II SA/Bd 1385/18

II SA/Bd 1385/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 1044/19 - Wyrok NSA z 2022-11-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 84 ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., o nr [...], na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017r., poz. 1260), dalej zwaną: "p.r.d." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), dalej zwaną: "k.p.a.", cofnął diagnoście - M. S. - uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Organ I instancji, powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania:
Do organu wpłynął wniosek J. S. o wszczęcie postępowania administracyjnego wobec diagnosty - skarżącego M. S. posiadającego uprawnienia o numerze [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów, zatrudnionego w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów o kodzie rozpoznawczym [...], prowadzonej przez przedsiębiorcę [...] Spółka jawna z siedzibą w B., w związku z wystawieniem zaświadczenia nr [...] z badania technicznego ("BTP") z dnia [...] stycznia 2018 r. z wynikiem pozytywnym o rodzaju "okresowe" pojazdu sprowadzonego z zagranicy marki [...] o nr rej. [...] i nr [...]. Do wniosku wnioskodawca załączył szeroki materiał dowodowy w tym umowę kupna sprzedaży z dnia [...].02.2017r., zaświadczenie z BTP nr [...] [...] o kodzie rozpoznawczym [...] wraz z Dokumentem Identyfikacyjnym Pojazdu ("DIP"), zaświadczenie z BTP nr [...] [...] o kodzie rozpoznawczym [...] wraz z informacją dla klienta, dwie opinie [...] z dnia [...].02.2017r. oraz nr [...] z dnia [...].02.2017r. rzeczoznawcy samochodowego Ogólnopolskiego Zespołu Biegłych Sądowych i Rzeczoznawców "[...]" w [...], wydruk z Autoryzowanej Stacji Obsługi [...] z dnia [...].02.2017r., kopie zawiadomienia z dnia [...].06.2017r. skierowane do Prokuratury Rejonowej B. - Północ w B. o możliwości popełnienia przestępstwa w związku z poświadczeniem nieprawdy przez diagnostę, co do roku produkcji w/w samochodu oraz stanu technicznego, a także wystawionego zaświadczenia z badania technicznego.
Główne zarzuty wobec diagnosty dotyczyły:
1) wystawienia zaświadczenia z badania technicznego niezgodnie z zakresem badania i potwierdzającego nieprawdę w zakresie roku produkcji 2004r., podczas, gdy prawdziwy rok produkcji to 2001 r.
2) dopuszczenia do ruchu pojazdu zagrażającego bezpieczeństwu ruchu drogowego począwszy od usterek drobnych po istotne mające skutkować wynikiem negatywnym oraz usterki grożącej wybuchem pojazdu.
Zgodnie z art. 83b ust. 1 i 2 p.r.d., organ przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy, której wyniki zawarł w protokole nr [...] z dnia [...].07.2017r. Kontrola potwierdziła, że przedmiotowy pojazd został zaewidencjonowany pod poz. rejestru [...] w dniu [...].01.2017r. jako badanie okresowe pojazdu sprowadzonego z zagranicy z pozytywnym wynikiem badania wykonanym przez skarżącego. Ustalił on rok produkcji pojazdu na 2001.
Analizie poddano inne badania tego diagnosty w okresie od dnia 01-31.01.2017r. łącznie 11 pojazdów oprócz przedmiotowego pojazdu marki [...] po wstępnej analizie 3 pojazdy zostały zakwalifikowane do dalszego wyjaśnienia:
- pojazd marki [...] o nr VIN: [...] poz. rejestru badań [...] z dnia [...].01.2017r. ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2004,
- pojazd marki [...] o nr VIN: [...] poz. rejestru badań [...] z dnia [...].01.2017r. ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2012,
- pojazdu marki [...] o nr VIN: [...] poz. rejestru badań [...] z dnia [...].01.2017r. ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2006.
W związku z wynikami kontroli tut. organ wystąpił z zapytaniem o rok produkcji, a w przypadku pojazdu marki [...] o budowę i eksploatację części pojazdu, do producentów pojazdów.
Z odpowiedzi [...]. z o.o. w W. tj. producenta przedmiotowego pojazdu marki [...] o nr VIN: [...] (dalej: [...] stwierdzono, że pojazd został wyprodukowany w roku 2001 i wprowadzony na rynek niemiecki. Jednocześnie producent wskazał, że rok produkcji zazwyczaj pokazany jest na tabliczce znamionowej a w numerze VIN występuje rok modelowy na pozycji 10. Na zdjęciu tabliczki znamionowej, nie widnieje rok produkcji.
[...] S.A. [...] w W. potwierdził, że pojazd marki [...] o nr VIN: [...] (dalej: [...]) był wyprodukowany w 2003r. a nie jak ustalił diagnosta w 2004r. Jednocześnie producent wskazał, że w 10 pozycji VIN znajduje się cyfra 4 oznaczająca rok modelowy, podczas, gdy faktyczny rok produkcji jest 2003 r.
[...] Sp. z o.o. w W. potwierdził, że pojazd marki [...] o nr VIN: [...] (dalej: [...]) był wyprodukowany dnia [...].10.2010r., a nie jak ustalił diagnosta w 2012r. Ponadto nadmienił, że w numerze VIN nie jest zakodowany rok produkcji pojazdu.
Z umowy kupna sprzedaży z dnia [...].01.2017r. wynika, że kupująca A. Ś. zakupiła ten pojazd z rokiem produkcji 2012.
[...] Sp. z o.o. w W. potwierdził, że pojazd marki [...] o nr VIN: [...] (dalej: [...]) był wyprodukowany dnia [...].10.2005r., a nie jak ustalił diagnosta w 2006r. W numerze VIN nie ma informacji dot. roku produkcji ani roku modelowego.
Rzeczoznawca samochodowy P. K. nr upr. [...] z Ogólnopolskiego Zespołu Biegłych Sądowych i Rzeczoznawców "[...]" z siedzibą w [...] przy ul. [...] w opinii nr [...] potwierdził, że rok produkcji samochodu marki [...] to 2001 r" a także wskazał różne usterki pojazdu, z których tylko część pokrywała się z usterkami ujętymi w zaświadczeniu z badania technicznego nr [...].
Z kolei w dniu [...] marca 2017 r. diagnosta Pan A. R. w zaświadczeniu nr [...] z Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] o kodzie rozpoznawczym [...] w [...]i określił wynik badania pojazdu jako negatywny wskazując na liczne usterki w pojeździe marki [...].
W dniu [...].03.2017r. diagnosta Pan A. R. w zaświadczeniu nr [...] z Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] o kodzie rozpoznawczym [...] określił wynik badania jako negatywny, wskazując liczne usterki.
Z uwagi na potwierdzenie zasadności skargi J. S., Prezydent Miasta B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu diagnoście uprawnień o numerze [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Świadek D. D. zeznał, że był osobiście z pojazdem marki [...] na badaniu technicznym u skarżącego diagnosty zakupił pojazd w Niemczech. Kupując pojazd posiadałał wiedzę o dacie pierwszej rejestracji natomiast nie znał roku produkcji. Zapłata za pojazd nastąpiła z tytułu roku produkcji 2004. Na umowie zakupu z dnia [...].01.2017r. widnieje wpis rok produkcji 2004.
Skarżący zeznał, że badanie techniczne przedmiotowego pojazdu marki [...] wykonał osobiście. Identyfikacje przeprowadził należycie na podstawie dowodu rejestracyjnego zagranicznego - okazano z akt dowód serii [...], który rozpoznał. Rok produkcji ustalał na podstawie katalogu Autoident oraz na podstawie programu "DIP" i "VIN" w programie do ewidencji badań technicznych SQL NORCOM oraz na podstawie numeru VIN pojazdu. Strona nie pamiętała, czy na lampach i pasach bezpieczeństwa był rok produkcji.
Diagnosta zeznał, że pomylił rok produkcji na klawiaturze komputerowej i powinien być rok 2001. O pomyłce zorientował się po wezwaniu stacji o zapłatę przez poszkodowanego w dniu [...].04.2017r., jednak nie wprowadził zmian w wystawionym "Dokumencie Identyfikacyjnym Pojazdu". W jego ocenie przedmiotowy pojazd był sprawny i nie odczuwał zapachu paliwa i nie widział śladów wycieku paliwa podczas badania. Podczas badania pojazd był wyposażony w silnik iskrowy zasilany benzyną.
W ocenie strony załączone dowody rzeczoznawcy i drugiego diagnosty są albo nierzetelne, albo omyłkowo wystawione, albo potwierdzają, że po badaniu strony, pojazd miał wymieniane części w tym opony i gumowy przewód paliwowy.
Strona odniosła się również do wykazanej przez rzeczoznawcę usterki mocowania lampy kierunkowskazu. Skarżący stwierdził, że na badaniu mocowanie było sprawne i lampa nie wisiała jak to wynika ze zdjęcia w opinii.
Strona odniosła się do identyfikacji pojazdu marki [...] na podstawie dowodu rejestracyjnego zagranicznego oraz katalogu Autoident i VIN w programie Narcom SQL. Uzyskał on informacje, że pojazd był produkowany, w latach 2007 - 2012. Opierając się na elementach pojazdu ocechowanych tj. szyby, pasy bezpieczeństwa uznał rok produkcji na 2012. Nie pamięta, czy kontaktował się z serwisem [...].
Stronę pouczono o obowiązku ustalania nieznanych parametrów w tym roku produkcji na podstawie danych producenta pojazdu lub homologacji, co wynika z §2 Działu II załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015r.., poz. 776 z późn. zm.).
Strona podtrzymała, że podstawowe elementy pojazdu tj. szyb i pasów bezpieczeństwa wskazywały na rok produkcji 2012. W chwili, gdy zapoznała się z opinia producenta, myśli, że być może elementy pojazdu były wymieniane skoro rok produkcji jest 2010.
W przypadku pojazdu marki [...] skarżący stwierdził rok produkcji na 2006. Identyfikacja odbyła się na podstawie dowodu rejestracyjnego zagranicznego oraz katalogu Autoident i VIN w programie Norcom SQL. Wspomniany program VIN Norcom SQWL rozkodował nr VIN jako początek produkcji 2005 o koniec produkcji 2009. Diagnosta uwzględnił pasy bezpieczeństwa i szyby, co jego zdaniem wskazywało na 2006r.
Producent [...] w piśmie z dnia [...].09.2017r. oświadczył w pkt 3, że w numerze VIN nie jest zakodowany ani rok produkcji ani rok modelowy. Producent wskazał rok produkcji 2005.
Podczas badania pojazdu marki [...] pojazd był identyfikowany w oparciu o dowód rejestracyjny zagraniczny, oraz katalog Autoident i VIN w programie Norcom SQL, oraz szyby i pasy bezpieczeństwa, przez co ustalił rok produkcji na 2004, podczas, gdy producent pojazdu oświadczył, że rok produkcji jest 2003.
W związku z zeznaniami strony, na wezwanie w dniu [...].10.2017r. A. Ś. właścicielka pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przesłała zdjęcia pasów bezpieczeństwa oraz szyb pojazdu. Na zdjęciach widać wyraźną ingerencją w zapisy roku produkcji polegającą na wycięciu oznaczeń na pasach w miejscu, gdzie zapisany jest rok produkcji, a na szybach brak jest oznaczeń roku produkcji. Zdjęcia te nie potwierdziły zeznań strony.
W dniu [...].11.2017r. Urząd Miasta [...] przesłał protokół przesłuchania świadka J. S. nabywcy pojazdu marki [...]. Świadek zeznał, że zakupił ten pojazd w dniu [...].02.2017r. od D. D. i przywiózł go osobiście swoją "lawetą" z B. do [...]. Świadek dodał, że jego wątpliwości wzbudził ustalony przez skarżącego rok produkcji na 2004 a diagnosta z [...] ustalił 2001 r. Dodatkowo ujawnił szereg usterek, o których nie miał wiedzy.
W dniu [...].01.2018r. przesłuchano świadka A. Ś., właściciela pojazdu marki [...], która zeznała, że pasy bezpieczeństwa nie były wymieniane i świadek nie usunął znaczników wszywki z rokiem produkcji.
W dniu [...].03.2018r. przesłuchano skarżącego, który w odniesieniu do zeznań świadka A. Ś. zeznał, że wszywki na pasach bezpieczeństwa w pojeździe marki [...] na badaniu technicznym były, gdyż ich brak skutkowałby wynikiem negatywnym. Pamięta, że na wszywkach była homologacja i rok produkcji i były one umieszczone u dołu pasów. W tej [...] było jednoznaczne oznaczenie roku produkcji na szybach.
Stronie okazano zdjęcia szyb przedmiotowej [...], na której nie było oznaczeń roku produkcji na co strona oznajmiła, że podczas badania było oznaczenie "2...." (cyfra dwa z kropeczkami). Tego oznaczenia nie było na zdjęciach i strona nie ma pojęcia czy ktoś celowo tego nie przełożył. Cyfra "2..." zdaniem strony oznacza rok produkcji i była umieszczona w sposób trwały i nie wie jak ją usunięto.
Strona nie pamiętała, czy ustalała rok produkcji w [...] w oparciu o §2 Działu II z podstawowego rozporządzenia w sprawie wykonywania badań technicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn. zm.). Skarżący nie dzwonił do Autoryzowanej Stacji Obsługi, bądź nie pamięta czy zażądał dokument o roku produkcji od producenta, bądź opinii rzeczoznawcy. Nie pamięta też, czy prosił właściciela pojazdu o homologacje. Korzystał z katalogu Autoident i programu dekoder VIN i nie przyjął korzyści majątkowej. Badania wykonywał w sposób rzetelny.
Strona zdanie producenta cyt.: "Producent nie zamieścił w sposób trwały informacji o roku produkcji w pojeździe" skomentowała zeznając, że został celowo wprowadzony w błąd przez właściciela pojazdu na badaniu technicznym, o czym świadczą wycięte wszywki z pasów i naklejki na szybie. Skoro producent nie oznaczył szyb cyfrą "2..." zapewne uczynił to właściciel pojazdu i zdemontował naklejki po badaniu.
W dniu [...].03.2018r. adwokat strony złożył wniosek dowodowy o ustalenie a następnie przesłuchanie diagnosty wykonującego badanie techniczne pojazdu marki [...] w dniu [...].06.2018r. na okoliczność stanu technicznego po dacie badania przez skarżącego, w szczególności ustalenia stanu pasów bezpieczeństwa - mając na względzie wiarygodność posiadacza pojazdu i zdjęć przesłanych do akt sprawy w związku z posiadaną wiedzą o wycięciu wszywek ze znakami homologacyjnymi.
W dniu [...].05.2018r. pismem nr [...] Starosta [...] w odpowiedzi ws [...] przesłał oświadczenie diagnosty wykonującego badanie i właściciela pojazdu A. Ś. wraz z dokumentacją zdjęciową. Powyższy materiał potwierdza, że pasy bezpieczeństwa zostały wymienione w pojeździe marki [...] przed wykonaniem badania technicznego w dniu [...].03.2018r. Na zdjęciach widoczne są wszywki pasów bezpieczeństwa z oznaczeniem roku [...].01.2012, znakiem homologacyjnym E4 i logiem producenta [...].
Zatem sugerowane przez adwokata strony zarzuty nie potwierdziły się.
W dniu [...].04.2018r. Starostwo Powiatu [...], przesłało inne niż [...] zaświadczenie nr [...] z dnia [...].05.2017r. z badania technicznego wraz z DIP stanowiących podstawę rejestracji samochodu osobowego marki [...]. Został on zarejestrowany z rokiem produkcji 2005 zgodnie z informacją zawartą w DIP diagnosty zatrudnionego w stacji kontroli pojazdów oznaczonej kodem rozpoznawczym [...], a nie na podstawie zaświadczenia z badania technicznego wykonanego przez stronę ze wskazanym innym rokiem produkcji 2006.
Uzasadnienie prawne.
Zgodnie z art. 84. ust. 3 pkt 1 i 2 i ust. 4 p.r.d., starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:
1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;
2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.
Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący.
Zgodnie z § 2 Działu II załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015r.., poz. 776) przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu należy w możliwie największym stopniu wykorzystać dostępne informacje zawarte w takich źródłach jak przepisy i dokumenty homologacyjne, dane producenta pojazdu, katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 80bh ust. 1 ustawy, a w indywidualnych wypadkach, inne wiarygodne publikacje i dokumenty, dotyczące danego pojazdu lub jego zespołów i elementów.
Zgodnie z § 2 ust. 10 cyt. rozporządzenia, wykonując okresowe badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy (przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), uprawniony diagnosta wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu i w poz. 43 załącznika nr 4 ustala rok produkcji.
Zgodnie z pkt 0.2.f) Działu I załącznika nr 1 cytowanego rozporządzenia, brak możliwości ustalenia co najmniej jednego parametru zawartego w załączniku nr 4 do rozporządzenia jest to [Ul] czyli "usterka istotna" skutkująca zgodnie z §6 ust. 2 cyt. rozporządzenia wynikiem negatywnym badania.
Zgodnie z wyrokiem Sygn. akt II GSK 1801/15 z dnia 24.01.2017r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to na diagnoście spoczywa obowiązek ustalenia roku produkcji pojazdu, co oznacza, że mogą oni wpisywać tylko rzeczywisty rok produkcji. Sąd sporządził listę źródeł informacji z jakich powinien korzystać diagnosta przy określaniu roku produkcji. Wskazał mianowicie, że diagnosta może korzystać z informacji zawartych "w dowodzie rejestracyjnym, informacji od producenta, świadectwa homologacji". Z treści wyroku wynika, że program komputerowy umożliwia jedynie wstępne i przybliżone dekodowanie marki i typu pojazdu, rodzaju pojazdu i roku modelowego w oparciu o numer VIN. Brak określenia roku produkcji pojazdu za pomocą powyższych środków powinien skutkować odmową określenia tej daty wraz z odpowiednią adnotacją w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym w rubryce "Uwagi".
Zdaniem organu liczba ujawnionych nieprawidłowości świadczy o tym, że diagnosta nierzetelnie ustalał rok produkcji pojazdów. W wyniku przeprowadzonej kontroli w miesiącu styczniu 2017r. ujawniono na łącznie 11 badań pojazdów sprowadzonych z zagranicy 4 przypadki nieprawidłowego ustalenia roku produkcji tj.:
- pojazdu marki [...], gdzie ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2004, natomiast rzeczywisty określony przez producenta pojazdu pismem z dnia [...].08.2017r.: 2001 r. - różnica 3 lata,
- pojazdu marki [...] gdzie ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2004, natomiast rzeczywisty określony przez producenta pojazdu pismem z dnia [...].08.2017r.: 2003r. - różnica 1 rok,
pojazdu marki [...] gdzie ustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2012, natomiast rzeczywisty określony przez producenta pojazdu pismem z dnia [...].08.2017r.: 2010r. - różnica 2 lata,
- pojazdu marki [...] gdzieustalony przez diagnostę rok produkcji pojazdu to 2006, natomiast rzeczywisty określony przez producenta pojazdu pismem z dnia [...].09.2017r.: 2005r. - różnica 1 rok.
Podczas szczegółowej analizy obszernego materiału dowodowego organ dał wiarę dowodom uzyskanym od producentów pojazdów oraz opinii rzeczoznawcy samochodowego w części dotyczącej ustalenia roku produkcji pojazdów. Organ uwzględniając zeznania świadków i strony nie dał wiary w wiarygodność ustalania roku produkcji w sposób inny niż to stanowią cytowane przepisy.
Skarżący przeprowadził wspomniane cztery badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem jego wykonania. Rok produkcji ustalał w oparciu o części wymienne takie jak oznaczenia wszywek na pasach bezpieczeństwa, oznaczenia lamp, program do rozkodowywania numeru VIN, gdzie nie jest zakodowany rok produkcji lub w oparciu o datę pierwszej rejestracji zawartą w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym. Skutkiem tego wystawił cztery zaświadczenia z wynikiem pozytywnym z badania technicznego niezgodnie ze stanem faktycznym. W żadnym z tych przypadków nie posiadał dokumentów homologacyjnych pojazdu, danych producenta pojazdu, bądź innego dokumentu umożliwiającego ustalenie roku produkcji a nie daty pierwszej rejestracji pojazdu.
Odnosząc się do zarzutu stanu technicznego pojazdu marki [...], nie udowodniono jednoznacznie, że pojazd posiadał usterki techniczne skutkujące wynikiem badania negatywnym, a tym bardziej, że zagrażał wybuchem.
Wobec zgromadzonych dowodów, organ stwierdził, że zostały wyczerpane przesłanki zawarte w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. i orzekł jak w sentencji decyzji.
W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o:
1/ uchylenie w całości powyższej decyzji,
2/ wystąpienie do Prokuratury Rejonowej B. - Południe w B. z żądaniem udzielenia informacji o wyniku sprawy sygn. akt [...],
3/ dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z informacji udzielonej przez Prokuraturę Rejonową B. - Południe w B. oraz dowodu z odpisu postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie poświadczenia nieprawdy przez skarżącego odnośnie wyniku badania stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] nr VIN : [...] na okoliczność, że organy ścigania nie dopatrzyły się w toku postępowania sygn. akt [...], aby skarżący poświadczył nieprawdę w zakresie podania roku produkcji w/w pojazdu,
4/ dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony w toku postępowania odwoławczego na okoliczność przeprowadzenia przez diagnostę badań technicznych zgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania odnośnie roku produkcji dla pojazdów marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru badań [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku, marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku, marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku i marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku oraz na okoliczność dokonania wpisów zakresie roku produkcji w/w pojazdów zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym w toku poszczególnych badań, a także ze stanem prawnym.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie :
1/ art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu przez organ I instancji, że ustawodawcy chodziło o cofnięcie diagnoście uprawnień zawsze w przypadku stwierdzenia wydania przez diagnostę zaświadczenia lub dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, tymczasem prawidłowe rozumowanie w/w normy prawnej powinno prowadzić do wniosku, że ustawodawcy chodziło o taką możliwość cofnięcia uprawnień diagnosty, wyłącznie w przypadku stwierdzenia uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonaniu wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym ustalonym przez diagnostę lub też dokonanego niezgodnie z przepisami prawa; co miało istotny wpływ na wynik w sprawie, bowiem zastosowanie powyższej prawidłowej wykładni badanej normy prawnej spowodowałoby, iż organ I instancji musiałby umorzyć postępowanie (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 roku, sygn. akt II GSK 1830/16);
2/ art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., poprzez bezpodstawne cofnięcie skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów w sytuacji, gdy w sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że daty produkcji dla pojazdów poszczególnych pojazdów : marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru badań [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku, marki [...] o nr VIN : [...] poz. rejestru [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku, marki [...] o nr [...] poz. rejestru 116 z dnia [...] stycznia 2017 roku i marki [...] o nr [...] poz. rejestru [...] z dnia [...] stycznia 2017 roku zostały wpisane na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez diagnostę w toku wykonywania badań technicznych; diagnosta nigdy nie ingerował w treść wyników co do dat produkcji na podstawie stanu faktycznego jaki ustalił podczas każdego badań diagnostycznych,
3/ art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy w skutek bezpodstawnego uchylenia się organu I instancji od wystąpienie do Prokuratury Rejonowej B. - Południe w B. z żądaniem udzielenia informacji o wyniku sprawy sygn. akt [...], w tym z żądaniem wydania odpisu postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie poświadczenia nieprawdy przez skarżącego odnośnie wyniku badania stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i nr VIN : [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy i treść zaskarżonej decyzji administracyjnej,
4/ art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych :
odnośnie pojazdu [...]
- pojazd posiadał ważny TIFF ( niemieckie badanie techniczne ważne przez 2 lata, upłynął dopiero rok),
- świadek - sprzedający D. D. zeznał że p. J. S. zna się na stanie technicznym pojazdu i nie wnosił zastrzeżeń w dniu zakupu, przyjechał własną lawetą, zdjęcia pojazdu załączone do sprawy - brak widocznych usterek na które powołuje się w piśmie i opisie rzeczoznawcy
odnośnie pojazdu [...]
- badanie przed pierwszą rejestracją było wykonane na stacji [...] wcześniej przez innego diagnostę odnośnie pojazdu [...]
- według producenta w numerze VIN nie jest zakodowany rok produkcji ani rok modelowy, natomiast według katalogu Autoident początek produkcji 2005, koniec 2009; program nie rozkodował stacji SQL; części samochodu wskazywały rok 2006; zarejestrowany poprawnie, brak roszczeń ze strony klienta
odnośnie pojazdu [...]
- w siedemnastocyfrowym numerze VIN poz. 10 wskazuje 0, pojazd był produkowany w latach 2010-2012, producent nie umieszcza trwale roku produkcji oraz roku modelowego; pojazd sprowadzony jako powypadkowy co przy badaniu zostało zatajone przez klienta, celowo diagnostę wprowadzono w błąd co potwierdza ingerencja w szyby i pasy po przeprowadzonym badaniu (w dniu badania na szybach, pasach i lampach występował rok 2012); pojazd poprawnie zarejestrowany na rok 2010; brak roszczeń ze strony klienta.
W uzasadnieniu odwołania stwierdzono, co następuje:
Nie ma w sprawie żadnych wątpliwości, że daty produkcji w/w poszczególnych pojazdów zostały wpisane na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez diagnostę w toku wykonywania badań technicznych; diagnosta nigdy nie ingerował w treść wyników co do dat produkcji na podstawie stanu faktycznego jaki ustalił podczas każdego badań diagnostycznych. Stąd nie mogło w sprawie dojść do wypełnienia żadnej z przesłanek opisanych w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.
Ponadto praktycznie każde badanie techniczne pojazdu sprowadzonego z zagranicy (oprócz Forda) wiązałoby się z dodatkowa opłatą dla właściciela pojazdu, za opinie techniczną rzeczoznawcy oraz za ponowne badanie techniczne, gdyż w pierwszym podejściu byłby negatywny za brak możliwości określenia roku produkcji pojazdu. Na badaniu po określonych częściach próbuje się ustalić rok produkcji, a efekty tego widać na przytoczonych w postępowaniu pojazdach.
Do tego w ciągu czasowej rejestracji pojazdu na terenie RP i wydania stosownego dokumentu i tablic rejestracyjnych następuje weryfikacja danych z przedłożonych dokumentów ( opłaty celno-skarbowe, badanie techniczne, umowy kupna-sprzedaży itp.). Natomiast diagnosta posiada za mało narzędzi do ustalenia roku produkcji przed pierwszą rejestracją, a opinie rzeczoznawców nie zawsze są rzetelne co potwierdza sytuacja w niniejszej sprawie.
Producenci nie zaznaczają trwale informacji dot. roku produkcji, autoryzowane stacje obsługi nie potwierdzają telefonicznie roku produkcji, pisemna homologacja wymaga uiszczenia dodatkowych opłat.
W ustaleniach dokonanych przez organ I instancji każdy z producentów poinformował, iż w numerze VIN nie zakodowane roku produkcji, zatem został on ustalony na podstawie dostępnych narzędzi.
Obecnie obowiązujące przepisy w zakresie badań technicznych tj. ustawa Prawo o ruchu drogowym, wskazuje w art.83 ust.13, że w razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a. Wskazanie powyższe uregulowane zostało również we wzorach zaświadczeń z przeprowadzanych badań. Natomiast w rozporządzeniu w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych (Dz.U z 2015 r., poz. 776 ze zm.), wspomniany przez organ wydający decyzję, proces ustalania nieznanych danych technicznych (dział II, załącznik nr [...]), przyporządkowany został do §3 ust.5, a więc do badania dodatkowego pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnym lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym. Takie badania nie zostały przeprowadzone w przypadkach opisanych w zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania:
Do organu I instancji wpłynął wniosek J. S. o wszczęcie postępowania administracyjnego wobec skarżącego diagnosty.
Prezydent Miasta B. na podstawie art. 83b ust. 1 i 2 p.r.d., przeprowadził kontrolę przedsiębiorcy [...] Sp. j. w B., której wyniki zawarte zostały w protokole nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r.
Kontrola potwierdziła, że pojazd J. S., marki [...] o nr rej. [...] i nr VIB: [...] został zaewidencjonowany pod poz. Rejestru [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. jako badanie okresowe pojazdu sprowadzonego z zagranicy z pozytywnym wynikiem badania wykonanym przez skarżącego diagnostę. Analizie poddano inne badania skarżącego w styczniu 2017 r. w zakresie zgodności ustalanego roku produkcji przez diagnostę z danymi CEPIK o zarejestrowaniu pojazdu. W badanym okresie na łącznic 11 pojazdów, oprócz przedmiotowego pojazdu marki [...]. Informacje od producentów potwierdziły, że lata produkcji pojazdów różnią się od ustalonych przez skarżącego.
Następnie w dniu [...] lutego 2017 r. rzeczoznawca samochodowy P. K. nr upr. [...] z Ogólnopolskiego Zespołu Biegłych Sądowych i Rzeczoznawców ..[...]" z siedzibą w [...] przy ul. [...] w opinii [...] potwierdził, że rok produkcji samochodu marki [...] to 2001 r., a także wskazał różne usterki pojazdu, z których tylko część pokrywała się z usterkami ujętymi w zaświadczeniu z badania technicznego nr [...].
Z kolei w dniu [...] marca 2017 r. diagnosta Pan A. R. w zaświadczeniu nr [...] z Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów [...] o kodzie rozpoznawczym [...] w [...] określił wynik badania pojazdu jako negatywny wskazując na liczne usterki w pojeździe marki [...].
Z uwagi na potwierdzenie zasadności skargi J. S. Prezydent Miasta B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Ustalono, że liczba ujawnionych nieprawidłowości świadczy o tym, że diagnosta nierzetelnie ustalał rok produkcji pojazdów. W toku przeprowadzonej w styczniu 2017 r. kontroli, na łącznie 11 badań pojazdów sprowadzonych z zagranicy ujawniono 4 przypadki nieprawidłowego ustalenia roku produkcji. Organ dał wiarę dowodom uzyskanym od producentów pojazdów oraz opinii rzeczoznawcy samochodowego w części dotyczącej roku produkcji pojazdów. Organ uwzględniając zeznania świadków i strony postępowania zakwestionowali sposób ustalania roku produkcji pojazdu w sposób sprzeczny z przepisami obowiązującego prawa, w oparciu wymienne części pojazdu, datę pierwszej rejestracji pojazdu zawartą w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym. Skutkiem tych zaniedbań było wystawienie czterech zaświadczeń z wynikiem pozytywnym badania technicznego niezgodnie ze stanem faktycznym. W żadnym z tych przypadków diagnosta nie posiadał dokumentów homologacyjnych pojazdu, danych producenta pojazdu lub innego dokumentu umożliwiającego ustalenie roku produkcji pojazdu.
Ponadto w przypadku samochodu marki [...] zebrany materiał dowodowy wskazywał na znaczne różnice między wynikami badań technicznych przeprowadzonych przez różnych diagnostów.
Wskazane uchybienia pozwoliły na stwierdzenie, że wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę na skutek odwołania złożonego przez stronę, uznało, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
W ocenie organu odwoławczego, przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., nie daje organowi prawa do miarkowania odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń oraz ich znaczenia dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy, czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż żaden przepis p.r.d. - przy określeniu konsekwencji tego naruszenia - nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia. Diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów.
Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., wskazuje, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., co oznacza, iż decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter związany, a cofnięcie uprawnień jest niezależne o odpowiedzialności karnej (tak w szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt: VIII Sa/Wa 819/17). Wobec powyższego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z akt postępowania prokuratorskiego w celu ustalenia stopnia winy diagnosty, wystarczające jest wykazanie, że dokonano wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Sankcja administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty nie jest tożsama z sankcją karną w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty przez określony czas. Ukaranie diagnosty dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 271 § 1 kodeksu karnego, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której strona zostaje zwolniona z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej na gruncie przepisów p.r.d. (wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1830/16).
W rozpatrywanym przypadku w toku przeprowadzonej kontroli ustalono ponad wszelką wątpliwość i czego nie kwestionuje odwołujący diagnosta, że w przypadku 4 pojazdów diagnosta błędnie ustalił rok produkcji tych pojazdów. Ustalone przez diagnostę lata produkcji nie zostały w toku postępowania administracyjnego potwierdzone przez producentów pojazdów. Ustalenia te jednoznacznie wskazują, że skarżący swoim działaniem spełnił warunek, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., tj. warunek wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co z kolei uzasadnia konieczność nałożenia na niego sankcji w postaci cofnięcia przez starostę diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, co nastąpiło zaskarżoną decyzją. Bez znaczenia dla sprawy są natomiast okoliczności dokonania błędnych ustaleń i wydania zaświadczeń niezgodnych ze stanem faktycznym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśla, że odpowiedzialność administracyjna zagrożona sankcją administracyjną w postaci cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych ma charakter obiektywny. W art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym brak jest bowiem sformułowań (takich jak: "wina", "umyślnie", czy "nieumyślnie"), które pozwalałyby wysnuć wniosek, że odpowiedzialność diagnosty jest ponoszona na zasadzie "zawinienia". Ponadto delikt administracyjny, o którym mowa w tym unormowaniu, nie ma charakteru kwalifikowanego (np. brak jest wymogu, aby naruszenia prawa przez diagnostę miało być "rażące"). Wreszcie zauważyć trzeba, że ustawodawca nie odsyła w zakresie wymierzenia tej sankcji do odpowiedniego stosowania regulacji karnych, tak jak to czyni przy odpowiedzialności dyscyplinarnej (zawodowej).
Diagnosta może uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej, o której mowa w art. 84 ust. 3 p.r.d., jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić, a pomimo to doszło do powstania bezprawia administracyjnego. W rozpatrywanym przypadku organ pierwszej instancji wykazał, że diagnosta w żadnym z czterech przypadków nie dołożył wszelkiej staranności, gdyż nie posiadał dokumentów homologacyjnych pojazdu, danych producenta pojazdu, bądź innego dokumentu umożliwiającego ustalenie roku produkcji a nie daty pierwszej rejestracji pojazdu.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie było konieczne dalsze prowadzenie postępowania dowodowego.
W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta w B. z dnia [...] lipca 2018 r. oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Ponadto wniósł o : - wystąpienie do Prokuratury Rejonowej B. - Południe w B. z żądaniem udzielenia informacji o wyniku sprawy sygn. akt [...], w tym z żądaniem wydania odpisu postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie poświadczenia nieprawdy przez skarżącego odnośnie wyniku badania stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i nr VIN : [...], - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z informacji udzielonej przez Prokuraturę Rejonową B. - Południe w B., na okoliczność, że organy ścigania nie dopatrzyły się w toku postępowania sygn. akt [...], aby skarżący poświadczył nieprawdę odnośnie wyniku badania stanu technicznego ww. pojazdu marki [...].
Wysuwając zarzuty, co do zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, sformułował je w sposób tożsamy, jak w odwołaniu wraz z tożsamym ich uzasadnieniem. Ponadto dodał w 3 zarzucie naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., że polega on na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy wskutek: bezpodstawnego uchylenia się organu II instancji od przesłuchania skarżącego w postępowaniu odwoławczym na okoliczność przeprowadzenia przez diagnostę badań technicznych zgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania odnośnie roku produkcji dla ww. pojazdów marki: - [...], [...], - [...] oraz – [...] oraz na okoliczność dokonania wpisów w zakresie roku produkcji ww. pojazdów zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym w toku poszczególnych badań, a także ze stanem prawnym.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko procesowe w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja, na podstawie której cofnięto skarżącemu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. ma brzmienie kategoryczne. W przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty, norma zawarta w tym przepisie nie pozostawia organowi wyboru, który zobowiązany jest cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest zatem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z konstrukcji cyt. przepisu, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa", wynika, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. II GSK 2427/11).
W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli z dnia [...].07.2017 r., przeprowadzonej na podstawie art. 83 b ust. 1 p.r.d. w zakresie prawidłowości wykonywania badania technicznego pojazdów i prowadzenia dokumentacji. Wynika z niego, że analizie poddano prawidłowość przeprowadzenia badania ww. samochodu marki [...] oraz w okresie 1.01.-31.01.2017 r. inne badania skarżącego. Ujawniono, że skarżący ustalił rok produkcji ww. samochodu [...] na 2004 r., w sytuacji, kiedy oprogramowanie Norcom SQL w zakładce VIN Dekoder rozkodowuje nr VIN, jako rok modelowy 2001. Wskazano, że skarżący w sposób prawidłowy prowadzi wymaganą dokumentację, a we wnioskach pokontrolnych stwierdzono, że postępowanie dotyczące ww. samochodu [...] w zakresie zgodności roku produkcji z bazą CEPIK POJAZD wymaga dalszej analizy (vide: k. 4 akt administracyjnych).
Ustalenia co do nieprawidłowości w określeniu przez skarżącego roku produkcji pozostałych pojazdów zostały poczynione natomiast przez organ w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego, opisanego w stanie faktycznym sprawy przez organy, który należy uznać za prawidłowy, a wnioski wysunięte z przeprowadzonych dowodów za trafne. Z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że na podstawie dokumentacji pochodzącej od autoryzowanych producentów i importerów pojazdów, opinii rzeczoznawcy samochodowego, dokumentacji i oględzin pojazdów, skarżący w sposób niezgodny ze stanem faktycznym określił rok produkcji pojazdów:
- ww. marki [...] na rok 2004, w sytuacji, kiedy pojazd ten wyprodukowano w 2001 r.,
- ww. marki [...] na rok 2012, w sytuacji, kiedy pojazd ten wyprodukowano w 2010 r.,
- ww. marki [...] na rok 2006, w sytuacji, kiedy pojazd ten wyprodukowano w 2005 r.,
- ww. marki [...] na rok 2004, w sytuacji, kiedy pojazd ten wyprodukowano w 2003 r.
Z wyjaśnień skarżącego złożonych przed organem I instancji wynika, że rok produkcji określił:
- w samochodzie [...] w oparciu o nr VIN oraz informacje znajdujące się na pasach lub na lampach,
- w samochodzie [...] w oparciu o informacje zawarte na szybach i pasach bezpieczeństwa,
- w samochodzie [...] w oparciu o program VIN SQL NORCOM, który rozkodował VIN jako początek produkcji 2005 i koniec produkcji 2009 oraz w oparciu o informacje znajdujące się na pasach bezpieczeństwa i szybach, wskazujących na rok produkcji 2006,
- w samochodzie [...] w oparciu o informacje znajdujące się na pasach bezpieczeństwa i szybach, wskazujące rok produkcji na 2004, w sytuacji, kiedy program VIN SQL NORCOM, nie rozkodował VIN.
Skarżący przyznał też, że dopuścił się błędów w zakresie ustalania roku produkcji pojazdów, co tłumaczył sytuacją, że wcześniej nie zawsze skutecznie telefonował do serwisu (vide: k. 29 ww. akt).
Już tylko w oparciu o powyższe wyjaśnienia strony, należało uznać, że rok produkcji powyższych pojazdów określała w oparciu o niedopuszczalne dane, w postaci głównie części wymiennych samochodów. Diagnosta powinien dokonać wpisów określających cechy identyfikacyjne pojazdu, w tym rok produkcji, na podstawie zupełnie innych danych. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. poz. 996 ze zm.), zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech indentyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Takim dokumentem może być jedynie pozwolenie czasowe, o którym mowa w art. 74 ust. 1 p.r.d. Jak bowiem wynika z art. 71 ust. 1 zd. 1 tej ustawy, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, (...) jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Zgodnie z wolą ustawodawcy w przypadku pojazdów sprowadzonych z zagranicy rok produkcji określają diagności na podstawie przeprowadzonego badania technicznego okresowego lub dodatkowego. Przy określaniu roku produkcji diagnosta może korzystać z informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym, informacji od producenta, świadectwa homologacji, funkcjonujących na rynku programów komputerowych służących do ustalania roku produkcji, rocznika pojazdu zawartego w VIN każdego pojazdu. Nałożenie na diagnostów obowiązku określania roku produkcji pojazdów oznacza, że w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym mogą oni wpisać tylko rzeczywisty rok produkcji. Usprawiedliwieniem dla praktyki wpisywania jako roku produkcji daty zbieżnej z datą pierwszej rejestracji pojazdu (jak w przedmiotowej sprawie) nie może być wzgląd na długość i koszty procedury diagnostycznej, ponieważ żaden przepis prawa takiej możliwości nie daje. Innymi słowy, skoro z woli ustawodawcy to diagnosta ustala rok produkcji pojazdów sprowadzonych z zagranicy, to jego obowiązkiem jest ustalenie faktycznego roku produkcji. Brak możliwości określenia roku produkcji pojazdu za pomocą wskazanych powyżej środków powinien w ocenie Sądu skutkować odmową określenia tej daty wraz z odpowiednią adnotacją w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym w rubryce "Uwagi" (vide: wyrok NSA z dnia 24.01.2017 r., sygn. akt II GSK 1801/17).
W tym stanie faktycznym i prawnym zasadnie organy uznały, że wystąpiła ustawowa przesłanka cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Konsekwencją uchybienia przez diagnostę obowiązkom w zakresie stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania zadań jest cofnięcie uprawnień. Ustawodawca dla cofnięcia uprawnień wymaga jedynie ustalenia w wyniku przeprowadzonej kontroli, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, czego skarżący nie kwestionuje. Cofnięcie uprawnień jest konsekwencją dokonanego naruszenia prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich bezzasadność.
Wbrew zarzutom skargi organy dokonały właściwej wykładni art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Przepis ten sanowi, że starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Nie do zaakceptowania jest wskazana przez skarżącego wykładnia pojęcia "stan faktyczny", rozumianego, jako stan faktyczny ustalony przez diagnostę, abstrahujący od stanu rzeczywistego. Konsekwencją przyjęcia powyższego rozumienia tego terminu byłaby przekreślenie celu, dla którego przepis ten wprowadzono. Celem omawianej regulacji było wszak wymuszenie jak najwyższych standardów pracy diagnosty, oznaczające zachowywanie przez nich szczególnie wysokiej staranności w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów.
W konsekwencji powyższego, nie jest zasadny zarzut naruszenia ww. przepisu, poprzez stwierdzenie przez organy wadliwego ustalenia przez diagnostę roku produkcji samochodów: [...], [...], [...] i [...] w odniesieniu do rzeczywistego stanu faktycznego, a nie stanu faktycznego, ustalonego wadliwie przez skarżącego.
Nie były też zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 7 , 77 oraz art. 80 k.p.a.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego o zbędności ponownego przesłuchania skarżącego w postępowaniu odwoławczym. Skarżący został przesłuchany w sprawie w dniach [...] października 2017 r. (k. 29) oraz [...] marca 2018 (ustosunkował się do zeznań świadka A. Ś. i okoliczności przez nią podanych k. 53). Z wyjaśnień skarżącego złożonych przed organem I instancji wynika, w oparciu o jakie dane ustalał że rok produkcji dla samochodu [...], [...], [...] oraz [...]. Jak już wskazano, skarżący sam przyznał też, że dopuścił się błędów w zakresie ustalania roku produkcji pojazdów. Z ponownego wniosku o jego przesłuchanie złożonego w odwołaniu wynikało, chodziło o okoliczności przeprowadzenia badań tych samych pojazdów odnośnie tych samych okoliczności (ustalenie roku produkcji) celem wykazania, że badania zostały wykonane zgodnie ze stanem prawnym i stanem faktycznym ustalonym w toku poszczególnych badań przez skarżącego zgodnie z określonym zakresem i sposobem. Dowód ten nie był przydatny dla sprawy, albowiem skarżący wyjaśnił już na podstawie jakich danych ustalał rok produkcji pojazdów. Wykazywanie natomiast, że czynił to w zgodzie ze stanem faktycznym ustalonym przez siebie, było dla sprawy nieistotne, skoro naruszył wskazane wyżej przepisy przy ustalaniu roku produkcji badanych pojazdów.
Nie był dla sprawy istotny zawnioskowany w odwołaniu i w skardze dowód z wyniku postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że decyzja o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów jest wyłącznie decyzją administracyjną, a nie rozstrzygnięciem w przedmiocie odpowiedzialności danej osoby za czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jej popełnienia (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14). Odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Zatem, nawet w przypadku odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień gdyż są to dwa niezależne rodzaje odpowiedzialności, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA ( vide: uchwała 7 sędziów NSA, II GPS 2/11, wyroki NSA: z dnia 28 sierpnia 2014 r., II GSK 928/13, z dnia 24 stycznia 2013 r., II GSK 2040/11, z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 928/11, z dnia 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12, z dnia 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1571/14; baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Skazanie diagnosty przez sąd prawomocnym wyrokiem nie stoi więc na przeszkodzie wszczęciu czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną aniżeli karną odpowiedzialnością, odbywa się bowiem na odmiennej, niezależnej płaszczyźnie. Ich podmiotowa i przedmiotowa bliskość nie oznacza bowiem tożsamości (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14). Tak samo też zwolnienie diagnosty od odpowiedzialności karnej, nie oznacza braku możliwości zastosowania normy art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., albowiem, inne są przesłanki odpowiedzialności karnej, a inne odpowiedzialności administracyjnej. Dlatego też Sąd uznając zawnioskowany dowód za zbędny oddalił na rozprawie zgłoszone w pkt 3 i 4 skargi.
Co się natomiast tyczy wskazanych w skardze okoliczności, których w ocenie skarżącego, organy nie wzięły pod uwagę (czwarty zarzut skargi), to brak jest podstaw do postawienia takiego zarzutu. Skarżącemu chodziło w istocie o to, by przytoczone okoliczności stanowiły usprawiedliwienie do wadliwego określenia roku produkcji pojazdów. Tymczasem okoliczności te, jakkolwiek stanowiły utrudnienie w ww. ustaleniu, to jednak nie mogły być okolicznością uchylającą odpowiedzialność administracyjną diagnosty, skoro przy ww. ustaleniach, nie przestrzegał on przytoczonych wyżej, obowiązujących przepisów.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania było ustalenie, czy diagnosta prawidłowo określał rok produkcji pojazdów. W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności administracyjnej określone w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., ponieważ w wydanych przez skarżącego zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych były wpisywane daty produkcji pojazdów niezgodnie ze stanem faktycznym, co było skutkiem złamania obowiązujących wskazanych wyżej przepisów. Stwierdzenie tej okoliczności obligowało organ do wydania decyzji cofającej skarżącemu uprawnienia diagnosty.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, zaszły przesłanki do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.