II SA/Bd 291/25

II SA/Bd 291/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Urszula Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust.1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tiret drugi, art. 6 ust. 2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2025 r. nr SKO.430.8.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2025 r. nr 1, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz D. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
[...] (dalej także jako: "Skarżący", "Wnioskodawca") zwrócił się w dniu [...] stycznia 2025 r. do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
Wskazanie czy przyjęte zostały plany (harmonogram) kontroli wydatkowania dotacji oświatowych przez niepubliczne przedszkola na 2025 r.
Przekazanie przyjętych planów (harmonogramu) kontroli wydatkowania dotacji oświatowych przez niepubliczne przedszkola na 2025 rok, a w szczególności planowanych terminów kontroli z podziałem na poszczególne jednostki podlegające kontroli tj. poprzez podanie nazwy niepublicznych przedszkoli podlegających kontroli
w danym terminie lub nazwy organów prowadzących niepubliczne przedszkola podlegające kontroli w danym terminie.
Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent M. B. pismem z [...] stycznia 2025 r. udzielił Skarżącemu informacji dotyczącej punktu 1 a decyzją z [...] stycznia 2025 r. odmówił udzielenia informacji publicznej w odniesieniu do punktu 2, tj. odmówił przekazania informacji jakie jednostki i w jakim terminie będą kontrolowane. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że żądane informacje mają charakter dokumentu wewnętrznego i nie mają statusu informacji publicznej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p.") poprzez zaniechanie udzielenia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na złożony wniosek niejasnej i wymijającej odpowiedzi. Ponadto zarzucił decyzji naruszenie art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zatwierdzony przez Prezydenta Miasta plan kontroli na rok 2025 stanowi dokument wewnętrzny niepodlegający udostępnieniu w trybie ww. ustawy. W związku z takimi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.d.i.p., której art. 1 ust. 1 definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na ustawowo określonych zasadach i trybie. SKO wskazało, że Prezydent Miasta B. udzielił Wnioskodawcy informacji, iż w dniu [...] grudnia 2024 r. zatwierdził wewnętrzny plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. Kolegium podkreśliło, że od dokumentów urzędowych należy odróżnić, tzw. dokument wewnętrzny, tj. taki dokument, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinie w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawiane w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji, a zatem dokument wewnętrzny zawiera informacje o charakterze nieoficjalnym, roboczym, jest opracowany na potrzeby wytworzenia informacji, czy też niezbędny dla dalszego procesu decyzyjnego. W ocenie SKO, w przedmiotowej sprawie taka sytuacja występuje. Wewnętrzny plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r., dotyczący m.in. kontroli przedszkoli niepublicznych, nie jest informacją publiczną. Jest on planem działania w tym zakresie, który nie powinien być wcześniej znany innym osobom czy podmiotom. Ponadto, może on ulegać zmianom w trakcie danego roku. SKO podkreśliło, że dostęp do informacji publicznej odnosi się sfery faktów, a więc nie może dotyczyć zamierzeń, planów, które nie mają zmaterializowanej formy czy postaci.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawną odmowę udostępnienia informacji publicznej,
2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
3) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi,
4) art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zatwierdzony przez Prezydenta Miasta plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. stanowi dokument wewnętrzny niepodlegający udostępnieniu w trybie ww. ustawy, co skutkowało wydaniem przez organ bezpodstawnej decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej na wniosek Skarżącego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Sprawę rozpoznano na rozprawie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei według art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p.") stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. o przekazanie przyjętych planów (harmonogramu) kontroli wydatkowania dotacji oświatowych przez niepubliczne przedszkola na 2025 rok, poprzez wydanie przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Do rozpoznania tego wniosku zastosowanie znalazły więc przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej także jako: "u.d.i.p."), która uszczegóławia i konkretyzuje zasadę konstytucyjną z art. 61 Konstytucji RP.
Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Podstawowym natomiast zadaniem ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną, a działania administracji były jawne i transparentne. Zatem prawo do uzyskania informacji publicznej stanowi emanację konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawarto wyliczenie wskazujące na to, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej (...), 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (...), 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (...), 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – (...), – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, (...), 5) majątku publicznym (...). Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
W art. 6 u.d.i.p. ustawodawca wskazał kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Walor informacji publicznej należy przyznać treści dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.
Należy zwrócić uwagę, że w kontrolowanej sprawie Prezydent Miasta B. był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, do których zalicza się organy władzy wykonawczej samorządu terytorialnego.
Wobec powyższego należało odnieść się do charakteru żądanych przez Skarżącego informacji. Skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci przyjętych planów (harmonogramu) kontroli wydatkowania dotacji oświatowych przez niepubliczne przedszkola na 2025 r. a w szczególności planowanych terminów kontroli z podziałem na poszczególne jednostki podlegające kontroli tj. poprzez podanie nazwy niepublicznych przedszkoli podlegających kontroli w danym terminie lub nazwy organów prowadzących niepubliczne przedszkola podlegające kontroli w danym terminie. Z pisma Prezydenta Miasta B. z [...] stycznia 2025 r. (k. 23 akt adm.) wynika, że dokument ten istnieje bowiem wewnętrzny plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. został zatwierdzony przez Prezydenta Miasta B. [...] grudnia 2024 r.
Zdaniem Prezydenta Miasta B. oraz SKO plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. stanowi dokument o charakterze wewnętrznym. Jest on planem działania, który nie powinien być wcześniej znany innym osobom czy podmiotom. Ponadto może on ulegać zmianom w trakcie danego roku. W związku z tym dokument ten nie jest informacją publiczną.
W ocenie Sądu z organami nie sposób się zgodzić. Regulacja art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, wśród których znalazły się m.in. zamierzenia podjęcia czynności przez organy administracji publicznej, treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć oraz dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.
Zdaniem Sądu nie można zatem podzielić argumentacji organów zaprezentowanej w decyzjach Prezydenta Miasta B. oraz SKO, że dokument objęty żądaniem Skarżącego odpowiada doktrynalnemu pojęciu "dokumentu wewnętrznego". Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pojęcie "dokumentu wewnętrznego", do którego nawiązał organ będący adresatem wniosku Skarżącego, wypracowane już w początkowym okresie stosowania u.d.i.p. w doktrynie prawa (zob. w tej materii: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 19 i 23) zostało zaakceptowane także przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. (sygn. akt P 25/12; publ. OTK-A z 2013 r. nr 8, poz. 122) wyjaśnił, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumianych jako informacje o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska. W ich przypadku można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne służą, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Nie są one wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Oznacza to, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo, że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2724/24).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego również zwraca się uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem na przykład:
- wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2014 r.; sygn. akt I OSK 2320/13);
- korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 14 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1203/12; z 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13; z 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13; z 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 3073/13; z 15 lipca 2021 r.; sygn. akt III OSK 3335/21).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto, że dokumentem wewnętrznym jest "dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu." (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 851/10). Organy władzy publicznej przed podjęciem decyzji i działań zbierają bowiem niezbędne informacje, uzgadniają stanowiska, wytwarzając w toku tych działań dokumenty robocze. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, lecz nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy. Nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga wskazanie, że o ile u.d.i.p. daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej.
W ocenie Sądu plan kontroli na dany rok, który został zatwierdzony przez organ, jak w niniejszej sprawie, nie ma charakteru dokumentu roboczego, a odnosi się do sfery faktów. W związku z powyższym w ocenie Sądu żądanie Skarżącego mieściło się w obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc bezspornie również informacja o funkcjonowaniu Wydziału Edukacji i Sportu miasta [...], w tym o kontrolach dotyczących obszaru działania tej jednostki.
Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Z kolei dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy - art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zatem zatwierdzony plan kontroli na dany rok stanowi dokument podlegający udostępnieniu w trybie ww. ustawy.
Reasumując powyższe zapatrywania stwierdzić należy, że plan kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. nie może być uznany za dokument mający charakter dokumentu wewnętrznego. Jest to bowiem oficjalny dokument określający zadania Wydziału Edukacji i Sportu zatwierdzony przez Prezydenta Miasta B. [...] grudnia 2024 r. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że jest to dokument roboczy, notatka, projekt wytworzony na wcześniejszym etapie jego opracowywania. Dokument ten przedstawia wprost plan działań jednostki organu wobec m.in. przedszkoli niepublicznych (jak wskazuje SKO na str. 3 zaskarżonej decyzji). Informacja ta wskazuje na organizację pracy jednostki w zakresie realizacji zadań publicznych.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., zgodnie z którą Skarżącemu odmówiono udostępnienia wnioskowanych informacji ze względu na to, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Decyzja ta jest wadliwa również z tej przyczyny bowiem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - wskazany jako podstawa prawna wydanych przez organy obu instancji decyzji - stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zatem zastosowanie jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Niedopuszczalne jest zaś wydanie decyzji odmownej, gdy zdaniem organu żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a tak błędnie przyjęły organy rozpoznając wniosek Skarżącego.
Jeżeli zatem wnioskodawca żąda informacji, które nie mają charakteru informacji publicznej (co zdaniem organów miało miejsce w kontrolowanej sprawie a co, zdaniem Sądu, nie zasługiwało na aprobatę) to organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnioskodawcę, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro organ uznał, iż żądane przez Skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej to wydanie w związku z tym decyzji odmawiającej udostępnienia informacji było wadliwe i również z tej przyczyny konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu I i II instancji. Jak już bowiem podkreślono powyżej, w przypadku uznania, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Sądu organy – niezależnie od opisanego powyżej błędnego zakwalifikowania planu kontroli Wydziału Edukacji i Sportu na 2025 r. jako dokumentu wewnętrznego – zastosowały również nieprawidłową formę rozpatrzenia wniosku Skarżącego.
Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i bezzasadne uznanie, że informacja, której żąda Skarżący nie jest informacją publiczną. Niezależnie od powyższego organy obu instancji w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego od SKO kwotę [...]zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi (k. 10 akt sądowych).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek L. Kleczkowski U. Wiśniewska