II SA/Bd 386/25

II SA/Bd 386/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz
Joanna Janiszewska - Ziołek
Mariusz Pawełczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 53 ust. 5 upzp
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie S. B. z dnia [...] marca 2025 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
UZASDNIENIE
1. Postanowieniem z dnia 5 marca 2023 r. Starosta B. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza K. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego do produkcji rolnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w istniejącej zagrodzie rolnej, na terenie działki nr [...] oraz części działki nr [...], obręb ewidencyjny S. , gmina K., w zakresie ochrony gruntów rolnych.
W uzasadnieniu Starosta wskazał, że działka nr [...] sklasyfikowana jest jako grunty orne RIIIb, a działka nr [...] sklasyfikowana jest jako grunty orne RIIIa, RIIIb, RIVa, ŁV, PsIV, W-RIIIb, W-RIVa, Br-RIIIb, N. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 82 ze zm. – dalej: "u.o.g.r.l."), grunty rolne klasy III wymagają uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne. Dalej Starosta podkreślił, że M. K. (dalej: "skarżąca", "strona") uzyskała już decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego na działce nr [...], a następnie po podziale, zabudowana działka została darowana synowi strony. Ponadto, na działce nr [...] posadowiony jest budynek mieszkalny, przebudowany w 2021 r.
W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że planowana zabudowa nie dotyczy zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, a jest próbą obejścia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
2. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca wskazała, że planowana zabudowa będzie stanowiła integralną cześć zabudowy zagrodowej i przeznaczona będzie na cel prowadzenia działalności agroturystycznej. Pod inwestycję zajęty zostanie obszar 0,3600 ha, a pozostała część gruntów nadal będzie wykorzystywana do uprawy rolnej. W ocenie strony organ uzgadniający bez podstawy prawnej ingeruje w jej plany inwestycyjne i życie prywatne.
3. W wyniku rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium" "SKO", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu ocenie podlegała okoliczność czy budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego do produkcji rolnej przeznaczonych na działalność agroturystyczną można uznać za element zabudowy zagrodowej.
Dalej Kolegium wskazało, że choć ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") nie zawiera ustawowej definicji pojęcia "zabudowa zagrodowa", to pojęcie to zostało zdefiniowane w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Definicja ta powinna stanowić istotną wytyczną w wykładni lego określenia, nie ma bowiem uzasadniania, aby było ono różnie rozumiane na kolejnych etapach realizacji tej samej inwestycji. Zgodnie z tym przepisem przez "zabudowę zagrodową" należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa obejmuje zatem także budynki inwentarskie w gospodarstwach rolnych o profilu hodowlanym, niezależnie od sposobu ich lokalizacji. SKO wyjaśniło również, że nie ma przepisów które dokładnie określałyby, co agroturystyką jest, a co nie. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazują na budynki rekreacji indywidualnej – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Zdaniem Kolegium agroturystka jest formą turystyki obejmującą usługi na terenach wiejskich, które mogą być świadczone również przez rolnika (choć nic tylko przez niego) na terenie należącego do niego gospodarstwa rolnego. Jednakże usługa ta może być tylko jednym z elementów prowadzonej przez rolnika działalności, w tym przypadku o charakterze usługowym. Należy dokonać rozróżnienia między usługą (w tym przypadku będącą agroturystyką) a działalnością produkcyjną będącą immanentną cechą prowadzenia gospodarstwa rolnego.
W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, że nie sposób uznać, aby budynek agroturystyki był funkcjonalnie powiązany z gospodarstwem rolnym (nie stanowi on zarówno miejsca pracy, jak i miejsca zamieszkania rolnika), co dotyczy zarówno sytuacji, gdyby miałby być realizowany samodzielnie albo jako część większego przedsięwzięcia. Wynajem powołanego budynku w ramach agroturystki będzie stanowił usługę, niezależna od prowadzonego gospodarstwa rolnego, a budynek mieszkalny w ramach planowanej zabudowy będzie stanowił budynek rekreacji indywidualnej. Budowa budynku rekreacji indywidualnej jako nie mieszcząca się w zapisie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.g.r.l., możliwa jest jedynie po wyłączeniu gruntów rolnych klas chronionych z produkcji. Budynki rekreacji indywidualnej, nawet gdy rolnik prowadzi agroturystykę, nie mogą być zaliczone do zabudowy zagrodowej. W konsekwencji organ stwierdził, że brak jest powiązania funkcjonalnego, celowościowego i organizacyjnego planowanej inwestycji z prowadzeniem działalności rolniczej przez stronę. Wskazywanie w tym zakresie w zażaleniu planów na przyszłość, a jednocześnie oświadczenie, iż planowana inwestycja ma poprawić rentowność gospodarstwa, nie pozwala uznać, że zabudowa mieszkalna jednorodzinna jest dla inwestora niezbędna dla prowadzenia dalszej działalności rolniczej.
4. W skardze skierowanej do Sądu skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") poprzez rozpoznanie sprawy w oparciu o niepełne i w tym zakresie także wybiórczo uwzględnione przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, przy jednoczesnym braku ich rzetelnej weryfikacji, analizy i uzupełnienia oraz poprzez powtórzenie argumentacji organu I instancji w zakresie wskazania, że brak było podstaw do przyjęcia, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem skarżącej ma związek z prowadzonym gospodarstwem rolnym, mimo że przy prawidłowych ustaleniach faktycznych w sprawie planowane zabudowania obejmują m.in. także budynek gospodarczy, a realizacja nowego siedliska konieczna jest dla kontynuacji i rozwoju gospodarstwa skarżącej oraz zabezpieczenia potrzeb jej rodziny, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów oraz wydania arbitralnej decyzji przez organ odwoławczy;
- art. 7, art. u, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w z w. z art. 64 Konstytucji RP - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i nie uwzględniło argumentacji podniesionej w odwołaniu, stwierdzając za organem I instancji, że zamierzenie inwestycyjne skarżącej nie ma związku z prowadzonym przez nią gospodarstwem rolnym, a następnie, że podnoszone przez skarżącą okoliczności w postaci konieczności organizacji nowego siedliska oraz realizacji nowych zabudowań, których organ I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, skoro wnioskodawczym uzyskała już kiedyś decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, a tym samym SKO nie przeanalizowało okoliczności podnoszonych przez skarżącą i ich możliwego znaczenia w niniejszej sprawie, w sposób zupełnie nieuzasadniony z góry zakładając ich nieistotność, co doprowadziło do utrzymania w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji;
- art. 15 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej i życiowej skarżącej oraz konieczności organizacji nowego siedliska, realizacji nowych zabudowań przez skarżącą, brak przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, z pominięciem argumentacji skarżącej, podczas gdy organ odwoławczy ma obowiązek ponownie samodzielnie rozpatrzyć sprawę w całości, a okoliczności sprawy wskazywały, że zasadne jest również przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i dokonanie oceny (której dotąd w ogóle zabrakło) w zakresie wpływu faktu powiększania się już i tak licznej rodziny skarżącej i braku miejsca w dotąd zajmowanym siedlisku przez skarżącą na przedmiot niniejszej sprawy, a także konieczności podjęcia działań w celu kontynuacji i rozwoju gospodarstwa skarżącej oraz zabezpieczenia potrzeb jej rodziny, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy faktu, że realizacja inwestycji w ramach siedliska rolniczego nie wiąże się z rozpoczęciem użytkowania gruntów w sposób inny niż rolniczy, a więc przedmiotowy teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a więc w sprawie istniały podstawy do uchylenia decyzji I instancji ze względu na powyższe rażące naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego i postępowania dowodowego oraz zupełne pominięcie okoliczności dotyczących sytuacji życiowej skarżącej, prowadzonego gospodarstwa, konieczności organizacji nowego siedliska, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż brak ich wyjaśnienia skutkował stwierdzeniem, że decyzja o warunkach zabudowy byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi, co z kolei doprowadziło do utrzymana w mocy oczywiście wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ II instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy;
- art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie spowodowane uznaniem, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi, wynikającymi z ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a wybudowanie więcej niż jednego siedliska na gruntach rolnych stanowiłoby oczywiste naruszenie zasady ochrony tych gruntów i doprowadziło do nieuzasadnionego faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, podczas gdy wniosek skarżącej dotyczył budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w ramach gospodarstwa skarżącej, a zgodnie ze ww. ustawą - gruntami rolnymi są grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, tym samym planowana inwestycja nie wymagałaby zmiany przeznaczenia gruntów, a co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej wadliwą decyzję organu I instancji, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy mimo spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych prawem;
- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez przyjęcie, że w ramach przedmiotowej sprawy jedno gospodarstwo rolne może mieć wyłącznie jedną działkę siedliskową, a więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy z wniosku skarżącej pozostawałoby sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy ograniczenie takie nie wynika wprost z przepisów prawa i dopuszcza się ustalenie warunków zabudowy dla więcej niż jednego siedliska w sytuacjach wyjątkowych, np. uzasadnionych względami rodzinnymi, a okoliczności takie wykazywała skarżąca - konieczność zapewnienia nowego zabudowania w ramach jej gospodarstwa, w tym w szczególności zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że odmowa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji była prawidłowa.
5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesiono.
Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie został zgłoszony przez skarżącą w skardze, natomiast organ nie sprzeciwił się temu wnioskowi.
7. Przedmiot kontroli Sądu stanowi postanowienie Kolegium z dnia 14 kwietnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 5 marca 2025 r., którym organ odmówił pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego do produkcji rolnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w istniejącej zagrodzie rolnej, na terenie działki nr [...] oraz części działki nr [...], obręb ewidencyjny S. , gmina K., w zakresie ochrony gruntów rolnych.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy zależy od łącznego spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z pkt 4 ww. przepisu uzyskanie przedmiotowej decyzji możliwe jest gdy teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
Stosownie do art. 64 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Z treści powyższych przepisów wynika, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od jej uzgodnienia przez inny organ, zajęcie zaś stanowiska przez ten organ powinno nastąpić najpóźniej w ciągu 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie stanowiska w sprawie we wskazanym terminie, to projekt rozstrzygnięcia uważa się za uzgodniony z upływem terminu 2 tygodni. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1554/19 zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. następuje w dacie sporządzenia (podpisania) postanowienia i ta właśnie data jest miarodajna dla oceny zachowania dwutygodniowego terminu. Ponadto jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ, obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania (por. wyroki NSA z 21 listopada 2014 r., II OSK 10888/13, WSA w Warszawie z 23 stycznia 2013 r., IV SA/Wa 1947/12, WSA w Krakowie z 11 marca 2025 r., II SA/Kr 130/25). W art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał wyraźnie, że jeżeli organ nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Przyjęte rozwiązania prawne nie dają podstaw do kwalifikowania terminu ustawowego wprowadzonego w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jako terminu instrukcyjnego. Regulując w taki właśnie sposób uzgodnienia, ustawodawca godzi się z ryzykiem utraty przez organ kompetencji do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustalono, iż początkiem dwutygodniowego terminu, w którym organ powinien zająć stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie organowi I instancji.
8. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że skoro bezspornym jest, iż teren objęty planowaną inwestycją stanowi grunty rolne, co wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, to koniecznym było uzyskanie uzgodnienia, o którym mowa w powołanych wyżej przepisach. Jak wynika z akt sprawy wniosek Burmistrza o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do Starosty w dniu 10 lutego 2025 r. Zatem dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez organ I instancji upływał z dniem 24 lutego 2025 r. Tymczasem organ I instancji wydał postanowienie o odmowie uzgodnienia w dniu 5 marca 2025 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jego wydania. Co istotne na upływ terminu nie miało wpływu postępowanie wyjaśniające, prowadzone przez Starostę zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że termin, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jest terminem o charakterze materialnym, a więc nie podlega przedłużaniu (skracaniu, przywracaniu, zawieszaniu), a po jego upływie organy współdziałające tracą kompetencje do wydania rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 8 maja 2015r., sygn. akt II OSK 379/14). Niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający skutkujące domniemaniem milczącego uzgodnienia (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.) zachodzi wówczas, gdy organ ten w terminie dwóch tygodni nie wyda stosownego postanowienia (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 1554/19). Brak zajęcia stanowiska na piśmie przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie jest równoznaczne z dokonaniem takiego uzgodnienia (por. wyrok WSA w Lublinie z 19 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 566/19). Z powyższego wynika, że po upływie tego terminu organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania. W efekcie z uwagi na upływu terminu nastąpiło pozytywne uzgodnienie spornej inwestycji, a zatem wydanie postanowienia o odmowie uzgodnienia po upływie terminu było niedopuszczalne.
W konsekwencji powyższych ustaleń konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowień organów obu instancji.
9. Końcowo wyjaśnienia również wymaga, że skoro wobec upływu ustawowego terminu doszło do pozytywnego uzgodnienia spornej inwestycji, to zbędnym było odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 15, art. 77, art. 80, art. 136 oraz art. 107 § 3, także art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 up.z.p., które sprowadzały się do podważenia odmiennego stanowiska organów, wyrażonych w zaskarżonych postanowieniach, że ze względu na rodzaj planowanej zabudowy nastąpi nieusprawiedliwiona zmiana przeznaczenia chronionego prawem gruntu rolnego na nierolniczy, ponieważ faktycznie nie będzie to zabudowa zagrodowa, lecz usługowa (agroturystyka).
10. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia reprezentującego stronę skarżącą pełnomocnika będącego radcą prawnym Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).
J. Bortkiewicz J. Janiszewska-Ziołek M. Pawełczak