II SA/Bd 435/23

II SA/Bd 435/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Janiszewska - Ziołek
Katarzyna Korycka /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2127
art. 27 ust. 1, art. 32
Ustawa z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców  energii elektrycznej w 2023 r. w związku z  sytuacją rynku energii elektrycznej (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie dodatku elektrycznego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...].
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r. Prezydent Torunia odmówił P. O. (dalej: skarżący, strona) przyznania dodatku elektrycznego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ powołując się na treść art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz. U. z 2022, poz. 2127 ze zm. – dalej "ustawa") uznał, że skarżący nie spełnia przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia, ponieważ z informacji pozyskanej z Wydziału Środowiska i Ekologii Urzędu Miasta Torunia w którym znajduje się zbiór Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (dalej "CEEB") wynika, że w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez gospodarstwo domowe skarżącego, jako główne źródło ogrzewania podano ogrzewanie gazowe.
2. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący oświadczył, że podmiot zarządzający budynkiem (Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów) przy ul. [...] w Toruniu podał błędne dane, bowiem gaz ziemny w tym budynku jest doprowadzony do kuchenki gazowej. Strona wskazała, że była zmuszona do zakupu grzejników elektrycznych, którymi ogrzewa zajmowany lokal.
3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ powołując się na treść art. 27 ust. 1 i art. 32 ustawy wskazał, że to deklaracja złożona do CEEB do dnia [...] sierpnia 2022 r. stanowi podstawę do wypłaty przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Wszelkie zmiany dokonanej w deklaracji zgłoszonej do CEEB po wskazanej dacie nie są uwzględniane przy ustalaniu prawa do dodatku, chyba że dotyczy to nowo zainstalowanego głównego źródła ogrzewania, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
4. W skardze do tut. Sądu skarżący wskazał, że w maju 2019 r. nie otrzymał od Konserwatora Zabytków oraz Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w Toruniu zezwolenia na zamontowanie ogrzewania gazowego. Po remoncie wewnątrz lokalu był zmuszony kupić grzejniki do ogrzewania lokalu oraz podgrzewacze wody w kuchni i łazience. Nadmienił, że mimo, iż w budynku jest gaz i część lokali w nim się znajdujących posiada ogrzewanie gazowe, to w jego lokalu, który znajduje się od ulicy gaz doprowadzony jest tylko do kuchenki. Od 5 maja 2019 r. zamontowano liczniki energii i zużycie energii elektrycznej do dnia 26 marca 2023 r. wyniosło 13040 kWh.
5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
6. Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest zasadna.
7. Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 20 lutego 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydent Torunia z dnia 10 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatku elektrycznego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dodatek elektryczny przysługuje odbiorcy energii elektrycznej w gospodarstwie domowym w rozumieniu art. 3 pkt 13b Pe, w przypadku gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego jest zasilane energią elektryczną, i źródło to zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania zgłoszonych lub wpisanych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.
Pojęcie odbiorcy energii elektrycznej zostało przez ustawodawcę wyjaśnione poprzez odesłanie do przepisów u.p.e. i jest nim odbiorca końcowy energii elektrycznej, dokonujący jej zakupu w celu zużycia w gospodarstwie domowym. Odbiorcą energii elektrycznej jest zatem co do zasady ten kogo łączy umowa o dostarczanie energii z przedsiębiorstwem energetycznym, gdyż ta osoba dokonuje zakupu tej energii.
Ponadto w myśl art. 32 ustawy Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (ust. 1). Jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy organ ten może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 27 ust. 3 odpowiednio pkt 1 i 2 (ust. 2). Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (ust. 3). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego (ust. 4). Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, lub uniemożliwienie jego przeprowadzenia, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku elektrycznego (ust. 5).
Natomiast stosownie do treści art. 34 ust. 3 ustawy w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym dodatku elektrycznego przedmiotowej ustawy stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 34 ust. 2 ustawy).
Z powyższych regulacji wynika, że w ramach postępowania o przyznanie dodatku elektrycznego kluczowymi okolicznościami jakie należy ustalić jest to, czy z wnioskiem wystąpił podmiot uprawniony tj. odbiorca energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 13b ustawy Prawo energetyczne oraz, czy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego jest zasilane energią elektryczną.
8. W niniejszej sprawie podstawą odmowy przyznania skarżącemu dodatku elektrycznego było uznanie przez organy orzekające w sprawie, że w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez gospodarstwo domowe skarżącego, jako główne źródło ogrzewania podano ogrzewanie gazowe. Ponadto w ocenie Kolegium wszelkie zmiany zgłoszone do CEEB po 11 sierpnia 2022 r. nie są uwzględnianie przy ustalaniu prawa do dodatku chyba, że dotyczy do nowo zainstalowanego głównego źródła ogrzewania.
Odnosząc się do zawisłego w przedmiotowej sprawie sporu w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w myśl z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podstawowym obowiązkiem organu jest zatem dokładne, prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy. Na organie ciąży bowiem obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z prawdą (zasada prawdy obiektywnej). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zatem dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę dla jej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu organy nie sprostały wskazanym w art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. obowiązkom. Zgodnie natomiast z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpoznaną decyzją organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że administracyjne postępowanie odwoławcze nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji powinien zatem dążyć do rozstrzygnięcia sprawy ad meritum, posługując się w tym celu wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, a w razie uzasadnionej konieczności powinien uzupełnić brakujące dowody w trybie art. 136 k.p.a. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega bowiem na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 15.).
Zauważyć również należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna określa art. 107 k.p.a., który na podstawie art. 140 k.p.a. znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę i przede wszystkim odpowiadać stanowi faktycznemu sprawy. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu procedujące w sprawie organy administracji obu instancji powyższym wymogom nie zadośćuczyniły. Przedłożone wraz ze skargą akta administracyjne sprawy nie pozwalają bowiem na przeprowadzenie oceny, co do prawidłowości dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę do wydania decyzji odmownej. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji są lakoniczne, a ponadto Kolegium nie poczyniło żadnych własnych ustaleń w przedmiotowej sprawie, przytaczając w zasadzie jedynie treść przepisów mających zastosowanie puentując, że wszelkie zmiany zgłoszone do CEEB po 11 sierpnia 2022 r. nie są uwzględnianie przy ustalaniu prawa do dodatku chyba, że dotyczy do nowo zainstalowanego głównego źródła ogrzewania.
9. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 2 grudnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Torunia o wypłatę dodatku elektrycznego. W powyższym wniosku wskazano ogrzewanie elektryczne, jako główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego skarżącego. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 10 stycznia 2023 r. wskazał, że z informacji pozyskanej z Wydziału Środowiska i Ekologii Urzędu Miasta Torunia w którym znajduje się zbiór Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (dalej "CEEB") wynika, że w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez gospodarstwo domowe skarżącego, jako główne źródło ogrzewania podano ogrzewanie gazowe.
Wskazania w tym miejscu wymaga, iż w aktach sprawy znajduje się jedynie deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw wypełniona przez Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów Toruń (podmiot zarządzający budynkiem przy ul. [...] w Toruniu). Z deklaracji tej wynika, że w powyższym wielorodzinnym budynku znajduje się 10 lokali mieszkalnych. W rubryce B01 Rodzaj i liczba źródeł ciepła zainstalowanych oraz eksploatowanych w budynkach znajdują się następujące zapisy: 1) Ogrzewanie elektryczne/bojler elektryczny - liczba zainstalowanych 1, liczba eksploatowanych 1, funkcja co i c.w.u.; 2) kocioł gazowy/bojler gazowy/podgrzewacz gazowy przepływowy/kominek gazowy - liczba zainstalowanych 7, liczba eksploatowanych 7, funkcja co i c.w.u.; 3) piec kaflowy na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) - liczba zainstalowanych 2, liczba eksploatowanych 2, funkcja co; 4) Kocioł na paliwo stałe (węgiel, drewno, pellet lub inny rodzaj biomasy) z ręcznym podawaniem paliwa/zasypowy - liczba zainstalowanych 1, liczba eksploatowanych 1, funkcja co. W oparciu o powyższe dane można co najwyżej stwierdzić, że w powyższym budynku wielorodzinnym jest zainstalowanych i eksploatowanych łącznie 11 źródeł centralnego ogrzewania z czego 1 stanowi ogrzewanie elektryczne, 7 dotyczy ogrzewania gazowego, natomiast pozostałe 3 paliw stałych (węgiel, pellet, drewno lub inny rodzaj biomasy). W oparciu o powyższe dane nie sposób wywnioskować, w oparciu o jakie dowody organ ustalił stan faktyczny sprawy stwierdzając jednoznacznie, że w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez gospodarstwo domowe skarżącego główne źródło ogrzewania stanowi ogrzewanie gazowe.
W ocenie Sądu, organ otrzymując wniosek skarżącego o przyznanie dodatku elektrycznego, w którym strona jednoznaczne wskazała jako główne źródło ogrzewanie elektryczne oraz dysponując powyższą deklaracją dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, zobowiązany był dokonać jego weryfikacji i w przypadku wątpliwości przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, w tym wywiad środowiskowy o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy. W toku wywiadu środowiskowego winno zostać ustalone, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego. Organ winien ustalić, kto faktycznie zamieszkuje pod wskazanym adresem, czy istnieje umowa o dostarczanie energii elektrycznej do danego lokalu oraz, co w przedmiotowej sprawie było najważniejsze, czy w lokalu istnieje główne źródło ciepła zasilane energią elektryczną. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego organ winien rozpoznać wniosek strony stosownie do treści art. 33 ust. 1 ustawy i albo wypłacić dodatek skarżącemu, albo zakończyć postępowanie decyzją o odmowie przyznania dodatku, w przypadku odmiennych ustaleń i braku zaistnienia przesłanek do przyznania dodatku elektrycznego.
10. Ponadto Sąd nie podziela dokonanej przez Kolegium wykładni przepisu art. 27 ust. 1 ustawy bowiem jest ona sprzecza z celem samej ustawy. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy (druk sejmowy nr 2630) "projektowana regulacja pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnego instrumentu zwiększającego bezpieczeństwo energetyczne gospodarstw domowych, w szczególności obywateli w największym stopniu narażonych na ubóstwo energetyczne i zapewni im ceny energii elektrycznej na poziomie umożliwiającym opłacenie rachunków. (...) Projekt ustawy ma na celu zapewnienie wsparcia dla odbiorców energii elektrycznej w gospodarstwach domowych, w tym zużywanej na potrzeby pomieszczeń gospodarczych związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych, lokali o charakterze zbiorowego mieszkania, węzłów cieplnych i hydroforni, oświetlenia budynków mieszkalnych, garaży, domów letniskowych w ogródkach działkowych – o ile nie jest w tych pomieszczeniach prowadzona działalność gospodarcza. (...) Dodatkowo, przewidziano zwiększony poziom wsparcia dla tych odbiorców energii elektrycznej w gospodarstwach domowych, którzy w wyniki sytuacji losowych lub charakteru prowadzonego przez nich gospodarstwa, mogą być bardziej narażeni na ubóstwo energetyczne tj. odbiorców posiadających gospodarstwo rolne, odbiorców posiadających Kartę Dużej Rodziny oraz odbiorców będących osobami niepełnosprawnymi. (...) W projektowanym akcie prawnym wprowadzono również instrument łagodzący wzrost kosztów dla gospodarstw domowych, które wykorzystują energię elektryczną do ogrzewania." Powyższe potwierdza, że ratio legis świadczenia wprowadzonego przedmiotową ustawą koncentruje się na udzieleniu pomocy w postaci dodatku elektrycznego jak największej liczbie gospodarstw domowych, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. Potwierdza to również treść art. 32a ustawy zgodnie z którymi dodatek przyznaje się, w opisanych tam okolicznościach, nawet w sytuacji niezłożenia wniosku przez stronę.
11. W konsekwencji stwierdzić należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji podjęte zostały z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Zawarte w uzasadnieniach kwestionowanych skargą decyzji niejednoznaczne ustalenia faktyczne oraz niepełna ocena prawna nie mogły stanowić podstawy do odmowy przyznania skarżącemu prawa do wnioskowanego dodatku elektrycznego. Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji zobligowane będą do dokładnego ustalenia i udokumentowania stanu faktycznego sprawy, przy pomocy wszelkich przewidzianych prawem narzędzi procesowych, w szczególności, co do spełnienia przez skarżącego ustawowych warunków do otrzymania wnioskowanego świadczenia, z uwzględnieniem zarówno celu ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 1967 ze zm.)., jak i intencji jakie przyświecały ustawodawcy przy uchwalaniu tej ustawy.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.