II SA/Bd 387/23

II SA/Bd 387/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /przewodniczący/
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 28, art. 30 b ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę i budowę budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. R. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadnienie
II SA/Bd 387/23
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. O. pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego wraz z garażem oraz budowę budynku usługowo-gastronomicznego wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie działki nr [...] obręb [...] KM [...] przy ul. [...] we [...].
Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniósł J. R. (dalej: skarżący) podnosząc, że dotychczasowy zjazd na przedmiotową działkę był zjazdem indywidualnym do nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, natomiast w wyniku zmiany przeznaczenia budynku zostanie on zlikwidowany, a obsługa nieruchomości planowana jest przez zjazd obsługujący nieruchomość sąsiednią, tj. działkę nr [...] (posesja nr [...]) należącą do skarżącego. Zdaniem skarżącego nie jest prawdą, że przedmiotowa nieruchomość posiada zjazd do drogi publicznej od ul. [...] nr [...], gdyż ten zjazd, będący częścią działki nr [...], obsługuje tylko jego nieruchomość położoną na działce nr [...]. Skarżący wskazał także, że w zgromadzonej dokumentacji brakuje zatwierdzenia geometrii układu drogowego oraz zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. W ocenie skarżącego tak wyznaczony zjazd nie spełnia także obowiązujących wymagań drogi pożarowej.
W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w wyniku której wyrokiem z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1252/21, Sąd uchylił decyzję organu drugiej instancji wskazując, że rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy ograniczyło się do lakonicznego stwierdzenia, że projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał także, że organ nieprawidłowo zastąpił swoje stanowisko co do zasadności zarzutów skarżącego i zgodności z prawem planowanej inwestycji argumentacją zawartą w wyrokach WSA w Bydgoszczy w sprawach o sygn. akt II SA/Bd 623/15 i II SA/Bd 189/17, gdyż sprawy te dotyczyły budowy budynku stomatologii, zaś przedmiotowa sprawa dotyczy budynku usługowo-gastronomicznego.
Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., znak: [...] ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] położona jest w jednostce planistycznej [...] dla której ustalono przeznaczenie podstawowe jako zabudowę usługową i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W ocenie organu, zgodna z przepisami jest również wysokość budynku, kąt połaci dachu, czy warunek minimalnej powierzchni biologicznie czynnej.
Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu zarzutów skarżącego dotyczących braku zapewnienia zjazdu do działki nr [...] organ wskazał, że obsługa komunikacyjna na tej działce odbywać się będzie istniejącym zjazdem publicznym usytuowanym na działce drogowej nr [...] na całej szerokości działki nr [...]. Organ wyjaśnił, że nie jest to zjazd prywatny, gdyż znajduje się na działce nr [...] stanowiącej zjazd publiczny obsługujący przylegające do niego nieruchomości, w tym działkę nr [...]. W ocenie organu szerokość zjazdu wynosząca 19,9 m2 zapewnia możliwość wydzielenia zjazdu publicznego do działki inwestora oraz do działki skarżącego i nie będzie kolidować z obsługą komunikacyjną tej nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że rozwiązanie to uniemożliwi parkowanie pojazdów na części zjazdu, jednak nie jest to jego podstawowym przeznaczeniem. Zdaniem organu, wykorzystywanie dotychczas ww. zjazdu jako parkingu nie powoduje, że zmienił on swoje przeznaczenie, jakim jest zjazd do nieruchomości.
Ponadto organ drugiej instancji wskazał, że jeśli skarżący kwestionuje rozwiązania projektowe dotyczące zjazdu i drogi pożarowej sporządzone przez osobę z odpowiednimi kwalifikacjami, to powinien również przedłożyć opinię osoby posiadającej takie uprawnienia. Organ podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jedynie w ograniczonym zakresie sprawdza projekt, gdyż ten sporządzany jest przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, w chwili sporządzenia projektu budowlanego będącą członkiem właściwej izby samorządu budowlanego i która to do projektu dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W pierwszej kolejności skarżący podniósł, że organ odwoławczy ponownie w sposób lakoniczny odniósł się do prawidłowości sporządzonego projektu budowlanego. Dalej wskazał, że obsługa przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie może odbywać się przez zjazd publiczny na działce nr [...], gdyż ze zjazdu tego korzysta działka nr [...]. W jego ocenie, korzystanie z tego wjazdu na nieruchomość na działce [...] odbywałaby się pod kątem 180 stopni względem drogi krajowej nr [...], co zagrażałoby bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Skarżący wskazał także, że działka [...] ma dostęp do drogi publicznej ze zjazdu prowadzącego bezpośrednio do tej działki.
Następnie skarżący podniósł, że rozpatrując niniejszą sprawę należy uwzględnić również zmianę funkcji mieszkalnej na usługowo-gastronomiczną, gdyż w jego ocenie zmiana przeznaczenia nieruchomości wpływa na sposób skomunikowania się z drogą publiczną. Skarżący zarzucił również, że droga pożarowa została wyznaczona poprzez sporny zjazd pomimo, że wyjazd z niej możliwy jest tylko przez cofanie. Zdaniem skarżącego, brak jest także zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, na podstawie którego miałby być opracowany projekt budowlany. Wytyczenie zjazdu w sposób wskazany przez organy w ocenie skarżącego ograniczy korzystanie z działki nr [...], gdyż obecnie sporny zjazd obsługuje jedynie tę działkę i wydzielone zostały na nim miejsce parkingowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zgodnie z wyżej wskazanymi kryteriami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2023 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r.
Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Mając na względzie powyższe, organy administracji orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę mają obowiązek dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu takiego planu nie uchwalono. W dalszej kolejności organ bada zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie kontrola taka nie została przeprowadzona przez organ odwoławczy prawidłowo.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ drugiej instancji ponownie rozpatrując sprawę odniósł się w swojej decyzji do poszczególnych wymogów kształtowania nowej zabudowy uregulowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do § 22 ww. planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym znajdują się sporne działki, przyjęto przeznaczenie podstawowe w formie zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Charakter planowanej inwestycji, jako zabudowy usługowej, wpisuje się w dopuszczalne na tym terenie przeznaczenie zabudowy. Ponadto zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym inwestycja ta spełnia pozostałe warunki zawarte w § 22 planu miejscowego, w szczególności co do wysokości zabudowy, linii zabudowy, kąta nachylenia dachu, powierzchni terenu biologicznie czynnej, czy miejsc postojowych. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący niesłusznego wytyczenia zjazdu do drogi publicznej z działki nr [...] poprzez działkę nr [...]. Skarżący podniósł, że działka nr [...] posiadała już dostęp do drogi publicznej z innego zjazdu bezpośrednio z przedmiotowej działki do ul. [...]. Należy jednak podkreślić, że okoliczność dostępu nieruchomości do drogi publicznej z innego zjazdu w żaden sposób nie wyklucza innej możliwości skomunikowania jej z tą drogą. Rolą organu nie jest ocena racjonalności projektowanego zjazdu, o ile oczywiście nie zagraża on bezpieczeństwu w ruchu drogowym i nie jest sprzeczny z przepisami. Ponadto organ drugiej instancji słusznie wskazał, że nie ulegnie zmianie organizacja ruchu, gdyż sporny zjazd był wykorzystywany wcześniej przez użytkowników działki nr [...], wobec czego nie powstaje żaden nowy zjazd. Nie jest zatem wymagane sporządzenie projektu organizacji ruchu. W projekcie zagospodarowania działki uwzględnione zostało, że dla zapewnienia bezpiecznego i prawidłowego wjazdu na teren działki nr [...] zjazd stanowiący część działki nr [...] zostanie oznakowany malowanymi pasami, jednocześnie zapewniając wydzielenie zjazdu publicznego do działki zarówno inwestora (nr [...]), jak i skarżącego (nr [...]).
Nie można się także zgodzić z podniesionym przez skarżącego zarzutem, iż wytyczenie zjazdu do drogi publicznej z działki nr [...] poprzez działkę nr [...] ograniczy funkcjonalność działki nr [...]. Podkreślić należy, że wymiary działki nr [...] umożliwiają wytyczenie zjazdu jednocześnie dla obu działek – nr [...], wobec czego skarżący w dalszym ciągu ma zapewniony zjazd do swojej nieruchomości poprzez tę działkę. Skarżący podniósł, że zjazd na działce nr [...] służył również jako parking dla pojazdów dojeżdżających do jego przedsiębiorstwa. Warto jednak zauważyć, że zarządca drogi musi brać pod uwagę interes każdego z właścicieli nieruchomości, którzy chcą skorzystać z istniejącego przyległego do niej zjazdu. Inny dotychczasowy sposób wykorzystania zjazdu nie powoduje, że zmienił on swoje podstawowe przeznaczenie. Dalsze wykorzystywanie go w innym celu – tj. jako parkingu, jest możliwe pod warunkiem, że nie koliduje to z głównym celem jego istnienia jakim jest skomunikowaniem nieruchomości z drogą publiczną. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wyznaczenie miejsc parkingowych możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy nie koliduje to z głównym przeznaczeniem działki jakim jest umożliwienie sąsiednim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej.
Trafnie natomiast zauważył skarżący, że organ odwoławczy nie odniósł się w stopniu dostatecznym do zarzutu nieprawidłowości w zakresie wyznaczonej drogi pożarowej. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § 12 ust. 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu. Słusznie wskazał skarżący, że w projekcie architektoniczno-budowlanym spornej inwestycji nie wskazano ile metrów wynosi długość drogi pożarowej na odcinku, na którym możliwe jest poruszanie się pojazdów jedynie poprzez ich cofanie, natomiast stosownie do powyższego przepisu droga taka nie może wynosić więcej niż 15 metrów długości. Organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii, wskazując jedynie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej tylko w ograniczonym zakresie sprawdza projekt budowlany.
W ocenie Sądu organ drugiej instancji ponownie nie ustosunkował się w odpowiednim stopniu do wszystkich podniesionych przez odwołującego zarzutów, a co za tym idzie nie uczynił zadość wymogowi ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Przy rozpoznawaniu sprawy organ ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt jej okoliczności, w tym zarzuty podnoszone przez stronę, do których winien się ustosunkować w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Kwestionowana decyzja Wojewody została zatem wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, wynikającej z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej jako: "k.p.a."). W świetle powyższej zasady organ odwoławczy na skutek wniesionego środka odwoławczego zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę zakończoną rozstrzygnięciem organu I instancji. Przy rozpoznawaniu sprawy ma on przy tym obowiązek wziąć pod uwagę całokształt jej okoliczności, w tym zarzuty podnoszone przez stronę, do których winien się ustosunkować w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym, gdyż została wydana bez należytego wyjaśnienia i oceny wszystkich, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co uchybia art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 140 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest bowiem możliwa ocena, czy organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, czy też winien był wydać inne rozstrzygnięcie.
Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni powyższe rozważania i usunie wskazane uchybienia. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.