II SA/Bd 44/07

II SA/Bd 44/07 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Grażyna Malinowska-Wasik
Małgorzata Włodarska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 129
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 23 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 23 maja 2007 roku sprawy ze skargi V. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie prawa do odsetek z tytułu spłaty zaliczki alimentacyjnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz radcy prawnego K. S. kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta B. – Kierownik Referatu w Wydziale Świadczeń Społecznych, na podstawie art. 2, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 1a i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.) w związku z art. 3 pkt 2, pkt 10 i pkt 17a, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku V. G. orzekł o odmowie ustalenia prawa do odsetek z tytułu spłaty zaliczki alimentacyjnej przyznanej na mocy decyzji nr [...]. z dnia [...] 2006 r. dla dziecka – G. N. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcie
organ zwrócił uwagę, iż decyzją nr [...]. z dnia [...] 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji, zastosował korzystną dla strony interpretację i uwzględnił
w całości podniesione żądanie, przyznając zaliczkę alimentacyjną dla
dziecka G. N. w wysokości 300,00 zł miesięcznie na okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. W związku z okolicznością, iż wniosek o przyznanie wnioskowanego świadczenia strona złożyła w dniu 23 marca 2006 r. wskazano, że wypłata za miesiąc marzec i kwiecień br. nastąpiła w miesiącu kwietniu tego roku, zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz art. 18 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Natomiast uwzględnienie w całości zawartych w odwołaniu roszczeń decyzją organu odwoławczego z [...] 2006 r., skutkowało spłatą zaliczki alimentacyjnej za miesiące od września 2005 r. do lutego 2006 r. wraz z bieżącą wypłatą w miesiącu maju 2006 r. Powyższe pozwoliło organowi na stwierdzenie, iż wniosek o wypłacenie ustawowych odsetek jest bezzasadny, ponieważ nie wystąpiła żadna zwłoka w prowadzonym przez organ postępowaniu w sprawie przyznania i wypłacania zaliczki alimentacyjnej.
W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, V. G. wyraziła niezadowolenie z zapadłego w jej sprawie rozstrzygnięcia, zarzucając organowi popełnianie błędów w trakcie toczącego się postępowania, szczególnie w zakresie naruszenia art. 7, 8 i 9 K.p.a. Podnosząc, iż zwłoka w złożeniu wniosku o przyznanie zaliczki alimentacyjnej nie wynikała z jej strony, lecz z winy organu, wniosła o uznanie złożonego środka odwoławczego za w pełni uzasadniony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, oceniając
stan faktyczny i prawny sprawy, że nie wystąpiła w tym konkretnym przypadku zwłoka tak w prowadzonym postępowaniu w sprawie przyznania zaliczki alimentacyjnej, jak również w jej wypłaceniu, ponieważ wypłata świadczenia za miesiąc marzec i kwiecień 2006 r. (w związku ze złożonym w dniu 23 marca 2006 r. wnioskiem) nastąpiła zgodnie z obowiązującymi przepisami w miesiącu kwietniu tego roku, a kwota zaliczki alimentacyjnej przyznanej za okres od dnia 1 września 2005 r. do lutego 2006 r. w wyniku złożonego odwołania od decyzji organu I instancji została spłacona wraz z bieżącą wypłatą w miesiącu maju 2006 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy V. G. zakwestionowała rozstrzygnięcie organu odwoławczego, utrzymujące
w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując argumentację zawartą w odwołaniu
od decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. wnosząc
o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej przeprowadzone
w jej sprawie postępowanie administracyjne obarczone jest wadliwością w zakresie uchybień w ustaleniu stanu faktycznego. Ponadto wskazała, że pierwotny wniosek
o przyznanie zaliczki alimentacyjnej złożony został przez nią w dniu 7 lipca 2005 r.,
lecz uzupełnienie go przez załączenie właściwej dokumentacji, z winy prowadzącego postępowanie organu, przeciągnęło się do dnia 23 marca 2006 r., który to termin uznany został za datę złożenia kompletnego wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując szczegółowe, merytoryczne uzasadnienie
swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ po raz kolejny zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie nie pozostaje w zwłoce zarówno
w prowadzonym postępowaniu w kwestii przyznania zaliczki alimentacyjnej, jak również w jej wypłaceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzją nie
narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano.
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd
są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że organ
II instancji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) rozpoznało odwołanie skarżącej V. G. od decyzji organu I instancji – Prezydenta Miasta B. pomimo tego, że zostało ono wniesione po upływie 14 – dniowego terminu wynikającego z przepisu art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006 r. została doręczona skarżącej w dniu 4 sierpnia 2006 r. (vide: z.p.o. K-50 akt administracyjnych). Termin do złożenia odwołania mijał więc dla skarżącej z dniem 18 sierpnia 2006 r. Tymczasem odwołanie wpłynęło do Kancelarii Prezydenta Miasta w dniu 29 września 2006 r. (vide: prezentata na odwołaniu), a więc ewidentnie z uchybieniem i to znacznym terminu. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organ odwoławczy – SKO, w postępowaniu wstępnym zbadał czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, do czego jest zobowiązany. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 K.p.a., w przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy powinien był wydać postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednakże postanowienie tej treści może być wydane dopiero po rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu.
W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem. Tego faktu organ odwoławczy także nie dostrzegł i nie rozpoznał wniosku skarżącej. Kwestie związane z przywróceniem terminu uregulowane zostały w przepisie art. 58 i 59 K.p.a. Zgodnie z art. 58 w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2
jest niedopuszczalne. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (art. 59 § 2 K.p.a.), a więc w tej sprawie właśnie SKO. Dopiero po rozpoznaniu wniosku skarżącej o przywrócenie terminu i zależnie od wyniku tego postępowania, SKO mogłoby podjąć dalsze czynności. Przy czym podkreślić należy, że postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Dopóki jednak wniosek o przywrócenie terminu nie zostanie przez SKO rozpatrzony zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów K.p.a., w tym zwłaszcza z art. 58 § 1 K.p.a., istnieje wątpliwość co do tego, czy decyzja organu I instancji nie stała się ostateczna. Podjęcie rozstrzygnięcia przez SKO w takiej sytuacji i wydanie decyzji z dnia [...] 2006 r. będącej przedmiotem zaskarżenia, narusza reguły postępowania administracyjnego wynikające z art. 58, 59, i 134 K.p.a. i musi skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Wszak za rażące naruszenie prawa należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Do skutków takich zalicza się m.in. naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego (patrz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Zakamycze, 2005 r., wyd. II). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu doszło do naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. wskutek podjęcia przez organ odwoławczy działań z pominięciem obowiązujących przepisów prawa tj. art. 58, 59 i 134 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku
na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).