II SA/Bd 1419/21

II SA/Bd 1419/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-10-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Tomasz Wójcik
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 608/23 - Wyrok NSA z 2024-12-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 779
art. 24a
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.– E. sp. z o.o. z siedzibą w I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr SKO-63-22/21 w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie pojazdu z odpadami 1. oddala skargę, 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz P.– E. sp. z o.o. z siedzibą w I. kwotę 278 (dwieście siedemdziesiąt osiem) zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 24a ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.), art. 124, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735) po rozpatrzeniu zażalenia P. sp. z o.o. w [...] (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka) utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]. Przedmiotem postanowienia organu I instancji było wyłącznie ustalenie wysokości opłaty za usunięcie pojazdu z odpadami.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Starosta [...] ustalił opłatę za usunięcie pojazdu z odpadami marki [...] wraz z naczepą zatrzymanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu [...] r. w miejscowości [...], gmina [...]. Wskutek zatrzymania pojazd został skierowany do Instalacji Komunalnej w [...] - jako wyznaczonego na terenie województwa [...] miejsca magazynowania pojazdów z odpadami, o których mowa w art. 24a ust. 2 ustawy o odpadach (dalej: "miejsce przechowania pojazdu"). Starosta [...] ustalił opłatę za usunięcie pojazdu na kwotę [...]zł. Podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty była Skarżąca.
W uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] wskazał, że [...] r. funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania pojazdu marki [...] wraz z naczepą, którym przewożono odpady do nieuprawnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "u.o.o."). Ustalono, że podmiotem wykonującym transport odpadów była Skarżąca. Ponieważ przemieszczenie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy naruszało przepisy ustawy o odpadach, Policja wydała dyspozycję skierowania pojazdu do Instalacji Komunalnej w miejscowości [...], która jest wyznaczonym miejscem do magazynowania zatrzymanych pojazdów z odpadami. Dalej wskazano, że zgodnie z art. 24a ust. 8 u.o.o. Starosta [...] był zobowiązany do ustalenia (w drodze postanowienia) wysokości opłaty za usunięcie pojazdu do miejsca przechowania pojazdu, uwzględniając średnią cenę rynkową usług w zakresie usuwania pojazdów na obszarze jego działania. Organ I instancji - wobec ustalenia, że na obszarze powiatu wąbrzeskiego nie występują przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zakresie usuwania pojazdów - wystąpił do odpowiednich podmiotów gospodarczych prowadzących taką działalność w okolicy. Celem wystąpienia było uzyskanie informacji w zakresie wysokości opłaty za wykonanie usługi usunięcia konkretnego pojazdu z miejsca jego zatrzymania do miejsca przechowania pojazdu. Na podstawie uzyskanych od tychże podmiotów gospodarczych odpowiedzi, organ I instancji ustalił opłatę za usunięcie pojazdu na kwotę [...]zł.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie procedury administracyjnej poprzez nieuwzględnienie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa. Naruszenia te polegać miały na niedokonaniu przez organ I instancji ustaleń, czy funkcjonariusze policji zatrzymali pojazd Skarżącej legalnie, czy faktycznie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przemieszczania odpadów do nieuprawnionego odbiorcy. Dalej Skarżąca wskazała na uchybienia proceduralne związane z zatrzymaniem pojazdu przez funkcjonariuszy Policji oraz zakwestionowała wysokość określonej w zaskarżonym postanowieniu opłaty.
Rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że art. 24a u.o.o. stanowi, iż jeżeli w trakcie kontroli transportu odpadów ujawniono: 1) naruszenie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, 2) przemieszczanie odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, 3) naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany przez Krajową Administrację Skarbową, Straż Graniczną, Policję, Inspekcję Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zatrzymany pojazd wraz z odpadami musi zostać skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów. Stosownie do art. 24a ust. 2a cyt. ustawy, skierowanie do najbliższego dostępnego miejsca spełniającego warunki magazynowania odpadów polega na dwóch możliwościach: 1) nadzorowaniu przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy lub inspektorów Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Policji, Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska, albo 2) usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie. W przypadku drugiej z możliwości, dyspozycję usunięcia pojazdu wraz z odpadami, przez jego przewiezienie lub holowanie, są uprawnieni wydać funkcjonariusze lub inspektorzy Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, Policji, Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 24a ust. 6 u.o.o. m.in. za usunięcie pojazdu do miejsca przechowania pojazdu pobiera się opłaty, a do uiszczenia opłat jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7). W przypadku zaistnienia powyższego faktu starosta zgodnie z art. 24a ust. 8 u.o.o. zobowiązany jest do ustalenia, w drodze postanowienia, wysokości opłaty za usunięcie pojazdu.
Organ odwoławczy stwierdził, iż taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, albowiem w dniu [...] r. funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania pojazdu marki [...] wraz z naczepą, którym przewożono odpady. Ustalono, że firmą wykonującą transport odpadów była Skarżąca spółka. Funkcjonariusze policji ustalili, że transport odpadów odbywał się do nieuprawnionego odbiorcy, w związku z tym zgodnie z art. 24a ust. 2 u.o.o. skierowali zatrzymany pojazd do Instalacji Komunalnej w Niedźwiedziu, która zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie aktualizacji "Planu gospodarki odpadami województwa [...] na lata 2016 - 2022 z perspektywą na lata 2023 – 2028" służy do realizacji działań, o których mowa w przywołanych wyżej przepisach.
W postanowieniu organu II instancji zostało podkreślone, iż ustalając wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, starosta ma obowiązek uwzględnić wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania pojazdów na obszarze jego działania. Zatem Starosta [...], mając na uwadze powołany przepis art. 24a ust. 8, wydał stosowne postanowienie - które jest zgodne z obowiązującymi i przytoczonymi wyżej przepisami prawa.
SKO wyjaśniło przy tym, iż nie można zgodzić się z zarzutami przedstawionymi w odwołaniu, albowiem co do zasady odnoszą się do działań lub zaniechań funkcjonariuszy Policji. Rola organów administracji publicznej w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a u.o.o., sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11) - (zob. wyrok w Białymstoku, II SA/Bk 688/20). Wobec powyższego Starosta nie był organem uprawnionym do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu wraz z przyczepą na parking strzeżony.
Odnosząc się do zarzutu wysokości opłaty usunięcie pojazdu SKO wskazało, że organ I instancji wyliczył średnią cenę za wykonanie usługi usunięcia konkretnego pojazdu z miejsca jego zatrzymania do miejsca przechowania. Do obliczeń organ przyjął dane uzyskane różnych podmiotów gospodarczych, które zostały nadesłane do Starosty [...] w odpowiedzi na jego zapytanie. Oplata za usunięcie pojazdu została ustalona na kwotę [...]zł. Na tej podstawie SKO uznało, że samo subiektywne przekonanie Skarżącej o nierynkowej cenie za usługę usunięcia pojazdu nie może stanowić o skuteczności zażalenia.
Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez zaniechanie kontroli i badania przedmiotowego postanowienia Starosty [...] co do zgodności z zasadą legalizmu działania organów administracji (art. 6 kpa) polegające na ustaleniu, że wymierzenie opłaty za usunięcie zatrzymanego pojazdu jest zgodne z prawem bez dokonania przez SKO badania zgodności z prawem okoliczności zatrzymywania pojazdu, co godzi w interes majątkowy Skarżącej, która jest zobowiązana ponosić nienależne opłaty administracyjne;
2. art. 75, art. 77 i art. 78 kpa poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie, co prowadzi do skutku pominięcia okoliczności dotyczących legalności zatrzymania pojazdu jako okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym SKO nie dokonało wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominęło okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy;
3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie przez organ II instancji wadliwego postanowienia organu I instancji, albowiem organ ten prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, a mianowicie:
a) art. 7 kpa poprzez nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, czy w dniu [...] r. funkcjonariusze Policji zatrzymali pojazd w sposób legalny i czy faktycznie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 ustawy o opadach, i nieprawidłowe ustalenie przez organ, niezgodne ze stanem faktycznym, że doszło do przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, podczas gdy:
- pojazd nie został formalnie zatrzymany, ponieważ Spółka do dzisiaj nie otrzymała żadnego dokumentu, w tym postanowienia o zatrzymaniu pojazdu, który wskazywałby przyczynę jego zatrzymania,
- w dniu [...] r. nie miała miejsca w Spółce kontrola transportu opadów, w trakcie to której miało rzekomo dojść do ujawnienia przemieszczania odpadów do nieuprawnionego odbiorcy, bowiem Spółka do dzisiaj nie otrzymała jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby fakt przeprowadzenia kontroli transportu odpadów w dniu [...] r. co do pojazdu Spółki,
- w dniu [...] r. w miejscowości D. nie doszło do naruszenia ze strony Spółki, o którym mowa w art. 24a ust. 1 pkt 2 u.o.o., bowiem Spółka nie dokonywała transportu do osoby nieuprawnionej, na co wskazuje protokół przekazania odpadów, który załączono do skargi,
- Spółka nie otrzymała od funkcjonariuszy policji jakiejkolwiek informacji czy pouczenia odnośnie czynności przez nich wykonanych w dniu [...] r., zaś do dzisiaj nie otrzymała jakiegokolwiek dokumentu zatwierdzającego te czynności, co tym samym czyni te czynności nieuprawnionymi i nieznajdującymi uzasadnienia, jak i potwierdzenia następczego co do legalności ich przeprowadzenia;
b) art. 7 w zw. z art. 77 § i art. 80 kpa polegające na tym, że w sprawie wydania zaskarżonego postanowienia nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (zasada ta nakazuje bowiem zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością), poprzez:
- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonym postanowieniu całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, które nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym, bowiem Spółka w dniu [...] r. nie została w ogóle poinformowana o czynnościach związanych z zatrzymaniem pojazdu stanowiącego jej własność, nie otrzymała postanowienia o zatrzymaniu ww. pojazdu, nie otrzymała postanowienia zatwierdzającego takie zatrzymanie, nie otrzymała pouczenia, nie otrzymała żadnego dokumentu wskazującego na legalność i zasadność zatrzymania ww. pojazdu, a zatem brak jest w materiale dowodowym jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na doręczenie Skarżącej postanowień dotyczących zatrzymania przedmiotowego pojazdu, a postanowienia Starosty było pierwszą decyzją, jaką Spółka otrzymała w niniejszej sprawie,
- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwego postanowienia;
c) art. 107 § 3 kpa poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
d) art. 8 kpa, bowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;
e) art. 6 kpa poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
f) art. 8 w zw. z art. 11 kpa poprzez prowadzenie przez organy I i II instancji postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
4. art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że daniny publiczne - a opłata określona w art. 24a stanowi taką daninę - są nakładane w drodze ustawy, skoro bowiem ustawa przewiduje możliwość skierowania pojazdu poprzez nadzorowanie przejazdu tego pojazdu przez funkcjonariuszy, albo usunięcie pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie, to wybór w tym zakresie nie wynikający z konieczności, a li tylko z represyjnego wyboru funkcjonariusza, czyni tym samym opłatę za holowanie pojazdu pozbawioną legitymacji ustawowej.
Ponadto Skarżąca zakwestionowała wysokość opłaty za usunięcie pojazdu, gdyż nie odpowiada ona cenom rynkowym usług w zakresie przechowywania i strzeżenia pojazdów.
Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającego ją postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji i postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19"). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu [...] r. (k. 72 akt sądowych). Wcześniej Skarżąca została poinformowana o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma i z możliwości tej skorzystała. W sprawie zachodziła przeszkoda techniczna do rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej, zatem nie było podstaw do odstąpienia od skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Skarga podlegała oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie okazały się zasadne.
W sprawie bezsporne jest to, że doszło do zatrzymania pojazdu (wraz z naczepą) przez funkcjonariuszy Policji, którzy stwierdzili, że doszło do przemieszczenia odpadów do nieuprawnionego odbiorcy. W następstwie tego zlecili oni odholowanie pojazdu na teren [...] sp. z o.o. w [...].
Spór dotyczy głównie tego, czy wobec prezentowanego przez Skarżącą braku zgodności z prawem działań organów administracji to Skarżąca winna ponosić opłatę administracyjną za usunięcie pojazdu. Przy czym za brak działania zgodnie z prawem Skarżąca uznaje działania P. oraz działania organów Starosty [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegające, w jej ocenie, na braku zbadania przez te organy zasadności zatrzymania pojazdu, co by spowodowało, że nie pojawiłaby się kwestia opłat za jego usunięcie.
Sąd w tym miejscu wskazuje, że powyższe zagadnienie było przedmiotem oceny m.in. tutejszego Sądu (prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1203/21, Legalis nr 2769285). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy zaprezentowane w ww. wyroku i posłuży się zaprezentowaną w nim argumentacją.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie SKO w [...] z dnia [...] r., które utrzymało w mocy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] r. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 779). W sprawie nie budzi wątpliwości to, że zgodnie z art. 24a ust. 6 u.o.o., za usunięcie pojazdu do miejsca przechowania pojazdu pobiera się opłatę, oraz że do uiszczenia opłaty jest obowiązany podmiot wykonujący transport odpadów (ust. 7), którym w niniejszej sprawie jest Skarżąca. Bezsporne jest również to, że starosta właściwy ze względu na miejsce przechowania pojazdu ustala w drodze postanowienia wysokość opłaty za usunięcie pojazdu do miejsca wskazanego, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania pojazdów na obszarze jego działania; w postanowieniu starosta ustala termin i sposób wniesienia opłat (ust. 8).
Zdaniem Sądu zarzut Skarżącej dotyczący braku kontroli legalności zatrzymania pojazdu jest niezasadny. Zauważenia bowiem wymaga, że przedmiotowy pojazd wraz z naczepą został umieszczony w dniu [...] r. na terenie regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK) wyznaczonym w "Planie gospodarki odpadami Województwa [...] na lata 2016-2022 z perspektywą na lata 2023-2028" (uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...]). Było to zgodne z art. 24a ust. 1 pkt 3 u.o.o., z którego wynika, że pojazd wraz z odpadami może zostać zatrzymany m.in. przez P., oraz skierowany do najbliższego dostępnego miejsca wyznaczonego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami spełniającego warunki magazynowania odpadów (ust. 2), a skierowanie polega m.in. na usunięciu pojazdu przez jego przewiezienie lub holowanie (ust. 2a pkt 2). Jak z powyższego zatem wynika, dysponentem pojazdu wraz z naczepą, w zakresie jego zatrzymania i skierowania do przechowania i doholowania, była P.. Powyższe również oznacza, że dysponentem w zakresie wydania pojazdu nie był Starosta [...] tylko Policja, której funkcjonariusze zlecili odholowanie pojazdu. W związku z powyższym zarzuty Skarżącej okazały się bezzasadne.
Z art. 24a ust. 5 u.o.o. wynika, że pojazd wraz z odpadami umieszcza się w miejscu przechowania pojazdu do czasu usunięcia naruszeń szczegółowych wymagań dla transportu odpadów lub ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za zagospodarowanie tych odpadów. Skoro Starosta nie był dysponentem pojazdu i naczepy w zakresie umieszczenia ich na parkingu, ani nie był też dysponentem w zakresie udzielenia zezwolenia na ich wydanie, to nie był też uprawniony do badania zasadności ich przechowywania. Z przywołanych przepisów nie wynika bowiem, aby starosta był organem nadzorującym organy Policji. Rola starosty w sprawach związanych z przechowaniem pojazdów, w rozumieniu art. 24a u.o.o., sprowadza się do utworzenia miejsca przechowywania pojazdów (ust. 4), ustalenia opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie pojazdu (ust. 8), zawiadomieniu uprawnionego o możliwości odebrania pojazdu w sytuacji, gdy ustały przyczyny uzasadniające przechowywanie pojazdu w miejscu, o którym mowa w ust. 2 (ust. 11).
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide np. wyrok WSA w Białymstoku z 10.11.2020 r., II SA/Bk 688/20, LEX nr 3093968, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.09.2021 r., II SA/Go 512/21, LEX nr 3231468, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Wobec powyższego ani Starosta [...], ani SKO w [...] nie były organami uprawnionymi do badania zasadności zatrzymania i skierowania przedmiotowego pojazdu i naczepy na parking, ani też do ustalania terminu ich wydania, co powoduje, że zarzuty Skarżącej dotyczące prawidłowości skierowania pojazdu z naczepą na parking nie mogły przynieść oczekiwanego przez Skarżącą efektu. Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, że kwestie te winny być wyjaśniane przez Spółkę z organem, który zlecił odholowanie pojazdu z przyczepą, tj. Policją.
Niezasadny okazał się również zarzut dotyczący ustalenia wysokości opłaty za usunięcie pojazdu z naczepą. Jak wynika z cytowanego wcześniej art. 24a ust. 8 u.o.o., starosta ustala tę opłatę, uwzględniając wydatki z tym związane zgodnie ze średnią ceną rynkową usług w zakresie usuwania pojazdów na obszarze jego działania. Akta sprawy zawierają dokumenty, które potwierdzają, że opłata została ustalona z uwzględnieniem ww. czynników (k. od 6 do 10 akt postępowania administracyjnego przed organem I instancji). Również uzasadnienie postanowienia Starosty [...] oraz postanowienia organu odwoławczego zawierają wyjaśnienie, w jaki sposób opłata została ustalona poprzez odniesienie się do średniej ceny rynkowej za dojazd (552 zł), holowanie (1751 zł), powrót (1345 zł) oraz dodatkowe czynności takie jak rozpięcie wału i odłączenie układu hamulcowego oraz załadunek i rozładunek (1021 zł). Suma ww. kwot wynosi [...] zł, a więc kwotę, którą organ ustalił jako opłatę należną za usunięcia pojazdu z odpadami do miejsca przechowania pojazdu.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonym postanowieniu również innych niż zarzucane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.