II SA/Bd 45/20

II SA/Bd 45/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2020-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Leszek Tyliński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 263/21 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 708
art. 24 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), w zw. z art. 26 ust. 5, oraz art. 5 ust. 1, ust. 4 pkt 3, art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017 r., poz. 708), po rozpatrzeniu odwołania B. W. (dalej skarżąca) od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w G. nr [...] z dnia [...].05.2018 r. nakładającej karę pieniężną w kwocie [...]zł w związku z niewykonaniem przez przewoźnika obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu [...].12.2017 r., na drodze wojewódzkiej nr [...], w miejscowości S., położonej w województwie pomorskim, funkcjonariusze P. Urzędu Celno - Skarbowego w G. zatrzymali do kontroli przewozu towarów środek transportu składający się z pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy o numerze rejestracyjnym [...] z towarem, którego przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego, tj. olejem napędowym i benzyną bezołowiową 95 - CN 2710, w łącznej ilości 28.000 litrów. Zgodnie z treścią zgłoszenia do przewozu [...] z dnia [...].12.2017 r., przewóz towaru odbywał się na terytorium kraju. W trakcie przeprowadzonej kontroli, stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów przez przewoźnika towaru, tj. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "[...]" - B. W. z siedzibą w P. . Zgodnie z zapisem widniejącym w pkt 8 protokołu z kontroli z dnia [...].12.2017 r. stwierdzono nieprawidłowość polegającą na zgłoszeniu danych niezgodnie ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru. Ustalono, że w zgłoszeniu o numerze referencyjnym [...], podano inny numer przyczepy z cysterną, niż stwierdzono w trakcie kontroli drogowej.
W związku z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...].01.2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
W dniu [...].05.2018 r. Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. decyzją nr [...] wymierzył karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z niewykonaniem przez przewoźnika obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, tj. zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru.
Na powyższą decyzję organu I instancji pełnomocnik strony wniósł odwołanie (zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji) do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. przekazał przedmiotowe odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił akta sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w G. wskazując, że nie jest właściwy w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G., bowiem nie jest dla niego organem nadrzędnym. W dniu [...].09.2018 r. do Dyrektora Izby Skarbowej ponownie wpłynęły akta przedmiotowej sprawy wraz z odwołaniem, przesłane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G., celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o rozstrzygnięcie sporu pomiędzy Dyrektorem Izby Skarbowej, a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w G. dotyczącego ustalenia organu właściwego w sprawie rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w G. z dnia [...] maja 2018 r.
Szef KAS postanowieniem z dnia [...].11.2018 r. uznał Dyrektora Izby Skarbowej za organ właściwy do rozpatrzenia ww. odwołania.
Decyzji wydanej przez organ I instancji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów:
1) art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039, dalej; "nowelizacja ustawy SENT") poprzez nieumorzenie postępowania mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających takie umorzenie, tj. braku ryzyka jakiegokolwiek uszczuplenia należności Skarbu Państwa w niniejszej sprawie i pełnej świadomości organu, iż stwierdzona drobna nieścisłość w zgłoszeniu SENT wynikała jedynie z oczywistej omyłki strony i nie miała na celu jakiegokolwiek nadużycia obowiązujących przepisów;
2) art. 5 ust. 4, art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1-2 i ust. 5. ustawy SENT poprzez nieuzasadnione nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, w której nie doszło do uszczuplenia wpływów do budżetu państwa, a rozbieżność w nr rejestracyjnym miała wyłącznie omyłkowy charakter, za czym przesądzają okoliczności niniejszej sprawy, wskazujące, iż omyłka ta miała charakter incydentalny i marginalny biorąc pod uwagę ilość codziennie realizowanych przez stronę zgłoszeń SENT;
3) art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, tj. interpretowanie pojęć "interesu publicznego" oraz ,,ważnego interesu przewoźnika" w oderwaniu od ich umiejscowienia systemowego, a więc z pominięciem okoliczności, iż pojęcia te stosowane są na gruncie ustawy SENT; a w konsekwencji poprzez jego niezastosowanie, tj. wadliwą odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie. Pełnomocnik w złożonym odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że P. K. N. O. S.A. pismem z dnia [...].01.2019 r., w odpowiedzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].01.2019 r., potwierdził uiszczenie należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług od transakcji sprzedaży paliw transportowanych na podstawie zgłoszenia [...] z dnia [...].12.2017 r. oraz, że przewóz produktów paliwowych odbywał się ze składu podatkowego.
Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu [...].12.2017 r., w wyniku kontroli zespołu pojazdów przewożącego towar podlegający systemowi monitorowania drogowego, do zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] przewoźnik zgłosił dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, tj. w zgłoszeniu został wskazany inny numer przyczepy niż stwierdzony w trakcie kontroli drogowej. W systemie SENT figurował numer rejestracyjny [...], natomiast faktycznie przyczepa ciężarowa z cysterną oznaczona była numerem rejestracyjnym [...]. Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. 2017 r., poz. 708, dalej jako: ustawa SENT) w art. 24 ust. 1 pkt 2 stanowi, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...].12.2017 r. podmiot wysyłający, tj. P. K. N. O. S.A. przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłał do rejestru SENT poprawnie wypełnione zgłoszenie, uzyskał numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazał ten numer przewoźnikowi. Dnia [...].12.2017 r. przewoźnik, tj. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "[...]" - B. W., przed rozpoczęciem przewozu towaru, uzupełnił zgłoszenie o wymagane ww. przepisami dane, jednakże w dniu [...].12.2017 r., podczas kontroli przewozu towaru, okazało się, że numer rejestracyjny środka transportu dotyczący przyczepy wprowadzony został do zgłoszenia SENT niezgodnie ze stanem faktycznym.
Zdaniem organu powyższe zachowanie przewoźnika wyczerpywało znamiona ww. art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, uprawniając organ I instancji do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W sprawie doszło do naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy SENT, w ten sposób, że do zgłoszenia podane zostały dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu niezgodne ze stanem faktycznym - do systemu podano zupełnie inne dane. Stwierdzona niezgodność danych nie jest zwykłą omyłką pisarską, na co wskazuje każdorazowo pełnomocnik w pismach procesowych. Nieprawidłowość ta polegała na podaniu do zgłoszenia SENT numeru zupełnie innego środka przewozowego, również należącego do Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "[...]" - B. W.. Strona bowiem jest właścicielem zarówno naczepy ciężarowej - cysterny z numerem rejestracyjnym [...] - błędnie wskazanym w zgłoszeniu SENT, jak również przyczepy ciężarowej z cysterną o numerze rejestracyjnym [...] - faktycznie uczestniczącym w przewozie paliwa w dniu kontroli. W ten sposób w systemie SENT widoczny był przewóz paliwa cysterną zamontowaną na samochodzie o numerze rejestracyjnym [...], natomiast niewidoczna dla tego systemu była druga cysterna zamontowana na przyczepie o numerze rejestracyjnym [...], który to numer nie został podany do zgłoszenia. Podanie do zgłoszenia SENT danych dotyczących zupełnie innego środka przewozowego, z punktu widzenia systemu monitorowania przewozu towarów wrażliwych, nie może być traktowane na równi z omyłką pisarską polegającą np. na przestawieniu liter czy cyfr numeru rejestracyjnego. Sytuacja taka uniemożliwiała organom monitorowanie w systemie środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], który w dniu [...].12.2017 r. przewoził paliwo, ale był niewidoczny dla tego systemu, a zatem taki przewóz w sposób istotny naruszał cel ustawy.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, tj. interpretowanie pojęć "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu przewoźnika" w oderwaniu od ich umiejscowienia systemowego, a więc z pominięciem okoliczności, iż pojęcia te stosowane są na gruncie ustawy SENT, a w konsekwencji poprzez jego niezastosowanie, tj. wadliwą odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy SENT (art. 26 ust. 3) wprost regulują przesłanki wymiaru kary pieniężnej, jak i możliwość odstąpienia od nałożenia tej kary wskazując kryteria, które są wymagane, aby organ mógł podjąć odpowiednią decyzję w kwestii odstąpienia.
Organ odwoławczy podał, że organ I instancji pismem z dnia [...].02.2018 r. poinformował skarżącą o możliwości przedłożenia dokumentów potwierdzających sytuację finansową firmy, oraz innych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w celu zbadania przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Strona nie ustosunkowała się do ww. pisma.
Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...].04.2018 r. do organu wpłynęło pismo od pełnomocnika skarżącej, którym wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary, bądź jego zwieszenie lub niepodejmowanie dalszych działań do czasu wejścia w życie nowelizacji ustawy, w świetle której niniejsze postępowanie będzie musiało zostać umorzone. W swoim piśmie przedstawiał stan faktyczny, który znalazł odzwierciedlenie w protokole kontroli. Potwierdził błędny nr rejestracyjny przyczepy, który tłumaczył ilością wprowadzanych zgłoszeń do systemu oraz niedoskonałością platformy PUESC. Wyjaśnił, że przedmiotowy przewóz nie budził zastrzeżeń odnośnie kluczowych parametrów (m.in. ilość, przeznaczenie, adres docelowy, nabywca - podmiot odbierający, itp.).
Organ II instancji zauważył, że na tle dotychczas ukształtowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie stosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przyjęło się stanowisko, że dla dokonania prawidłowej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy SENT (przepis zbieżny systemowo z art. 24 ust. 3), szczególnie w zakresie użytych w nim pojęć "ważnego interesu przewoźnika" i "interesu publicznego", zasadne jest odwołanie się do poglądów prawnych wypracowanych na tle art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. W przepisie tym uregulowana została bowiem możliwość udzielenia przez organ podatkowy ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym.
Zdaniem organu odwoławczego przedstawione przez skarżącą subiektywne okoliczności dotyczące podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, jak popełnienie nie z własnej winy drobnej incydentalnej omyłki nie mogącej nawet potencjalnie doprowadzić do uszczuplenia podatkowego, brak świadomego czy celowego działania, nie są wystarczające do uznania ich z tej perspektywy za adekwatne i miarodajne, bowiem nie mieszczą się w sferze nadzwyczajnych okoliczności, do których odwołuje się orzecznictwo sądowoadministracyjne na tle interpretacji odnośnych przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, którą stosownie do treści odesłania w art. 26 ust. 5 ustawy SENT stosuje się w tych sprawach. Zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych okoliczności zwłaszcza, że konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów winna być powszechnie znana przedsiębiorcom, których te regulacje dotyczą. Ponadto skarżąca (pomimo zawiadomienia) nie dostarczyła szczegółowych informacji i dokumentów potwierdzających sytuację finansową firmy, oraz innych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w celu zbadania przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
Organ stwierdził, że Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "[...]" - B. W. od [...].08.2011 r. wykonuje przewóz drogowy na podstawie Licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, natomiast od [...].12.2004 r. uzyskała koncesję na obrót paliwami ciekłymi. Ponadto, jak wynika z pism procesowych, jest jednym z wiodących hurtowników paliw w Polsce, członkiem Polskiej Izby Paliw Płynnych, który jednocześnie zasiada w Zarządzie Rady Izby.
Powyższe oznacza, że skarżąca od wielu lat dokonuje obrotu paliwami ciekłymi, tj. działa w obszarze zwiększonego ryzyka gospodarczego. Każdy uczestnik obrotu prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw i produktów pochodnych, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, powinien podjąć takie działania, które każdorazowo będą minimalizowały ryzyko występowania nieprawidłowości narażające na dodatkowe obciążenia sankcyjne. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "[...]" - B. W. jest profesjonalnym podmiotem w swojej branży, zatem w sytuacji, gdy przewóz objęty jest systemem monitorowania SENT, winien mieć świadomość konsekwencji związanych z niedopełnieniem obowiązków nałożonych przepisami prawa, wobec czego powinien dołożyć szczególnej staranności w zakresie deklarowania do systemu nadzorowanego przez organy danych zgodnych ze stanem faktycznym. Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, czy omyłki. W przypadku podania do systemu SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym, a w szczególności jeśli dotyczy to danych identyfikacyjnych środka transportu, czyli numeru rejestracyjnego, ustawa postrzega to naruszenie jako szczególnie kwalifikowane nie dopuszczając nawet, w wyniku wspomnianej nowelizacji, zmniejszenia wysokości kary do 2.000 zł. Ustawa w art. 24 ust. 1a, dopuszcza łagodniejsze w skutkach finansowych potraktowanie naruszenia w przypadku, gdy ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych m.in. przez przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, jednakże z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu. Już z tego wynika, że podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym do zgłoszenia SENT numerów rejestracyjnych środka przewożącego towar wrażliwy, nie jest błahą informacją w obliczu ustawy SENT, wg której co do zasady, szczególnie w tym zakresie, pomyłki nie powinny się zdarzać mając na względzie możliwość monitorowania przewozu w oparciu o znaki identyfikacyjne środka transportu przewożącego np. paliwo.
Organ odwoławczy odnosząc przedmiotowe uchybienie do skutków jakie za sobą niesie wskazał, że sytuacja zastana w momencie kontroli powodowała, iż przewóz produktów paliwowych w ilości 28.000 litrów, odbywał się bez możliwości jego monitorowania przez organy. Sytuacja taka obniżała skuteczność kontroli w obszarze obarczonym istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, wobec czego przewóz taki w sposób istotny naruszał cel ustawy, a w związku z czym godził w interes publiczny, uwzględniając wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiła dyrektywa interesu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przedstawionym stanie faktycznym godziłoby w podstawowe zasady sprawiedliwości, równości wobec prawa i powszechności ponoszenia kar za niedopełnienie obowiązków płynących z ustawy. Każdy z przewoźników dokonując przewozu, o którym mowa w ustawie SENT obowiązany jest zgłosić dane zgodne ze stanem faktycznym i w interesie publicznym jest powszechne, prawidłowe stosowanie przez nich przepisów prawa. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przyznanie ulgi w takim stanie faktycznym prowadziłoby do nieuzasadnionego faworyzowania strony i godziłoby w zasady równości i sprawiedliwości społecznej.
Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołania, w zakresie niedoskonałości platformy PUESC poprzez brak możliwości stałego przypisania przyczepy do określonego ciągnika - co wg pełnomocnika miałoby znacznie zmniejszyć ryzyko tego rodzaju omyłek jak w niniejszej sprawie. Wg niego występowanie tego rodzaju drobnych omyłek jest w zasadzie nie do uniknięcia. W ocenie organu II instancji właśnie przypisanie przyczepy do określonego ciągnika spowodowałoby dopiero zarzuty wobec takiego rozwiązania na platformie PUESC w sytuacji wystąpienia omyłek z uwagi na niedokonanie zmiany przypisania, gdyby była konieczna, i zatwierdzeniu sugerowanego przez platformę przypisania. Oczywistym jest, że taki środek przewozowy jakim jest przyczepa z samej istoty użytkowania nie powinna mieć przypisania do określonego ciągnika, który jest elementem zmiennym.
W ocenie organu II instancji zarzut dotyczący niedoskonałości platformy PUESC w opisanym zakresie jest absurdalny i nie może mieć wpływu na wynik sprawy.
Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania w postaci:
- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której Naczelnik przyjął, iż pomimo tego, że nie doszło do uszczuplenia wpływów do budżetu państwa, a drobne niedociągnięcie w postaci niewłaściwego nr. przyczepy stanowiło wyłącznie zwykłą omyłkę pisarską, doszło do naruszenia przepisów ustawy SENT skutkującego nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł;
- art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe rozpatrzenie i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. poprzez wadliwe ustalenie, jakoby skarżąca uniemożliwiła organom monitorowanie w systemie przewozu towarów, w sytuacji, w której przewóz był realizowany zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego z cysterną (którego nr rejestracyjny został wskazany w zgłoszeniu SENT w sposób prawidłowy) oraz dodatkowej przyczepy (w odniesieniu do której omyłkowo ujęty został nieprawidłowy nr rejestracyjny - przynależny do drugiej przyczepy będącej własnością skarżącej).
2. prawa materialnego w postaci:
- art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039) poprzez nieumorzenie postępowania mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających takie umorzenie, tj. braku ryzyka jakiegokolwiek uszczuplenia należności Skarbu Państwa w niniejszej sprawie i pełnej świadomości organu, iż stwierdzona drobna nieścisłość w zgłoszeniu SENT wynikała jedynie z oczywistej omyłki skarżącej i nie miała na celu jakiegokolwiek nadużycia obowiązujących przepisów;
- art. 5 ust. 4, art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1-2 i ust. 5. ustawy SENT poprzez nieuzasadnione nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, w której nie doszło do uszczuplenia wpływów do budżetu państwa, a rozbieżność w nr. rejestracyjnym miała wyłącznie omyłkowy charakter, za czym przesądzają okoliczności niniejszej sprawy, wskazujące, iż omyłka ta miała charakter incydentalny i marginalny biorąc pod uwagę ilość codziennie realizowanych przez skarżącą zgłoszeń SENT;
- art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, tj. interpretowanie pojęć "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu przewoźnika" w oderwaniu od ich umiejscowienia systemowego, a więc z pominięciem okoliczności, iż pojęcia te stosowane są na gruncie ustawy SENT; a w konsekwencji poprzez jego niezastosowanie, tj. wadliwą odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w G. z dnia [...].05.2018 r. nakładającej karę pieniężną w kwocie [...]zł w związku z niewykonaniem przez przewoźnika obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego.
Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącą, jako przewoźnika, kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia określonego w art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy o systemie monitorowanie przewozu poprzez zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru. Sporna kara pieniężna została wymierzona na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Ustawa o systemie monitorowania przewozu określa zasady monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu (art. 1 pkt 1 i 2). System monitorowania przewozu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy (art. 3 ust. 1).
Zgodnie z art. 5 ust. 1, ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy o systemie monitorowania przewozu w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej ,,dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. W przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Użyte w ustawie o systemie monitorowania przewozu określenie środek transportu to w myśl art. 2 pkt 11 lit. a pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z kolei zgłoszenie to stosownie do art. 2 pkt 16 ustawy o systemie monitorowania przewozu zgłoszenie przewozu towaru do rejestru zgłoszeń określonej ilości tego samego rodzaju towaru albo określonych ilości różnych rodzajów towaru przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu.
Niewykonanie tego obowiązku przez przewoźnika objęte jest sankcją. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania przewozu w przypadku, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Kontrolę przewozu towarów przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań (art. 13 ust. 3 i 4 ustawy o systemie monitorowania przewozu). Kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym (art. 13 ust. 1 pkt 1, 2 ustawy o systemie monitorowania przewozu). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli kontrolujący sporządza protokół (art. 13 ust. 7 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania przewozu).
Nie jest sporne, że podczas kontroli przeprowadzonej [...] grudnia 2017 r. stwierdzono, że skarżąca jako przewoźnik, wykonywała przewóz towaru w postaci produktów paliwowych (benzyna bezołowiowa – EUROSUPER 95, olej napędowy EKODIESEL, olej napędowy VERVA) – CN 2710 w ilości 28000 litrów podlegający systemowi monitorowania (art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o systemie monitorowania przewozu). W zgłoszeniu przewozu towaru z [...].12.2017 r. [...] wpisano nr rejestracyjny pojazdu samochodowego [...] oraz przyczepy o nr rejestracyjnym [...], podczas gdy przewóz ten wykonywany był pojazdem samochodowym o nr. rejestracyjnym [...] oraz przyczepy o nr. rejestracyjnym [...].
W piśmie z [...] marca 2018 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia kary, bądź jego zwieszenie lub niepodejmowanie dalszych działań do czasu wejścia w życie nowelizacji ustawy, w świetle której niniejsze postępowanie będzie musiało zostać umorzone. W swoim piśmie przedstawiła stan faktyczny, który znalazł odzwierciedlenie w protokole kontroli. Potwierdziła błędny nr rejestracyjny przyczepy, który tłumaczy ilością wprowadzanych zgłoszeń do systemu oraz niedoskonałością platformy PUESC. Wyjaśniła, że przedmiotowy przewóz nie budził zastrzeżeń odnośnie kluczowych parametrów (m.in. ilość, przeznaczenie, adres docelowy, nabywca - podmiot odbierający, itp.). Uważa, że opisanych w protokole okoliczności nie sposób klasyfikować jako niewypełnienie obowiązków, ewentualnie przedmiotowa nieprawidłowość miałaby charakter drugorzędny oraz w żaden sposób nie powodowała uszczupleń Skarbu Państwa. W swoim piśmie skarżąca powołała się również na art. 24 ust. 1a, art. 30 ust. 4 projektu ustawy (druk sejmowy nr 2156) oraz art. 10 i art. 12 przepisów przejściowych przedmiotowej regulacji. Skarżąca powołała się także na rozstrzygnięcie innego organu, który umorzył postępowanie.
W sprawie nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca zgłosiła dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru. W ocenie sądu, ustalenie to zasadnie skutkowało nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania przewozu w wysokości [...] zł. Bez zmiany tych danych w systemie przewóz nie powinien być kontynuowany, gdyż tak jak zgłoszenie pierwotne musi być dokonane przed rozpoczęciem przewozu, tak również aktualizacja zgłoszenia w trakcie trwania przewozu winna być warunkiem jego kontynuacji. Podmiot zobowiązany przepisami ustawy o systemie monitorowania przewozu, do niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli danych niezgodnych ze zgłoszeniem naraża się na sankcję wynikającą z braku wypełnienia obowiązków ustawowych (por. wyrok WSA w Krakowie z 10 sierpnia 2018 r., III SA/Kr 616/18). Przepisy ustawy o systemie monitorowania przewozu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki: WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2018 r., II SA/Bk 591/18 i z 20 grudnia 2018 r., II SA/Bk 523/18; WSA w Krakowie z 29 listopada 2018 r., III SA/Kr 1014/15; WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., III SA/Gd 52/18).
W uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów wskazano, że ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za ,,wrażliwe", ułatwić walkę z ,,szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Nielegalny obrót paliwem to najczęściej obrót paliwem nieznanego pochodzenia, o niemonitorowanych parametrach jakości, które potem jest oferowane do sprzedaży. W celu zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów, w tym wyrobów akcyzowych, wskazane jest, by przewóz niektórych towarów był rejestrowany. Obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako ,,wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję. W uzasadnieniu do art. 8 ustawy podkreślono konieczność aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu przewozu towarów, np. w razie konieczności zmiany środka transportu w celu umożliwienia zachowania zgodności danych podanych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym. Natomiast uzasadniając nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości [...] zł za brak aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu wskazano, że niedokonanie aktualizacji zaburzałoby funkcjonowanie systemu monitorowania i uniemożliwiało skuteczną kontrolę, stąd potrzeba dyscyplinowania podmiotów obowiązanych do dokonania określonych czynności (druk nr VIII.1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów).
Ustawa o systemie monitorowania przewozu weszła w życie 18 kwietnia 2017 r., za wyjątkiem przepisów dotyczących nakładania na podmioty kar pieniężnych i mandatów, które zaczęły obowiązywać 1 maja 2017 r. Ustawodawca przewidział więc okres przejściowy, w którym nie karano uczestników przewozu towarów za naruszenia przepisów.
Z dniem 14 czerwca 2018 r., na co zwrócił uwagę w skardze pełnomocnik skarżącej, stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego, na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1039 - zwana dalej "ustawą nowelizującą") dokonano obszernej nowelizacji ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
Zgodnie z treścią art. 12 ustawy nowelizującej, do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem decyzji ostatecznej stosuje się art. 24 ust. 1a i art. 30 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W przypadku gdy ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, postępowania te umarza się.
Należy zauważyć, że w wyniku nowelizacji dodano art. 24 ust. 1a, który stanowi, że w przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający, a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2000 zł.
Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli zespołu pojazdów dotyczyły numeru rejestracyjnego środka transportu, zatem sytuacja faktyczna nie wyczerpuje dyspozycji ww. art. 24 ust. 1a ustawy SENT po nowelizacji, zgodnie z którym nieprawidłowości nie mogą dotyczyć numeru rejestracyjnego środka transportu. Taka sytuacja wyklucza możliwość nałożenia kary pieniężnej w niższej wysokości, tj. 2.000 zł.
Skład orzekający w niniejszej sprawie również aprobuje stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że pomimo dokonanych zmian w przepisach, na które powołuje się pełnomocnik, dla odpowiedzialności przewoźnika nie ma znaczenia podnoszony fakt neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu w treści zgłoszenia SENT. Wprawdzie w wyniku nowelizacji ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 10 maja 2018 r., od 14 czerwca 2018 r. obowiązuje rozwiązanie, zgodnie z którym w przypadkach, gdy w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno - skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723 i 1000), stwierdzono naruszenie przepisów ustawy, które nie spowodowało uszczupleń podatku VAT oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (art. 30 ust. 1 i 4 ustawy), jednakże powyższego nie stosuje się do przewoźników, o czym stanowi art. 30 ust. 5 ustawy SENT, który wyłącza przewoźników z grupy pomiotów, w stosunku do których stosuje się takie rozwiązanie.
Zdaniem sądu, konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania.
Przepisy ustawy o systemie monitorowania przewozu uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3). Sytuacji skarżącej dotyczy art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przewozu. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przewozu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych.
Organy obu instancji rozważyły możliwość zastosowania w stosunku do skarżącej ulgi określonej w powołanym art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przewozu (np. Naczelnik P. Urzędu Celno - Skarbowego w G. pismem z dnia [...].02.2018 r. poinformował stronę o możliwości przedłożenia dokumentów potwierdzających sytuację finansową firmy w celu zbadania przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej - strona nie ustosunkowała się do ww. pisma) i słusznie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Organy zasadnie wskazały na wyjątkowy charakter tej instytucji. Podkreślić należy, że wprawdzie pojęcia ,,ważnego interesu przewoźnika" oraz ,,interesu publicznego" nie zostały zdefiniowane w ustawie, lecz w orzecznictwie wskazuje się, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa ,,ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Pojęcia ważnego interesu nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza podmiot w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na nim zobowiązań. Natomiast dobrem, które mieści się w pojęciu interesu publicznego jest zaufanie obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 15 listopada 2018 r., III SA/Kr 862/18, z 29 listopada 2018 r., III SA/Kr 1014/18; wyrok WSA w Łodzi z 29 maja 2019 r., III SA/Łd 241/19). Zdaniem sądu, wartością taką jest również szczelność systemu podatkowego. Niezapłacone podatki powodują bowiem uszczuplenie wpływów do budżetu państwa i pośrednio nadmiernie obciążają uczciwych podatników. Skuteczny pobór podatków wyrównuje warunki prowadzenia działalności gospodarczej i istotnie wpływa na zmniejszenie poziomu zakłóceń gospodarczych, w tym konkurencję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo uznano, że okoliczności, które miały usprawiedliwiać niedopełnienie przez skarżącą obowiązku niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu (niedoskonałość platformy PUESC, bowiem ze względu na brak możliwości stałego przypisania przyczepy do określonego samochodu ciężarowego i jednocześnie przy uwzględnieniu skali dokonywanych w ciągu dnia zgłoszeń SENT, nawet przy zachowaniu najwyższych standardów staranności, nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie tego rodzaju drobnych pomyłek wiążących się de facto z przekopiowaniem niewłaściwego nr przyczepy) nie mają charakteru nadzwyczajnych, ponadprzeciętnych. W ocenie sądu, nie są to okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć i, na które nie miała wpływu. Świadczą one jedynie o braku należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej. Możliwość np. wystąpienia błędu związanego z przekopiowaniem niewłaściwego nr przyczepy, wystąpienia awarii pojazdu samochodowego i konieczność dostarczenia towaru w wyznaczonym terminie, o określonej godzinie są wręcz typowymi elementami ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przewozu towarów. Przedsiębiorca planując przewóz towarów, powinien wziąć je pod uwagę i tak go zorganizować by zapewnić przy tym przestrzeganie przepisów prawa, w tym obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania przewozu.
Zdaniem sądu, zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby skarżąca wykazała spełnienie przesłanki ,,ważnego interesu przewoźnika" lub ,,interesu publicznego", które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy uwzględnienie tego rodzaju argumentacji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej stworzyłoby warunki do omijania przepisów przez innych przewoźników, którzy także powoływaliby się na tego rodzaju okoliczności. Konsekwencją tego byłoby nierealizowanie celów określnych w ustawie.
Dodać należy, że ustawodawca ustawą z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039) znowelizował z art. 24 ustawy o systemie monitorowania przewozu. Na mocy art. 1 pkt 26 dodał do art. 24 ust. 1a stanowiący, że w przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający, a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Ustawodawca łagodząc w art. 24 ust. 1a ustawy o systemie monitorowania przewozu skutki nieprawidłowości w zgłoszeniu w sytuacji określonej w tym przepisie uznał jednak, że nieprawidłowości dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu nie stanowią oczywistego błędu. Potwierdza to tylko, że ten element zgłoszenia ma szczególne znaczenie dla realizacji celów ustawy - monitorowania przez organy przewozu towarów ,,wrażliwych".
Poza tym należy podkreślić, że stwierdzona niezgodność danych nie jest zwykłą omyłką pisarską, na co wskazuje pełnomocnik skarżącej w skardze i wcześniejszych pismach. Nieprawidłowość ta polegała na podaniu do zgłoszenia SENT numeru zupełnie innego środka przewozowego, również należącego do skarżącej. Strona bowiem jest właścicielem zarówno naczepy ciężarowej - cysterny z numerem rejestracyjnym [...] - błędnie wskazanym w zgłoszeniu SENT, jak również przyczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...] - faktycznie uczestniczącym w przewozie paliwa w dniu kontroli. Podanie zatem do zgłoszenia SENT danych dotyczących zupełnie innego środka przewozowego, z punktu widzenia systemu monitorowania przewozu towarów wrażliwych, nie może być traktowane na równi z omyłką pisarską polegającą np. na przestawieniu liter czy cyfr numeru rejestracyjnego. Sytuacja taka uniemożliwiała organom monitorowanie w systemie środka przewozowego o numerze rejestracyjnym [...], który w dniu [...].12.2017 r. przewoził paliwo, ale był niewidoczny dla tego systemu, a zatem taki przewóz w sposób istotny naruszał cel ustawy.
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy ustawy o systemie monitorowania przewozu, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafnie również uznały, że nie zostały spełnione przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, określone w art. 24 ust. 3 wymienionej ustawy.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) sąd oddalił skargę.