczy nie spełnia wymogów oddzielenia przeciwpożarowego, nałożył na organ obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 kpa, ustalenia faktu zgodności stanu przedstawionego w opinii złożonej w wykonaniu obowiązku nałożonego przez organ, ze stanem rzeczywistym.
W takim przypadku ogólnikowe uzasadnienie, że wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego jest niekonieczne oraz wskazanie, że opinia przeciwna złożona przez stronę postępowania nie wnosi nic istotnego do sprawy, narusza przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu przez sąd (art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 ze zm)).
W tym stanie rzeczy organ uzupełni postępowanie dowodowe w przedmiocie ustalenia czy stan techniczny spornego budynku jest zgodny z wymogami przepisów prawa budowlanego, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, a w konsekwencji ustalenia czy wymaga on zmian czy przeróbek, o jakich mowa w art. 40 cyt. Prawa budowlanego z 1974r.
W pozostałym zakresie, orzeczenie organu znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, który w żaden sposób nie został podważony przez skarżącą jak tylko przez wskazanie wad budynku, które zostały ocenione w postępowaniu administracyjnym.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że art. 138 kpa nie przewiduje możliwości utrzymania w mocy w części decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto, że nakazanie w decyzji wydanej w trybie art. 40 uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jest zbędne, gdyż zgodnie z art. 42 ust. 1 cyt. Prawa budowlanego z 1974r., inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.
Mając na względzie powyższe, zgodnie z art. 145 oraz 152 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.