II SA/Bd 183/05

II SA/Bd 183/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja pracy
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
art. 12,  art. 13
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni S. w B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie kontroli sanitarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...], 2. stwierdza, że wymienione wyżej decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącej Bydgoskiej Spółdzielni Spożywców w B. kwotę 445 (czterysta czterdzieści pięć) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Bd 183/05
UZASADNIENIE
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [...], po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni S. w B., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w sprawie uiszczenia opłaty za przeprowadzone czynności kontrolne.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia opłaty została wystawiona w związku z tym, że podczas kontroli sanitarnej stwierdzono naruszenie przepisów regulujących zasady wymagań higienicznych i zdrowotnych, m.in. brak aktualnego wyniku badań wody.
Zgodnie z treścią § 24 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26.04.2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. Nr 104, poz. 1096) - zakład musi posiadać odpowiednie zaopatrzenie w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, odpowiadającą wymaganiom określonym w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Organ II instancji wyraził pogląd, że fakt korzystania z doprowadzenia wody z wodociągu nie daje pełnej gwarancji jej przydatności do używania gospodarczego w obrocie artykułami spożywczymi, bowiem istnieje realna możliwość jej zanieczyszczenia z instalacji wewnętrznej odbiorcy. W trakcie dystrybucji jakość wody z wodociągu pod względem bakteriobójczym może ulec pogorszeniu. Po upuszczeniu stacji uzdatniania woda ulega wtórnemu zanieczyszczeniu w wyniku rozwoju bakterii w osadach wewnątrz przewodów doprowadzających wodę do odbiorcy lub na nieodpowiednich materiałach będących w kontakcie z wodą. Wewnętrzna korozja rur i armatury ma bezpośredni wpływ na stężenie niektórych składników wody. Prowadzi to do wniosku, że zakłady produkujące lub wprowadzające do obrotu żywność winny posiadać aktualny wynik badania wody co wynika z powołanych rozporządzeń wykonawczych do ustawy z 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia S. w B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26.04.2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. Nr 104, poz. 1096) poprzez błędną wykładnię w zakresie obowiązku posiadania wyniku badania wody oraz naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, 7, 8, 11 oraz art. 77.
W ocenie strony skarżącej, powołane w decyzji przepisy nie nakładają na zakład obowiązku badania wody, a jedynie nakładają obowiązek posiadania odpowiedniego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Woda dostarczana jest z miejskiej sieci wodociągowej, która jednocześnie zaopatruje odbiorców indywidualnych dla celów konsumpcyjnych, a zatem spełnia wszelkie wymogi w zakresie jakości. Woda ta nie jest używania dla celów produkcyjnych. Z § 43 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26.04.2004 r. wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana do zapewnienia zaopatrzenia w wodę, ale nie do jej badania. System zaopatrzenia w wodę wyczerpuje realizację obowiązku nałożonego przez w/w przepisy. Umowa o dostawę wody gwarantuje dostarczenie wody odpowiadającej wymogom określonym w przepisach.
Ponadto zdaniem skarżącej, w zakresie stwierdzenia, czy w kontrolowanej placówce używana woda odpowiada wymaganiom określonym w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Organ kontrolujący winien najpierw pobrać próbkę wody i stwierdzić, czy ma ona wymagane cechy. Dopiero gdyby badanie wody wykazało niewłaściwą jej jakość, to fakt ten mógłby być uchybieniem. Nie może natomiast być uchybieniem sam fakt braku wyniku takiego badania. Nie można zgodzić się z zarzutem braku dobrej praktyki higienicznej, skoro kontrolujący nie poczynili w tym zakresie żadnych ustaleń. Nie wskazano, z jaką częstotliwością woda miałaby być badana.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za uzasadnioną.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenie obowiązku uiszczenia przez Spółdzielnię S. opłaty za przeprowadzoną kontrolę sanitarną i wszczęte postępowanie administracyjne w kwocie 62 zł., w terminie 14 dni liczonych od daty uprawomocnienia się decyzji. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepis art. 36 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis ten przewiduje, że za badanie laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepis ten nie daje podstaw do wyznaczenia 14-dniowego terminu do wniesienia opłaty, liczony od uprawomocnienia się decyzji.
Elementem zaskarżonej decyzji jest uzasadnienie. Wyliczono w nim szereg różnych uchybień sanitarnych, m.in. brak wyniku badania wody. Przedmiotem skargi jest zatem fragment uzasadnienia decyzji. Argumentacja orzekających w tej sprawie organów jest nieprzekonywująca, a przede wszystkim nie wynika ona z obowiązujących przepisów prawnych.
W decyzji wskazano na naruszenie § 3 pkt 1, § 24 pkt 1, § 32 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. Nr 104, poz. 1096). Z powołanych przepisów, zaopatrzenia w wodę dotyczy § 24 ust. 1. Przepis ten stanowi, że zakład musi posiadać odpowiednie zaopatrzenie w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, odpowiadającą wymaganiom określonym w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W przepisie tym zawarto zastrzeżenie, że wody tej używa się zawsze, jeżeli zachodzi konieczność zapewnienia, aby nie została zanieczyszczona żywność.
W świetle powołanego przepisu należało ocenić, czy zakład posiada zaopatrzenie w wodę, która odpowiada wymaganiom określonym w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Z przepisu tego nie wynika, aby nałożono na odbiorcę wody obowiązek jej badania. Stanowisko przeciwne wskazywałoby na to, że przedsiębiorstwo wodociągowe dostarcza wodę, która nie nadaje się do spożycia, a organy państwowej inspekcji sanitarnej tolerują tą sytuację. To właśnie organy Inspekcji Sanitarnej sprawują nadzór nad jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, co wynika expressis verbis z treści art. 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nt 72, poz. 747 ze zm.).
Wymagania, jakim powinna odpowiadać woda określa § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19.11.2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 203, poz. 1718). To powiatowy inspektor sanitarny pobiera próbki wody do badania m.in. z punków czerpalnych znajdujących się w terenie, obiekcie lub mieszkaniu przy zaworze czerpalnym w wodomierzu głównym, używanych do pobierania wody przez odbiorcę usług, jeżeli woda dostarczana jest z urządzeń wodociągowych oraz w punkcie pobierania wody używanej do produkcji środków spożywczych, farmaceutycznych lub kosmetycznych. Monitoring jakości wody jest elementem bieżącego nadzoru sanitarnego nad jakością wody i do prowadzenia takiego monitoringu zobowiązana jest państwowa inspekcja sanitarna. Nałożenie obowiązku przedstawienia wyników badań wody nie tylko nie wynika z przywoływanych przez organy orzekające przepisów, ale także nie wynika z uregulowań ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Z art. 12 ust. 1 tej ustawy wynika, że to organy Inspekcji Sanitarnej, na zasadach określonych w przepisach o Inspekcji Sanitarnej, sprawują nadzór nad jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi - to woda przeznaczona do picia, gotowania, przygotowania pożywienia lub do innych celów w gospodarstwach domowych oraz każda woda używana do produkcji żywności, środków farmaceutycznych i kosmetycznych, a także przeznaczona na potrzeby basenów kąpielowych i pływalni.
Z ustawy z 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika obowiązek bieżącego nadzoru sanitarnego PIS w szczególności dotyczących wody do picia.
Wymagania określone w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków zawarte są w cytowanym rozporządzeniu w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które zostało wydane na podstawie art. 13 ustawy z 7.06.2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Nie stwierdzono, aby woda znajdująca się w kontrolowanym sklepie nie odpowiadała ustawowym wymogom. Oznacza to, że przepis § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26.04.2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych ... nie został naruszony.
Wnioskowanie oparte na hipotetycznych założeniach co do czynników mogących mieć wpływ na jakość wody nie może być podstawą nałożenia obowiązków. Te same czynniki ryzyka mogą dotyczyć także konsumentów indywidualnych, jednakże w tych sytuacjach organy państwowej inspekcji sanitarnej nie widzą potrzeby reakcji. Nie jest dopuszczalne, jako nie mające racjonalnych podstaw, także podwójne wartościowanie jakości wody przeznaczonej do spożycia.
Skargę należało zatem uwzględnić w części dotyczącej fragmentu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tzn. w zakresie obowiązku badania wody.
W związku z powyższym, na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a i art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi na mocy art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że decyzje uchylone nie mogą być wykonane O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 u. p.s.a i § 14 ust.2 pkt1 c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr163, poz.1349 ze zm.).