II SA/Bd 289/06

II SA/Bd 289/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik /sprawozdawca/
Grzegorz Saniewski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 65 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
art. 104 ust. 1
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA: Grzegorz Saniewski Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Jana K. na postanowienie Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości sprawy dotyczącej dodatku do uposażenia oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2005 r. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...] 2005 r. o przekazaniu do rozpatrzenia, według właściwości, Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we W. wniosku chor. szt. Jana K. z dnia [...] 2005 r. o wypłatę zaległego dodatku za posiadaną pierwszą klasę specjalisty wojskowego za okres od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Z wniosku chor. szt. Jana K. wynikało, iż po objęciu przez niego z dniem [...] 2002 r. stanowiska służbowego w Wojskowej Komendzie Uzupełnień we W. bez wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty zaniechano wypłacać mu powyższy stały dodatek do uposażenia zasadniczego. We wniosku wyżej wymieniony także podał, iż w otrzymanym przez niego z JW nr [...] piśmie wskazano Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. jako płatnika uposażenia i zarazem organ kompetentny do wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych. Ze względu na to, iż Jan K. w okresie, którego dotyczył wniosek pełnił służbę wojskową w WKU we W. (obecnie pełni ją w WKU w N.), Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. na podstawie art. 65 i 126 kpa przekazał tenże wniosek, jako właściwemu do rozpatrzenia roszczenia, Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we W. powołując się w uzasadnieniu postanowienia na art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750; ze zm.).
Wnosząc zażalenie na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. Jan K. zarzucił naruszenie art. 124 § 1 kpa poprzez niewskazanie w tym postanowieniu materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, naruszenie art. 65 § 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie oraz obrazę art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750; ze zm.) nakazującego stosowanie w sprawach wszczętych a nie zakończonych przepisów dotychczasowych.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] 2005 r. Dowódca Okręgu Wojskowego stwierdził, iż żalący się podnosząc okoliczność, że sprawa została wszczęta przed dniem [...] 2004 r. pominął treść art. 61 kpa, w związku z czym zarzut naruszenia art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. jest nietrafny.
Poza tym ze względu na to, że przekazanie sprawy wg właściwości nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, przepis art. 65 § 1 kpa wyczerpuje całość podstawy prawnej postanowienia. Z kolei zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach rozdziału 5 są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy, w związku z czym Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. nie jest organem kompetentnym do rozpatrzenia zgłaszanego roszczenia, a wyłącznie płatnikiem przysługujących żołnierzowi należności.
J. K. zaskarżył postanowienie Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jego uchylenie. W skardze ponowił podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 124 § 1 i art. 65 § 1 kpa, a nadto zakwestionował rozstrzygnięcie sprawy, której stan faktyczny dotyczy zdarzeń sprzed 1 lipca 2004 r. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r., która weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 r., co uchybia przepisowi art. 190 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Okręgu Wojskowego w B. wniósł o jej uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
W związku z zaniechaniem począwszy od dnia 1 września 2002 r. wypłaty skarżącemu dodatku za posiadaną klasę klasyfikacyjna zaistniała konieczność rozpatrzenia roszczenia o uregulowanie zaległej należności i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to będzie podjęte przy uwzględnieniu przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. 2002 r. nr 76, poz. 693, ze zm.) oraz w akcie wykonawczym do tej ustawy obowiązujących tak w chwili przyznania dodatku, jak i w dniu 1 września 2002 r. Podnieść należy, że organ związany jest decyzją ostateczną przyznającą dodatek od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 kpa) i pomniejszenie wypłacanego uposażenia o ten jego składnik jest dopuszczalne tylko na warunkach uchylenia, zmiany lub stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1, 155, 156 § 1) względnie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji (art. 162 § 1). W razie ustalenia braku przesłanek do zastosowania wymienionych przepisów kpa, zaległość powinna być wypłacona, o ile nie doszło do przedawnienia roszczenia.
Data złożenia przez skarżącego wniosku – [...] 2005 r. obligowała Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. do zastosowania się do przepisu kompetencyjnego obowiązującej od 1 lipca 2004 r. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 179, poz. 1750; ze zm.) tj. art. 104 tej ustawy i przekazania sprawy wg właściwości Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień we W., któremu skarżący podlegał w okresie, w jakim dodatek nie był wypłacany. Do przepisu tego odsyła również art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r.
W razie potwierdzenia przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień we W. podstaw do wypłaty zaległości, czynności tej dokona, stosownie do art. 74 ust. 1 wskazanej ustawy, Wojewódzki Sztab Wojskowy w B. jako płatnik uposażenia.
Zauważyć należy, że rozdzielenie kompetencji rozstrzygania w przedmiocie uposażenia od jego wypłaty przewidywały również przepisy obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. 2000 r. Nr 90, poz. 1005; ze zm.) dodatki o charakterze stałym przyznawał, podwyższał, wstrzymywał, obniżał działający w stosunku do żołnierza pełniącego służbę w podległej jednostce wojskowej – dowódca tej jednostki. W myśl zaś § 17 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. 2000 r. Nr 62, poz. 729; ze zm.) wypłaty uposażenia i innych należności pieniężnych dokonywała, podobnie jak obecnie, jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostawał.
Postanowienie przekazujące sprawę według właściwości jest rozstrzygnięciem proceduralnym a nie merytorycznym, w związku z czym wystarczające było powołanie się przez organy I i II instancji na przepisy art. 65 § 1 kpa i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. (ten ostatni – w uzasadnieniu postanowień). Nadmienić przy tym należy, iż niewymienienie w rozstrzygnięciu wszystkich przepisów stanowiących podstawę jego wydania, jako uchybienie nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia, nie może skutkować jego uchyleniem.
Z przedstawionych wyżej względów, nie podzielając zarzutów skargi, jak również nie dopatrując się naruszeń przez organy I i II instancji przepisów prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r nr 183 poz. 1270), jak w sentencji.