II SA/Bd 304/07

II SA/Bd 304/07 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Krzysztof Gruszecki /sprawozdawca/
Małgorzata Włodarska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 122  ust. 1  pkt 3,  art. 140
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki ( spr) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Ewa Czerwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2007r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2006 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. nr [...] z dnia [...] 2006 r. stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,B do dnia 17 maja 2007 roku, w oparciu o przepis art.140 ust. pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 108 poz. 908 ze zm.) Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] 20006 r. nr [...] orzekł o cofnięciu Z. G. uprawnień do kierowania pojazdami.
W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, odnosząc się do orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B., strona podniosła, że badania psychologiczne zaliczyła z pozytywnym rezultatem, natomiast na cukrzycę leczy się od 4 lat, a wykazane wzrost ciśnienia oraz poziomu cukru to efekt stresu. Odwołujący się poinformował nadto, iż był tylko świadkiem w zaistniałej kolizji drogowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie uwzględniło zarzutów podnoszonych w odwołaniu, stwierdzając co następuje:
U Z. G., w następstwie skierowania przez Komendę Miejską Policji w G., związku z jego udziałem w wypadku drogowym, w którym była osoba ranna, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2006r. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,B do dnia 17 maja 2007 r. W konsekwencji decyzją z dnia [...] 2006 r. Prezydent Miasta G. orzekł o cofnięciu odwołującemu prawa jazdy kategorii A,B .
Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu orzeczenia na znaczenie stanu zdrowia oraz kwalifikacji kierujących pojazdem z punku widzenia bezpieczeństwu ruchu drogowego i powołał postawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Skierowaniu na badania lekarskie w trybie art.122 podlegają:
1) osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;
2) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia;
3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:
a. uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
b. kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu;
W ocenie Kolegium to właśnie przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 w niniejszej sprawie uprawniał do skierowania przez Policję (jako organ kontroli ruchu) celem dokonania badań powypadkowych każdego kierującego pojazdem uczestnika wypadku w którym są zabici lub ranni, nawet jeśli nie on jest sprawcą; szkoda w mieniu takich uprawnień nie powoduje. Z. G. uczestniczył w wypadku drogowym, w którym została ranna osoba i na tej podstawie Komenda Miejska Policji skierowała odwołującego na badania lekarskie, które wykazały przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, a organ I instancji prawidłowo orzekł o cofnięciu przedmiotowych uprawnień.
W skardze wniesionej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I oraz II instancji, albowiem naruszają one w jego ocenie przepisy art. 140 oraz 122 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Był jedynie świadkiem zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] 2006 r. w G. przy ulicy [...] i w tym charakterze został przesłuchany. Akta sprawy nie potwierdzają nadto, aby w wyniku wypadku drogowego jakakolwiek osoba została ranna.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, opierając się na dotychczasowej argumentacji wyjaśniając, iż ze skierowania wystawionego przez KMP G. wyraźnie wynikało, że skarżący brał udział w wypadku drogowym, w który ranna została osoba.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: " p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy przy tym zaznaczyć, iż nie posiada uprawnień do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy.
Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.
Na podstawie art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta m.in. w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Zgodnie z art.122 ust.1 wskazanej wyżej ustawy na badaniu lekarskiemu podlegają:
1) osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;
2) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia;
3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:
a. uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Wskazać należy, iż w przepisie art.122 ust.1 pkt 3 a Prawa o ruchu drogowym zostało wyraźnie wskazane, jakie winny zostać spełnione przesłanki będące podstawą do przeprowadzenia badania lekarskiego na podstawie skierowania przez organ kontroli ruchu drogowego. A mianowicie: kierowca uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego poniosła śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu inna osoba i tylko takie zdarzenie mogło w konsekwencji pozbawić uprawnień do kierowania pojazdem. Zdaniem Sądu, udział skarżącego w zdarzeniu mającym miejsce w dniu 6 września 2006 r. w kontekście wymagań art.122 ust.1 pkt 3 a nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Okoliczność tę bez wątpienia słusznie kwestionuje Z. G. w złożonym odwołaniu oraz skardze wniesionej do Sądu. Lakoniczna treść skierowania na badanie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2006 r. wymagają przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia właściwego, zgodnego z ustawą Prawo o ruchu drogowym, trybu skierowania na badania lekarskie dla stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Powyższe okoliczności wskazują, iż przy rozpatrywaniu sprawy organy nie dość wnikliwie przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy, dopuszczając się tym samym naruszenia art.7 oraz art.77 k.p.a. Uchybienie te dotyczy kluczowego dla sprawy skierowania na badania lekarskie będące podstawą cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami i mogły mieć wpływ na wynik postępowania. W ponownym postępowaniu organy winny wyjaśnić te wątpliwości i zastosować właściwy tryb postępowania wskazany w przepisie art.122 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym,
Mając to na względzie należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt 1 sentencji.