II SA/Bd 18/22

II SA/Bd 18/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Piechowiak
Jerzy Bortkiewicz
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 111
art. 16 ust. 1,3,4, art. 32 ust. 1a
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 16 ust. 1, 3, 4, art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji własnej nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., poprzez przyznanie S. W. zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, która powstała przed ukończeniem 21. roku życia, w kwocie 215,84 zł miesięcznie, w okresie od [...] listopada 2019 r. do [...] maja 2021 r.
Zgodnie ze stanowiskiem organu I instancji, zmiana decyzji ma związek z przedłużeniem ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na mocy art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązanych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.)- dalej jako: "ustawa COVID-19". Organ wskazał, ze S. W. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o zaliczeniu go do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego do dnia [...] stycznia 2021r. Orzeczenie to zachowało ważność do wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane [...] maja 2021 r. Z kolei zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł przyznany został S. W. na mocy wcześniejszych decyzji na czas określony do dnia [...] stycznia 2021 r., czyli do dnia określonego w orzeczeniu z 2016 r. Organ I instancji wskazał, że zmiana dokonana decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], w istocie dla strony korzystna, polega na tym, że okres otrzymywania przez S. W. zasiłku został wydłużony do [...] maja 2021 r., czyli do końca miesiąca, w którym upłynęła według ww. przepisów ważność orzeczenia z 2016 r. Organ zatem wydłużył okres otrzymywania zasiłku pielęgnacyjnego od [...] stycznia 2021 r. do [...] maja 2021 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przywróciło na wniosek S. W. z dnia [...] września 2021 r. termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. W treści wniosku strona zamieściła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2021 r., w którym to podniosła, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ przyznany zasiłek pielęgnacyjny jest za niski i nawet nie wiadomo, jak on został ustalony i wyliczony. Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ponowne przeliczenie zasiłku pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stanowiska organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że decyzją pierwszoinstancyjną zmieniono okres, na który stronie przyznany został zasiłek pielęgnacyjny. Okres ten wydłużono od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia [...] maja 2021 r., czyli do końca miesiąca, w którym wydane zostało nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że zmiana ta jest uzasadniona treścią art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19. Zgodnie z ww. przepisem orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. zaliczające S. W. do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego do dnia [...] stycznia 2021 r. zachowało ważność do wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane [...] maja 2021 r. Na tej podstawie zasiłek pielęgnacyjny przyznany zmienianą decyzją do dnia [...] stycznia 2021 r. został przyznany do [...] maja 2021 r. przy zachowaniu kwoty zasiłku 215,84 zł.
Odnośnie stanowiska S. W., że nie wie on w jaki sposób została obliczona miesięczna kwota zasiłku pielęgnacyjnego oraz, że kwota ta jest zbyt mała Organ II instancji odwołał się do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.)- dalej jako: "u.ś.r." Przepis ten stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje m.in. osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. Na podstawie art. 16 ust. 4 ww. ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 215,84 zł miesięcznie. Kwota powyższa ustalona została w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. z 2018 r. poz. 1497). Przepis § 2 ust. 2 stanowi, że od dnia 1 listopada 2019 r. wysokość zasiłku pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 16 ustawy, wynosi 215,84 zł miesięcznie.
Organ odwoławczy dodał, że w okresie wcześniejszym, tj. od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosiła 184,42 zł miesięcznie, na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia. W parciu o powyższe organ wyjaśnił, że zarówno wydłużenie okresu, w którym stronie przyznano zasiłek pielęgnacyjny, jak i kwota tego zasiłku oparte zostały na przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. Zatem organ pierwszej instancji nie miał możliwości ustalić innego okresu, ani innej kwoty zasiłku pielęgnacyjnego, niż wynika to z ww. przepisów prawa.
Kolegium wyjaśniło również, że organy orzekające związane są przepisami prawa i nie mogą ustalać zasiłku w innej wysokości kierując się uznaniem administracyjnym. Mając na względzie przedstawioną argumentację prawną oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uznało, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. jest zgodna z prawem, a zarzuty odwołania za nie mają usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym postanowiło zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.
S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] października 2021 r. , znak: [...], zaskarżając ją w całości. Wniósł o:
1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz decyzji organu I instancji,
2. zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych,
3. rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, mających wpływ na wynik w sprawie:
1/ art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego przez organy obu instancji w wysokości nie odpowiadającej przepisom prawa ani też nie dostosowanej do usprawiedliwionych potrzeb osoby posiadającej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, powodując iż zasiłek w takiej kwocie ma jedynie charakter symboliczny, bowiem osoba uprawniona, która w takiej wysokości go otrzymuje praktycznie nie wie na co należałoby wydatkować taką kwotą przy szeregu różnych usprawiedliwionych potrzeb; co więcej taka kwota w swojej wysokości jest ewidentnie poniżej poziomu ubóstwa przewidzianego przepisami prawa, poniżej najniższego poziomu socjalnego,
2/ art. 10 k.p.a. (zasada wysłuchania stron) poprzez niezapewnienie udziału stronie postępowania na każdym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, tj. od momentu wszczęcia postępowania do czasu wydania decyzji przez organ I instancji,
3/ art. 81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie przez organy obu instancji możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej sprawę w danej instancji, bowiem art. 81 k.p.a. stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organy obu instancji nie umożliwiły stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że z uwagi na zagrożenie pandemiczne, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wydanego w oparciu o przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329).
W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] października 2021 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], w której wydłużono okres prawa Skarżącego do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. Powyższa decyzja organu I instancji jest kolejną decyzją zmieniającą orzeczenie pierwotne.
Z akt sprawy wynika, że Wójt decyzją z [...] lutego 2016 r nr [...]. przyznał Skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł miesięcznie na okres od [...] grudnia 2015r. do [...] stycznia 2021r. Następnie wysokość powyższego świadczenia została zmieniona decyzją Wójta z [...] listopada 2018 r., nr [...]. na kwotę 184,42 miesięcznie w okresie od [...] listopada 2018r. do [...] października 2019r. oraz na kwotę 215,84 zł miesięcznie w okresie od [...] listopada 2019 do [...] stycznia 2021. Ostatnia zmiana w zakresie uprawnienia do świadczenia nastąpiła decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...]. Kwota świadczenia w wysokości 215, 84 zł miesięcznie nie została zmieniona. Organ w orzeczeniu zmienił termin prawa do świadczenia , wydłużając go do [...] maja 2021r.
Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wysokości zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 215, 84 zł miesięcznie.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 16 ust. 1, 3, 4, w zw. z art. 32 ust. 1 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.)- dalej jako: "u.ś.r.".
Po myśli art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem przyznawanym w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Powyższe świadczenie zostało przyznane Skarżącemu na podstawie art. 16 ust. 3 u.ś.r., jako osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia.
Zasiłek pielęgnacyjny, jako świadczenie opiekuńcze jest świadczeniem rodzinnym ( art. 2 pkt 2 u.ś.r.), którego wysokość wynika z przepisów prawa. Zgodnie z art. 16 ust. 4 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 215,84 zł miesięcznie. Kwoty oraz wysokość świadczeń rodzinnych, do których zalicza się zasiłek pielęgnacyjny, podlegają weryfikacji co 3 lata ( art. 18 ust. 1 u.ś.r.). W roku, w którym przeprowadza się weryfikację, o której mowa w art. 18 ust. 1, Rada Ministrów, do dnia 15 maja, przedstawia Radzie Dialogu Społecznego propozycję wysokości świadczeń rodzinnych. Następnie Rada Dialogu Społecznego, po otrzymaniu propozycji i informacji Rady Ministrów, uzgadnia wysokość świadczeń rodzinnych w terminie do dnia 15 czerwca danego roku kalendarzowego ( art. 19 ust. 2). Ostatecznie wysokość świadczeń rodzinnych ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów, w terminie do dnia 15 sierpnia roku, w którym przeprowadza się weryfikację.
Na podstawie delegacji ustawowej , zawartej w art. 19 ust. 4 u.ś.r. wysokość kwoty zasiłku pielęgnacyjnego określona w art. 16 us. 4 u.ś.r. podana została w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U.2018.1497).
Według ww. rozporządzenia od dnia 1 listopada 2018 r. do dnia 31 października 2019 r. wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosiła 184,42 zł miesięcznie ( § 2 ust. 1). Natomiast od dnia 1 listopada 2019 r. wysokość powyższego świadczenia rodzinnego wynosi 215,84 zł miesięcznie.
Z powyższego brzmienia przepisów wynika, że organ sam nie ustala wysokości zasiłku pielęgnacyjnego. Jego kwota wynika z przepisów prawa.
Zadaniem organu , w myśl zasady praworządności wyrażonej w art. 6 kpa, jest działanie na podstawie przepisów prawa. Natomiast na podstawie art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie organy administracji kierowały się zasadami praworządności oraz słusznego interesu strony. W decyzji zmieniającej z [...] sierpnia 2021r. organ I instancji podał wysokość zasiłku pielęgnacyjnego w prawidłowej kwocie 215,84 zł miesięcznie. Działanie organu było uzasadnione podaną wysokością kwoty tego świadczenia w § 2 ust. 2 rozporządzenia, a nie uznaniem administracyjnym.
Organy administracji przy wydawaniu decyzji nie kierują się względami słuszności, lecz mają obowiązek stosować przepisy prawa. Z powyższych względów niezadowolenie Skarżącego z wysokości świadczenia nie mogło wpłynąć na uchylenie zaskarżonych decyzji. Organy przy ich wydawaniu nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Zmiana decyzji podyktowana była tym , że w art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19, postanowiono, że z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Powyższy przepis miał wpływ na okres pobierania zasiłku pielęgnacyjnego, określony wcześniejszą decyzją ostateczną.
Organy postąpiły prawidłowo, uznając że wydanie decyzji zmieniającej podyktowane było tym , że w art. 15h ust. 1 pkt 2 ww. ustawy COVID-19, ustawodawca przedłużył ważności orzeczeń o niepełnosprawności albo o stopniu niepełnosprawności i kart parkingowych dla osób niepełnosprawnych oraz przedłużył okres , na jaki zostało przyznane świadczenie z pomocy społecznej w związku z niepełnosprawnością.
Bezsporne jest, że Skarżący legitymował się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o zaliczeniu go do stopnia niepełnosprawności umiarkowanego do dnia [...] stycznia 2021 r. Orzeczenie to zachowało ważność do wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane [...] maja 2021 r. Z kolei zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł przyznany został Skarżącemu na mocy wcześniejszych decyzji na czas określony do dnia [...] stycznia 2021 r., czyli do dnia określonego w orzeczeniu z 2016 r. Zmiana dokonana decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] polegała , tak jak przyjął to organ, na tym, że okres otrzymywania przez S. W. zasiłku został wydłużony do [...] maja 2021 r., czyli do końca miesiąca, w którym upłynęła według ww. przepisów ważność orzeczenia z 2016 r. Organ ,wydłużył okres otrzymywania zasiłku pielęgnacyjnego od [...] stycznia 2021 r. do [...] maja 2021 r. Wpłynęło to na ciągłość świadczenia. Wypełniona została dyspozycja art. art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19, ponieważ przedłużona została ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności , którym Skarżący się legitymował i konieczne było przedłużenie okresu , na jaki zostało przyznane świadczenie z pomocy społecznej w związku z niepełnosprawnością, czyli zasiłek pielęgnacyjny.
W przedmiotowej sprawie organ działał z urzędu, na podstawie procedury określonej w art. 32 u.ś.r. Organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń (ust. 1).
Słusznie organy zwróciły uwagę, że decyzja zmieniająca była orzeczeniem korzystnym dla Skarżącego. Z powyższego względu nie była wymagana zgoda strony ( art. 32 ust. 1a u.ś.r.).Organ działał w tym wypadku z urzędu (art. 32 ust. 1b u.ś.r.), a wszczęcie postępowania, w tej sprawie nie wymagało zawiadomienia strony (art. 32 ust. 1c u.ś.r.).
Z uwagi na powyższe nieuzasadnione są zarzuty skargi zbudowane w oparciu o przepisy art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. , art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a.
W ocenie Sądu zarówno okres zasiłku jak i jego kwota zostały ustalone przez organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy.
Mając powyższe na uwadze oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.