II SA/BD 157/25

II SA/Bd 157/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Renata Owczarzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2024 nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Prezydent Miasta B. (zwany dalej "Prezydentem") decyzją nr [...] z [...] lutego 2024 r., po rozpatrzeniu wniosku P. G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną infrastrukturą na działce nr [...] i zewnętrzną infrastrukturą na terenie działek o nr ewid.: [...] obręb [...] przy ul. [...] w B..
2. We wniesionym odwołaniu S. M. (tj. Skarżący) zarzucił decyzji organu pierwszej instancji:
- naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm., zwanej dalej "Prawem budowlanym") poprzez wydanie przez Prezydenta postanowieniem z [...] września 2021 r. w sprawie [...] zgody na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej "rozporządzeniem w.t.b."), umożliwiające zastosowanie dojścia z funkcją dojazdu o szerokości od 3,30 m do 3,34 m, bez uwzględnienia uzasadnionych zastrzeżeń Skarżącego zawartych w piśmie z [...] listopada 2020 r.;
- naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak przeprowadzenia przez organ szczegółowej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość Skarżącego (właściciela działki nr [...] w obrębie [...]), co doprowadziło do wydania pozwolenia na budowę inwestycji z naruszeniem uzasadnionych interesów Skarżącego.
3. Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą"), po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
4. Wojewoda stwierdził, że zaplanowana inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (zwanego dalej "m.p.z.p.") Działka inwestycyjna, nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
5. Wojewoda, wskazując, że planowana inwestycja obejmuje także infrastrukturę techniczną na działkach nr [...] podniósł, że [...] września 2021 r. inwestor uzyskał postanowienie [...], którym Prezydent, działający na podstawie upoważnienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 9 sierpnia 2021 r., udzielił zgody na odstępstwo od § 14 ust. 3 rozporządzenia w.t.b., polegające na zastosowaniu dojścia z funkcją dojazdu o szerokości od 3,30 m do 3,34 m na działce nr [...] do projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. Odstępstwo udzielone zostało pod warunkiem wykonania rozwiązań zamiennych polegających na: ustawieniu znaków ostrzegawczych np. pierwszeństwo dla pieszych przy bramie wjazdowej na działkę nr [...] oraz wykonaniu ekranów akustycznych na granicy z działką nr [...].
6. Wojewoda zauważył, że - jak wynika z akt sprawy - zastrzeżenia podniesione przez Skarżącego pismem z [...] listopada 2020 r. zostały przekazane inwestorowi celem ustosunkowania się; inwestor przedstawił swoje stanowisko w piśmie z [...] grudnia 2020 r. Zastrzeżenia te dotyczyły:
- "sztucznego" podziału działki Inwestora;
- braku uzasadnienia praktycznego dla takiego wyodrębnienia działki Inwestora,
- wątpliwości, co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- obaw co do zamiany w przyszłości wybudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w budynek wielolokalowy z wynajmowanymi lokalami;
- nasilenia ruchu samochodowego i hałasu na działce sąsiadującej z działką Skarżącego;
- braku dostępu do drogi publicznej działki inwestycyjnej.
W ocenie organu odwoławczego zastrzeżenia Skarżącego zostały wzięte pod uwagę przez Prezydenta, co wynika zarówno z akt sprawy, jak i uzasadnienia wydanej decyzji.
7. Wojewoda, na podstawie informacji z rejestru gruntów oraz z wpisów w księdze wieczystej [...] ustalił, iż działka nr [...] zajmuje powierzchnię 0,0317 ha, natomiast działka nr [...] zajmuje powierzchnię 0,0278 ha. Stosownie do § 5 ust. 10 pkt 2 m.p.z.p., powierzchnia działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą i bliźniaczą powinna wynosić nie mniej niż 260 m2. Oznacza to, że zarówno działka inwestycyjna, jak i działka sąsiednia nr [...] spełniają wymogi m.p.z.p. Obie te działki stanowią współwłasność małżeńską inwestora.
8. Odnośnie kwestii dostępu działki inwestycyjnej do drogi publicznej Wojewoda stwierdził, że został on zapewniony poprzez zastosowanie dojścia z funkcją dojazdu o szerokości od 3,30 m do 3,34 m na działce nr [...], pod warunkiem wykonania rozwiązań zamiennych polegających na: ustawieniu znaków ostrzegawczych np. pierwszeństwo dla pieszych przy bramie wjazdowej na działkę nr [...] oraz wykonaniu akustycznych ekranów na granicy z działką nr [...] - stanowiącą własność Skarżącego. Wojewoda wskazał, że odstępstwo od § 14 ust. 3 rozporządzenia w.t.b., przewidującego minimalną szerokość dojścia z funkcją dojazdu jako 4,5 m, udzielone zostało przez Prezydenta na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, jako następcę prawnego Ministra Infrastruktury, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane zawarte w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda stwierdził, że kwestia możliwości dokonania tego odstępstwa została przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii przeanalizowana - zgodnie z art. 9 Prawa budowlanego - i w wyniku tej analizy minister doszedł do wniosku, iż udzielenie Prezydentowi upoważnienia do dokonania powyższego odstępstwa jest uzasadnione
9. Odnośnie wykonania ekranu akustycznego na granicy z działką Skarżącego, który - jak podnosi Skarżący w odwołaniu - znacząco oszpeci zabudowę jednorodzinną i będzie negatywnie oddziaływać na jego działkę, Wojewoda zauważył, iż w aktach sprawy znajduje się pismo Skarżącego z [...] lutego 2020 r., skierowane do inwestora, z którego jednoznacznie wynika akceptacja Skarżącego określonych wysokości ekranu akustycznego na poszczególnych jego odcinkach, a także jego grubości i konkretnego materiału, z którego miałby zostać wykonany.
10. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody S. M. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta.
Skarżący zarzucił decyzji Wojewody naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a) m.p.z.p. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sporządzonego niezgodnie z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie ilości miejsc parkingowych,
- art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14, § 19 oraz § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej "rozporządzeniem w.t.b.") poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sporządzanego z naruszeniem przepisów określających wymaganą szerokość dojścia i dojazdu do budynku, usytuowania miejsc parkingowych oraz ochrony przeciwpożarowej,
- art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez dopuszczenie do zatwierdzenia projektu budowlanego opracowanego w sposób niezgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,
2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:
- art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.’) polegające na niepodjęciu przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego m.in. poprzez uznanie, iż zatwierdzony projekt budowlany zapewnia należyte dojście do projektowanego budynku, zapewniona jest wymagana liczba miejsc parkingowych oraz projektowany budynek spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej,
- art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwiające realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej w szczególności poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz lakoniczne ustosunkowanie się do podniesionych przez stronę zarzutów.
11. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy budynku jednorodzinnego z dwoma lokalami mieszkalnymi.
Odnośnie dojścia i dojazdu Skarżący podniósł, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w.t.b. szerokość jezdni stanowiącej dojazd do działek budowlanych nie może być mniejsza niż 3 m. Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia w.t.b. dopuszcza zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Z kolei w myśl § 14 ust. 3 rozporządzenia w.t.b. do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W stanie faktycznym niniejszej sprawy inwestor uzyskał w oparciu o postanowienie Prezydenta z [...] września 2021 r. odstępstwo od § 14 ust. 3 rozporządzenia w.t.b., jednakże dotyczy ono wyłącznie działki nr [...], nie zaś bezpośrednio działki nr [...] na której ww. wymóg także nie jest spełniony biorąc pod uwagę usytuowanie miejsc postojowych oraz wymogi jakie powinny one spełniać, jak również lokalizację miejsca gromadzenia odpadów.
Odnośnie miejsc parkingowych Skarżący wskazał, że stosownie do § 5 ust. 4 pkt pkt 8 i pkt 10 m.p.z.p. powinny być zabezpieczone miejsca postojowe w ilości 1,5 miejsca przypadającego na 1 mieszkanie. Zaprojektowane miejsca parkingowe zostały jednakże usytuowane bezpośrednio przy ścianach budynku, w których są usytuowane okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Nie został zatem zachowany wymóg usytuowania miejsc postojowych w odległości 7 m od okien takich pomieszczeń (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w.t.b.). Ponadto miejsce postojowe wyznaczone od frontu budynku uniemożliwia wejście do budynku oraz jest w kolizji ze słupem na którym opiera się balkon na piętrze budynku.
Skarżący podniósł, że organy nie zbadały wymogu ochrony przeciwpożarowej dotyczącej zachowania odpowiedniej odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (§ 271 ust. 1 rozporządzenia w.t.b.). W stanie faktycznym sprawy odległość pomiędzy budynkami na działce nr [...] i nr [...] jest mniejsza niż 8 m – wynosi 5,76 m. W opisie technicznym do projektu zagospodarowania terenu lakonicznie wskazano, że ściany projektowanego budynku mają odporność ogniową EI 60, a okna wyposażono w żaluzje przeciwpożarowe, zaś pas 1 m na dachu wykonano jako nierozprzestrzający ognia. Takich rozwiązań nie uwzględnia jednak opis techniczny budynku, który w części dotyczącej ochrony przeciwpożarowej (punkt 11 str. 34) wskazuje, że ściany zewnętrzne winny spełniać wymóg EI 30.
12. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni stanowiska Skarżącego.
13. Niezasadny jest zarzut dotyczący braku zapewnienia odpowiedniego dojazdu i dojścia.
Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w.t.b. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. W § 14 rozporządzenia w.t.b. wskazuje się minimalną szerokość dojścia i dojazdu, jednakże należy zwrócić uwagę na uczynione w tym przepisie rozróżnienie na dojście i dojazd do działki budowlanej oraz dojazd do budynku. W przypadku dojścia i dojazdu do działki budowlanej istnieje wymóg zastosowania "dojazdu" o szerokości jezdni nie mniejszej niż 3 m (§14 ust. 1) albo "dojścia i dojazdu" w postaci ciągu pieszo – jezdnego o szerokości nie mniejszej niż 5 m. Nieco inna regulacja dotyczy budynku. W tym bowiem przypadku jak wynika natomiast z § 14 ust. 3, o ile mamy do czynienia z budynkiem i urządzeniami z nim związanymi "wymagających dojazdów" funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W przypadku zatem budynku "wymagającego dojazdu" nie ma potrzeby stosowania odstępstwa od wymogu zastosowania jezdni o szerokości jezdni nie mniejszej niż 3 m ani odstępstwa od wymogu zaprojektowania ciągu pieszo – jezdnego o szerokości nie mniejszej niż 5 m – sam prawodawca zaakceptował bowiem, że funkcję dojazdu do budynku (a nie do działki budowlanej) będzie pełniło dojście, pod warunkiem, że jego szerokość będzie nie mniejsza niż 4,5 m. Nie zostały przy tym postawione szczegółowe warunki dotyczące tego dojścia – poza wymogami dotyczącymi nośności powierzchni (§ 15 rozporządzenia w.t.b.) oraz wymogami związanymi z dojściami do wejść w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej (§ 16 rozporządzenia w.t.b.). Istotne jest zatem przede wszystkim, aby istniała wolna od przeszkód powierzchnia umożliwiająca dojście do budynku jednorodzinnego, zapewniająca dostęp do tego budynku. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, na działce nr [...] znajduje się pełniąca funkcję dojścia (i jednocześnie dojazdu) do budynku przestrzeń pomiędzy wejściem na teren działki a budynkiem, która ma szerokość (liczoną od granicy z działką nr [...]) w najwęższym miejscu (tj. przy osłonie śmietnikowej) 5 metrów. Spełniony jest zatem wymóg rozporządzenia w.t.b. odnośnie dojazdu do budynku.
Natomiast jeżeli chodzi o dojazd do granicy działki budowlanej nr [...], na której zaprojektowany budynek objęty pozwoleniem na budowę, został on zaprojektowany na działce nr [...] z uwzględnieniem odstępstwa od wymogów rozporządzenia w.t.b. w ustanowionego postanowieniem Prezydenta Miasta B. z [...] września 2021 r. w sprawie [...].
W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
14. Niezasadny jest zarzut braku zachowania odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, poprzez usytuowanie 3 projektowanych "miejsc parkingowych" bezpośrednio przy budynku, a tym samym przy oknach pomieszczeń planowanego budynku jednorodzinnego.
W rozdziale 3 rozporządzenia w.t.b. "Parkingi i garaże dla samochodów" § 19 określa wymogi odnośnie usytuowania miejsc postojowych wyznaczonych w ramach parkingu. Stosownie do § 19 ust. 1 pkt 1 odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Przepis § 19 ust. 5 ustanawia jednakże wyjątek od tego wymogu. Zgodnie z tym przepisem "Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.". Z treści tego przepisu wynika nie tylko, że wyjątek ten dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ale też że w przypadku budynku jednorodzinnego składającego się z dwóch lokali (co jest maksymalną ilością lokali w takim budynku – por. art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego) na każdy z tych lokali (a nie na cały budynek) może przypadać do 2 miejsc postojowych niezadaszonych niespełniających warunku określonego w ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. minimum 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi). W przedmiotowym przypadku nie jest sporne, że organ ma do czynienia z budynkiem jednorodzinnym dwulokalowym, a tym samym dopuszczalne jest istnienie maksymalnie 4 miejsc postojowych niespełniających warunku z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w.t.b. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano 3 miejsca postojowe ("parkingowe"). Ich ilość nie przekracza zatem ilości dopuszczanej przez rozporządzenie w.t.b.
Należy zauważyć, że dwa miejsca postojowe (przy elewacji południowo – zachodniej tj. od strony działki nr [...] są niezadaszone i możliwe jest swobodne parkowanie na całej powierzchni tak wyznaczonych miejsc. Jednakże inna sytuacja zachodzi odnośnie trzeciego miejsca parkingowego.
15. Wskazane wyżej trzecie miejsce postojowe ("parkingowe") jest przewidziane przy elewacji południowo – wschodniej zaprojektowanego budynku, od strony ul. [...]. Słusznie zauważa Skarżący, że w obrębie tego miejsca postojowego znajduje się słup podtrzymujący balkon na pierwszym piętrze budynku (o rozmiarach 24 na 24 cm – por. rzut parteru k. 42 projektu budowlanego). Co więcej, jak można dokładniej dostrzec na tym rzucie parteru, wyznaczone przy samej ścianie budynku miejsce parkingowe obejmuje także występ tej ściany, o szerokości 30 cm, przy południowym rogu budynku (tj. od strony działki nr [...]). Spostrzeżenia te są o tyle istotne, że zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w.t.b. stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych. Cała powierzchnia o takich rozmiarach winna być dostępna jako miejsce dla samochodu – w przeciwnym bowiem razie mielibyśmy do czynienia w istocie z miejscem postojowym o mniejszych rozmiarach.
W przedmiotowym przypadku dłuższy bok miejsca postojowego (zlokalizowanego od strony ul. [...]) jest wyznaczony przez część ściany zewnętrznej budynku od południowego rogu budynku aż do części budynku tworzącej występ od strony działki nr [...] (wewnątrz tego "występu" znajduje się pomieszczenie 1.4 – por. rzut parteru k. 42 projektu budowlanego). Ta część ściany ma długość 6 m (co wynika z rzutu parteru). Jednakże przy tej ścianie znajduje się słup podtrzymujący balkon na piętrze. Oś tego słupa jest umiejscowiona 1,58 m zarówno od ściany przy której jest dłuższy bok miejsca postojowego, jak też 1,58 m od ściany występu budynku (z pomieszczeniem 1.4) Uwzględniając wymiary słupa (24 x 24 cm) oznacza to, że od południowego rogu budynku do słupa jest 4,40 m (6 m minus 1,58 m od ściany występu do osi słupa oraz minus 12 cm między osią słupa a ścianą słupa), od którego to rozmiaru należałoby jeszcze odjąć rozmiar występu na rogu południowym budynku (30 cm). Tak więc zaplanowane w tym miejscu, tuż przy ścianie budynku, miejsce postojowe nie spełnia określonego w § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w.t.b. wymogu długości 5 metrów. Co więcej ww. słup uniemożliwia także spełnienie wymogu szerokości miejsca postojowego tj. 2,5 m, która to szerokość musi być zachowana na całej powierzchni miejsca postojowego. Słup zaś ogranicza szerokość miejsca postojowego do mniej niż 1,5 metra (odległość pomiędzy osią słupa a ścianą elewacji od ul. [...] wynosi 1,58 m, którą należy pomniejszyć o 12 cm pomiędzy osią słupa a zewnętrzną powierzchnią słupa). Należy przy tym zauważyć, że nad całą powierzchnią miejsca postojowego zlokalizowanego od ul. [...] znajduje się balkon chroniący miejsce postojowe przed opadami atmosferycznymi, a więc można uznać go za formę zadaszenia ograniczającego swobodne rozproszenie się spalin samochodu parkującego pod oknem pomieszczenia mieszkalnego.
Zasadne jest zatem stanowisko Skarżącego, że w zakresie dotyczącym miejsca postojowego (parkingowego) od ul. [...] zaskarżona decyzja narusza przepisy rozporządzenia w.t.b. W konsekwencji oznacza to także naruszenie § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a) m.p.z.p. dotyczącego wymogów ilości miejsc parkingowych. Zgodnie bowiem z ww. przepisem m.p.z.p. w ramach planowanej inwestycji powinny zostać zaplanowane 3 miejsca parkingowe (1,5 miejsca parkingowego na lokal), a tymczasem tylko dwa z trzech miejsc wskazanych w projekcie zagospodarowania terenu można uznać za miejsca parkingowe spełniające wymogi techniczne.
16. Słusznie Skarżący zwraca uwagę na niespójność treści projektu zagospodarowania działki z pozostałą częścią projektu, rodzącą wątpliwości co do spełnienia wymogów dotyczących usytuowania budynku na działce ze względu na wymogi przeciwpożarowe określone w przepisach techniczno – budowalnych rozporządzenia w.t.b.
W dziale II rozporządzenia w.t.b. ("Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej") w rozdziale 1 ("Usytuowanie budynku") § 12 określa odległości, w jakich należy sytuować budynek względem granic działki budowlanej. W przepisie tym jednakże wyraźnie zastrzeżono, że wskazane w nim odległości obowiązują, o ile z innym przepisów rozporządzenia i przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagnia (por. ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 8 , ust. 11). Wśród tych innych przepisów rozporządzenia w.t.b. są wskazywane przepisy §§ 271- 273 tj. rozdziału 7 (Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe") (w dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe") rozporządzenia w.t.b.
Z mapy zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek znajduje się nie tylko w odległości mniejszej niż 8 m od granicy z działką nr [...], ale także znajduje się bezpośrednio na granicy z działką nr [...]/. Jak wynika z § 272 ust. 3 rozporządzenia w.t.b. możliwe jest usytuowanie budynku na granicy działki, przy czym budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Stosownie do § 232 ust. 5 rozporządzenia w.t.b. klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów w budynkach, o których mowa w § 213 (w przepisie tym mowa o domach mieszkalnych jednorodzinnych do trzech kondygnacji nadziemnych), powinna być nie mniejsza od określonej w ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E". W tabeli w § 232 ust. 4 rozporządzenia w.t.b. dla ścian budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E" przewidziano klasę odporności ogniowej REI 60. Wskazanie tej klasy odporności ogniowej znajduje się w końcowej części pkt II "Opisu technicznego do projektu zagospodarowania terenu ...". Wartość ta jednak nie odpowiada wartości wskazanej w "Opisie technicznym do projektu budowlanego ..." (str. 34 projektu budowlanego), gdzie w pkt 11.1 wskazano, że ściany zewnętrzne powinny spełniać wymóg odporności pożarowej EI 30. Przy takiej niespójności istnieje zatem wątpliwość, czy wartością podaną w projekcie zagospodarowania terenu nie powinna być REI 30 tj. taka jaką faktycznie zaprojektowano, co z kolei miałoby wpływ na ocenę prawidłowości usytuowania budynku w obrębie działki budowlanej. W tej sytuacji brak wyjaśnienia tej kwestii należy ocenić jak naruszenie wynikającego z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wymogu wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
17. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.
18. W ponownym postępowaniu organ, będąc związany powyższym stanowiskiem Sądu, winien orzec po uprzednim wskazaniu inwestorowi, stosownie do art. 79a k.p.a., zakresu ewentualnych uzupełnień i korekt wniosku (w tym projektu zagospodarowania terenu) koniecznych, aby możliwe było spełnienie przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę.
19. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.