II SA/Bd 443/23

II SA/Bd 443/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Renata Owczarzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 22 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2023 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. w [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...].RSe w przedmiocie nałożenia obowiązków w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę.
Uzasadnienie
K. – P. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] lutego 2023r. skierował do spółki F. O. (zwanej dalej "Spółką") zarządzenie pokontrolne nr [...].RSe. W zarządzeniu, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070) organ zarządził, aby Spółka:
1) wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu ochrony środowiska o zmianę pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Pozwolenie na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza powinno uwzględniać wszystkie źródła emisji wymagające jego uzyskania znajdujące się na terenie zakładu,
2) zabezpieczyła źródła emisji niezorganizowanej na linii tartacznej oraz hali magazynowej,
3) sporządziła korektę wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat za rok 2021 i przedłożyła ją Marszałkowi Województwa K. – P.,
Organ wyznaczył termin realizacji ww. obowiązków do dnia [...] kwietnia 2023 r.
W uzasadnieniu odnośnie pierwszego z zarządzeń organ wskazał, że w toku kontroli ustalono iż na terenie zakładu znajdują się dwa silosy (zbiorniki na pellet) o łącznej pojemności 80 m3. Organ podniósł, że zgodnie z art. 220 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm., zwanej w skrócie "P.o.ś.") oraz pkt 9 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. w sprawie przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. z 2010 r. Nr 130 poz. 881) zbiorniki materiałów o pojemności mniejszej niż 50 m3 nie wymagają pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. W związku z powyższym przedmiotowa instalacja wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.
Odnośnie punktu 3 organ wskazał na naruszenie art. 292 ust. 1 P.o.ś.: wysokość opłaty za 2021 r. została obliczona nieprawidłowo, ponieważ nie uwzględniono w niej podwyższonej opłaty za wprowadzanie do powietrza gazów i pyłów ze źródeł emisji eksploatowanych bez wymaganego pozwolenia. W tym względzie organ jeszcze raz wskazał, na ustalenie, że na terenie zakładu eksploatowane są dwa silosy na pelet o łącznej pojemności 80 m3. Organ podniósł, że zgodnie z art. 292 ust. 1 P.o.ś. w przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500 % za wprowadzanie do powietrza pyłów. W związku z tym należy sporządzić korektę wykazu zawierającego zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za rok 2021 uwzględniając opłatę podwyższoną dla przedmiotowych źródeł emisji i przedłożyć ją Marszałkowi Województwa K. – P..
W skardze do Sądu Spółka zaskarżyła zarządzenie pokontrolne w zakresie punku 1 i 3.
Spółka zarzuciła, że organ dopuścił się naruszenia przepisów wskazanego w zaskarżonym zarządzeniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (zwanego dalej rozporządzeniem).
Spółka podniosła, że art. 220 ust. 1 P.o.ś. konstytuuje ogólną zasadę, że wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, jednakże ust. 2 wprowadza wyjątek od tej zasady, wskazując, że minister do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacji oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza. Rozporządzeniem o którym mowa w tym przepisie jest ww. rozporządzenie z 2 lipca 2010 r. Rozporządzenie to określa wprost przypadki wykluczenia dla instalacji, wobec których pozwolenia nie będą wymagane. Przepis § 1.1 rozporządzenia wyklucza z obowiązku uzyskania pozwolenia instalacje wprost wymienione w załączniku do rozporządzenia, wśród których znajdują się m.in. zbiorniki na materiał sypki o pojemności mniejszej niż 50 m3. Skarżąca Spółka zgodziła się z organem, że w jej zakładzie znajdują się zbiorniki o pojemności większej niż 50 m3, w związku z czym wykluczenie z § 1.1. rozporządzenia nie ma zastosowania.
Jednakże zdaniem Skarżącej organ nie uwzględnił treści § 1.2 rozporządzenia, który wskazuje, że pozwolenia nie wymagają także inne instalacje, do których nie stosuje się przepisów w sprawie standardów emisyjnych, w przypadku gdy spełniony jest jeden ze wskazanych w tym przepisie warunków. Skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotowa instalacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z dnia 6 kwietnia 2018 r. poz. 680). Ponadto instalacja spełnia warunek określony w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (tj. nie występuje w niej zorganizowany system odprowadzania gazów lub pyłów) oraz warunek określony w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia tj. załadowany do silosów materiał pochodzący prosto z produkcji nie wykazuje właściwości pylących.
W tej sytuacji zdaniem Skarżącej Spółki organ niedokonując szerszej analizy prawnej w oparciu o ustalony stan faktyczny dopuścił się naruszenia art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym.
Organ podniósł ponadto, że Skarżąca przytaczając w skardze § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2 lipca 2010 r. pomija fakt, że w przedmiotowej sprawie występuje zbiornik na materiał sypki tj. instalacja wymieniona w załączniku do rozporządzenia i nie spełnia ona wymagań określonych w pkt 9 zwalniających z konieczności uzyskania pozwolenia tj. łączna objętość zbiorników przekracza 50 m3. Kwalifikuje to ją jako instalację wymagającą pozwolenia. W związku z tym § 1 ust. 2 oraz § 1 ust. 3 nie miał zastosowania. Dlatego nie miał znaczenia fakt, że instalacja nie odprowadza gazów lub pyłów w sposób zorganizowany ani czy substancje wprowadzane z instalacji do powietrza są objęte poziomami dopuszczalnymi lub wartościami odniesienia w powietrzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
W sprawie nie jest sporny stan faktyczny, w szczególności nie jest sporna istotna w sprawie okoliczność, że na terenie zakładu Skarżącej Spółki znajdują się dwa silosy (zbiorniki na pellet) tj. zbiorniki materiałów sypkich o łącznej pojemności 80 m3. Spór dotyczy natomiast interpretacji przepisów § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia.
Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia pozwolenia nie wymaga wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w przypadku instalacji określonych w załączniku do rozporządzenia.
Zgodnie natomiast z § 1 ust. 2 rozporządzenia pozwolenia nie wymaga wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z innych niż określone w ust. 1 instalacji, do których nie stosuje się przepisów w sprawie standardów emisyjnych, w przypadku gdy spełniony jest przynajmniej jeden z poniższych warunków:
1) gazy lub pyły są wprowadzane z instalacji do powietrza w sposób niezorganizowany, bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej;
2) żadna z substancji wprowadzanych z instalacji do powietrza nie jest objęta poziomami dopuszczalnymi lub wartościami odniesienia w powietrzu;
3) instalacja stosowana jest wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych przez okres nie dłuższy niż dwa lata.
Dokonując interpretacji cytowanych przepisów należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że ustęp 2 paragrafu 1 rozporządzenia formułuje warunki zwalniające z obowiązku uzyskania pozwolenia odnośnie "innych niż określone w ust. 1 instalacji". Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 instalacjami w nim "określonymi" są instalacje wymienione w załączniku do rozporządzenia. Tak jak zasadnie ustalił to organ – i co nie jest kwestionowane przez Skarżącą - użytkowana przez Skarżącą instalacja to opisane w pkt 9 załącznika do rozporządzenia "zbiorniki materiałów sypkich". Tak więc tego rodzaju instalacja, wobec ujęcia jej ("określenia") w ustępie 1 – nie może być jedną z instalacji, która może być zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia, o ile spełni jeden z warunków określonych w ustępie 2 paragrafu 1 rozporządzenia.
Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej z którego należy wnioskować, że instalacją określoną w § 1 ust. 1 rozporządzenia są "zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3", a tym samym "zbiorniki materiałów sypkich o pojemności większej niż 50 m3" (tj. takie jakie użytkuje Skarżąca) jako instalacja nieujęta w zakresie ustępu 1 może być badana pod kątem spełnienia warunków wskazanych w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Należy przede wszystkim zauważyć, że pkt 9 załącznika do rozporządzenia brzmi dosłownie "Zbiorniki materiałów sypkich - o pojemności mniejszej niż 50 m3". Posługując się językiem potocznym prawodawca, chcąc opisać jako odrębny rodzaj instalacji zbiorniki o określonej pojemności, nie posłużyłby się myślnikiem. Opis brzmiałby "Zbiorniki materiałów sypkich o pojemności mniejszej niż 50 m3". Użycie myślnika oznacza oddzielenie wskazania rodzaju instalacji (zbiorniki materiałów sypkich) od wskazania parametru tej instalacji i wielkości tegoż parametru, od którego prawodawca uzależnił brak wymogu uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. Innymi słowy w pkt 9 załącznika do rozporządzenia prawodawca nie określił jedynie rodzaju instalacji, ale wskazał rodzaj instalacji oraz wskazał parametr tej instalacji. Taki wniosek wypływa także z samego tytułu załącznika do rozporządzenia, który nie brzmi "rodzaje instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia", lecz "rodzaje instalacji, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia, z uwzględnieniem skali działalności prowadzonej w instalacjach".
Powyższe prowadzi do wniosku, że uwzględniwszy rodzaj instalacji użytkowanej przez Skarżącą tj. zbiorniki materiałów sypkich oraz skalę działalności prowadzonej w tej instalacji, wynikającej z jej wielkości (powyżej 50 m3) – zasadnie organ uznał, że instalacja ta wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, gdyż nie jest objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia ani na mocy § 1 ust. 1 ani na mocy § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010r. w sprawie przypadków w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia.
Pociąga to za sobą stwierdzenie, że niezasadne jest kwestionowanie przez Skarżącą pkt 3 zarządzenia pokontrolnego, który został prawidłowo przez organy sformułowany wobec przewidzianej w art. 292 ust. 1 P.o.ś. prostej konsekwencji braku wymaganego pozwolenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone o 500% za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów.
Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona zarządzenie pokontrolne nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.