II SA/Bd 343/06

II SA/Bd 343/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Elżbieta Piechowiak
Wiesław Czerwiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Wiesław Czerwiński Sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Asesor WSA: Anna Klotz (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Bogumiły R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Bd 343/06
Uzasadnienie
Bogumiła R. działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w T. na terenie działki nr [...] w związku z wnioskiem Piotra G.
Organ II instancji rozstrzygnięcie zaskarżone wydał na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61, ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80. poz. 717 z poźn. zm.) – zwanej dalej: ustawą oraz § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2003 Nr 164 poz.1588) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. , Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
We wniosku zawartym w piśmie z dnia [...] 2005r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Piotr G. jako planowaną inwestycję wskazał budowę domu jednorodzinnego – zabudowa wolnostojąca, ilość kondygnacji 2, powierzchnia zabudowy 200-300, elewacja frontowa 12, z dachem dwuspadowym 25-45 % max 10 m, kalenica prostopadła do frontu.
Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów właścicielem działki nr [...] jest Gmina Miasta T. w udziale 1/1, Księga Wieczysta [...].
Skarżąca jest właścicielem sąsiedniej działki do planowanej inwestycji nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w T.
W piśmie z dnia [...] 2005r. Miejska Pracownia Urbanistyczna stwierdziła, że teren działki nr [...] zagospodarowany jest zielenią urządzoną i pełni funkcje rekreacyjną dla mieszkańców domów szeregowych znajdujących się w południowej części osiedla .Przez teren nieruchomości przebiega gazociąg, linie energetyczne oraz telekomunikacyjne.
Skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia decyzji o warunkach zabudowy, w związku z czym w piśmie z dnia [...] 2005r. wraz z mieszkańcami Osiedla B. w T. wniosła prośbę o odstąpienie od wnioskowanej koncepcji zabudowy.
Decyzją z dnia [...] 2005r. znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.
W pkt 1 decyzji jako rodzaj zabudowy ustalił zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
W pkt 2 dotyczącym warunków oraz szczegółowych zasad wynikających z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustali:
a) linia zabudowy oznaczona wg załącznika graficznego,
b) maksymalna powierzchnia zabudowy :45%
c) wymagany , minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej -40%
d) wysokość obiektu nie przekraczającą wysokości budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wzdłuż ul. [...]
e) szerokość elewacji frontowej – wynikająca z wymaganych przepisami szczególnymi odległości od działek sąsiednich oraz innych obiektów budowlanych,
f) geometria dachu – dach wielospadowy o kacie nachylenia połaci 300 do 450.
W pkt 2.4 decyzji zawarte zostały warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.
Skarżąca od rozstrzygnięcia organu I instancji wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w obrębie osiedla istnieje zabudowa jednorodzinna szeregowa, a dom wolnostojący zburzy istniejący ład przestrzenny.
Skarżąca powoła się na to, że zaplanowana inwestycja obniży wartość jej nieruchomości jako działki skrajnej, ograniczy dostęp do światła i zieleni. Nadto organ I instancji pominął negatywną w jej ocenie opinię MPU z dnia [...] 2005r. co do możliwości zabudowy spornej nieruchomości.
Skarżąca poddaje pod wątpliwość to , iż na spornej nieruchomości znajdują się ważne elementy uzbrojenia terenu dla całego osiedla .Wyraża przez to swoje obawy, czy w wyniku sprzedaży tej nieruchomości urządzenia te nie znajdą się w prywatnych rękach.
W dniu [...] 2006r. decyzją Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W motywach uzasadnienia organ stwierdził , że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium powołało się w swoich rozważaniach na przesłanki zawarte w art. 61 ustawy i stwierdziło brak ich naruszenia . Zdaniem organu projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy. Organ uznał opinię MPU za niewiążącą w sprawie. Jego zdaniem negatywna decyzja ograniczyłaby możliwość korzystania z prawa własności.
W skardze do Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z ust. 5 ustawy oraz przepisów od § 4 do §8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniósł o stwierdzenie nieważności lub ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od SKO zwrotu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zdaniem strony skarżącej w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje zabudowa szeregowa, a kontynuowanie zabudowy szeregowej na działce [...] nie da się zrealizować ze względu na powierzchnię działki , która wynosi 0.0757 ha.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się swobodnej interpretacji uznając, że budynek jednorodzinny o swobodnej architekturze jest tożsamy z budową szeregową domów jednorodzinnych. Skarżąca uważa nadto, że przy wydawaniu decyzji pominięto kwestię uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji. Z niczego jej zdaniem nie wynika, aby właściwe i wystarczające uzbrojenie terenu istniało jak również aby wykonanie uzbrojenia terenu zostało zagwarantowane w drodze umowy inwestora z jednostką organizacyjną. W dalszej części skargi skarżąca odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , uważa , że pominięto przy wyznaczaniu linii zabudowy istniejącą zabudowę na działce nr 28, która znajduje się po przeciwnej stronie. Dalej skarżąca wywodzi, że z decyzji nie wynika jaki jest obszar analizowany, jaki jest średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego. Brak jest również w decyzji ustaleń co do szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, którą wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Nie została w sposób prawidłowy określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Geometria dachu nie została ustalona odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Art. 61 ustawy wprowadza poważne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu pozbawionego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawdą jest , że ustawodawca w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjął założenie, że podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie planów miejscowych, a dopiero w przypadku braku planu jego funkcję wypełnia decyzja o warunkach zabudowy. Przepis ten ogranicza zabudowę przestrzeni nie objętej planami miejscowymi, ale również ingeruje w prawo własności oraz wolność zabudowy.
Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Pozytywna decyzja o warunkach zabudowy uzależniona jest od łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy.
Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1- 3 normują możliwość wydania tylko pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Chodzi o kontynuację istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych ( art. 61 ust. 1 pkt1), dostęp do drogi publicznej ( art. 61 ust. 1pkt 2) oraz zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu ( art. 61 ust. 1 pkt 3).
Powyższe przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje trzy wymagania określone w punktach od 1 do 3, które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów".
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1: 500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej do drogi publicznej. Pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane i nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy.
Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, składająca się z części graficznej i tekstowej, stanowiąca załącznik do decyzji o warunków zabudowy.
Wyniki powyższej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują w ocenie Sądu, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których stanowi wspomniany powyżej art. 61 ust. 1 ustawy, została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Powyższa analiza, prawidłowo wskazuje numery działek, w jakich ten obszar się zamyka. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie, stanowiącej cześć graficzną analizy, oznaczano analizowany obszar odpowiednią linią. W części tekstowej wyjaśniono z jakich względów możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Należy zwrócić uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie przyjęty został model szerokiego pojmowania sąsiedztwa przy zastosowaniu wykładni celowościowej i systemowej.
Na uwagę zasługuje teza zawarta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2 004r. sygn. akt IV SA/Wa 332/04 LEX nr 164687 odnoszącą się do pojęcia "działki sąsiedniej": " Pojęcie "działki sąsiedniej" w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym wydaje się, iż nie będzie tu chodziło o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy".
W komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją prof. zw. dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego , Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2004, str. 502) stwierdzono , że: "(...) powołując się na wykładnię systemową ( ochrona prawa własności, zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy) oraz celowościową ( ratio legis komentowanych uregulowań jest ochrona ładu przestrzennego, nie zaś drastyczne ograniczenie zabudowy powstającej tam gdzie nie ma planu miejscowego) , należy w sposób szeroki interpretować zarówno pojecie działki sąsiedniej, jak i kontynuacji funkcji".
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ma na celu powstrzymanie zabudowy nie nadającej się do pogodzenia z zabudową już istniejącą oraz nałożenia na inwestora warunku w postaci konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej.
Odnosząc się zaś do zwrotu "działka sąsiednia" użytego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy należy przyjąć, że ustawodawca - wprowadzając wymóg zabudowy takiej działki - miał na celu zachowanie harmonii architektonicznej na danym terenie, ochronę walorów estetycznych przestrzeni stanowiących dobro wspólne. Mając powyższe na względzie, należały uznać, iż warunek zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy będzie spełniony wówczas, gdy działka zabudowana graniczy z działką będącą terenem przyszłej inwestycji bądź też jest położona w odległości pozwalającej na utrzymanie albo wręcz podniesienie walorów architektonicznych przestrzeni.
Cechy do których należy dostosować nową zabudowę wiążą organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. W związku z powyższym zarzuty zawarte w skardze, a dotyczące naruszenia art. 61 ustawy i przepisów rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2003 Nr 164 poz.1588)- zwanego dalej rozporządzeniem, które określa cechy nowej zabudowy są całkowicie nieuzasadnione.
Otóż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ( § 4 ust.1 rozporządzenia).
Warunek zachowania linii zabudowy został zawarty w treści decyzji o warunkach zabudowy oraz w załączniku graficznym w postaci mapy, stanowiącym załącznik do tej decyzji. Linie zabudowy na załączonej mapie zostały naniesione z uwzględnieniem linii istniejących na analizowanym terenie. Również pozostałe wymagania wynikające z rozporządzenia zostały spełnione.
Podkreślenia wymaga jednak to w niniejszej sprawie, że rozporządzenie określając wymagania zabudowy operuje średnimi parametrami . Oznacza to, że warunki zawarte w decyzji mogą być uśrednione. Przepisy bowiem nie wymagają w tym zakresie dokładnego wskazania szerokości frontowej ( § 6 ust. 1 rozporządzenia). Rozporządzenie odsyła odpowiednio do parametrów istniejącej już zabudowy ( § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 rozporządzenia).
Zwrócić należy również uwagę na to, że rozporządzenie dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej , innej szerokości elewacji frontowej, innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Nadto, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.
Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić , że ustalenia poczynione w decyzji o warunkach zabudowy powinny być elastyczne, a nie sztywne. Konkretyzacja ich następuje dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie promesą organu, że jeżeli inwestor zamierza wykorzystać nieruchomość na cele budowlane to, ze względu na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien przyjąć warunki, które proponuje jemu organ. Są to jednak dopuszczalne warunki, ponieważ inwestor jeżeli w postępowaniu o pozwolenie na budowę wykaże się tytułem prawnym do nieruchomości, będzie korzystał z praw właściciela zagwarantowanych w Konstytucji ograniczonym przepisami prawa.
Należy pamiętać, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i ust. 2 ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Wnioskodawca, a zarazem adresat decyzji o warunkach zabudowy nie musi się legitymować tytułem prawnym do nieruchomości, na której dochodzi do ustaleń warunków zabudowy. Należy w związku z tym przyjąć, iż każdy podmiot spełniający wymogi określone w art. 29 i 30 k.p.a., z momentem złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy uzyskuje status strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Interes prawny strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a., wynika w tym przypadku z art. 63 ust. 1 ustawy.
Organ II instancji w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji nie uzasadnił szeroko podstawy swojego rozstrzygnięcia, a w treści uzasadnienia zabrakło poczynionej analizy ustaleń co do spełnienia przesłanek art. 61 ustawy i wymagań rozporządzenia.
W ocenie Sądu są to jednak niewystarczające uchybienia , aby mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż Sąd orzeka na podstawie akt sprawy stosownie do art. 133§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W aktach sprawy znajduje się analiza obszaru, której brak zarzuciła strona skarżącą. Sąd ocenił warunki ustalone w decyzji odnośnie wymagań zawartych w rozporządzeniu i nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w tym zakresie.
Na brak przeszkód do zagospodarowania spornej działki budynkiem jednorodzinnym wolnostojącym wskazuje również to, że z wyrysu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr X/58/86 z dnia 27 stycznia 1986r.( publ. Dz.Urz. Województwa Toruńskiego Nr 2, poz. 70 ze zm.) obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003r. , który znajduje się w aktach I instancji wynika, że dla analizowanego terenu przewidziany był symbol planu S 53 MN i oznaczał budownictwo mieszkaniowe o niskiej intensywności zabudowy.
Plan nie ograniczał zabudowy do obiektów jednorodzinnych szeregowych.
W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.