II SA/BD 317/06

II SA/Bd 317/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Wiesław Czerwiński
Wojciech Jarzembski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 48 ust. 1 pkt 2, art. 48 ust. 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 lutego 2006 roku, nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty I. z dnia [...] 2005 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty I. z dnia [...] 2005r. nr [...] w sprawie utraty prawa do dodatku akwizycyjnego.
Zaskarżoną decyzję organ II instancji wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. nr 99 poz. 1001 z poźn. zm.).
Z akt sprawy wynika, że skarżący posiadał status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przyznane decyzją Starosty I. z dnia [...] 2005r.
Z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie na umowę zlecenia w piekarni z dniem 1 listopada 2005 i z tego tytułu złożył w dniu 27 października 2005r. do Powiatowego Urzędu Pracy w I. wniosek o dodatek akwizycyjny.
Decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] Starosta I. przyznał skarżącemu dodatek akwizycyjny od dnia 1 listopada 2005r. do dnia 9 kwietnia 2006r.
W dniu 15 listopada 2005 skarżący złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w I. kolejny wniosek o dodatek akwizycyjny, gdyż zmienił pracę. Podjął zatrudnienie w "[...]" i okoliczność tą udokumentował załączając do wniosku umowę o pracę na okres od 15 listopada 2005r. do 31 stycznia 2006r.
W piśmie z dnia 16 grudnia 2005r. R. R. - właściciel piekarni złożył oświadczenie , że P. W. był zatrudniony w jego zakładzie do 14 listopada 2005r.
Decyzją z dnia [...] 2005r. nr [...] Starosta I. orzekł o utracie dodatku akwizycyjnego przyznanego decyzją z dnia 1 grudnia 2005r.
W podstawie prawnej organ powołał się na art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. z 2004 Nr 219, poz.2222 ze zm.).Rozstrzygniecie organ I instancji uzasadnił tym, iż nastąpiło zakończenie okresu zatrudnienia z tytułu umowy zlecenia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o przywrócenie dodatku akwizycyjnego, gdyż z przepisów prawa nie wynika, aby zmiana pracy, którą znalazł z własnej inicjatywy skutkowała utratą przyznanego dodatku akwizycyjnego. Twierdzi on , że praca w [...] stanowi podstawę do kontynuacji przyznanego dodatku decyzją z dnia [...] 2005r.
Organ II instancji nie uwzględnił odwołania i w dniu [...] 2006r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty I. z dnia [...] 2005r. nr [...] o utracie prawa do dodatku akwizycyjnego.
Zdaniem organu odwoławczego , skoro z dniem 14 listopada 2005r.nastapiło rozwiązanie umowy zlecenia , to dodatek nie przysługuje, natomiast w sprawie dodatku akwizycyjnego w związku z podjęciem nowego zatrudnienia pierwszy winien się wypowiedzieć Starosta I.
W skardze do Sądu P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uważa , że podjecie nowego zatrudnienia , z własnej inicjatywy winno stanowić kontynuację zatrudnienia podjętego w dniu 1 listopada 2005r. i tym samym brak jest podstaw do orzeczenia o utracie przyznania dodatku akwizycyjnego.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga ma uzasadnione podstawy.
Z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 , poz. 1269 z późn. zm.) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm)- dalej P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas , gdy organ administracyjny błędnie zinterpretował treść lub znaczenie przepisu ( vide: T.Woś, H. Knysiak- Molczyk, Marta Romańska,-"Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Komentarz s. 457 , Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis).
Zdaniem Sądu norma prawna wyrażona w art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a stanowi postawę do wydania wyroku uwzględniającego skargę w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. nr 99 poz. 1001 z poźn. zm.) bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
W ust. 4 art. 48 cyt. wyżej ustawy zawarte zostały przypadki , w których dodatek akwizycyjny nie przysługuje. Dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku:
1) skierowania bezrobotnego przez powiatowy urząd pracy do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na stanowisko pracy, którego koszty wyposażenia lub doposażenia zostały zrefundowane zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1;
2) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny;
3) podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej za granicą Rzeczypospolitej Polskiej u pracodawcy zagranicznego.
Z brzmienia powyższych przepisów wynika ,że bezrobotnemu przysługuje prawo do dodatku akwizycyjnego , jeżeli w okresie przyznanego prawa do zasiłku wykaże się inicjatywą i znajdzie pracę.
Tak więc przesłanką, którą należy uznać za spełnioną do przyznania dodatku akwizycyjnego jest praca znaleziona z własnej inicjatywy. Dodatek akwizycyjny jest wiec swego rodzaju nagrodą za inicjatywę bezrobotnego w poszukiwaniu pracy.
Tylko i wyłącznie przypadki określone w art. 48 ust. 4 cyt. wyżej ustawy stanowią podstawę do orzekania o utracie tego dodatku
Organy nie wykazały , aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek zawartych w przepisie art. 48 ust. 4 cyt. wyżej ustawy. Skoro tak, to wydane decyzje organów obydwu instancji naruszyły przepis prawa materialnego wyrażony w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy .
W rozumieniu przepisu art. 48 ust. 1 pkt ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. nr 99 poz. 1001 z poźn. zm.) zatrudnienie lub inną pracę zarobkową należy rozumieć szeroko. W pojęciach tych mieści się każda praca podjęta przez bezrobotnego w okresie prawa do zasiłku znaleziona z jego inicjatywy.
Przepis nie rozróżnia ilości zatrudnień, które można podjąć. Każde kolejne zatrudnienie bezrobotnego z własnej inicjatywy po przyznaniu dodatku akwizycyjnego , należy traktować jako kontynuację zatrudnienia pierwotnego.
Istotne jest to , aby osoba otrzymującą dodatek akwizycyjny w przypadku zmiany zatrudnienia informowała organ o tym fakcie i odpowiednio dokumentowała tą okoliczność, gdyż ma to istotne znaczenie dla dalszego wypłacania świadczenia.
Z uwagi na naruszenie przepisu prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, zawartego w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.