II SA/Bd 419/23

II SA/Bd 419/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący/
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2c, art. 30 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania legalności wykonanych określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie drewnianej wiaty z budynkiem gospodarczym na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w miejscowości B. , gmina B. .
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że umorzone postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2020 r. i dotyczyło wykonania drewnianej wiaty z budynkiem gospodarczym. Po rozebraniu jednej ze ścian budynku gospodarczego i zmniejszeniu powierzchni całego obiektu poniżej 50 m2 organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. umorzył postępowanie. W wyniku wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Dalej organ wskazał, że na skutek demontażu ściany budynek gospodarczy został przekształcony i obecnie cały obiekt stanowi wiatę, tj. budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. – dalej "p.b."). Organ przywołał także stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych celem wykazania, że sporna budowla posiada cechy wiaty. Ponadto ustalił, że działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś usytuowany na działce budynek mieszkalny został zrealizowany w na podstawie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Powołując się na treść przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązujących w momencie wszczęcia postępowania organ wskazał, że budowa spornej wiaty nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
W dniach [...] marca 2022 r., [...] lipca 2022 r. oraz [...] lipca 2022 r. organ przeprowadził kontrole spornej wiaty pod kątem ewentualnego parkowania pod nią samochodów wskazując, że w takich okolicznościach do budowli tej należałoby stosować przepisy dotyczące garażu. Kontrole te nie potwierdziły parkowania samochodów pod wiatą. Z uwagi na uchylenie decyzji przez organ odwoławczy wskutek wniesionego odwołania organ I instancji ponownie przeprowadził kontrolę wiaty w dniu [...] października 2022 r. i ustalił, iż pod spornym obiektem budowlanym nie są parkowane samochody, zaś inwestor dokonał zmiany polegającej na zdemontowaniu ściany osłonowej od strony graniczącej z działką nr [...], zamykając jednocześnie ścianę od strony budynku mieszkalnego. Reasumując organ stwierdził, że wiata została zrealizowana w sposób prawidłowy i nie jest ona wiatą garażową.
2. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wniosła A. R. (dalej: skarżąca, strona), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podniosła, że wiata będąca przedmiotem niniejszego postępowania stosowana jest jako wiata garażowa, a ponadto na działce nr [...] obok spornej wiaty parkowane są samochody w odległości zbyt małej od sąsiedniej działki. Zdaniem skarżącej postępowanie powinno zostać rozszerzone o zbadanie prawidłowości usytuowania miejsc parkingowych na działce. Skarżąca wskazała także na nieprawidłowości w zakresie lokalizacji płotu odgradzającego nieruchomość skarżącej od działki nr [...].
3. Rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznając, że sporna wiata nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Jednocześnie zgodził się, że przedmiotowa wiata nie pełni funkcji garażowej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazanych w odwołaniu organ wyjaśnił, że niniejsze postępowanie dotyczy drewnianej wiaty z budynkiem gospodarczym, a nie miejsc postojowych na działce nr [...]. Jednocześnie organ wskazał, że postępowanie dowodowe nie wykazało, aby wiata była wykorzystywana jako miejsce postojowe.
4. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a.") w zw. z art. 9 k.p.a., w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., polegające na:
a) niezasadnym ograniczeniu przez organy postępowania administracyjnego przedmiotu postępowania wyłącznie do ustalenia prawidłowego wykonania wiaty zlokalizowanej na nieruchomości zlokalizowanej w B. przy ul. [...], działka ewidencyjna [...], podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego powinna pozostawać także prawidłowość faktycznego usytuowania miejsc postojowych – w tym niezadaszonych, zlokalizowanych na wyżej wymienionej nieruchomości;
b) zaniechaniu przez organ II instancji uchylenia zaskarżonej decyzji celem zmiany przedmiotu wszczętego z urzędu postępowania poprzez rozszerzenie jego zakresu także o prawidłowość faktycznego usytuowania miejsc parkingowych – w tym niezadaszonych, zlokalizowanych na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka ewidencyjna [...] – zwłaszcza mając na względzie, iż organ powziął wiadomości o miejscu w którym zaparkowane pozostają pojazdy;
- w konsekwencji nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji umorzenie postępowania z uwagi na ograniczenie przedmiotu postępowania oraz pomimo, iż nadal rzeczywiste miejsca postojowe zlokalizowane na ww. nieruchomości, pozostają niezgodne z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz. U. 2020.1333 t.j.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dalej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 81 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na niezasadnym oraz przedwczesnym utrzymaniu w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, podczas gdy:
a) nie zostały dokonane wyczerpujące ustalenia dot. lokalizacji miejsc postojowych pojazdów zlokalizowanych na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka ewidencyjna [...] oraz ocena prawidłowości umiejscowienia stosownie do treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz dokumentacji projektowo-budowlanej nieruchomości;
b) nie zostały dokonane pomiary odległości pomiędzy miejscami postojowymi pojazdów zlokalizowanych na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka ewidencyjna [...] a granicami niniejszej nieruchomości oraz do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym należącym do mojej mocodawczyni, w konsekwencji powyższego: rozstrzygnięcie sprawy pomimo braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych;
c) nie zostały dokonane dodatkowe oględziny nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], celem ustalenia rzeczywistej lokalizacji postojowych na wyżej wymienionej nieruchomości oraz oceny prawidłowości wyżej wymienionej lokalizacji, przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków – w szczególności zaś skarżącej: A. R.;
- w konsekwencji ostateczne umorzenie postępowania w sprawie, podczas gdy nie został zebrany cały materiał dowodowy oraz nie zostały poczynione wszystkie ustalenia faktyczne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 pkt 1 i art. 7 p.b. w brzmieniu ustawy na dzień 3 sierpnia 2020 r. (tj. Dz.U.2020.1333) oraz § 2 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na ich niezastosowaniu pomimo, iż miejsca postojowe - w tym niezadaszone, zlokalizowane na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], działka ewidencyjna [...] są umiejscowione w odległości mniejszej niż 3 metry do granicy nieruchomości skarżącej oraz 7 metrów od okien pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w budynku należącym do odwołującej.
5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
6. Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających konieczność jej uchylenia. Zarzuty podniesione przez skarżącą w skardze również nie zasługują na uwzględnienie.
7. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego legalności wykonywanych robót budowlanych – drewnianej wiaty z budynkiem gospodarczym na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w miejscowości B. gmina B. .
W pierwszej kolejności wyjaśni należy, że budowla będąca przedmiotem sporu jest drewnianą wiatą posadowioną na słupach i odgrodzoną jedną ścianą osłonową,
o wymiarach 3,75 m na 9,20 m, powierzchni zabudowy 34,50 m2, z dwuspadowym dachem, z którego woda odprowadzana jest za pomocą rynien i rur spustowych na teren działki nr [...].
Pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy Prawo budowlane, jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem podstawowymi cechami budowli pozwalającymi na uznanie jej za wiatę są posiadanie fundamentów i dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie na słupach (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1481/14). Należy zgodzić się z organami administracji, że sporny obiekt posiada wyżej wskazane cechy, wobec czego należy zakwalifikować go jako wiatę.
Postępowanie dotyczące legalności budowy przedmiotowej wiaty zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2020 r. Stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa zmieniająca weszła w życie 19 września 2020 r., zatem zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast w art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b. wskazano, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki.
Jak wskazano powyżej, powierzchnia zabudowy wiaty wynosi 34,50 m2, natomiast zgodnie z informacją z rejestru gruntów działka nr [...], na której posadowiona jest wiata, posiada powierzchnię równą 630 m2 i jest ona działką zabudowaną. Prawidłowo więc organy administracji oceniły, że przedmiotowa wiata nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co więcej, stosownie do art. 30 ust. 1 p.b. niniejsza budowla nie wymagała także zgłoszenia.
Mając na względzie powyższe, uznać należy, że wiata będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie wymagała ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Jednocześnie z uwagi na to, że obiekt ten nie jest budynkiem w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane to nie musi on spełniać warunków dotyczących odległości usytuowania od granic działki określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). W myśl art. 1 ww. rozporządzenia ustala ono warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Skoro zatem wiata nie jest budynkiem w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane, to nie mają wobec niej zastosowania przepisy powyższego rozporządzenia.
8. Odnosząc się do zarzutów skarżącej w zakresie prawidłowości faktycznego usytuowania miejsc postojowych na działce nr [...] w pierwszej kolejności należy wskazać, że organ kilkukrotnie dokonał kontroli przedmiotowej nieruchomości. W wyniku tak przeprowadzonych kontroli organ zebrał materiał dowodowy (protokoły kontroli i dokumentację fotograficzną), na podstawie którego nie można stwierdzić, aby pod sporną wiatą były parkowane samochody. Powyższa okoliczność świadczy o tym, że przedmiotowej wiaty nie można zakwalifikować jako wiaty garażowej.
W zakresie zarzutów dotyczących zaniechania przez organy administracji ustalenia prawidłowości faktycznego usytuowania miejsc postojowych na działce nr [...] Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko organu odwoławczego zgodnie z którym zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Niniejsze postępowanie dotyczyło jedynie zbadania legalności wykonywanych robót budowlanych w zakresie wybudowania drewnianej wiaty z budynkiem gospodarczym na terenie działki o nr ewid.[...] przy ul. [...] w miejscowości B. gmina B. . Z tego względu organ nie był zobowiązany do odniesienia się do kwestii prawidłowości usytuowania miejsc postojowych na ww. nieruchomości.
Wobec powyższego zaskarżoną decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uznać należy za zgodną z obowiązującym prawem. Podkreślenia bowiem wymaga, iż stosownie do art. 28 ust. 1 p.b. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b. w zw. z 30 ust. 1 p.b. wiata nie wymaga ani uzyskania decyzji o pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.
9. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.