II SA/Rz 880/05

II SA/Rz 880/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdrzałka
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
ART. 145 PAR. 1 PKT 1 LIT B
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 46a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W.B. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
IISA/Rz 880/05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpoznaniu wniosku A.B.-M. pełnomocnika W. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. z [...]r. nr [...] sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod zamierzenie inwestycyjne dla D.W. w postaci budynku jednorodzinnego oraz budynku dla rzemiosła- ubojni zwierząt na działce ewid. nr 2213 w R. wraz z niezbędnymi urządzeniami i przyłączami - utrzymało w mocy zaskarżoną nim decyzję.
Jako jej podstawę prawną wskazało art. 127§3 w związku z art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). z uzasadnienia decyzji wynika, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Burmistrza M. i G. R. zostało przez Kolegium wszczęte z urzędu, po zgłoszeniu przez Wojewodę P. w wątpliwości, czy usytuowanie inwestycji jest zgodne z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R.
Kolegium rozpatrując sprawę ustaliło, że planowana inwestycja zlokalizowana na działce nr 2213 w R., wg części graficznej miejscowego planu położona jest na obszarach funkcjonalnych oznaczonych symbolami M9 i R7, których rozgraniczenie zaznaczone jest linią przerywaną. Linia ta jest jedynie postulowaną granicą między obszarami funkcjonalnymi lub terenami o różnym przeznaczeniu i nie ogranicza realizatora planu w rozstrzygnięciach lokalizacyjnych, o ile rozstrzygnięcia te nie naruszają w istotny sposób ustalonej w planie podstawowej funkcji obszaru lub przeznaczenia sąsiednich terenów.
Z części opisowej planu wynika, że symbolem M oznaczono obszar mieszkalnictwa i usług podstawowych, w tym rzemiosła ( M9- teren drogi ) a symbolem R - obszar użytków rolnych, ogrodniczych i sadowniczych ( brak szczegółowych ustaleń dla obszaru -R7).
W związku z powyższym Burmistrz M i G R. ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu uznał, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem w ramach konturu urbanistycznego o symbolu M9, dopuszczającego na tej działce budownictwo mieszkaniowe i usługi podstawowe, w tym rzemiosło.
O zaliczeniu planowanej przez inwestora działalności usługowej w zakresie uboju i przetwórstwa mięsa do rzemiosła zadecydowała wskazana we wniosku wielkość zatrudnienia (poniżej 50 osób) i rodzaj działalności, co przy spełnieniu pozostałych przesłanek, tj.: zawodowego wykonywania działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, przy udziale kwalifikowanej pracy własnej, we własnym imieniu i na własny rachunek, mieści się w ustawowej definicji "rzemiosła" zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22.03.1989r. o rzemiośle (tekst, jedn.: Dz. U. z 2002r. Nr 112, poz.979).
W świetle powyższych ustaleń w kwestionowanej decyzji Kolegium stwierdziło, iż brak podstaw do stwierdzenia kwalifikowanej wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza M i G R. z dnia [...]r.
Decyzja nie jest pozbawiona podstawy prawnej , bowiem przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 15 poz. 139 z 1999r.) obowiązujące w dacie je wydawania stwarzały podstawę do jej podjęcia. Nie dopatrzyło się też Kolegium rażącego naruszenia prawa w decyzji, jako że zgodnie z tą ustawa decyzja o w.z.z i.t. miała na celu stwierdzenie zgodności zamierzeń inwestycyjnych z planem. Decyzja ta nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich nie rodziła też prawa do terenu. Ochrona interesów osób trzecich na tym etapie inwestycji podlegała ocenie tylko przy uwzględnieniu charakteru tej decyzji i faktu, że podlegała ona ograniczeniu wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego będącego przepisem miejscowym.
Stosownie do art. 46 ust. 1 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2001 r. Nr 62, póz. 627 z późn. zm. ) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o ile dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.
W świetle § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r. Nr 93, poz. 589 z późn. zm. ) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się w przemyśle spożywczym, m.in. ubojnie zwierząt o produkcji powyżej 50 ton na rok.
Planowana inwestycja z uwagi na wielkość produkcji poniżej 50 ton na rok nie wymagała zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ani sporządzania stosownych raportów.
Mając na uwadze te okoliczności oraz fakt, że o rażącym naruszeniu prawa stanowiącym podstawę stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z poglądami judykatury mówić można, gdy organ mimo nie budzącego wątpliwości stanu prawnego wydaje rozstrzygniecie stanowiące negację całości lub części przepisów Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2004r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miast i Gminy R. opisanej wyżej.
A.B.-M., działająca jako pełnomocnik swojego brata W.B. w dniu 20.12.2004r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją. Wnioskodawczyni zarzuciła organowi błędne ustalenia faktyczne i niewłaściwą interpretację prawa, w szczególności art. 156 §1 kpa przez przyjęcie, że w sprawie zaszły przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Ponadto podniosła, że . Kolegium nie zbadało, czy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy R. w sprawie warunków zabudowy zagospodarowania jest zgodna ustawą o ochronie środowiska. Zdaniem wnioskodawczyni zamierzenie inwestycyjne D. Węglarza, tj. budynek dla rzemiosła-ubojnia zwierząt wraz przetwórstwem mięsa oraz zbiorniki na ścieki stanowić będą zagrożenie dla środowiska i okolicznych domów.
W związku z powyższymi zarzutami wnioskodawczyni wnosiła o zmianę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przez unieważnienie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...]r. nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów wniosku i decyzją opisaną na wstępie utrzymało mocy swoją decyzję z dnia [...]r.
W jej motywach stwierdziło , że w aktach sprawy brak dowodu jej doręczenia pełnomocnikowi strony Pani A.B.-M., pomimo załączonego pełnomocnictwa z dnia 04.09.2003r. udzielonego przez jej brata W.B. do reprezentowania go przed wszystkimi organami administracyjnymi we wszystkich sprawach związanych z działkami budowlanymi nr 2211, 2211/1 położonymi w R.-G., ul. L. 9.
Wnioskodawczyni twierdzi, że przedmiotową decyzję otrzymała w grudniu 2004r. i w związku z tym w terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Z uwagi na powyższe uchybienie przepisom o doręczeniu decyzji przez Kolegium, postanowiło ono rozpoznać wniosek A.B.-M. -pełnomocnika W.B. o ponowne rozpatrzenia sprawy.
Odnosząc się do jej zarzutów Kolegium podkreśliło , że w świetle art. 43 ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) organ administracji nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W kwestionowanej decyzji z dnia [...]r. Kolegium pouczyło strony postępowania, że ocena decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia [...]r. pod względem jej zgodności z prawem podlegać będzie rozpatrzeniu wg przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji, tj.: w dniu 18.11.2002r.
Strony zostały również poinformowane o treści art. 16 kpa wyrażającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz o art. 156 § 1 pkt 2 kpa dotyczącego przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.
Wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, kwestia zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania, którą Kolegium w decyzji z dnia 14.09.2004r. gruntownie rozważyło, miała istotne znaczenie przy rozstrzygnięciu sprawy.
W świetle poczynionychych w sprawie ustaleń, Kolegium słusznie stwierdziło w kwestionowanej wnioskiem decyzji , iż brak podstaw do stwierdzenia kwalifikowanej wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza M i G R. z dnia [...]r. ocenionej na podstawie zgodności z założeniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R oraz przepisów ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się do podniesionych przez wnioskodawczynię argumentów odnośnie przewidywanych przez nią negatywnych skutków dla środowiska inwestycji , to kwestia ta może być rozpatrywana jedynie w zakresie ewentualnego naruszenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przepisów prawa ochrony środowiska, Kolegium ponowiło argumentacje tej decyzji.
Podkreśliło też, że decyzja o w.z.z.i t. stwarza dla inwestora jedynie możliwość ubiegania się o pozwolenie na budowę i sama w sobie nie narusza uprawnień osób trzecich.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A.B.– M. działająca imieniem W.B. zarzucając jej błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie przepisów Prawa budowlanego (art. 32 ust. 1 i 4 art. 35 ust.1) w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. Nr 75 z 2002r)
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wydając decyzje Kolegium nie wzięło pod uwagę, iż Burmistrz Miasta i Gminy R. nie przeprowadził postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na sadowisko wymaganej przepisami o ochronie sadowiska. Dodatkowo zaznaczono ,że Wojewoda decyzją z dnia [...] uchylił decyzje zezwalająca na budowę inwestycji z uwagi na oparcie jej o nieprawomocną decyzje o w.z.z.it.
Inwestor chce wybudować obiekt niezgodny z decyzjami administracyjnym, co umożliwia mu wspomniana decyzja Burmistrza. Wybudowanie takiej inwestycji zmniejszy wartość działki skarżącego, jako działki budowlanej. Decyzje Burmistrza i Kolegium uwzględniają tylko interesy inwestora. Decyzje te powinny być w całości uchylone a koszty postępowania winny obciążać naruszających prawo.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.
W postępowaniu sądowym skarżący udzielił pełnomocnictwa swej obecnej żonie A.B. która podtrzymała skargę i jej zarzuty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).
Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu.
Z mocy art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy , której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia.
Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu.
Decyzja ta została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym , którego materią była kwestia stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy R. z [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod zamierzenie inwestycyjne dla D.W., w postaci budynku jednorodzinnego oraz budynku dla rzemiosła- ubojni zwierząt na działce ewid. nr 2213 w R., zwanej dalej decyzją o w.z.z.i t. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu, w następstwie zawiadomienia przez Wojewodę o możliwej sprzeczności decyzji o w.z.z i t. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu ustalenie, czy decyzja ta była (lub nie była) dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 kodeksu postępowania administracyjnego. Toczy się ono przy zastosowaniu art. 156 do 160 kpa zawierających uregulowania szczególne – odmienne od uregulowań obowiązujących w postępowaniu zwykłym. W kwestiach natomiast przepisami tymi nieuregulowanych - z uwagi na okoliczność , że mimo nadzwyczajnego charakteru jest ono nadal postępowaniem administracyjnym - zastosowanie znajdują przepisy dotyczące postępowania zwykłego. To zaś oznacza, że w postępowaniu tym znajduje zastosowanie między innymi wyrażona w art. 10 kpa zasada prawą strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego. Obowiązuje w nim także art. 7 kpa ustanawiający zasadę dążenia do prawdy obiektywnej oraz wszelkie przepisy gwarantujące zachowanie obu zasad , między innymi przepisy o doręczeniach, terminach, pełnomocnictwie, itp. Złamanie przez organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wspomnianych przepisów a w szczególności art. 10 kpa może stanowić wadę kwalifikowaną, stwarzającą podstawę do jego wznowienia. Tego rodzaju wada obliguje Sąd do uwzględnienia skargi, niezależnie od jej wpływu na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit b P.p.s.a).
Taka właśnie sytuacja wystąpiła w sprawie. Jest w niej niesporne, że skarżącemu, jako właścicielowi działek nr 2211 i 2212/1 położonych w R. i sąsiadujących z działką Nr 2213, na której usytuowana miała być inwestycja objęta decyzją o w. z.z.i t. służył przymiot strony zarówno w postępowaniu zwykłym jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Oznaczało to, że obowiązkiem organów prowadzących te postępowania było zapewnienie skarżącemu (jego pełnomocnikowi) prawa do czynnego w nich udziału. Z akt sprawy zakończonej decyzją o w.z.z. i t. , wynika, że prowadzący ją organ wszelkie zawiadomienia i decyzję wysłał na adres skarżącego figurujący w rejestrze gruntów (D. ul.S. 13/51). W aktach tych jednak, na k. 8 znajduje się pismo skarżącego z daty 21 stycznia 2003r. ( w tej dacie decyzja o w.z.z. i t. była już ostateczna), zawierające prośbę o doręczenie mu dokumentów i decyzji na adres D. ul P. 24a/1 i informujące, że uprawnioną do odebrania tych dokumentów jest jego żona H.B.. H.B., która zgłosiła się do organu po owe dokumenty przedstawiła pełnomocnictwo udzielone jej przez skarżącego a uprawniające ją do reprezentowania go przed organami administracyjnymi we wszystkich sprawach związanych z wymienionymi wyżej działkami. Z treści tego pełnomocnictwa wynika również , że skarżący zamieszkuje stale w USA, pod adresem 3037 N.K. C., II 60641.
Z akt natomiast Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...]k. 36-39 wynika , że w postępowaniu odwoławczym przed organem administracji architektoniczno- budowlanej dotyczącym pozwolenia na budowę , które uzyskał inwestor, skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika A.B.– M., dysponującą pełnomocnictwem o takim samym zakresie , jak H. B.
Mimo tych informacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze bez jakichkolwiek ustaleń, co do aktualnego adresu skarżącego i ewentualnego reprezentowania go przez pełnomocnika zawiadomiło go o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o w.z.z. i t. na nieaktualny adres – D. ul S. 13/51 i na ten sam adres wysłało decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Doręczenie zastępcze dokonane na ten adres w trybie art. 44 kpa Kolegium uznało za prawidłowe, mimo że doręczenie tego rodzaju jest skuteczne tylko wówczas, gdy adresat istotnie zamieszkuje pod wskazanym adresem, co w sprawie miejsca nie miało.
Niewyjaśnienie kwestii miejsca zamieszkania skarżącego i ewentualnego reprezentowania go przez pełnomocnika w sytuacji , gdy w aktach znajdują się informacje, że nie zamieszkuje on pod adresem , na który wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania i wydaną w sprawie decyzję stanowi naruszenie art. 7 i 77 §1 i 44 w zw. z art. 10 §1 kpa. W jego następstwie skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, co stanowi podstawę do jego wznowienie ( art. 145 §1pkt 4 kpa).
Zauważyć przy tym wypadnie brak konsekwencji po stronie Kolegium, które w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją przyjęło w oparciu o te same materiały dowodowe, że skarżący jest reprezentowany przez A.B.– M, która zresztą nie przedstawiła pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie. Rozpoznając jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ ten nie wyjaśnił przy tym, czy otrzymała ona decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o w.z.z i t. i kiedy. Informacja o jej otrzymaniu zawarta jest we wniosku. Nie ustalił zatem organ , czy decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności nie jest aby decyzją ostateczną. Walor taki decyzja - wydana w sprawie , w której występuje wiele stron a jedna z nich nie uczestniczy w postępowaniu bez własnej winy - zyskuje z chwilą upływu terminu do wniesienia odwołania przez stronę , która otrzymała tę decyzję jako ostatnia. Strona , która bez własnej winy nie uczestniczyła w takim postępowaniu może natomiast w oparciu o art. 145 §1 pkt 4 kpa skutecznie bronić swoich praw poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego taką decyzją ( patrz; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1998r. I SA 2219/97 Komputerowy system orzecznictwa "LEX" nr 44513).
Skoro zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję wydana w postępowaniu obciążonym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę wznowienia postępowania a nadto podjęto ją bez wyjaśnienia kwestii tak istotnych, jak ewentualna ostateczność decyzji zaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd uznał skargę za uzasadnioną.
Opisane wyżej wady postępowania, skutkujące koniecznością jego ponowienia w całości, czynią zarzuty skargi, dotyczące merytorycznej oceny odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o w.z.z.i t. przedwczesnymi.
W postępowaniu ponownym należy dokonać oceny tej decyzji w aspekcie art. 156 §1 kpa mając przy tym na uwadze unormowanie zawarte w art. 46 a obowiązującej w dacie jej wydania ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zapewniwszy wszystkim stronom prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o art. 145 §1pkt 1 lit. b i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2004r. nr [...].
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.