II SA/BD 497/04

II SA/Bd 497/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Wojciech Jarzembski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA: Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Barbary Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. umarza postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] (sprawa znak [...]) z dnia 21 września 2000 r. Prezydent Miasta B. na wniosek inwestora - Spółdzielni [...] w B., w oparciu o ustalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla S. (zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] 1994 r.; opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] 1994r.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami przy ul. [...] w B.
Powyższa decyzja została przeniesiona na spółkę "E." Sp. z o.o. z siedzibą w P. (decyzje Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] 2002r. oraz nr [...] z dnia [...] 2002 r.).
W wyniku wniosku wspomnianej spółki Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] (sprawa znak [...]) zmienił swoją decyzję z dnia [...] 2000 r. w ten sposób, że zatwierdził wprowadzone w stosunku do pierwotnego projektu zmiany w zakresie układu funkcjonalnego mieszkań oraz usytuowania garaży. Integralną częścią decyzji był projekt zamienny budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w zespole budynków przy ul. [...] i [...] w B.
Pismem z dnia [...] 2004 r. Barbara Ś., właścicielka nieruchomości przyległej do terenu planowanej inwestycji (działka nr [...]), wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta zarzucając, iż nie zapewnia ona poszanowania jej uzasadnionych interesów, rażąco narusza konstytucyjne prawo własności skarżącej i konstytucyjne prawo do równości. Barbara Ś. w szczególności zarzuciła, że nie zostały zachowane warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690; z późn. zm.) odnośnie usytuowania budynku, zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia, właściwego spływu wód opadowych, usytuowania parkingów względem placu zabaw oraz zapewnienia odpowiedniego współczynnika powierzchni terenu biologicznie czynnej. Skarżąca zarzuciła też, że decyzja Prezydenta nie uwzględnia ograniczeń wynikających z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje na części obszaru obejmującego jej nieruchomość lokalizację obiektu sakralnego. Naruszenia te prowadzą według skarżącej do ograniczenia jej prawa do zagospodarowania i zabudowy terenu, do którego posiada tytuł prawny.
Decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2003 r.
Wojewoda stwierdził, że wprowadzone w stosunku do pierwotnego projektu zmiany nie wpływają na pogorszenie warunków zagospodarowania sąsiedniej działki nr [...] i są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym nie naruszają występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016; z późn. zm.).
Zdaniem Wojewody ograniczeniu w zabudowie i zagospodarowaniu przestrzennym swojej działki skarżąca mogła przeciwdziałać wnosząc o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności doręczonej jej decyzji z dnia [...] 2002 r. (nr [...], znak [...]), ustalającej dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Co do ewentualnej niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego Wojewoda zwrócił uwagę, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, badał on zgodność planowanych zmian z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stwierdzając w tym względzie naruszeń. Jednakże organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania przez ten organ decyzji. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.) miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego osiedla S. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej B. z dnia [...] 1994 r. stracił ważność z dniem [...] 2003 r.
Wojewoda stwierdził również, że jak wynika z akt sprawy, teren działki nr [...] zabudowany jest w większości obiektami o symbolu "g", a więc nie związanymi bezpośrednio z funkcją budownictwa mieszkaniowego. Wobec tego strona, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może wystąpić z wnioskiem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu swojej działki. Uzyskanie takiej decyzji z warunkami szczegółowymi zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy będzie dopiero wiążące w stosunku do decyzji dotyczącej zagospodarowania terenów sąsiednich.
Organ drugiej instancji zauważył także, że każda inwestycja powoduje pewne naruszenia czy też ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, w szczególności w sytuacji intensyfikacji zabudowy mieszkaniowej. Jednakże odmowa wydania pozwolenia na budowę może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku naruszenia konkretnej normy prawnej, co jak wynika z postępowania przeprowadzonego w sprawie zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, nie miało miejsca.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 2004 r. Barbara Ś. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody.
Skarżąca zarzuciła, że zmiany wprowadzone skarżoną decyzją w stosunku do projektu budowlanego z roku 2000 spowodują ograniczenia w przyszłej zabudowie jej działki nr [...], położonej w obszarze urbanistycznym [...], gdzie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla S. przewidziana jest budowa budynku wielorodzinnego i sakralnego.
Wspomniane ograniczenia są zdaniem skarżącej wynikiem zwiększenia wysokości projektowanego budynku (w stosunku do projektu z roku 2000) o 3,5 m. oraz zwiększenia o 70 % powierzchni zabudowy. W konsekwencji budynek, który planuje wznieść na swojej działce, w związku z koniecznością zachowania wymogów należytego oświetlenia (§ 13 i 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) będzie musiał być usytuowany nie w odległości 4 m. od granicy działki - tzn. tak jak pozwalał na to pierwotny projekt, ale w odległości 8,5 m. od granicy, co spowoduje ograniczenie w intensywności zabudowy oraz zmniejszenie o 180 m2 metrażu mieszkań, a tym samym spowoduje niepowetowaną szkodę materialną dla skarżącej.
O tym, że, pomimo stwierdzenia w skarżonej decyzji, iż dokonana zmiana nie pogarsza warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, takie negatywne skutki zaistniały, świadczy zdaniem skarżącej także fakt, że doszło do zawieszenia - do czasu rozstrzygnięcia odwołania od decyzji z dnia [...] 2003 r. - toczącego się z jej wniosku postępowania dotyczącego zgłoszenia zamiaru budowy na działce [...] parkingu składającego się z 10 miejsc postojowych tj. zamierzenia zgodnego z pierwotnym projektem.
Odnosząc się do stwierdzenia zaskarżonej decyzji co do możliwości zaskarżenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2002 r. skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom Wojewody wniosła odwołanie od tej decyzji, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] 2002r. utrzymało ją w mocy. Wojewoda w skarżonej obecnie decyzji stwierdził zatem nieprawdę, co jest naruszeniem praw skarżących określonych m.in. w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwaną dalej "kpa").
Skarżąca zarzuciła też, że planowana inwestycja - po zmianach dokonanych skarżoną decyzją - jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem wbrew postanowieniom tego planu (obowiązującym
w momencie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji), przewiduje budowę "stałych" wjazdów do garaży na obszarze przeznaczonym pod budowę obiektu sakralnego, tj. w miejscu, gdzie można wznosić tylko obiekty tymczasowe. Przewidziana lokalizacja wjazdów do garaży oraz dodatkowo lokalizacja piaskownicy stanowiącej plac zabaw przy granicy działki spowoduje, że na powyższym obszarze, w granicach działki skarżącej, nie będzie możliwa ewentualna realizacja obiektu sakralnego, co jest niezgodnym z przepisami ograniczeniem skarżącej w wykorzystaniu tej części jej nieruchomości.
Odnosząc się do uwag Wojewody odnośnie możliwości wystąpienia o warunki zabudowy (pkt 4 uzasadnienia skarżonej decyzji) skarżąca zwróciła uwagę, że otrzymała taką decyzję, a termin jej ważności (po przedłużeniu) został określony na [...] 2004r.. Treść tej decyzji, pomimo konieczności przestrzegania przepisów art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 5,6, 34 pkt 3 i art. 35 Prawa budowlanego - nie została jednakże uwzględniona w postępowaniu prowadzonym z wniosku spółki E.
Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza również jej konstytucyjne prawa zawarte w przepisach art. 21, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej doszło do nieusprawiedliwionego naruszenia zasady równości, gdyż jej kosztem i z jej niepowetowaną stratą polegającą na zmniejszeniu intensywności zabudowy ("metrażu" w jej przyszłym budynku) oraz zmniejszeniu wartości działki skarżącej (nr [...]) doszło do zwiększenia intensywności zabudowy ("metrażu-) w obiekcie zaplanowanym przez spółkę E. jak też do zwiększenia wartości nieruchomości tej spółki (tj. działek nr [...] i [...]).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewoda zwrócił ponadto uwagę, że zarzut odnośnie ograniczenia skarżącej w zagospodarowaniu jej działki poprzez budowę parkingu pojawił się dopiero na etapie skargi do Sądu Administracyjnego. Na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca jedynie wspomniała o takiej inwestycji, nie przedkładając żadnych dowodów na okoliczność, iż złożyła wniosek dotyczący jej rozpoczęcia. Także w aktach przekazanych Wojewodzie nie było żadnych dokumentów świadczących o wszczęciu takiego postępowania. Wojewoda stwierdził, że sprawa budowy miejsc postojowych może być przedmiotem wyłącznie odrębnego postępowania. Zwrócił też uwagę, że postępowanie z wniosku Barbary Ś. w sprawie miejsc postojowych zostało wprawdzie zawieszone, jednakże organ odwoławczy w dniu [...] 2004 r. (postanowienie znak [...]) uchylił postanowienie wydane w tym przedmiocie.
Wojewoda uznał za nietrafny zarzut, jakoby w swojej decyzji stwierdził, że skarżąca nie skorzystała z możliwości zaskarżenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] 2002 r. Punkt 2 uzasadnienia skarżonej decyzji wskazywał jedynie, że skarżąca mogła z tego prawa skorzystać.
Wojewoda podniósł także, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji był związany oceną o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zawartą w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] 2002 r. Decyzja ta była przedmiotem badania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie stwierdziło jej sprzeczności z planem.
Co do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskanej przez skarżącą (nr [...] z dnia [...] 2003 r.) Wojewoda zwrócił uwagę, że nie jest ona sprzeczna zarówno z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, jak również z wydanym pozwoleniem na budowę. Przejawia się to faktem, iż funkcja terenu określona w wyżej wymienionych decyzjach administracyjnych jest zbieżna, gdyż dotyczy budownictwa wielorodzinnego.
W toku postępowania przed Sądem przedstawiona została decyzja Prezydenta Miasta B. nr [...] (znak sprawy [...]) z dnia [...] 2004 r. (k.45) mocą której decyzja nr [...] z dnia [...]a 2000 r. zmieniona m.in. zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] 2003 r. wydaną dla spółki "E.", została przeniesiona na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlanego P. S. A. z siedzibą w W.
Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. uczestnik - spółka P S.A. wniósł o oddalenie skargi oraz wskazał na dowody w postaci zapisów w dzienniku budowy (k. 344-345) i decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie (k. 353) świadczące o tym, że skarżona decyzja uległa wykonaniu, co tym samym czyni wniosek skarżącej o wstrzymanie jej wykonania bezprzedmiotowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), zwaną dalej p.p.s.a, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie będąc zatem związany zarzutami i wnioskami danej skargi sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu dostrzeżonych w toku kontroli legalności decyzji wszelkich naruszeń prawa i to niezależnie od żądań oraz zarzutów podniesionych w skardze. Działając w powyższym zakresie Sąd dostrzegł z urzędu, że skarżona decyzja została wydana z takim rażącym naruszeniem prawa, które nie zostało wskazane w skardze.
Należy przede wszystkim zauważyć, że zaskarżona decyzja dotyczyła zmiany pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2000 r. która, jak wynika z dołączonej do wniosku spółki E. dokumentacji, wiązała się ze zmianą projektu zagospodarowania działki. Według zatwierdzonego decyzją z dnia [...] 2000 r. projektu budowlanego budynek na działce nr [...] miał być częścią tj. "etapem I" większego obiektu (nazywanego w ówczesnym projekcie "budynkiem nr 2"), którego dalsza część miała być zlokalizowana na nieruchomości skarżącej. Budynek określany jako "etap I" miał mieć kształt prostokąta, zwróconego krótszym bokiem ku działce skarżącej (k. 51 "Projektu budowlanego" branża "Urbanistyka + dokumenty" umowa "[...]" dla obiektu "Budynek nr 1, budynek nr 2 I etap", temat opracowania "Projekt zagospodarowania i uzbrojenia terenu inwestycji oraz wiaty śmietnika" - wykonanego dla inwestora zamawiającego - Spółdzielnia [...]). Według projektu zagospodarowania działki zatwierdzonego zaskarżoną decyzją budynek powiększył swoje rozmiary zyskując kształt litery "L", której dłuższy bok (powstały w wyniku powiększenia pierwotnej powierzchni zabudowy) jest równoległy do znajdującej się na prawo od budynku granicy nieruchomości skarżącej, natomiast poprzedni krótszy bok całego budynku stał się jedynie krótszym bokiem części budynku stanowiącej niejako poziomą, dolną kreskę "L" (por. mapa stanowiąca ostatnią kartę "Tomu I" projektu budowlanego obiektu "Budynek wielorodzinny na działce nr [...] i [...]" branża "projekt zagospodarowania działki" z listopada 2002, sporządzony dla inwestora "E." Sp. z o.o.).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016; z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. w dniu 24 marca 2004 r. Wojewoda powinien przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z:
a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z powyższym przepisem związane są przepisy obowiązującej w dniu wydawania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. W przeciwieństwie do poprzedzającej tą ustawę - ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139; z późn. zm.), ustawa z dnia 27 marca 2003 r. przewiduje, że zmiana zagospodarowania przestrzennego polegająca na budowie obiektu budowlanego co do zasady odbywa się w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w jego braku - w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. art. 39 ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. oraz art. 59 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.).
Wydając zatem zaskarżoną decyzję Wojewoda powinien przede wszystkim ustalić, czy w dniu jej podejmowania nieruchomość objęta przedłożonym mu projektem budowlanym (mającym być podstawą wydawanej decyzji zmieniającej pierwotną decyzję z dnia [...] 2000 r.) była objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku stwierdzenia jego braku - ustalić, czy istnieje dla tej nieruchomości obowiązująca decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, działki nr [...] i [...] objęte były ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla S. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] 1994 r. (opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] 1994 r.). Biorąc pod uwagę datę uchwalenia tego planu, w świetle art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wojewoda słusznie ustalił, że plan ten stracił ważność w dniu 31 grudnia 2003 r. Zaskarżona decyzja powinna mieć zatem oparcie w obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy
z 27 marca 2003 r. jest także decyzja o warunkach zabudowy. Z akt administracyjnych wynika, że takiej decyzji dla przedmiotowych działek nie wydano. Możliwe było w takiej sytuacji, na zasadzie ochrony praw nabytych, oparcie wydanej decyzji o obowiązującą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Dla przedmiotowej nieruchomości taka decyzja została wydana w dniu [...] 2002 r. przez Prezydenta Miasta B. (k. 9 akt administracyjnych organu II instancji), jednakże zgodnie z jej treścią okres jej ważności upłynął z dniem 31 grudnia 2002 r.
Wobec powyższego w dniu [...] 2004 r. dla nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] w B. nie istniał ani obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, ani obowiązująca decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Nie było zatem możliwe dokonanie oceny, którą zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązany był dokonać przed wydaniem pozwolenia na budowę, ewentualnie przed wydaniem mającej takim sam charakter prawny decyzji zmieniającej wydane uprzednio pozwolenie na budowę. W sposób więc jasny i nie budzący wątpliwości zaskarżona decyzja Wojewody została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu.
Stwierdzone naruszenie, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji niezależnie od innych podnoszonych zarzutów, czyni tym samym zbędne rozważania odnośnie słuszności zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto zarzuty skargi w istocie dotyczą wadliwości określonych rozstrzygnięć zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem dostrzeżony brak obowiązującego planu czy też obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu skutkował niemożliwością podjęcia jakiejkolwiek decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, a więc niezależnie od tego, czy możliwe było zawarcie w niej rozstrzygnięć możliwych do zaakceptowania przez skarżącą.
Prowadząc dalsze postępowanie Wojewoda powinien dokonać rozstrzygnięcia sprawy biorąc pod uwagę przesłankę umorzenia postępowania określoną w art. 105 § 1 kpa oraz fakt zakończenia budowy objętej zaskarżoną decyzją.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa Sąd postanowił jak w pkt 1 sentencji.
Jednocześnie, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w pkt 2 sentencji.
Mając na względzie fakt wzniesienia budynku, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, a tym samym wykonania tej decyzji, Sąd uznał także, iż brak jest możliwości orzekania na podstawie art. 152 ww. ustawy tj. w przedmiocie określenia czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana.