II SA/BD 389/04

II SA/Bd 389/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-07-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Marzenna Linska-Wawrzon
Wiesław Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
OSK 1666/04 - Wyrok NSA z 2005-10-20
Skarżony organ
Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Michała C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności związanych z praktyką lekarsko-weterynaryjną oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
II SA/Bd 389/04
UZASADNIENIE
Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r., po rozpoznaniu odwołania lekarza weterynarii Michała C. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia [...] 2004 r. nr [...] zobowiązującej Michała C. wykonującego praktykę lekarsko – weterynaryjną w Lecznicy dla Zwierząt w M. do:
prowadzenia książki leczenia zwierząt w kontrolowanym gospodarstwie osobiście i zgodnie z powołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami,
uzupełnienia wszystkich wpisów za 2003 r.,
pisemnego poinformowania Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. o wykonaniu zobowiązania dotyczącego wpisów,
prowadzenia w gospodarstwie na bieżąco dokumentu potwierdzenia nabycia produktu leczniczego weterynaryjnego, paszy leczniczej,
postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w punkcie 1 i 2 oraz zobowiązać Michała C. do:
dokonywania osobiście wpisów do książki leczenia zwierząt w Gospodarstwie Rolnym Sp. z o.o. [...] w W
uzupełnienia wpisów w w/w książce od dnia [...] 2003 r.; utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy w pkt 3 i 4.
W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że polecenie Powiatowego Leczenia Weterynarii zostało poprzedzone kontrolą dokumentacji lekarsko – weterynaryjnej z wykonywanych przez lekarza weterynarii Michała C. w Gospodarstwie Rolnym W. zabiegów leczniczych i profilaktycznych, czyli czynności lekarsko – weterynaryjnych oraz kontroli zapisów w książce leczenia zwierząt. Kontrolowano także dokumentację potwierdzającą nabycie produktów leczniczych weterynaryjnych wydawaną właścicielowi zwierząt przez leczącego zwierzęta lekarza weterynarii.
W czasie kontroli stwierdzono, że w gospodarstwie brak jest dokumentów potwierdzających nabycie produktów leczniczych weterynaryjnych, które leczący zwierzęta lekarz weterynarii wydaje właścicielowi zwierząt, a w książce leczenia zwierząt stwierdzono nieprawidłowości polegające na niedokładnych zapisach dotyczących opisu zwierząt, ich wieku a także na braku zapisu nazw i ilości zastosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych we wszystkich 140 wpisach do tej książki oraz stwierdzono, że wpisów nie dokonuje osobiście lekarz weterynarii Michał C., który tylko składa podpis po wpisie dokonanym przez osoby trzecie.
Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w B. w dniu [...] 2004 r. dokonali ponownej kontroli. Stwierdzili oni, że w książce leczenia zwierząt prowadzonej w gospodarstwie opis leczonych zwierząt jest niekompletny, uniemożliwiający w większości przypadków ustalenie tożsamości leczonych zwierząt w zakresie płci, wieku i wagi. Rozpoznanie kliniczne nie uzasadnia podjęte leczenie farmakologiczne, a brak zapisów nazw i ilości zastosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych uniemożliwia zasadność i ocenę ustalonych okresów karencji a także ocenę prawidłowości ich stosowania. Skreślenia i poprawki w książce leczenia zwierząt nie są opatrzone podpisem przez osobę dokonującą zmian w zapisie. Ustalono, że lekarz weterynarii Michał C. nie wystawia potwierdzeń nabycia dla produktów leczniczych weterynaryjnych, dla których przy ich stosowaniu takie dokumenty obowiązują
Obowiązek prowadzenia książki leczenia zwierząt w której lekarz weterynarii leczący zwierzęta dokonuje wpisów wszystkich dokonanych zabiegów obowiązuje od [...] 2003 r. i wynika z rozporządzenia z dnia 9 października 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia dokumentacji lekarsko weterynaryjnej oraz sposobu prowadzenia książki leczenia zwierząt (Dz. U. Nr181, poz. 1774). W ocenie organu II instancji zobowiązanie do uzupełnienia wpisów od początku roku jest w takiej sytuacji bezzasadne.
Wskazano, że sporządzanie i przekazywanie właścicielowi dokumentu nabycia produktów leczniczych weterynaryjnych względnie pasz leczniczych jest obowiązkiem lekarza weterynarii leczącego zwierzęta, a dokument ten jest sporządzany w przypadkach stosowania do leczenia wyłącznie przy wykonywaniu praktyki lekarsko – weterynaryjnej produktów leczniczych weterynaryjnych posiadających właściwości anaboliczne, przeciwbakteryjne, przeciwpasożytnicze, przeciwzapalne, hormonalne i psychotropowe u zwierząt, których tkanki i produkty są lub mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi i dla których to produktów leczniczych weterynaryjnych został określony okres karencji. Taki obowiązek istnieje od 1 stycznia 2003 r. Skarżący takich dokumentów nie wydaje i tym samym narusza przepis art. 69 ust. 3 ustawy z 6.9.2001 Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 126, poz.138 ze zm.).
W skardze na powyższą decyzję Michał C. zarzucił jej wydanie z naruszeniem prawa (art. 138 K.p.a.) oraz rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności wydawania decyzji administracyjnych.
Zdaniem skarżącego uchylenie przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzji w pkt 1 i 2 nie nastąpiło, a było tylko i wyłącznie działaniem pozornym, mającym na celu stworzyć wrażenie uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż w zmienionej stylistycznie formie z zachowaniem jej merytorycznej zawartości zalecono dokonywania osobiście wpisów do książki leczenia zwierząt w Gospodarstwie Rolnym Sp. z o.o. w W. i uzupełnienie wpisów w w/w książce od dnia 7 listopada 2003 r.
Organ odwoławczy naruszył art. 138 K.p.a., zgodnie z którym mógł utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy, umorzyć postępowanie odwoławcze albo uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Okoliczności zaistniałe w sprawie pozwalają na stwierdzenie, iż organ odwoławczy swoją decyzję wydał z naruszeniem zasady dwuinstancyjności.. Dowodem na to jest zarzut obrazy art.107 K.p.a. przez organ I instancji w decyzji nr [...]. Organ odwoławczy w dniu [...] 2004 r. zbadał sprawę w miejscu jej powstania w całości, ponownie rozpatrując ją merytorycznie wydał decyzję nr [...]. Wskazano na treść jednego z orzeczeń (bez bliższego oznaczenia). Zdaniem skarżącego bezpodstawnie utrzymano w mocy punkt 3 i 4 decyzji, gdyż z uwagi na słuszne żądanie uchylenie decyzji w pkt 2, traci rację bytu pkt 3, ponieważ jest z nim ściśle związany. Pkt 4 decyzji z uwagi na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa przez organ odwoławczy, z tych samych przyczyn, co pkt 1 i 2 powinien być uchylony.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Sąd nie podziela zarzutu skargi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Zgodnie z ustawą z 2.4.1997 r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483) "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Ta konstytucyjna zasada dwuinstancyjności znajduje swoje odzwierciedlenie w przepisie art. 15 K.p.a. Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że każda sprawa jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta. Po raz pierwszy w I instancji i po raz drugi w drugiej instancji. Przedmiotem postępowania organu drugiej instancji jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy administracyjnej. Tak też było w powyższej sprawie. Sprawa skarżącego była rozpoznana dwukrotnie merytorycznie. Stąd też zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności nie jest trafny.
Skarżącemu chodzi zapewne o sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji. Z faktu, że organ II instancji rozpoznaje sprawę merytorycznie, wynika także prawo przeprowadzenia własnego postępowania wyjaśniającego. Nie stanowi to naruszenia prawa. Wręcz odwrotnie, może świadczyć o dociekliwości Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii, który poprzez swoich pracowników chciał sprawdzić ustalenia organu I instancji.
Rozpoznając i rozstrzygając sprawę ponownie, organ odwoławczy obowiązany jest usunąć naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ pierwszej instancji (B.Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Warszawa 200 str. 534). Oznacza to, że organ w pierwszej kolejności powinien starć się wyeliminować z decyzji organu pierwszej ewentualne naruszenie prawa materialnego lub procesowego, a dopiero w ostateczności posłużyć się środkiem kasacyjnym, jakim jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zakres zastosowania środka kasacyjnego ograniczony jest bowiem art. 138 § 2 K.p.a., który wskazuje, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zastosowanie instytucji kasacji przewidzianej w § 2 art. 138 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie może być traktowany rozszerzająco. Poglądy takie były wypowiadane w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z 22.9.1981 r. II SA 400/91 stwierdzono, że jeżeli organ administracji publicznej, działając w trybie odwoławczym, nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego, ma zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy zamiast uchylać decyzję organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (Adamiak, j.w. str. 541). Z powyższego orzeczenia wynika również, iż nawet w razie powzięcia wątpliwości co do stanu faktycznego organ odwoławczy w pierwszej kolejności obowiązany jest przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w trybie art. 136 K.p.a. Takie postępowanie realizuje zasadę szybkości postępowania.
Postępowanie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie narusza przepisu art. 138 K.p.a. Nie jest bezpodstawne utrzymanie w mocy punktu 3 i 4 decyzji. Punkt trzeci decyzji, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie traci racji bytu, ponieważ obowiązek dokonania wpisów osobiście do książki leczenia zwierząt został ograniczony od dnia 7 listopada 2003 r. i od tego dnia istnieje obowiązek pisemnego poinformowania Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. o wykonaniu zobowiązania dotyczącego wpisów. Aktualny pozostaje obowiązek prowadzenia w gospodarstwie na bieżąco dokumentu potwierdzenia nabycia produktu leczniczego weterynaryjnego, paszy leczniczej. Obowiązek ten ma swoją podstawę prawną w przepisie art. 20 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz inspekcji weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia dokumentacji lekarsko – weterynaryjnej oraz sposobu prowadzenia książki leczenia zwierząt (Dz. U. Nr 181, poz. 1774).
Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.