II SA/Bd 435/24

II SA/Bd 435/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Jarosław Wichrowski /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ
Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Studentów
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej w [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium rektora 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej [...] [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r., 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej w [...] na rzecz [...] kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 17 października 2023 r. M. W. (dalej: skarżąca, strona) zwróciła się do Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (dalej: Komisja Stypendialna) z wnioskiem o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2023/2024.
2. Decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r. Komisja Stypendialna działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego
(tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej "k.p.a"), art. 91 ust. 1 i 95 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 742 - dalej - p.s.w.n.) oraz § 16 ust. 2, § 18, § 19 i § 25 zarządzenia nr 146 Rektora UMK z dnia 1 października 2019 r. – Regulamin świadczeń dla studentów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (tj. biuletyn Prawny UMK z 2022 r., poz. 569 ze zm. – dalej: "Regulamin") odmówiła skarżącej przyznania wnioskowanego stypendium z uwagi na niewystarczającą liczbę punktów kwalifikującą do otrzymania stypendium.
3. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz orzeczenie, co do istoty sprawy przez Odwoławczą Komisję Stypendialną poprzez wydanie decyzji przyznające stypendium Rektora od dnia 1 października 2023 r. na okres 9 miesięcy w wysokości 1.275 zł.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
- art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 art. 9, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie nie spełnia wymogów wskazanych w przepisach prawa;
- art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 11 regulaminu świadczeń studenckich poprzez wydanie decyzji w której nie oznaczono prawidłowo organu kolegialnego wydającego decyzję przez zaniechanie wskazania imion i nazwisk wszystkich członków organu biorących udział przy wydawaniu decyzji;
- art. 86 ust. 3, art. 91 ust. 1, art. 95 p.s.w.n., § 20 ust. 1 i2, § 23 ust. 4, § 24 pkt 2 i § 25 Regulaminu poprzez nieprzyznanie skarżącej punktów za osiągnięcia polegające na wygłoszeniu referatów autorskich na wskazanych we wniosku konferencjach naukowych (krajowych), pomimo wykazania, że wskazane osiągnięcia spełniają wymogi określone przepisami p.s.w.n. i regulaminu świadczeń studenckich, a w konsekwencji wydanie decyzji bezzasadnie odmawiającej przyznania stypendium.
4. Decyzją z dnia 20 lutego 2024 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Komisji Stypendialnej.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zasady przyznawania stypendiów na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu określa Regulamin, z którego wynika, że stypendium rektora przyznaje się według listy rankingowej (§ 28 ust. 2). Dalej organ wskazał, że procent studentów którzy mogą otrzymać stypendium na danym kierunku i poziomie kształcenia został określony zgodnie z § 18 regulamin świadczeń studenckich i wynosi 9%. W przedmiotowej sprawie pozycja skarżącej na liście rankingowej nie kwalifikowała jej do otrzymania stypendium, bowiem minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania stypendium wynosiła 45,50 pkt, a strona uzyskała 41,50 pkt.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu w tym w szczególności nieprzyznania punktów za wygłoszenie dwóch referatów autorskich na konferencjach krajowych organ wskazał, że głównym organizatorem konferencji "[...]" oraz "[...]" był Ośrodek badawczy F. . W tym zakresie organ wyjaśnił, że zgodnie z przypisem 5 § 20 ust. 2 Regulaminu za wygłoszenie referatu na konferencji można otrzymać punkty o ile udział w konferencji oznacza czynny udział w konferencji zorganizowanej przez podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 p.s.w.n., zagraniczne uczelnie, zagraniczne instytucje naukowe, instytucje lub organy państwowe oraz samorządy zawodowe, do których przynależność jest obowiązkowa na mocy ustawy. Organ wskazał, że Ośrodek Badawczy F. jest fundacją, co wynika ze statutu tej organizacji, potwierdza ten fakt także skarżąca w odwołaniu. Z uwagi na katalog instytucji wskazanych w art. 7 ust. 1 p.s.w.n., organizatora konferencji zgłoszonej przez skarżącą - Ośrodek Badawczy F. - można rozważać pod kątem spełnienia warunków Regulaminu jedynie w kontekście art. 7 ust. 1 pkt 8 p.s.w.n. w myśl którego system szkolnictwa wyższego i nauki tworzą inne podmioty prowadzące głównie działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły. Zdaniem organu odwoławczego Ośrodek Badawczy F. nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 8 p.s.w.n. tj. nie prowadzi głównie badań naukowych, co wynika z § 4 statutu tej organizacji.
Ponadto organ odwoławczy podzielił zarzuty skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest wyczerpujące i nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. dodając jednocześnie , że powyższe uchybienie nie stanowiło wystarczającej przesłanki do przyznania skarżącej stypendium rektora.
Organ nie podzielił natomiast zarzutu dotyczącego braków w oznaczeniu decyzji wskazując, że skoro art. 86 ust. 3 p.s.w.n. stanowi, iż decyzje komisji stypendialnej podpisuje przewodniczący komisji albo upoważniony przez niego wiceprzewodniczący komisji, to uznać należy, iż jest to regulacja szczególna, znosząca obowiązek podpisywania decyzji przez wszystkich członków organu kolegialnego.
4. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżąca zarzucając naruszenie art. 86 ust. 3 p.s.w.n. w zw. z art. 91 ust. 1 i art. 95 p.s.w.n. i § 20 ust. 1 i 2, § 23 ust. 4, § 24 pkt 2, § 25 Regulaminu poprzez nieprzyznanie należnych punktów za osiągnięcia polegające na wygłoszeniu referatów autorskich na wskazanych we wniosku konferencjach naukowych (krajowych) pomimo wykazania, że osiągnięcia te spełniają wymogi określone przepisami p.w.s.n. i Regulaminu, a w konsekwencji wydanie decyzji bezzasadnie odmawiającej przyznania stypendium wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") do wydania decyzji w sposób skutkujący uchyleniem dotychczasowych decyzji w sprawie i wydanie decyzji z uwzględnieniem punktacji za wskazywane dotychczas osiągnięcia naukowe.
5. W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2024 r. strona podniosła m.in., że nawet przyjmując, iż Ośrodek Badawczy F. był głównym organizatorem, jak stwierdził organ, to Regulamin nie wyklucza kwalifikowalności pozostałych organizatorów referencyjnych konferencji będących bezsprzecznie podmiotami, o których mowa w art. 7 p.s.w.n. W ocenie skarżącej stanowisko organu charakteryzuje się daleko idącą niekonsekwencją, gdyż na początku uzasadnienia skarżonej decyzji relację pomiędzy wszystkimi podmiotami organizującymi referencyjne konferencje nazywa "współpracą", a na przedostatniej stronie uzasadnienia skarżonej decyzji wskazuje, że nie kwestionuje, iż współorganizatorami spornych konferencji były również Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ, Instytut Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach oraz, że ww. Uniwersytety zostały wskazane w systemie POL-on jako instytucje szkolnictwa wyższego. Skarżony organ tym samym potwierdził, że konferencje te spełniają sporny wymóg determinujący ich kwalifikowalność w zakresie podmiotowym pod kątem przyznania skarżącej należnej punktacji. Ponadto w ocenie strony Regulamin nie wymaga wyłącznego organizowania kwalifikowalnych konferencji jedynie przez podmioty takie jak uczelnie wyższe. Gdyby intencja rektora było wyraźne wyłączenie z kwalifikowalnych konferencji tych, które są organizowane również przez podmioty, takie jak Ośrodek Badawczy F. , które zdaniem organu nie są podmiotem kwalifikowalnym na mocy art. 7 ust. 1 p.s.w.n., to powinien on, korzystając z własnych kompetencji, wyrazić tę intencję w formie precyzyjnego tekstu normatywnego, który nie nakazywałby studentom domyślać się, które konferencje są kwalifikowalne, a które nie. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że we wszystkich składanych zaświadczeniach, wystawianych zarówno przez Ośrodek Badawczy F. , jak i Katedrę Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ oraz Instytut Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu w Siedlcach, nie nazwano Ośrodka Badawczego F. głównym organizatorem. W tym zakresie strona podniosła, że w załączonych do wniosku o przyznanie stypendium zaświadczeniach Ośrodka Badawczego F. z dnia 13 maja oraz z dnia 30 września 2023 r. wprost wskazano, że wszystkie ww. podmioty są organizatorami wskazanych konferencji, w konsekwencji czego, w obydwu załączonych do odwołania od zaskarżonej decyzji zaświadczeniach wydanych w imieniu Instytutu Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, podpisanych przez
dr B. S. posłużono się pojęciem współorganizatorów, mając na uwadze, że przedsięwzięcie polegające na organizacji referencyjnych konferencji sprowadzało się do łączenia potencjałów wszystkich ww. podmiotów działających w świecie nauki.
Końcowo strona zakwestionowała stanowisko organu jakoby Ośrodek Badawczy F. nie spełniał kryteriów wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 8 p.s.w.n. W jej ocenie analiza samego statutu tego podmiotu nie stanowi o kompleksowej ocenie jego działalności, a jest jedynie wybiórczym elementem argumentacji skarżonego organu, nie odnoszącym się w sposób kompleksowy do twierdzeń zawartych w odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
7. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia 20 lutego 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia z 13 grudnia 2023 r., którą odmówiono skarżącej przyznania stypendium Rektora w roku akademickiego 2023/2024.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy obu instancji zasadnie odmówiły skarżącej prawa do stypendium rektora. Organy stanęły na stanowisku, że skarżąca nie uzyskał wymaganej ilości punktów, która uprawniałaby ją do otrzymania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Natomiast w ocenie skarżącej organy zaniżyły ilość przyznanych punktów uprawniającą do otrzymania stypendium rektora poprzez nie zaliczenie punktacji z czynnego udziału przez nią w 2 konferencjach krajowych potwierdzonych stosownymi dokumentami.
8. Podstawę prawną wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Stosownie do art. 86 ust. 1 pkt 4 p.s.w.n., student może ubiegać się o stypendium rektora. Przyznanie powyższego świadczenia oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Z kolei w myśl art. 91 ust. 1 p.s.w.n., stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Przy czym, jak stanowi art. 91 ust. 3 p.s.w.n., stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Jeżeli liczba studentów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być przyznane 1 studentowi. Studentów, o których mowa w ust. 2, nie uwzględnia się przy ustalaniu liczby studentów otrzymujących stypendium rektora, o której mowa w zdaniu pierwszym. Odnotować jeszcze należy, iż stosownie do treści art. 92 ust. 1 p.s.w.n. stypendia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, są przyznawane na semestr lub na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy, a gdy kształcenie trwa semestr - przez okres do 5 miesięcy. W myśl art. 93 ust. 1 p.s.w.n. świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 – 4 i art. 359 ust. 1, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich. Ustawodawca zaznaczył nadto, iż student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym przez niego kierunku (art. 93 ust. 2 p.s.w.n.). Porządkując należy jeszcze odnotować, iż świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1, nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy: a) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny, b) licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego stopnia (art. 93 ust. 3 p.s.w.n.).
W myśl art. 95 ust. 1 p.s.w.n. regulamin świadczeń dla studentów określa:
1) wysokość świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4, lub sposób jej ustalania;
2) szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4, oraz zakwaterowania i wyżywienia, o których mowa w art. 104, oraz sposób wypłacania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4;
3) sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta;
4) tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej.
Przy czym jak stanowi art. 95 ust. 2 p.s.w.n. regulamin świadczeń dla studentów ustala rektor w porozumieniu z samorządem studenckim. Natomiast w nowo utworzonej uczelni regulamin ustala na okres roku rektor.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ, który rozpoznawał złożony przez skarżącą wniosek o stypendium, opierał swoje działania o Regulamin świadczeń
dla studentów Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu z dnia 6 października 2022 r. wprowadzony Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu nr 146.
Zgodnie z § 3 pkt 3 Regulaminu, student może ubiegać się m.in. o stypendium rektora. Świadczenie, do których zalicza się stypendium rektora, przyznawane jest przez rektora (§ 5 Regulaminu). Przy czym zgodnie z § 5 ust. 2 Regulaminu, na pisemny wniosek właściwego organu Samorządu Studenckiego, złożony do dnia 10 września danego roku, rektor powołuje Komisję Stypendialną i Odwoławczą Komisję Stypendialną
oraz przekazuje im uprawnienia do przyznawania studentom świadczeń, m.in. stypendium rektora. Z posiedzenia komisji sporządza się protokół (§ 5 ust. 13 Regulaminu). Zgodnie z Regulaminem "Stypendium rektora dla studentów" zostało uregulowane w Rozdziale IV Regulaminu, obejmującym przepisy od § 16 do § 25. Zgodnie z § 16 ust. 2 Regulaminu o stypendium rektora może ubiegać się:
1) student, który zaliczył co najmniej pierwszy rok studiów i spełnia łącznie następujące warunki:
a) zaliczył co najmniej pierwszy rok studiów,
b) w roku akademickim poprzedzającym rok akademicki, na który stypendium ma być przyznane, zaliczył terminowo (do 20 września) wszystkie przedmioty przewidziane planem studiów studenta na dany rok studiów,
c) nie powtarzał roku studiów, o którym mowa w lit. b, z wyłączeniem sytuacji, kiedy powtarzanie roku wynikało z powodów zdrowotnych lub z powodu urodzenia dziecka;
d) uzyskał za rok studiów, o którym mowa w lit. b, średnią ocen nie niższą niż 4,0000 lub posiada osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym;
Sposób obliczenia średniej arytmetycznej ocen reguluje § 19 Regulaminu. Natomiast w myśl § 20 ust. 1 pkt 2 Regulaminu za osiągnięcia naukowe lub artystyczne, o których mowa w § 16 ust. 2 pkt 1 lit. d oraz pkt 2 lit. b, uważa się wystąpienia na konferencjach naukowych. Jak stanowi § 20 ust. 2 Regulaminu za poszczególne osiągnięcia naukowe lub artystyczne student otrzymuje odpowiednią liczbę punktów zgodnie z poniższą tabelą, z zastrzeżeniem ust. 5 i § 50). Zgodnie z pkt 2.5 tabeli, za wystąpienia na konferencjach naukowych, poprzez wygłoszenie referatu autorskiego na konferencji krajowej student otrzymuje 3 punkty. Przy czym w Regulaminie wprowadzono, że na konferencji krajowej – punktowany jest czynny udział w konferencjach zorganizowanych przez podmioty o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, zagraniczne uczelnie, zagraniczne instytucje naukowe, instytucje lub organy państwowe oraz samorządy zawodowe, do których przynależność jest obowiązkowa na mocy ustawy. Art. 7 ust. 1 p.s.w.n. do którego odsyła powyższa regulacja wskakuje jakie podmioty tworzą system szkolnictwa wyższego i nauki. Są to m.in. uczelnie (pkt 1) oraz
inne podmioty prowadzące głównie działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły (pkt 8). Zgodnie z § 23 ust. 1 zd. 1 Regulaminu, do wniosku o przyznanie stypendium rektora student dołącza dokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe. Natomiast sposób dokumentowania osiągnięć określa załącznik nr 3 regulaminu (ust. 2). Ponadto jak wynika z § 23 ust. 4 Regulaminu postępowanie o przyznanie stypendium rektora ma charakter konkursowy. Punkty są przyznawane na podstawie udokumentowanych osiągnięć studenta wymienionych we wniosku, z uwzględnieniem § 22 ust. 1. W przypadku odwołania brane są pod uwagę tylko osiągnięcia wymienione we wniosku. Zgodnie z § 25 ust. 1 Regulaminu, studentom spełniającym warunki § 16 ust. 2 przyznawane są, na podstawie złożonych wniosków, punkty (LP) będące sumą punktów za średnią ocen (LPśo) oraz osiągnięcia naukowe,
artystyczne i sportowe (LPonas): LP = LPśo + LPonas. Dla każdego kierunku i poziomu studiów tworzy się odrębną listę rankingową w kolejności malejącej liczby uzyskanych punktów LP (ust. 2). Stypendia rektora są przyznawane studentom danego kierunku i poziomu studiów, którzy uzyskali najwyższą liczbę punktów LP, w ramach ustalonej w danym roku akademickim dla tego kierunku i poziomu studiów liczby stypendiów rektora (ust. 3). Minimalna liczba punktów LP uprawniająca do ubiegania się o stypendium rektora wynosi 40,000 (ust. 4).
9. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2023/24. Jako kryterium osiągnięć naukowych w pkt I zgłosiła i udokumentowała wygłoszanie dwóch referatów autorskich na konferencji krajowej (N.KONF.2.5). Powyższe osiągnięcia opisała jako:
1) M. W., [...], Ogólnopolska Konferencja Naukowa [...], organizatorzy: Ośrodek Badawczy F. , Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ, Instytut Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, konferencja online, [...] maja 2023.
2) M. W., [...], Ogólnopolska Konferencja Naukowa [...], organizatorzy: Ośrodek Badawczy F. , Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ, Instytut Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, konferencja online, [...] września 2023.
Wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium rektora skarżąca przedłożyła programy konferencji z nazwiskami i afiliacjami czynnych uczestników oraz podziękowania dla skarżącej za wygłoszenie ww. referatów podpisane przez dr. hab. K. O. przewodniczącą Komitetu organizacyjnego. Na powyższych podziękowaniach z dnia [...] maja 2023 r. oraz z dnia [...] września 2023 r. znajduje się pieczęć Ośrodka Badawczego F. , a jako organizatorzy zostali wymienieni: Ośrodek Badawczy F. , Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji Uj oraz Instytut Językoznawstwa i Literatury Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Na etapie odwołania skarżąca przedłożyła zaświadczenie z dnia 14 grudnia 2023 r. podpisane przez dr R. I. z Wydziału Filozoficznego Katedry Porównawczej Studiów Cywilizacyjnych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Powyższy dokument zawiera następującą treść "Niniejszym zaświadcza się, że studentka M. W. uczestniczyła czynnie w ogólnopolskiej Konferencji naukowej "[...]" ([...].05.2023 r.) oraz "[...]" ([...].09.2023 r.) organizowanej we współpracy miedzy ośrodkiem Badawczym F. i Katedrą Porównawczych Studiów Cywilizacji, podczas których wygłosiła referaty naukowe". Ponadto skarżąca przedłożyła zaświadczenie z dnia 16 grudnia 2023 r. podpisane przez dr B. S. z Instytutu Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu w Siedlcach o następującej treści "Współorganizatorzy ogólnopolskiej konferencji naukowej [...] odbywającej się w dniu [...] września 2023 roku zaświadczają, że pani M. W. z uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu wygłosiła referat nt. [...]. Konferencja została zorganizowana przez ośrodek badawczy F. z siedzibą we W. (...)".
Zdaniem Sądu wobec udokumentowanego udziału skarżącej we wskazanych powyższej konferencjach organy powinny te wystąpienia ocenić w oparciu o regulacje zawarte w załączniku nr 3 Zarządzenia Nr 146 Rektora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika W Toruniu do którego odsyła § 23 ust. 2 Regulaminu. W pkt 2 tego załącznika wymieniono sposób dokumentowania osiągnięć naukowych, artystycznych i sportowych. Osiągnięcia stanowiące referaty/postery na konferencjach naukowych powinny zostać udokumentowane poprzez przedłożenie 1) programu konferencji z nazwiskami i afiliacjami czynnych uczestników, 2) zaświadczenie organizatora konferencji według wzoru zamieszczonego na stronie www.umk.pl/studenci/stypendia-i-kredyty/pomoc lub inny dokument zawierający następujące informacje: nazwa i organizator konferencji, termin i tryb przeprowadzenia konferencji, forma i tytuł wystąpienia studenta.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca spełniła powyższe wymagania, o czym świadczą przedłożone do wniosku oraz na etapie odwołania dokumenty. Z powyższego wynika, że skarżąca dopełniła wszystkich formalności.
Orzekające w przedmiotowej sprawie organy błędnie uznały, że w oparciu o zgromadzony w niższej sprawie materiał dowodowy brak było podstaw do przyznania skarżącej punktów za wygłoszone referaty z uwagi na fakt, że głównym organizatorem spornych konferencji nie był podmiot wskazany w § 20 ust. 2 przypis 5 Regulaminu.
Otóż stosownie do regulacji § 20 ust. 1 pkt 2 Regulaminu za osiągnięcia naukowe lub artystyczne, o których mowa w § 16 ust. 2 pkt 1 lit. d oraz pkt 2 lit. b, uważa się wystąpienia na konferencjach naukowych. Natomiast § 20 ust. 2 przypis 5 Regulaminu wskazuje, że w przypadku konferencji naukowych punktowany jest czynny udział w konferencjach zorganizowanych przez podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, zagraniczne uczelnie, zagraniczne instytucje naukowe, instytucje lub organy państwowe oraz samorządy zawodowe, do których przynależność jest obowiązkowa na mocy ustawy. Art. 7 ust. 1 p.s.w.n. do którego odsyła powyższa regulacja wskazuje jakie podmioty tworzą system szkolnictwa wyższego i nauki - są to m.in. uczelnie (pkt 1).
Zdaniem Sądu skoro współorganizatorami spornych konferencji oprócz Ośrodka Badawczego F. były Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ i Instytut Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach działające w ramach struktur odpowiednio Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Uniwersytetu w Siedlcach, które to Uniwersytety zostały wskazane w systemie POL-on jako instytucje szkolnictwa wyższego, to stwierdzić należy, że spełniona została przesłanka wskazana w § 20 ust. 2 przypis 5 Regulaminu, albowiem ww. Uniwersytety bez wątpienia tworzą system szkolnictwa wyższego i nauki o czym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. Zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że "zaświadczenia" z dnia 13 maja 2023 r., 30 września 2023 r., 14 grudnia 2023 r. oraz 16 grudnia 2023 r. Sąd traktuje jako dokumenty urzędowe. Dopóki organ nie podważy autentyczności ich treści, co do "współorganizacji" spornych konferencji, jest związany zawartymi w nim stwierdzeniami, co do "współorganizacji". Organ nie przeprowadził żadnego postępowania w celu przeprowadzenia dowodu przeciwko treści wydanych dokumentów. Tym samym nie podważył informacji w nich zawartych. W ocenie Sądu, działanie organu przekracza granice uznania administracyjnego i nie jest poparte żadnym przepisem prawa, bowiem z § 20 ust. 2 przypis 5 Regulaminu nie wynika, że dla spełnienia powyższego wymogu koniecznym jest aby każdy ze współorganizatorów konferencji spełniał warunki podmiotowe określone w art. 7 ust. 1 p.s.w.n. Zdaniem Sądu powyższy zapis należy interpretować w taki sposób, że wystarczającym jest aby jeden ze współorganizatorów spełniał powyższy wymóg czyli był podmiotem wskazanym w art. 7 ust. 1 p.s.w.n., co bez wątpienia ma miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji uznać należy, ze organ dopuścił się naruszenia § 16 ust. 2 pkt 1 lid d, § 20 ust. 1 pkt 2, § 20 ust. 2 przypis 5 Regulaminu i art. 91 ust. 1 p.s.w.n. poprzez ich błędną wykładnię, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Działanie organu na gruncie przedmiotowej sprawy uznać należy za nierówne traktowanie studentów ubiegających się o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów i z tego względu nie mieści się też w ramach instytucji uznania administracyjnego, a podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące nieuwzględnienia jej osiągnięć naukowych należy uznać za zasadne.
Ponadto orzekające w niższej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno bowiem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. W przeciwnym wypadku organ naraża się na skuteczny zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz wadliwie sporządzonego uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.), a zatem dowolności (arbitralności) rozstrzygnięcia. Akcentując zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wymogów stawianych uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kontekście działania w ramach uznania administracyjnego Sąd stwierdził, że argumenty w nim zawarte nie stanowią skutecznej obrony podjętego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu skarżąca spełniła przesłanki do przyznania jej punktów za wygłoszenie referatów autorskich na konferencjach krajowych zgodnie z § 20 tabela poz. 2.5. Regulaminu. Zgodnie z tabelą po spełnieniu kryterium wygłoszenia referatu na konferencji krajowej student powinien mieć przyznane 3 punkty. Skoro wystawione zaświadczenia potwierdzają, że współorganizatorami spornych konferencji na których skarżąca wygłosiła zakwestionowane referaty były podmioty wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n., to zasadne są zarzuty skargi dotyczące zaniżenia punktacji poprzez brak ich przyznania za wygłoszone referaty.
Wadliwe działania organów, stanowiące naruszenie przepisów prawa w rozpoznawanej sprawie, skutkowało na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchyleniem decyzji organów obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a na które składają się wpis od skargi w wysokość 200 zł
Ponownie rozpatrując sprawę, organy uwzględnią powyższe wskazania Sądu.