II SA/Bd 336/05

II SA/Bd 336/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Saniewski
Małgorzata Włodarska
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
art. 54 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
II SA/Bd 336/05
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu odwołania M. S., decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy wydaną na podstawie art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] o skierowaniu wyżej wymienionego do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w P.
Odwołując się od decyzji organu I instancji M. S. podniósł, że nie wyraża zgody na zmianę miejsca zamieszkania, gdyż posiada swoje mieszkanie, radzi sobie we własnych sprawach, leczy się aktualnie w poradni zdrowia psychicznego oraz, iż podczas pobytu we wcześniejszym okresie w domu pomocy społecznej źle się czuł, gdyż brakowało mu tam swobody.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odwołujący się spełnia określone w art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przesłanki do umieszczenia w domu pomocy społecznej, tj. wymaga całodobowej opieki, nie może samodzielnie funkcjonować i nie można mu zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, a o umieszczeniu w tego rodzaju placówce zadecydował Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] 2003 r., które uprawomocniło się z dniem 17 grudnia 2003 r.
W skardze na powyższą decyzję M. S. wniósł o jej uchylenie, bowiem nie jest osobą niepełnosprawną wymagająca całodobowej opieki, gdyż jego choroba – schizofrenia paranoidalna, znajduje się obecnie w stanie remisji i wykonuje samodzielnie wszystkie codzienne czynności, a renta inwalidzka zapewnia mu źródło utrzymania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i wywodząc, że organ obligowany był wykonać orzeczenie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.) osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej.
Z kolei z art. 39 ust. 2 w związku z ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że jeśli osoba spełniająca warunki określone w art. 38 przebywa w szpitalu psychiatrycznym i nie wymaga dalszego leczenia w tym szpitalu, o jej umieszczeniu w domu pomocy społecznej bez jej zgody orzeka na wniosek kierownictwa szpitala psychiatrycznego sąd opiekuńczy..
Wydając w niniejszej sprawie decyzję Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. dysponował prawomocnym, uwzględniającym wniosek Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w [...], postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] 2003 r. stwierdzającym istnienie podstaw do przyjęcia M. S. do domu pomocy społecznej bez jego zgody.
Wydanie powyższego orzeczenia sądowego było możliwe jedynie przy spełnieniu przesłanek ustawowych. Badanie tych okoliczności należało zatem nie do organów administracji publicznej, lecz sądu.
Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W tej sytuacji należy podzielić pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., iż wydając decyzję o skierowaniu skarżącego do domu pomocy społecznej organy pomocy społecznej wykonały jedynie, mające wiążący charakter, prawomocne orzeczenie sądowe.
Nadmienić należy, iż z materiałów zawartych w aktach administracyjnych wynika, że M. S. 14-krotnie przebywał w szpitalu psychiatrycznym, a ostatnio od 16 marca 2003 r. do czerwca 2004 r. w związku z częstymi nawrotami choroby spowodowanymi nie leczeniem się po opuszczeniu tej placówki, a nadto mieszka samotnie i może jedynie liczyć na matkę, która sama wymaga pomocy innych osób.
Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi.