II SA/BD 490/24

II SA/Bd 490/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z  art. 61 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2023 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. (tj. Skarżącej), Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p."), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr ewid.[...], w obrębie K. , gmina B. - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji.
Wójt w uzasadnieniu decyzji wskazał między innymi, że Skarżąca wystąpiła o budowę farmy fotowoltaicznej, zlokalizowanej na działce nr [...], która ma powierzchnię 9,0586 ha, przy czym inwestycja realizowana będzie na powierzchni zabudowy do 7,53 ha.
Wójt ustalił ponadto, że teren objęty projektowaną inwestycją znajduje się na obszarze, na którym brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według planu z 1994 r., który utracił ważność z dniem [...] grudnia 2003 r., na obszarze objętym projektem decyzji o warunkach zabudowy nie planuje się realizacji nowych inwestycji celu publicznego. Działka objęta inwestycją położona jest poza obszarami prawnie chronionymi w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1336), a przedsięwzięcie zalicza się do potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.).
Wójt wskazał, że inwestor dołączył do wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] grudnia 2022 r., [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. N. i A. N., decyzją z [...] marca 2024 r., nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta i odmówiło ustalenia warunków zabudowy planowanej przez Skarżącą inwestycji.
Kolegium zwróciło uwagę, że teren, na którym planowana jest inwestycja nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. (uchwała Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r.) nie przewiduje dla omawianego obszaru rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW.
Kolegium zwrócił także uwagę, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest aktem polityki przestrzennej gminy i jest uchwalane dla całego obszaru gminy. Ustawodawca pozostawił gminie, jako podstawowej jednostce samorządu terytorialnego prawo decydowania o rozmieszczeniu urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW z wyłączeniami wynikającymi z art. 10 ust 2a, co stanowi wyraz ochrony interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.). Koreluje to z zasadą ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju, które ustawodawca przyjął za podstawę polityki przestrzennej. Gmina nie ma zarazem obowiązku wskazywania w studium terenów pod budowę w/wym. urządzeń.
Stosownie zaś do art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko wyznacza się w zależności od potrzeb. Potrzeba taka zachodzi zatem wówczas, gdy gmina (jej organ stanowiący), przejawiając zamiar dopuszczenia lokalizacji tego rodzaju obiektów na swym terenie, już w studium takie tereny przewidziała. Podstawą do wyznaczenia w studium terenów pod takie urządzenia jest powołany wcześniej art. 10 ust. 2a.
W ocenie Kolegium nie ulega więc wątpliwości, że organ uchwałodawczy gminy przy ustalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy może przewidzieć wyznaczenie na terenie gminy obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (czyli m.in. elektrownie fotowoltaiczne), a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Wtedy też powinien w studium ustalić rozmieszczenie takich obszarów. Jeżeli takie obszary zostaną w studium wyznaczone to wówczas w treści uchwalonego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania powinny być określone zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. granice terenów pod budowę tego typu urządzeń i ich stref ochronnych (por. wyrok NSA z 2 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2807/16 i z 5 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1470/18; WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/G1 248/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych (w skrócie CBOSA) pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją wyznaczenia na terenie gminy obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, w myśl art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i określenie w jego treści granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko, przy czym te tereny i ich strefy ochronne znajdują się w granicach obszaru, o którym mowa w art. 10 ust. 2a.
W ocenie Kolegium powyższe regulacje należy interpretować w ten sposób, że co do zasady określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), co oznacza, iż ustawodawca na obszarach pozbawionych planu miejscowego respektuje generalną zasadę wolności zabudowy w granicach określonych przepisami szczególnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.), ale także przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak już więc wskazano, brak planu miejscowego dla danego terenu nie oznacza możliwości lokalizacji na nim inwestycji w postaci urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW w drodze decyzji administracyjnej, gdy ustawa przewiduje, że ich lokalizacja wymaga uchwalenia planu miejscowego, a uprzednio określenia tych obszarów w studium. Innymi słowy - lokalizacja inwestycji w postaci urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW możliwa jest co do zasady w oparciu o ustalenia planu miejscowego, którego obowiązek sporządzenia dla przewidzianych w studium obszarów ich rozmieszczenia znajduje swe źródło w przepisach art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (w kontekście przeprowadzonych rozważań por. orzecznictwo odnoszące się do lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m m.in. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., II OSK 931/15, LEX nr 2283326).
Kolegium zauważyło przy tym, iż z uwagi na planowaną moc urządzeń (do 15 MW), nie ma możliwości zastosowania wyłączenia zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p, które dotyczą:
1. wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;
2. urządzeń innych niż wolnostojące.
Z przyczyn wyżej opisanych, zdaniem Kolegium, nie ma wystarczających podstaw prawnych dla uznania, że dla planowanej inwestycji możliwe jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a dodatkowo - dyspozycję zawartą w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Niewątpliwie planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii z uwagi na to, iż zgodnie z powołanym przepisem instalacja odnawialnego źródła energii jest to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
- urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub
- obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego,
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego.
Skoro jednak z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW i o mocy zainstalowanej większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki, wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to zdaniem Kolegium oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być możliwa na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
Jednocześnie, dostrzegając rozbieżności w orzecznictwie sądowo-administracyjnym odnośnie stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach dotyczących farm fotowoltaicznych, Kolegium wskazało, że sądy w takich sprawach nie wykluczają możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, niemniej zwracają uwagę na potrzebę stosowania wykładni systemowej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał to w wyroku z dnia 17.08.2021 r., sygn. akt II SA/Bd 392/21, odwołując się do wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19 -publ. CBOSA).
Wobec tego, w przekonaniu Kolegium stosowanie przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy, normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy większej niż 500 kW, z uwzględnieniem wyjątków dotyczących wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI. VTz i nieużytki oraz urządzeń innych niż wolnostojące (art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3a).
Kolegium podkreśliło, że przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja dotycząca urządzeń infrastrukturalnych powinna więc umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego. Oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji systemów fotowoltaicznych – zdaniem Kolegium należy mieć na uwadze, że ustawodawca dokonał ich rozróżnienia, wprowadzając w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW z pewnymi wyjątkami. W wymienionych przepisach ustanowiono przede wszystkim obowiązek ustalenia w studium rozmieszczenia obszarów, na których lokalizowane będą przedmiotowe urządzenia, w sytuacji, gdy na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie takich obszarów. Natomiast w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę tych urządzeń oraz granice ich stref ochronnych. Regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym, (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX, art. 10).
W przekonaniu Kolegium nie sposób uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (obecnie 500kW, z wyłączeniami), były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (vide: wyroki NSA w sprawach: II OSK 794/16, n OSK 2727/17, II OSK 2758/16 - dostępne jw.). Zatem w sytuacji uznania tego poglądu za słuszny, należy mieć na uwadze konieczność zbadania spełnienia przez planowaną inwestycję wszystkich wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Na konieczność dokonywania wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uwzględniania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy również art. 10 ust 2a u.p.z.p., słusznie zdaniem Kolegium zwrócił uwagę także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 6 grudnia 2022 r., II SA/Bd 138/22. Wprawdzie Sąd nie wyłącza możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy podobnych instalacji odnawialnego źródła energii, jednak kładzie nacisk na konieczność uprzedniego przewidzenia ich lokalizacji w studium obowiązującym na terenie danej gminy. Konstatacja Sądu jest taka, iż w przypadku braku odpowiedniej regulacji w studium o rozmieszczeniu na danym terenie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy wyższej niż wskazana wart. 10 ust. 2au.p.z.p., nie jest możliwe wydanie warunków zabudowy w ogóle. Kolegium zgodziło się z takim stanowiskiem i stwierdziło, że taką też sytuacją ma do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
W ślad za poglądem wyrażonym w przywołanym wyroku WSA w Bydgoszczy z 6 grudnia 2022 r. Kolegium podkreśliło, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje, nie pozostaje wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p., ale powiązany jest również z przepisami, art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Rozmieszczenie instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Rezultat wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinien jednak przede wszystkim pozostawać w zgodzie z systemem norm ustrojowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz z celem ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od tej reguły.
Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało także wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2022 r. sygn. II /Gd 257/22 oraz odwołało się do treści uzasadnienia nowelizacji u.p.z.p. w zakresie odnawialnych źródeł energii, w tym uzasadnienia wprowadzenia treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. obowiązującej z dniem 30 października 2021 r. na mocy art. 5 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1873; uzasadnienie projektu zawarte w druku sejmowym IX.1129).
Wskazując na treść uzasadnienia ustawy Kolegium stwierdziło, że z założeń samego ustawodawcy wynika, że kształtowanie sposobu zagospodarowania przestrzennego w zakresie rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, a wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki, należy do władczych kompetencji gminy, a wyrażają je w studium, którego sporządzenie, co należy również podkreślić - jest dla gminy obowiązkowe.
W takich warunkach prawnych dopuszczenie możliwości lokalizowania w/wym. instalacji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, wydaną z zastosowaniem art. 61 ust 3 u.p.z.p., która została przewidziana dla mikroinstalacji, w ocenie Kolegium prowadzi do wypaczenia zasad, jakimi kieruje się ustawa, celu nowelizacji przepisów, jak i w istocie również pozbawienia gminy kompetencji do władczego określania zasad kształtowania zagospodarowania na swoim terenie.
Uzupełniająco Kolegium dodało, że nowelizacja art. 61 ust 3 u.p.z.p. w zakresie "instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii", dokonana ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524 z późn. zm.) obowiązująca od 29 sierpnia 2019 r., również miała dotyczyć mikroinstalacji, a dokładniej była powiązana z modyfikacją zasady dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizacji budynków, umożliwiając lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną. Wskazuje na to uzasadnienie do art. 4 ustawy nowelizującej (druk VIII.3656 cyt: "W art. 4 wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, modyfikując dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizacji budynków, umożliwiając lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną.").
Powyższe analizy powadzą zdaniem Kolegium do wniosku, że jedynie lokalizacja neutralnych - jak je ocenił sam ustawodawca - z punktu widzenia gospodarki przestrzennej, instalacji fotowoltaicznych do 1 MW mocy zainstalowanej zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki oraz innych urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej nie większej niż 500 kW, może być dokonana poza obszarami przewidzianymi w studium. Pozostałe wymagają więc co najmniej "przewidzenia" w studium. Wobec powyższego Kolegium uznało, że farma fotowoltaiczna o łącznej mocy do 15 MW, przy powierzchni inwestycji wynoszącej do 75300 m (zespół paneli w ilości do 37500 szt.) będzie miała cechy zabudowy produkcyjnej lub przemysłowej.
Kolegium dodatkowo zauważyło, iż planowana budowa farmy fotowoltaicznej, w obszarze pól uprawnych, zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej i wielorodzinnej (dane zawarte w załączniku do decyzji), nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji, co uzasadnia stwierdzenie, że warunek z art. 61 ust 1 pkt 1 nie jest spełniony, a w konsekwencji, nie byłoby możliwe również wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nawet w sytuacji, gdyby rozmieszczenie takich urządzeń było przewidziane w Studium.
Skoro zatem co do zasady nie jest możliwe wydawanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegających na budowie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW i o mocy zainstalowanej większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki, zdaniem Kolegium zaskarżoną decyzję należało uchylić i odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie fermy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 15 MW.
W skardze do Sądu [...] Spółka z o.o. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 59 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w sytuacji, gdy zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy do instalacji odnawialnego źródła energii nie stosuje się warunku tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p.;
2. art. 9 ust. 4 i 5, art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3 a w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokalizacja instalacji fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a u.p.z,p. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] października 2021 r.) nie jest zwolniona z analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. i w konsekwencji instalacje te nie korzystają ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., podczas gdy z przepisów art. 9 ust. 4-5 u.p.z.p. wyraźnie wynika, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej "Studium") nie jest aktem prawa miejscowego i nie może być wiążące przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a tym samym regulacje art. 10 ust. 2a p.z.u.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. przywołane przez Kolegium w odniesieniu do Studium nie stanowią podstawy do wydania lub odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy elektrowni fotowoltaicznej na zawnioskowanym terenie, a przeciwna interpretacja, jakoby instalacja fotowoltaiczną nie korzystała z wyłączenia badania przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p., jest wprost sprzeczna z brzmieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p.i jest interpretacją contra legem;
3. art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych wart. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym, że zamierzenie nie może prowadzić do naruszenia zastanej funkcji terenu i ładu przestrzennego, podczas gdy z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p
4. art. 4 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy gmina nie posiadała planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym organ administracji po analizie stanu faktycznego w kontekście treści art. 61 u.p.z.p. powinien orzec jak we wniosku Inwestora, a nie sugerować się jedynie nieostrą charakterystyką Studium generującą obowiązki jedyne po stronie gminy w przypadku realizacji planowania i zagospodarowania, a nie obligującego Spółkę;
5. art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, pomimo braku ku temu podstaw, w szczególności pomimo spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co doprowadziło do naruszenia prawa własności,
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na:
- niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że w przypadku farmy fotowoltaicznej o mocy powyżej 500 kW przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy badać przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, podczas gdy z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyraźnie wynika wyłączenie badania tych przesłanek, i jest to niezależne od mocy farmy uwzględnianej przez gminę w Studium, bowiem decyzja jest indywidualnym orzeczeniem organu co do określonej lokalizacji - bez uwzględniania Studium, którego treść obliguje jedynie organy gminy co do kierunków polityki a nie co do konkretnych decyzji w oparciu o politykę zagospodarowania przestrzennego;
- całkowitym pominięciu okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczną, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi;
2. art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o interpretację przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dokonaną contra legem, a nadto nie oparcie jej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego skoro Studium w myśl art. 9 ust. 5 u.p.z.p. nie jest aktem prawa miejscowego, a tym samym poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady legalizmu i uniemożliwienie stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria, a nadto pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. (Dz.U. UE.L.2018.328.82 z dnia 21.12.2018 r. z późn. zm.) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i tym samym nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa, oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a nadto przyjęcie w niniejszej sprawie interpretacji niekorzystnej dla strony (pomimo możliwości i powinności zastosowania korzystnej i zgodnej z utrwaloną praktyką) - sprzecznie z zasadą in dubio pro libertate oraz wskazaną wyżej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca zwróciła przede wszystkim uwagę na brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i który wprost stanowi, iż przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (dalej: "u.o.z.e."). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż objętą przez Spółkę wnioskiem inwestycję w postaci budowy farmy fotowoltaicznej uznać należy za instalację odnawialnego źródła w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W planowanym przedsięwzięciu mamy bowiem do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii słonecznej, a więc jako odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu prawnego.
Ponadto Skarżąca zauważyła, iż zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p., obowiązującym od 29 sierpnia 2019 roku, w polskim systemie prawnym każda inwestycja zakwalifikowana jako instalacja odnawialnego źródła energii korzysta ze zwolnienia określonego w wyżej wskazanej normie i w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oznacza brak konieczności weryfikowania, czy planowane zamierzenie spełnia wymóg "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej. Zarówno funkcja, jak i cel wprowadzenia przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest oczywista. Istnieje pewna kategoria zamierzeń budowlanych, które ze względu na swoją specyfikę albo w ogóle nie są w stanie nawiązać do zabudowy sąsiedniej (np. elektrownia wiatrowa, fotowoltaiczną) albo są w stanie, jednak wówczas realizacja zamierzenia traciłaby częstokroć społeczny i ekonomiczny sens (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2017 r. sygn. akt: II OSK 158/16). Z uwagi bowiem na specyfikę inwestycji polegających na budowie farmy fotowoltaicznej zwykle nie może być mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy już istniejącej. Ponadto, oczywistym jest, że spełnienie przesłanki "dobrego sąsiedztwa", w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w większości przypadków farm fotowoltaicznych będzie niemożliwe do realizacji, wobec braku analogicznej zabudowy.
Tym samym żądanie spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w przypadku realizacji inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zdaniem Skarżącej pozostaje nieuzasadnione, a przede wszystkim sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa. Wobec powyższego, przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ administracyjny nie był i nie jest uprawniony, jak również nie ma podstawy prawnej do żądania od Inwestora wykazania spełnienia warunków "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu terenu do drogi publicznej.
Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że ustawodawca nie uzależnił wyłączenia określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. od mocy instalacji odnawialnego źródła energii, zatem jak już wspomniano wyżej każdą instalację odnawialnego źródła energii, również o mocy powyżej 500 kW, należy kwalifikować jako inwestycję nie wymagającą spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Takie stanowisko występuje w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych vide np.: wyroki NSA dostępne w CBOSA: z dnia 29 czerwca 2022r" II OSK 1276/21; z dnia 12 października 2022r., II OSK 1482/21; z dnia 3 listopada 2022r., II OSK 2130/22; z dnia 22 listopada 2022r" II OSK 2249/22; z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 805//23; z dnia 9 maja 2023r., sygn. akt II OSK 911/22, z dnia 1 marca 2023r" sygn. akt II OSK 159/23, z dnia 13 czerwca 2023r., sygn. akt II OSK 1407/22.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
W sprawie nie jest sporne, że teren objęty wnioskiem Skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest położony w obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz znajduje się w obszarze, dla którego nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu. Nie jest także kwestionowane, że planowana przez Skarżącą inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 15 MW stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii (dalej: "u.o.z.e.").
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. o rozmieszczaniu farm fotowoltaicznych, o mocy większej niż wskazana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., organy gminy decydują nie w drodze decyzji o warunkach zabudowy, lecz wyłącznie w ramach władztwa planistycznego. Spór sięga tym samym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i wykładni tego przepisu. Zgodnie z nim, przepisów ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tego artykułu nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Chodzi zatem o to, czy jeżeli moc wnioskowanej farmy fotowoltaicznej przekracza wielkość wynikającą z art. 10 ust. 2a u.p.p.z., to czy w takiej sytuacji należy zastosować 61 ust. 3 u.p.z.p., czy też, jak twierdzi Kolegium, należy przyjąć, że ocena wniosku o wydanie warunków zabudowy dla takiej farmy nie mieści się w zakresie kompetencji organu, gdyż o lokalizacji farm fotowoltaicznych rozstrzyga wyłącznie lokalny prawodawca w ramach ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i to z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych.
Najpierw jednak należy przypomnieć, że znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, a obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r., brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. - nie powinien, zdaniem Sądu, budzić większych znaczeniowych wątpliwości. W przypadku bowiem odnawialnych źródeł energii, przepis ten wprost odsyła do definicji tych źródeł zawartych w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał, w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej odnawialnych źródeł energii, stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Sądu organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem.
Z kolei znajdujące zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy - brzmienie art. 10 ust. 2a u.p.z.p. zostało zasadniczo ukształtowane w drodze nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1873).
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 tego artykułu nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii. W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym tej regulacji zarysowały się odmienne stanowiska. W świetle pierwszego z nich oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji odnawialnego źródła energii, należy mieć na uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne reguły dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wskazane w tych przepisach parametry. Wykładnia przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zatem systemowa i celowościowa. W konsekwencji zwolnienie z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 dotyczy tylko mikroinstalacji odnawialnego źródła energii.
W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa przeciwne stanowisko zgodnie z którym treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p przesądza, iż warunków określonych w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2249/22; z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21).Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższe stanowisko NSA w pełni podziela.
Interpretacja przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna opierać się na zastosowaniu reguł wykładni językowej wobec jednoznacznego i jasnego brzmienia tej regulacji. Wykładnia systemowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z odwołaniem się do treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (przed dniem 30 października 2021 r. – 100 kW) nie jest uzasadniona. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie wprawdzie wskazane regulacje zawarte są w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprawidłowe jest dążenie do ich systemowego powiązania. Instytucje te zostały uregulowane odrębnie, w sposób kompletny. Brak jest uzasadnionych podstaw, by w drodze wykładni rozszerzającej przepisy prawne regulujące w sposób kompletny wydawanie decyzji o warunkach zabudowy były uzupełniane innymi przepisami u.p.z.p. nie odnoszącymi się do tej kwestii. Znaczenie ma także okoliczność, że studium jest aktem planowania przestrzennego, nie jest jednak aktem prawa miejscowego, a tym samym źródłem prawa. Nie wiąże zatem organu wydającego decyzję administracyjną. Jeżeli teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to obowiązuje na nim tzw. państwowy porządek planistyczny, którego konkretyzacja może nastąpić w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy.
Jak podkreślił NSA w przywołanym wyżej wyroku z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22 wyeliminowanie bądź nieuchwalenie planu miejscowego, w sytuacji, gdy obszar inwestycji objęty jest ewentualnie tylko studium nie oznacza, że na tym terenie obowiązują odpowiednie ustalenia studium. Są one wiążące jedynie przy uchwalaniu planu miejscowego i nie mogą zastępować ustaleń planu. NSA w wyroku z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21 wskazał także, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
Z uwagi na powyższe, przepisy art. 10 ust. 2 jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sąd podziela linię orzeczniczą, zgodnie z którą lokalizacja farmy fotowoltaicznej niezależnie od jej mocy, dokonywana jest na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga oceny przesłanek zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej.
Wbrew zaś stanowisku Kolegium, stanowiącemu przede wszystkim skutek błędnej wykładni art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa nie przewidują możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w planie miejscowym. W razie braku takiego planu miejscowego realizacja takiej inwestycji możliwa jest po uzyskaniu stosownej decyzji o warunkach zabudowy i to niezależnie od tego, czy i w jaki sposób rozmieszczenia farm fotowoltaicznych przewidziano w studium. Oceniając zaś wniosek inwestora w tym zakresie organ zobligowany jest zastosować art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Wobec tego zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.").
Ponownie rozstrzygając sprawę organ uwzględni dokonaną w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.) i zgodnie z nią rozpoznają wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 p.p.s.a.