II SA/BD 477/22

II SA/Bd 477/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Wichrowski
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 75 pkt 2 lit d
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Zakładu Wodociągów i Kanalizacji [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Bd 477/22
UZASADNIENIE
Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], w punkcie pierwszym decyzji z dnia [...] 2022 r. znak: [...] odmówił Z. sp. z o.o. w [...] udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie poprzez kanał zrzutowy betonowy oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] oraz ścieków z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej, istniejącym wylotem W-1, do wód jeziora [...], zlokalizowanej na działkach nr [...] obręb [...], gmina [...]. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie było stwierdzenie przez organ, że czas dopływu ścieków komunalnych oraz ścieków z przelewu burzowego do wód ww. jeziora, jest krótszy niż 24 godziny, co jest sprzeczne z zakazem określonym w art. 75 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.). W punkcie drugim decyzji organ odmówił również udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z terenu ww. oczyszczalni, wspólnym kanałem zrzutowym poprzez istniejący wylot W-1 na działce nr [...] obręb [...], do ww. jeziora, z uwagi na to, że dopuszczenie odprowadzenia tych wód z czasem dopływu krótszym niż 24 godziny koliduje z celami środowiskowymi dla wód, co powoduje naruszenie art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne.
Powyższa decyzja została wydana na skutek postępowania wszczętego na wniosek Z. sp. z o.o. w [...] z dnia [...] 2021 r. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą: wprowadzenie poprzez kanał zrzutowy betonowy uchodzący do jeziora [...] oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] – na okres 10 lat; wprowadzenie wód opadowych lub roztopowych z terenu oczyszczalni poprzez kanał zrzutowy betonowy, mający ujście do ww. jeziora – na okres 30 lat; wprowadzenie nadmiarowych ścieków z przelewu burzowego poprzez istniejący przelew burzowy kanałem zrzutowym betonowym z ujściem do wód ww. jeziora – na okres 30 lat.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego (w tym dowodów załączonych do wniosku o wydanie pozwolenia) i danych z Geoportalu Otwartych Danych Przestrzennych stwierdzić mógł, że odległość od wypływu ścieków z oczyszczalni poprzez kolektor zrzutowy zakończony wylotem W-1 do otwartego kanału betonowego uchodzącego do jeziora [...] wynosi ok. 500 m, co powoduje prawdopodobieństwo naruszenia art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne, które wskazuje na zakaz wprowadzenia ścieków do wód jezior, jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny. Organ wskazał, że w dniu [...] 2021 r. przeprowadzony został dowód z oględzin terenu oczyszczalni ścieków i miejsca odprowadzenia ścieków, na podstawie których potwierdzono, że powyższa odległość wynosi około 500 metrów. W ich wyniku organ odstąpił od technicznych pomiarów grawitacyjnego przepływu ścieków, gdyż ilość odprowadzanych ścieków (7200 m3/dobę), sposób ich odprowadzania (kolektor betonowy) i długość kolektora odprowadzającego ścieki (ok. 500 m) wskazują, że nie zostanie spełniony warunek zawarty w art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne. W zakresie dotyczącym udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi obejmujące odprowadzenie wód opadowych i roztopowych organ wskazał, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane są wspólnym wylotem jako mieszanina ze ściekami z oczyszczalni ścieków i pomimo, że w myśl art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne dopuszcza się wprowadzenie wód opadowych i roztopowych do jezior mimo dopływu w czasie krótszym niż 24 godziny, to dopuszczenie takiej mieszaniny kolidowałoby z celami środowiskowymi dla tych wód (art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne).
Od powyższej decyzji skarżący pismem z dnia [...] 2022 r. wniósł odwołanie zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:
- art. 80 ustawy Prawo wodne – poprzez uznanie, że wprowadzenie wód opadowych lub roztopowych koliduje z celami środowiskowymi lub wymaganiami jakościowym dla wód, podczas gdy spełniają one warunki określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311);
- art. 399 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne – poprzez uznanie, że zaprojektowany sposób korzystania z wód nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne, podczas gdy odprowadzane ścieki oraz wody opadowe i roztopowe spełniają warunki określone w ww. Rozporządzeniu, a organ w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób i z jakich przyczyn doszłoby do naruszenia wymagań, o których mowa w tym przepisie;
- art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w skutek uznania, że czas dopływu ścieków do jeziora jest krótszy niż 24 godziny, podczas gdy rzeczywisty czas dopływu to około 54 godziny, a także poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż z tego przepisu wynika, że czas dopływu ścieków do jeziora powinien być liczony od momentu opuszczenia przez ścieki instalacji służącej do ich oczyszczenia, podczas gdy nie wynika to z treści przepisów;
- art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne – poprzez uznanie, że czas dopływu wód opadowych lub roztopowych do jeziora jest krótszy niż 24 godziny oraz ustalenie, że dopuszczenie tych wód wspólnym ze ściekami z kanalizacji sanitarnej kanałem zrzutowym koliduje z celami środowiskowymi dla wód lub wymaganiami jakościowymi dla wód, podczas gdy rzeczywisty dopływ wynosi około 54 godziny, a ścieki i wody opadowe lub roztopowe spełniają wymogi określone w ww. Rozporządzeniu;
- art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. – dalej powoływanej jako k.p.a.) – poprzez uznanie, że czas dopływu odprowadzanych ścieków komunalnych i ścieków z przelewu burzowego oraz wód opadowych lub roztopowych z terenu oczyszczalni wspólnym ze ściekami kanałem zrzutowym wynosi mniej niż 24 godziny, gdy faktyczny czas to około 54 godziny, a także poprzez uznanie, że dopuszczenie wód opadowych i roztopowych koliduje z celami środowiskowym i wymaganiami jakościowymi dla wód.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił przede wszystkim, że ustawa Prawo wodne nie określa, w jaki sposób należy definiować "czas dopływu", w związku z czym brak jest podstaw do uznania, że czas ten powinien być liczony od momentu opuszczenia przez ścieki instalacji je oczyszczającej. Skarżący wskazał, że w omawianym przypadku czas dopływu w jego ocenie powinien być liczony od momentu dopływu ścieków dopływających systemem kanalizacyjnym oraz dowożonych ze zbiornika retencyjnego – do stacji krat zmieszanych, jako najdalszego punktu w sieci, w którym mieszają się wszystkie ścieki oraz wody opadowe i roztopowe, które następnie są oczyszczane. Od tego punktu przepływ ścieków wynosić ma około 54 godziny. Według skarżącego, niezrozumiałą z punktu widzenia środowiskowego jest konieczność, aby ścieki oczyszczone, spełniające wymagania jakościowe, przed trafieniem do jeziora musiały płynąć jeszcze przez co najmniej 24 godziny. Skarżący zaznaczył również, że oczyszczone ścieki z oczyszczalni w [...] odprowadzane do wód jeziora [...] nie naruszają przepisów ustawy prawo wodne i spełniają warunki jakościowe określone w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r., a przede wszystkim brak jest przesłanek do uznania, że dopuszczenie wód opadowych lub roztopowych do wód jeziora wspólnym ze ściekami kanałem zrzutowym koliduje z celami środowiskowymi lub wymaganiami jakościowymi dla wód.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] 2022 r. znak: [...] utrzymał w mocy punkt pierwszy zaskarżonej decyzji dotyczący odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] oraz ścieków z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód jeziora [...], uchylił natomiast punkt drugi ww. decyzji dotyczący odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z terenu oczyszczalni wspólnym ze ściekami z kanalizacji sanitarnej kanałem zrzutowym do wód jeziora [...] i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 75 ustawy Prawo wodne jako podstawę odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] oraz ścieków z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód jeziora [...], ponieważ takie pozwolenie stanowiłoby rażące naruszenie prawa, podkreślając jego wagę w ten sposób, że takie wprowadzenie ścieków wbrew zakazom stanowi wykroczenie w świetle art. 478 pkt 5 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy nie uznał argumentacji skarżącego, że momentem rozpoczęcia dopływu ścieków do jeziora jest dopłynięcie ścieków do oczyszczalni, ponieważ sama usługa wodna jest związania z odprowadzeniem już oczyszczonych ścieków z oczyszczalni. Zdaniem organu II instancji nie można doliczyć do czasu dopływu ścieków do jeziora czasu trwania ich oczyszczania, gdyż jest to czas potrzebny do zmiany ich charakteru z nieoczyszczonych na oczyszczone. Wskazując na § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r., w ocenie organu odwoławczego do wód i ziemi mogą być wprowadzone tylko ścieki oczyszczone. Mając na względzie powyższe, organ II instancji stanął na stanowisku, że odpływ ścieków do jeziora należy rozumieć jako odprowadzenie ścieków już oczyszczonych, dlatego ich odpływ należy liczyć od chwili odprowadzenia ścieków z oczyszczalni. Nadto organ odwoławczy uznał co do odprowadzenia wód opadowych lub roztopowych, iż organ I instancji nie powinien był motywować odmowy wydania pozwolenia w tym zakresie ze względu na odprowadzanie ich wspólnym kolektorem ze ściekami sanitarnymi. W ocenie organu ścieki oraz wody opadowe lub roztopowe powinny być rozpatrywane oddzielnie, a odprowadzone wody opadowe lub roztopowe powinny spełniać stosowne wymogi prawne przed włączeniem ich do wspólnego kolektora. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji powinien wyjaśnić, czy przedmiotowe wody opadowe lub roztopowe stanowią zagrożenie dla wód przed włączeniem ich do kolektora.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając je w części, tj. w zakresie utrzymania w mocy punktu pierwszego decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] dotyczącego odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] oraz ścieków z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód jeziora [...]. Skarżący, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania, zarzucił organowi naruszenie:
- art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w skutek uznania, że czas dopływu ścieków do jeziora jest krótszy niż 24 godziny, podczas gdy rzeczywisty czas dopływu to około 54 godziny, a także poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż z tego przepisu wynika, że czas dopływu ścieków do jeziora powinien być liczony od momentu opuszczenia przez ścieki instalacji służącej do ich oczyszczenia, podczas gdy nie wynika to z treści przepisu. Nadto poprzez niezastosowanie art. 16 pkt 61 ustawy Prawo wodne w skutek uznania przez organ, że zakaz określony w art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne dotyczy ścieków komunalnych, których definicja zawarta została w art. 16 pkt 63 ustawy Prawo wodne, podczas gdy przepis art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne dotyczy ścieków, o których mowa w art. 16 pkt 61 ustawy Prawo wodne;
- art. 16 pkt 63 ustawy Prawo wodne – poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że ścieki komunalne to ścieki oczyszczone, podczas gdy z literalnego brzmienia wynika, że są to ścieki surowe;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. – poprzez wydanie rozbieżnych rozstrzygnięć przez organ w sprawach o tożsamym stanie faktycznym, gdyż organ przedstawił dwie decyzje, którymi udzielił pozwolenia wodnoprawnego, pomimo że w każdym z tych przypadków odległość oczyszczalni to około 300-400 m;
- art. 7 i art. 77 k.p.a. – poprzez uznanie, że czas dopływu ścieków i wód opadowych i roztopowych wynosi mniej niż 24 godziny, podczas gdy faktyczny czas to ok. 54 godziny, a także poprzez uznanie, że dopuszczenie wód opadowych i roztopowych koliduje z celami środowiskowym i wymaganiami jakościowymi dla wód.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. – dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zgodnie z wyżej wskazanymi kryteriami należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej.
Przedmiotem postępowania w sprawie jest ocena prawidłowości decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] 2022 r. w zakresie, w którym utrzymała w mocy odmowę udzielenia Z. sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] oraz ścieków z przelewu burzowego komunalnej kanalizacji ogólnospławnej do wód jeziora [...].
Istota sporu w sprawie, w następstwie decyzji organu odwoławczego, sprowadza się do oceny, czy skarżący wypełnia przesłankę negatywną dopuszczalności wprowadzania ścieków do jeziora wynikającą z art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne, a więc, czy czas dopływu ścieków do jeziora [...] z oczyszczalni w [...] jest krótszy niż 24 godziny. Biorąc pod uwagę powyższe, w niniejszej sprawie trzeba ustalić, od jakiego momentu należy liczyć czas dopływu ścieków do jeziora.
Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne zakazuje się wprowadzania ścieków do wód jezior jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny. Organy obu instancji na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ustaliły zgodnie, że odległość od wypływu ścieków z oczyszczalni w [...] poprzez kolektor zrzutowy zakończony wylotem W-1 do otwartego kanału betonowego uchodzącego do jeziora [...] wynosi około 500 m, co w ich ocenie wpływa na to, że czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny. Co więcej, skarżący nie neguje ustalonej przez organy odległości pomiędzy oczyszczalnią a jeziorem i czasu dopływu ścieków na tym odcinku, wskazuje on jednak, że w jego ocenie czas dopływu ścieków do jeziora oblicza się nie od momentu opuszczenia oczyszczalni przez ścieki, zaś od momentu dopływu ścieków systemem kanalizacyjnym oraz dowożonych ze zbiornika retencyjnego do stacji krat zmieszanych, jako najdalszego punktu w sieci, w którym mieszają się wszystkie ścieki oraz wody opadowe i roztopowe, które następnie są oczyszczane, co w sumie trwać ma około 54 godziny. W niniejszej sprawie ustalić zatem należy, czy czas dopływu ścieków do jeziora należy liczyć od ich wypłynięcia z oczyszczalni czy od ich dopłynięcia do oczyszczalni.
Przepis art. 75 pkt 2 lit. d wyraźnie przewiduje, że wprowadzanie ścieków do wód jezior jest zabronione, o ile czas ich dopływu do takiego zbiornika wodnego wynosi mniej niż 24 godziny. Nie sposób przy tym zgodzić się z argumentacją skarżącego, że wody pochodzące z oczyszczalni nie stanowią już ścieków, o których mowa w tym przepisie. Przede wszystkim twierdzenie, że wody pochodzące z oczyszczalni ścieków wprowadzane do wód lub ziemi nie są ściekami jest irracjonalne. Poza tym wprost z art. 16 pkt 61 lit. a ustawy Prawo wodne wynika, że ścieki to wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze. Nadto w art. 78 ustawy Prawo wodne wskazano, że ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi w ramach zwykłego korzystania z wód albo usług wodnych powinny być oczyszczone w stopniu wymaganym przepisami ustawy. Stosownie natomiast do art. 83 ust. 1 ustawy Prawo wodne, wprowadzający ścieki do wód lub do ziemi są obowiązani zapewnić ochronę wód przed zanieczyszczeniem, w szczególności przez budowę i eksploatację urządzeń służących tej ochronie, a tam, gdzie jest to celowe, powtórne wykorzystanie oczyszczonych ścieków. Urządzenia, o których mowa w przywołanej normie, to m.in. oczyszczalnie ścieków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 217/22, dostęp na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym stanie rzeczy nigdy nie było i nie jest kwestionowane, że ciecz opuszczająca oczyszczalnię ścieków niezależnie od stopnia jej puryfikacji pozostaje ściekiem – zarówno w świetle "starego" Prawa wodnego z 2001 r. (art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), jak i w świetle "nowego" Prawa wodnego z 2017 r. (art. 16 pkt 61 lit. a) (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3667/21; wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 30/20, dostęp j.w.). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie zgadza się z oceną skarżącego, że w niniejszym stanie faktycznym czas dopływu ścieków do jeziora należy liczyć od momentu ich dopłynięcia do oczyszczalni. Zgodnie z powyżej przytoczonymi przepisami i orzecznictwem, wody opuszczające oczyszczalnię ścieków są nadal ściekami, o których mowa w art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne. Nadto przepis ten wyraźnie stanowi, że zakazuje się wprowadzania ścieków – którymi w przedmiotowej sprawie są wody wypływające z oczyszczalni w [...] – do wód jezior, jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny. Stosując się do powyższej argumentacji, stwierdzić należy, że ścieki wypływające z ww. oczyszczalni spływałyby do jeziora w czasie krótszym niż 24 godziny z uwagi na niewielką odległość od wypływu ścieków z oczyszczalni do otwartego kanału betonowego uchodzącego do jeziora [...], wynoszącą zaledwie 500 m.
Reasumując, stwierdzić należy, że w świetle wskazanych powyżej okoliczności, skarżący wypełnia negatywną przesłankę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące wprowadzenie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w [...] do wód jeziora [...] wynikającą z art. 75 pkt 2 lit. d ustawy Prawo wodne, w ten sposób, że ścieki wprowadzane przez skarżącego do wód jeziora [...] z ww. oczyszczalni dopływałyby w czasie krótszym niż 24 godziny. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
Niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.