II SA/Bd 1579/21

II SA/Bd 1579/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej powoływana jako upzp) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej powoływana jako kpa) po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. w W. (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka) od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak: [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy J., po rozpatrzeniu wniosku Spółki zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...], obręb J., gmina J. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji wskazał, że ustalenie warunków zabudowy należy zawsze odnosić do całej działki ewidencyjnej, a nie jedynie do jej części, która ma zostać zabudowana. W powyższym kontekście zauważono, że cała działka objęta wnioskiem ma powierzchnię [...] ha i składa się m.in. z chronionych gruntów klasy RlIIb. Planowana inwestycja nie ma charakteru rolniczego. Odnosząc się do przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, organ I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki z art. 7 ust. 2a wskazanej ustawy, które na zasadzie wyjątku pozwalałyby na przeznaczenie niewielkich powierzchni chronionych gruntów rolnych na inne cele.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka, zarzucając jej naruszenie przepisów procedury administracyjnej oraz prawa materialnego. W szczególności wskazano, że brak jest przeszkód do ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części działki ewidencyjnej, na co przytoczono poglądy reprezentowane przez jedną z linii orzeczniczych sądów administracyjnych.
Po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 4 ust 2 pkt 2 cyt. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z jej art. 59 ust. 1, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. W art. 61 ust. 1 upzp zapisano ogólne przesłanki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Niespełnienie któregokolwiek z warunków wynikających z cyt. przepisu oznacza, że nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora.
Istota sporu na gruncie stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy sprowadza się w istocie do przesądzenia o dopuszczalności wydawania warunków zabudowy jedynie do części działek ewidencyjnych. Zdaniem Kolegium ustalenie warunków zabudowy należy odnosić zawsze do całych wyodrębnionych geodezyjnie zgodnie z właściwymi przepisami prawa działek ewidencyjnych. W tym zakresie SKO podzieliło poglądy reprezentowane przez odmienną linię orzeczniczą od tez wyroków zaprezentowanych przez Skarżącą. Ustalenie warunków zabudowy dotyczy bowiem całych działek ewidencyjnych, a nie wskazanych ich części. Jak wskazał NSA w wyroku z 18.04.2018 r., II OSK 1442/16, "ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana". Co więcej, w cytowanym orzeczeniu podkreślono, że "użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej.
Cała działka nr [...] o powierzchni [...] ha składa się z gruntów o różnej klasie użyteczności. Co istotne, w skład działki wchodzą także chronione grunty rolne klasy III o powierzchni przekraczającej 0,5 ha. Niewątpliwie działalność polegająca na produkcji energii elektrycznej nie zalicza się do działalności rolniczej. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeśli m.in. "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne". Co do zasady grunty rolne klas I-III podlegają szczególnej ochronie na mocy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1326, dalej powoływana jako uogrl). Zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, za zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Stosownie do art. 7 ust. 2a cyt. ustawy, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:
1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;
położone są w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;
ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Brak spełnienia choćby jednego z powyższych warunków uniemożliwia zastosowanie wyjątku zapisanego w art. 7 ust. 2a uogrl.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że grunty rolne chronionej klasy RIIIb wchodzące w skład działki nr [...] stanowią ponad 0,5ha, zatem organ I instancji prawidłowo ustalił, że nie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 4 uogrl, co już wyklucza zastosowanie zapisanego w tym artykule wyjątku.
Dodatkowo organ I instancji ustalił, że grunty klasy III wchodzące w skład działki nr [...] położone są w odległości większej niż 50 m (leżą w pasie o szerokości znacznie przekraczającej 50 m) od drogi publicznej, tj. w niniejszej sprawie od drogi wojewódzkiej nr [...], co wyklucza także spełnienie przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 3 uogrl. Skoro zatem w stosunku do całej działki nr [...] nie zachodzi przesłanka zapisana w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp, należało zgodzić się z organem I instancji, że ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia nie jest z tego powodu możliwe.
Kolegium dodatkowo wskazało, że organ I instancji planowaną inwestycję, tj. budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, zakwalifikował jako "urządzenie infrastruktury technicznej", a zatem że zgodnie z art. 61 ust. 3 upzp brak było wymogu stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy. Z powyższym twierdzeniem nie sposób jednak się zgodzić. Okoliczność ta ze względu na brak zaistnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanki zapisanej w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp (co szczegółowo wyjaśniono powyżej) nie miała jednak wpływu na prawidłowość wydania decyzji odmownej w sprawie. Kolegium wskazało na najnowsze orzecznictwo WSA w Bydgoszczy, który w wyroku z 6.05.2021 r., II SA/Bd 994/20, w podobnej rodzajowo sprawie, wskazał, że w przypadku inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej konieczne jest spełnienie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp.
Mając na uwadze powyższe Kolegium orzekło jak w sentencji
Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę;
b) art. 7 ust. 1 i 2 uogrl w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
c) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez odmowę wydania wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenia na cele nie rolne co doprowadziło do naruszenia prawa własności.
2. przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 7a § 1 kpa polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Skarżącej mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich;
b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że Spółka planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach rolnych wymagających uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych;
c) art. 8 kpa poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczących pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
d) art. 6 kpa poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii;
e) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez uznanie, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć.
Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2021 r. oraz uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...].
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zgodnie z aktualną tezą zaprezentowaną w wyroku NSA z 23.04.2020 r., II OSK 1693/19, pojęcia działki ewidencyjnej i terenu na użytek rozpoznawania sprawy o ustalenie warunków zabudowy nie są pojęciami tożsamymi. Z tego powodu usprawiedliwionym jest wniosek, że treść przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz 64 ust. 1 upzp nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. W dalszej części skargi przywołano treść uzasadnienia ww. wyroku NSA.
Skarżąca wskazała ponadto, że celem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych było zapewnienie ochrony tylko gruntom określonych najlepszych klas bonitacyjnych. Działka nr [...] o powierzchni [...] ha składa się z użytków rolnych oznaczonych symbolami: RIIIb (grunty orne) o powierzchni [...] ha, BrIIIb (grunty rolne zabudowane) o powierzchni [...] ha, PsIII (pastwiska trwałe) o powierzchni [...] ha, zaś łączna powierzchnia użytków rolnych klasy III wynosi [...] ha. Pogląd przyjęty przez SKO zmusza inwestora do podziału działki, co jest zbytnim formalizmem, a ponadto nie spowoduje, że ochrona gruntów rolnych wyższych klas będzie bardziej skuteczna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Niewątpliwie, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 upzp zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 upzp wyjaśnia przy tym, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy ustalenie warunków zabudowy może odnosić się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez SKO. Przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp należy bowiem rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji (zob. również wyrok NSA z 3.08.2021 r., II OSK 1351/21). Na konieczność takiej wykładni powołanych przepisów pośrednio wskazuje także § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W przepisie prawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie jej wydzielonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji fragmentu, prawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tegoż rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, że jego zamiarem nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych. Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce (por. wyroki NSA: z 1.12.2019 r., II OSK 260/18; z 28.04.2016 r., II OSK 2066/14; z 19.09.2019 r., II OSK 2561/17).
Podkreślić należy że - jak zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu wyroku z 14.03.2019 r., II OSK 1135/17 - wymóg oznaczenia granic lub linii rozgraniczających terenu inwestycji na mapie zasadniczej, która zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725) zawiera informacje o przestrzennym usytuowaniu m.in. działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych. Nadto, stosownie do art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę m.in. planowania przestrzennego, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, obejmujące informacje dotyczące gruntów (ich położenia, granic, powierzchni - art. 20 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Regulacje Prawa geodezyjnego i kartograficznego łączą się ściśle z pojęciem nieruchomości gruntowej ukształtowanym przede wszystkim w Kodeksie cywilnym (art. 46 § 1) oraz ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 4). Właściwe rozstrzyganie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wymaga, aby pojęcia "teren inwestycji" nie formułować w oderwaniu od używanych w systemie prawa takich pojęć jak: "nieruchomość gruntowa", "działka gruntowa" lub "działka ewidencyjna".
Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wykluczono wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, w których dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Dotyczy to np. sytuacji, gdy część działki objęta jest planem miejscowym, a część nie jest objęta planem miejscowym. W takim przypadku przyjmuje się, że dla tej części nieruchomości, która nie jest objęta miejscowym planem, może być wydana decyzja o warunkach zabudowy (por. wyroki NSA z 16.01.2018 r., II OSK 743/17; z 17.07.2019 r., II OSK 1881/18). Podobnie, ustalenie warunków zabudowy jedynie dla fragmentu działki dopuszczalne np. w przypadku inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty np. zjazdy (por. np. wyrok NSA z 21.10.2016 r., II OSK 12/14). Tylko w drodze wyjątku przyjmuje się dopuszczalność objęcia decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej, gdy wynika to ze szczególnych uwarunkowań np. normatywnych lub faktycznych (np. część działki objęta ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw). Jednakże - jak wyżej zaznaczono - nie stanowi to reguły, lecz dotyczy jedynie sytuacji wyjątkowych.
Zdaniem Sądu, przyjęcie odmiennej wykładni mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów różnych prawnych ograniczeń, w szczególności wynikających z przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czy też dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana.
Mając na uwadze powyższe, zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.
Odnosząc się natomiast do rozważań Kolegium w zakresie konieczności spełnienia przez planowaną inwestycję warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, wskazać należy, że Sąd nie podziela wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu w tej kwestii, co jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W przypadku kwalifikacji inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii (urządzenia infrastruktury technicznej) brak jest konieczności oceny spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp, o czym stanowi jej art. 61 ust. 3. W tym zakresie wskazać należy, że na mocy art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524 z późn. zm.), zmieniającej m.in. ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, z dniem 29 grudnia 2019 r. instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, dodano jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii, obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć. Zważywszy, że w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) ustawy o odnawialnych źródłach energii farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawialnego źródła energii, to brak jest podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posiłkując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji, wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Zauważyć należy, że zmiana art. 61 ust. 3 upzp nastąpiła 29.08.2019 r. Z tym dniem treść tego przepisu została rozszerzona przez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 upzp zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Brzmienie powyższego przepisu jest jednoznaczne, odpowiada celom ustawy, a tym samym nie sposób podzielić stanowiska SKO w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp.
Powyższe rozważania pozostają jednak bez wpływu na wynik sprawy, ponieważ zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z uwagi na to, że ustalenie warunków zabudowy może odnosić się tylko do działki objętej wnioskiem jako całości, co wynika z wcześniejszych rozważań.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329) podlegała oddaleniu.
Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.
Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta B., będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 5.07.2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.