II SA/Bd 448/23

II SA/Bd 448/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1082
art. 39a ust. 3
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią na uchwałę Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 listopada 2022 r. nr LVIII/1178/2022 w przedmiocie ustalenia stawki za 1 km przebiegu pojazdu, uwzględnianej przy obliczaniu zwrotów kosztów przewozu dzieci, młodzieży, uczniów i rodziców oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Bd 448/23
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 22 marca 2023 r. Prokurator Rejonowy w Nakle nad Notecią wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią z dnia 24 listopada 2022 r. nr LVIII/1178/2022 w sprawie ustalenia stawki za 1 km przebiegu pojazdu, uwzględnionej przy obliczaniu zwrotu rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży, uczniów, oraz rodziców. Zarzucił jej istotne naruszenie przepisów prawa, a mianowicie art. 39a ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1082 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 ustawy oz dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 559 ze zm.) poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej, z ten sposób że w § 1 zaskarżonej uchwały określono stawkę za 1 km przebiegu pojazdu uzależniając jej wysokość jedynie od pojemności silnika pojazdu dla wszystkich innych kategorii, w sytuacji gdy ustawodawca ww. wyróżnik przewidział jedynie dla samochodów osobowych, a nie dla motocykli czy motorowerów.
W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W odpowiedzi na skargę przedstawiciel organu wskazał, że uznaje skargę za zasadną i wnosi o umorzenie postępowania. Następnie pismem z dnia 10 maja 202 r. poinformował, że w dniu 27 kwietnia 202 r. została podjęta przez Radę Miejską w Nakle nad Notecią uchwała nr LXV/1260/2023 w sprawie ustalenia stawki za 1km przebiegu pojazdu, uwzględnionej przy obliczeniu zwrotu rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży, uczniów oraz rodziców, która jest zgodna z treścią skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm., dalej u.s.g.).
Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
Zatem podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, których Sąd po rozpoznaniu skargi Prokuratora nie stwierdził względem zaskarżonej uchwały.
Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 39a ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r., poz. 1082; ze zm). Zgodnie z powyższym przepisem stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu określa rada gminy, w drodze uchwały, przy czym stawka ta nie może być niższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201).
W świetle tego przepisu, określając minimalne stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu rada gminy zobowiązana jest uwzględnić regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalenia oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., Nr 27 poz. 271 ze zm.), wydanym na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Przywołane rozporządzenie, w stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania kwestionowanej uchwały stanowiło zaś, m.in. że koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
1) dla samochodu osobowego:
a) pojemności skokowej silnika do 900 cm3 - 0,5214 zł,
b) pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 – 0,8358 zł,
2) dla motocykla - 0,2302 zł,
3) dla motoroweru - 0,1382 zł.
W ocenie Prokuratora zakwestionowana w niniejszej sprawie uchwała Rada Miejskiej w Nakle nad Notecią, ustalająca stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu, uwzględnianą przy obliczaniu wysokości zwracanych kosztów przewozu dzieci, młodzieży, uczniów oraz rodziców, istotnie narusza art. 39a ustawy Prawo oświatowe poprzez niedozwolone niedopełnienie delegacji ustawowej. Naruszenie to zdaniem strony skarżącej polegać miało na ustaleniu stawki za 1 km przebiegu pojazdu, uzależniając jej wysokość jedynie od pojemności skokowej silnika pojazdu dla wszystkich kategorii pojazdów, nie regulując odrębnie stawek dla motocykli i motorowerów.
Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej zwrócić należy uwagę, że w omawianym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury określono jedynie maksymalną stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu dla pojazdów używanych do celów podróży służbowych. Nie ma zaś regulacji dotyczących minimalnej stawki. Przyjąć należało zatem, że wolą ustawodawcy było by stawka ustalana przez radę gminy na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w przepisie art. 39 a ustawy nie była niższa niż kwoty wskazane w ww. rozporządzeniu.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ustawodawca, nie przewidział obowiązku kategoryzacji pojazdów i wprowadzania odrębnych stawek dla samochodów osobowych, motocykli i motorowerów. Istotne jest jedynie by rada gminy w taki sposób uregulowała stawki za przewóz dzieci, młodzieży, uczniów oraz rodziców, by niezależnie od tego jakim pojazdem będzie odbywał się taki przewóz, stawka za 1 kilometr przebiegu pojazdu nie była niższa od tej jaka przewidziana była w § 2 rozporządzenia dla przejazdów pojazdem używanym do celów służbowych.
Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że niewskazanie w kwestionowanej uchwale odrębnych stawek dla motocykli i motorowerów nie oznacza, że nie przewidziano możliwości zwrotu kosztów przewozu tymi pojazdami. W świetle treści uchwały stawkę za 1 kilometr przebiegu takiego pojazdu określać się będzie w oparciu o pojemność skokową jego silnika. Oznacza to, że dla motorowerów, których pojemność skokowa silnika nie powinna przekraczać 50 cm3 (zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 46 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym) – stawka ta będzie wynosiła 0,5214 zł. W przypadku zaś motocykli stawka ta będzie wynosiła 0,5214 zł (przy pojemności skokowej silnika do 900 cm3) lub 0,8358 zł (przy pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3).
Biorąc pod uwagę zatem, że w rozporządzeniu stawki dla motocykli i motorowerów były niższe i wynosiły odpowiednio 0,2302 zł i 0,1382 zł, należało stwierdzić, że uchwała Rady Miejskiej w Nakle nad Notecią nie naruszała przepisu art. 39a ustawy Prawo oświatowe.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.