II SA/Bd 156/06

II SA/Bd 156/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Malinowska-Wasik
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 24 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Jana T. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia dyscypliny służbowej oddala skargę.
Uzasadnienie
W związku z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym Komendant Miejski Policji w B. orzeczeniem nr [...] z [...] 2005 r., po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego, działając na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późń. zm.) uznał aspiranta sztabowego Jana T. winnym zarzuconego naruszenia dyscypliny służbowej i zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji odstąpił od ukarania. W uzasadnieniu wskazano na wystarczającą ilość dowodów potwierdzających przedstawiony zarzut nieprawidłowego wykonania czynności służbowych poprzez dwukrotną bezzasadną odmowę przyjęcia interwencji dotyczącej nietrzeźwej pielęgniarki w Szpitalu im. [..] w B., brak uprzedniego rozpytania zgłaszającego oraz nie udokumentowanie podjętych czynności. Fakt odmowy przyjęcia interwencji został zresztą jednoznacznie potwierdzony przez pełniącego wtedy dyżur Jana T. jako uzasadniony występującymi okolicznościami pozwalającymi przypuszczać, iż zgłaszający jako mąż w/w pielęgniarki, kierując się osobistymi pobudkami, dokonuje czynności w sposób bezzasadny.
W odwołaniu od powyższego orzeczenia Jan T. podniósł, iż czynności służbowe w prawie interwencji dotyczącej nietrzeźwej pielęgniarki wykonał prawidłowo. Jego zdaniem podczas pierwszej rozmowy telefonicznej ze zgłaszającym Mariuszem R. zebrał wystarczająca ilość informacji uprawniających do odmowy przyjęcia interwencji, której celem miało być sprawdzenie pobytu w pracy żony, a nie nietrzeźwej pielęgniarki, zaznaczając jednocześnie, ze ta rozmowa nie została nagrana. Podkreślił przy tym, że także podczas drugiej rozmowy telefonicznej nie było zgłoszenia o pełnieniu dyżuru przez nietrzeźwą pielęgniarkę, a jedynie zgłaszający poinformował, że zadzwoni do oficera KWP w B. Według odwołującego, zasadność odmowy przyjęcia zgłoszenia potwierdziła przeprowadzona interwencja w szpitalu, w toku której ustalono, że pielęgniarka jest trzeźwa.
Komendant Wojewódzki Policji w B. w rozpatrzeniu wniesionego odwołania, orzeczeniem nr [...] z [...] 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które nie pozostawiają wątpliwości co do zawinionego naruszenia dyscypliny służbowej przez aspiranta sztabowego Jana T. Na tej podstawie ustalono, że Mariusz R. dwukrotnie telefonicznie informował o pełnieniu dyżuru przez nietrzeźwą pielęgniarkę w Szpitalu im. dr [...]. Okoliczność tę potwierdza notatka służbowa starszego posterunkowego Iwony K., jak również zapis rozmowy telefonicznej. Nie kwestionowaną przez odwołującego okolicznością jest brak udokumentowania przez niego podjętych decyzji w związku z odmową przyjęcia zgłoszenia. Zarówno bowiem w książce wydarzeń jak i rejestrze zgłoszonych i wykonanych interwencji przez Policję nie ma na ten temat żadnej wzmianki. Tym samym doszło do nieprawidłowego wykonania obowiązków służbowych i naruszenia procedury określonej w Zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP z 2004 r., Nr 21., poz. 132). Ponadto wskazano, iż procedura ta została także naruszona poprzez nie ustalenie danych osobowych sprawcy i zgłaszającego, co stanowić powinno konsekwencję przyjęcia ustnego zgłoszenia o wydarzeniu. Zdaniem organu odwoławczego, bezwzględnym obowiązkiem odwołującego było przyjąć zgłoszenie i zweryfikować informację uzasadniającą popełnienie wykroczenia w miejscu pracy poprzez skierowanie patrolu do szpitala, a nie poprzez przewidywanie bezzasadności zgłoszenia. Wskazano też, iż fakt odpowiedzialności Mariusza R. za nieuzasadnione wezwanie Policji nie ma istotnego znaczenia dla oceny zarzucanego przewinienia, ponieważ okoliczność ta w czasie zdarzenia nie była znana i w związku z tym nie miała wpływu na proces decyzyjny przyjmującego zgłoszenie. Ustalenie więc faktu popełnienia zarzucanego przewinienia, w świetle towarzyszących okoliczności jak np. nieumyślność, nieznaczny stopień szkodliwości przewinienia dla służby, brak okoliczności zaostrzających wymiar kary, zostały zdaniem organu potraktowane słusznie i celowo jako podstawa uznania Jana T. winnym, z jednoczesnym odstąpieniem od ukarania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Jan T., nie zgadzając się z ustaleniami organów administracji orzekającymi w sprawie podniósł, iż podjęta przez niego decyzja o nie przyjęciu zgłoszonej interwencji, w świetle okoliczności sprawy była słuszna i w pełni uzasadniona. Argumentował również, że potwierdzeniem jego stanowiska było przeprowadzone przeciwko Mariuszowi R. postępowanie o wykroczenie w sprawie niezasadnego wezwania Policji, w trakcie którego przyznał się do winy i złożył wniosek o dobrowolne ukaranie kwotą 250 zł. Zdaniem skarżącego niesłuszne jest stwierdzenie o braku znaczenia odpowiedzialności Mariusza R. dla oceny zarzucanego mu czynu, bowiem rozpoznanie, którego dokonał potwierdziło umiejętność podejmowania właściwych decyzji, negując brak dochowania należytej staranności i nieprofesjonalizmu. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż pomimo odstąpienia od wymierzenia mu kary, konsekwencje wydania zaskarżonego orzeczenia polegające na pozbawieniu go 20 % trzynastej pensji (ok. 500 zł) są znacznie bardziej dolegliwe dla niego niż kara dla Mariusza R. - 250 zł, winnego nieuzasadnionego wezwania Policji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie uznając, że jej treść nie zawiera żadnych nowych elementów, które dawałyby podstawę do ich uwzględnienia i tym samym zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga nie została uwzględniona, albowiem zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, przez co nie doszło do uchybień mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, że orzeczenie to nie uchybia prawu.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowe znaczenie przypisać należy właściwemu ustaleniu faktu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego. O ile bowiem ustalenia stanu faktycznego sprawy wynikające z zebranego materiału dowodowego nie nasuwają żadnych zastrzeżeń co do kompletności czy spójności, to zarzuty skargi i argumentacja orzekających organów wynikające z interpretacji mających zastosowanie przepisów, wykazują spore rozbieżności. Bezsporną okolicznością w sprawie uznać należy fakt dwukrotnej odmowy przyjęcia przez skarżącego pełniącego obowiązki dyżurnego KP B. - [...] zgłoszonej interwencji w sprawie podejrzenia spożywania alkoholu przez pielęgniarkę pełniącą dyżur na Oddziale Intensywnej Opieki Szpitala im. [...] w B. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność istniejącego pokrewieństwa pomiędzy zgłaszającym zdarzenie, a osobą podejrzaną o wykroczenie. Kluczowe znaczenie dla sprawy odgrywa bowiem występująca sytuacja: zaistnienia określonego zdarzenia - zgłoszenia interwencji i braku reakcji na nią wynikającą z indywidualnego przekonania o jej bezzasadności.
Ocena prawna przedstawionego zestawienia faktów odwoływać się musi do tych regulacji, które szczegółowo normują postępowanie funkcjonariuszy Policji w takich sprawach. Takim aktem prawnym, który w sposób pełny i wyczerpujący odnosi się do organizacji, zadań i sposobu ich wykonywania przez służbę dyżurną Policji jest wydane na podst. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Zarządzenie nr 1173 Komendanta Głównego Policji z 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 cyt. zarządzenia, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie, przy czym użyte określenie "wydarzenie" oznacza, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 - przestępstwo, wykroczenie, zagrożenie lub inny fakt istotny dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, który nie musi mieć znamion czynu zabronionego. Realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 Zarządzenie nr 1173 Komendanta Głównego Policji następuje poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach i informacji uzupełniających oraz niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu - § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. Zarządzenia.
Przedstawione unormowanie odnoszące się do obowiązku dyżurnego Policji w zakresie przyjmowania zgłoszonych wydarzeń, traktuje ten obowiązek bardzo szeroko, jeżeli weźmie się pod uwagę w szczególności fakt przedmiotowego zakresu "wydarzeń" uruchamiających procedurę interwencyjną, jak też obiektywny charakter tego obowiązku, wykluczający możliwość subiektywnej selekcji zgłaszanych interwencji. Szczegółowa, wręcz kazuistyczna regulacja przepisów omawianego Zarządzenia nr 1173 w sposób jasny określa obowiązek funkcjonariusza i formę reakcji związaną z jego wykonaniem. Emanacją tego stwierdzenia w zakresie obowiązku przyjmowania zgłoszeń o wydarzeniu jest regulacja § 1 ust. 1 pkt a i b Załącznika nr 2 do cyt. Zarządzenia, zgodnie z którą przyjmując ustne zgłoszenie o wydarzeniu, poprzez zadawanie pytań należy dążyć do ustalenia w kolejności:
a) rodzaju wydarzenia, jego okoliczności, czasu, miejsca, uczestników i skutków;
b) danych osobowych sprawcy, jego cech charakterystycznych, miejsca przebywania oraz w przypadku ucieczki, kierunku i sposobu przemieszczania się;
c) danych osoby zgłaszającej.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wskazuje na odmowę przyjęcia interwencji przez uprawnionego do tego funkcjonariusza z powodu uznania jej bezzasadności. Abstrahując od prawidłowości dokonanej przez niego oceny, zwrócić uwagę należy na fakt braku jakiegokolwiek udokumentowania czynności podjętych w związku z dokonanym zgłoszeniem, czym naruszono § 1 ust. 1 pkt 2 i 4 Załącznika nr 3 do cyt. Zarządzenia, określającego, że w książce przebiegu służby dyżurny uwzględniając czas, dokumentuje w szczególności informacje związane z realizacją zadań określonych w § 9 zarządzenia (pkt 2) oraz podjęte decyzje i wydane polecenia (pkt 4). Już w świetle tych przepisów mamy do czynienia w niniejszej sprawie z niedopełnieniem czynności służbowych, tudzież ich nieprawidłowym wykonaniem. Skarżący bowiem, jak sam przyznaje (k. 38, 39 akt), podczas zgłaszanych do niego dwóch następujących po sobie interwencji, zaniechał ustalenia tożsamości zarówno zgłaszającego jak i potencjalnego sprawcy, a ostatecznie zgłoszeń tych nawet nie udokumentował (stosowny wpis do książki interwencji nastąpił dopiero na polecenie dyżurnego KWP w B.). Skoro więc już na etapie czynności wstępnych podczas przyjmowania zgłoszenia doszło do poważnych uchybień, to naturalną konsekwencją jest wadliwość ustaleń poczynionych na ich podstawie.
Nie sposób jednak zaakceptować przyjętej przez skarżącego formy weryfikacji zgłoszonej interwencji, opierającej się na subiektywnym przekonaniu jej bezzasadności. Sam fakt potencjalnego wystąpienia przestępstwa, wykroczenia, zagrożenia lub innego faktu istotnego dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, który nie musi mieć znamion czynu zabronionego, powoduje konieczność wszczęcia odpowiedniej procedury i podjęcia prawem przewidzianych czynności. Nie można w związku z tym powoływać się na potwierdzoną następnie rzeczywistą niezasadność zgłoszenia, bowiem w momencie powzięcia stosownej informacji możliwości jej potwierdzenia są ograniczone, a stan zagrożenia określonego dobra przesądza o konieczności właściwej weryfikacji tego stanu rzeczy.
Przedstawione okoliczności nakazują w konsekwencji uznać, iż zachowanie skarżącego kwalifikować należy jako przewinienie dyscyplinarne, które stosownie do dyspozycji art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji polega w szczególności na zaniechaniu czynności służbowej lub wykonaniu jej w sposób nieprawidłowy, prowadząc w ten sposób do powstania odpowiedzialności dyscyplinarnej. Policjant odpowiada bowiem dyscyplinarnie, zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów - ust. 2 cyt. przepisu). Dla oceny zaistnienia zdarzenia powodującego pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej bez znaczenia pozostaje okoliczność braku negatywnych skutków określonego zachowania wobec dopuszczenia się naruszenia obowiązków. Ziszczenie się przypuszczeń co do bezpodstawności dokonanego zgłoszenia interwencji nie wyłącza odpowiedzialności za wcześniejsze uchybienia obowiązkom służbowym, których przestrzeganie ma na celu właściwą weryfikację zgłaszanych informacji w sposób uniemożliwiający dopuszczenie do sytuacji realnego zagrożenia określonego dobra i braku reakcji ze strony zobowiązanych do tego organów państwa.
Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.