II SA/Bd 1322/21

II SA/Bd 1322/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Brzezińska
Joanna Janiszewska - Ziołek
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OZ 299/22 - Postanowienie NSA z 2022-07-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1100
art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].08.2021 r., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021r. poz. 1100 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...].06.2021 r., nr: [...] w sprawie utraty przez M. L. ("Skarżący"), statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].05.2021r.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Skarżący z dniem [...].05.2021 r. rozpoczął pracę na umowę o dzieło w [...]. Z uwagi na powyższą okoliczność, organ I instancji decyzją z [...].06.2021 r. pozbawił Skarżącego z dniem [...].05.2021 r. statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie przez niego innej pracy zarobkowej. Zdaniem organu, Strona nie spełniała warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej na podstawie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że jest osobą bezrobotną i potrzebuje pomocy Powiatowego Urzędu Pracy, by poprawić swoją sytuację na tyle, by móc samodzielnie się utrzymać. Poinformował, że krótko pracował na umowę o dzieło za kwotę [...] zł brutto. Podniósł, że kompetencje do wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej przysługują staroście, a nie prezydentowi.
Wojewoda [...], powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w oparciu o akta sprawy uznał, że istnieje podstawa do utraty statusu osoby bezrobotnej przez Skarżącego. Organ odwoławczy powołał się na przesłane przez Skarżącego do Powiatowego Urzędu Pracy "Zgłoszenia podjęcia pracy", gdzie zaznaczono, że z dniem [...].05.2021r. Skarżący rozpoczął pracę na umowę o dzieło w [...]. Organ II instancji stwierdził, że status osoby bezrobotnej uzyskany przez Stronę na mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z [...].05.2021 r. nr: [...] jest zdefiniowany instytucją prawną. Fakt podpisania umowy z pracodawcą skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utrzymania statusu osoby bezrobotnej. Jeśli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z przywilejów dla osób bezrobotnych.
Zdaniem organu odwoławczego, istotne w rozpatrywanej sprawie jest również, czy organ I instancji w dniu rejestracji w urzędzie udzielił bezrobotnemu informacji o obowiązkach jakie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nakłada na osoby bezrobotne. Organ odwoławczy dokonując oceny materiału dowodowego stwierdził, że wymóg ten został spełniony, ponieważ Strona podczas rejestracji została prawidłowo pouczona, na co wskazuje dowód w sprawie: odwołujący się [...].05.2021 r. złożył podpis, opatrzony potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP pod oświadczeniem o zapoznaniu się z informacjami, dotyczącymi praw i obowiązków osoby bezrobotnej, który jest również zobowiązaniem do przestrzegania zawartych w nich treści. Informacja między innymi zawiera oświadczenie, że bezrobotny jest osobą niezatrudnioną i niewykonująca innej pracy zarobkowej oraz wykaz obowiązków, w których wymieniono obowiązek zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Z treści tego obowiązku nie można wnioskować, że sam fakt zgłoszenia zawarcia umowy o dzieło do powiatowego urzędu pracy, a także niska kwota wynagrodzenia chroni przed utratą statusu bezrobotnego. Organ dodał, że w tym samym dokumencie wskazano przypadki utraty statusu bezrobotnego, z których podjęcie zatrudnienia znajduje się na pierwszym miejscu. Skarżący oświadczył, że zapoznał się z powyższymi informacjami, o czym świadczy zaznaczenie i podpisanie podpisem elektronicznym stosownej rubryki zawierającej treść: "zapoznałem się z powyższymi informacjami", jak również złożył na tym samym dokumencie oświadczenie o treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oświadczam, że wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/ poszukującego pracy".
Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodzi słuszności decyzji wydanej przez organ I instancji. Co do stanowiska kwestionującego prawo Prezydenta Miasta B. do wydania decyzji objętej odwołaniem, organ wskazał, że zgodnie z ustawą o samorządzie powiatowym, istnieją miasta na prawach powiatu, do których należy B., z tego względu Prezydent Miasta skutecznie wydał decyzję o utracie statusu bezrobotnego. Przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a utratę statusu powoduje brak spełnienia jakichkolwiek z warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał Stronie, że w każdej chwili może złożyć wniosek o ponowną rejestrację w urzędzie pracy.
M. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z [...].08.2021r. nr [...] zarzucając jej naruszenie prawa materialnego wskazanego w uzasadnieniu. Wniósł o zmianę decyzji, poprzez stwierdzenie, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] .06.2021r. nr [...] było zasadne i decyzja podlega uchyleniu poprzez stwierdzenie, że Skarżący posiada status osoby bezrobotnej. Względnie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości i przekazanie zażalenia do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę. Ponadto, Strona wystąpiła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia złożonej skargi oraz o nieobciążanie jej opłatami z tytułu wniesienia skargi, gdyż znajduje się obecnie w trudnej sytuacji majątkowej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne przyjęcie, że nie jest osobą bezrobotną.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 02.02.2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 21.07.2022 r. sygn. akt I OZ 299/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego złożone na postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2.02.2022 r.
Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a organ nie sprzeciwił się temu żądaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Sprawę niniejszą rozpoznano na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Kontroli sądu w przedmiotowej sprawie poddana została decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej przez M. L. z dniem [...] maja 2021 r. Treść przedmiotowych decyzji została przywołana na początku niniejszego uzasadnienia.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2021 r. poz. 1100 ze zm., zwanej dalej - "ustawą"). W niniejszej sprawie, czego skarżący nie kwestionuje, z dniem [...] maja 2021r. został zatrudniony na podstawie umowy o dzieło w [...] z siedzibą w O. Powyższa umowa cywilna została podpisana przez strony [...] marca 2021r. Skarżący na jej podstawie wykonywał odpłatnie w terminie od [...] marca do [...] maja 2021r. dzieło polegające na: "[...]". Skarżącemu jako wykonawcy, według umowy, przysługiwało wynagrodzenie za wykonanie dzieła w wysokości [...] zł brutto.
Skarżący na podstawie decyzji z [...] .05.2021r. Nr [...] uznany został z dniem [...].05.2021r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z uwagi na okoliczność zgłoszenia podjęcia pracy przez skarżącego z dniem [...].05.2021r. na podstawie umowy odpłatnego świadczenia usług na podstawie umowy cywilnoprawnej istniała podstawa do wydania decyzji o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej. Należy podkreślić, że ustawodawca w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie zdefiniował warunki, jakim odpowiadać powinna osoba uzyskująca status bezrobotnego. Przede wszystkim w treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określił wymogi nabycia statusu bezrobotnego wskazując, że osoba taka nie może być zatrudniona i nie może wykonywać innej pracy zarobkowej. Co istotne pojęcie "innej pracy zarobkowej" również zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją legalną, ujętą w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy – pojęcie innej pracy zarobkowej - oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o pomocy przy zbiorach w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników albo wykonywanie pracy w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Fakt zatrudnienia lub wykonywania jakiejkolwiek innej pracy zarobkowej skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej, bez względu na wysokość wynagrodzenia. Nie jest bowiem prawnie dopuszczalne równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej, choćby niskopłatnej. Treść przywołanej regulacji, jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.05.2008 r. w sprawie o sygn. I OSK 1123/07, nie pozostawia wątpliwości, że w rozumieniu tej ustawy - osobą bezrobotną - jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia czy umowy o dzieło (art. 2 ust. 1 pkt 11).
Sąd w sprawie dostrzega trudną sytuację życiową skarżącego. Jedynym zaś kryterium, według którego Sąd dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest jej legalność, a więc zgodność z przepisami prawa procesowego i materialnego. Zaskarżona decyzja jest, w ocenie Sądu, wynikiem prawidłowo zastosowanych art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że: "(...) definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną ich interpretację. W rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło (art. 2 ust. 1 pkt 11). Przesłanki nieuzyskiwania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można rozpatrywać w oderwaniu od tych podstawowych warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zatem tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, może być uznana za osobę bezrobotną. W związku z tym, przy analizie przedmiotowej sprawy nie miała znaczenia kwestia wysokości uzyskanego przez skarżącego w ramach zawartej umowy o dzieło przychodu." (patrz: wyrok NSA z 6.05.2008 r. I OSK 1123/07, LEX nr 471501.)
Problemy finansowe nie mogły powodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonych decyzji kierując się względami słuszności pod względem jej słuszności i celowości czy też zasad współżycia społecznego, zaś przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, szczegółowo regulujące zdarzenia związane z nabywaniem i utratą statusu osoby bezrobotnej, nie dają organom administracji uprawnień do wydawania w tym zakresie decyzji uznaniowych, a więc umożliwiających uwzględnienie szczególnie ważnych interesów strony, takich jak trudna sytuacja materialna, życiowa i zdrowotna. Okoliczności te dla kontroli zgodności z prawem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji są obojętne.
Zgodzić należy się tym samym ze stanowiskiem Wojewody, że niespełnienie przez skarżącego wymagań wiążących się ze statusem osoby bezrobotnej musiało wywoływać określone konsekwencje prawne. Niski dochód uzyskany z tytułu umowy pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wymóg niskiego dochodu w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h, w którym wskazano, że dodatkowym warunkiem dla uznania za osobę bezrobotną jest wymóg nie uzyskiwania przez tą osobę przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, nie odnosi się do osób, co do których zostanie stwierdzone, że są zatrudnione lub wykonują inną pracę zarobkową zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy. Osoby te, a więc również skarżący, nie mogą być uznane za bezrobotne bez względu na wysokość dochodu jaki z tego tytułu otrzymują, a więc również wtedy gdy jest on niski lub niezaspokajający wszystkich potrzeb osoby starającej się o uzyskanie statusu osoby bezrobotnej. Generalną zasadą jest, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, że za osobę bezrobotną uznaje się osobę niezatrudnioną i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h nie zmienia art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z ustawą, istotą pojęcia bezrobotnego nie jest fakt, że osoba taka nie posiada przychodu lecz okoliczność, że pozostaje bez jakiejkolwiek pracy zarobkowej w rozumieniu przedstawionych powyżej definicji. Zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy ograniczenie ma charakter dodatkowy i ma na celu wykluczenie uznania za bezrobotnych innej kategorii osób, to jest tych, które wprawdzie nie wykonują jakiejkolwiek pracy zarobkowej, lecz posiadają inne możliwości uzyskania środków finansowych na swoje utrzymanie. Celem tej ustawy jest łagodzenie skutków bezrobocia i realizując ten cel ustawodawca wykluczył z kręgu bezrobotnych osoby, które nie wykonując pracy zarobkowej, nie są dotknięte skutkami bezrobocia, gdyż posiadają między innymi przychód, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy. Innymi słowy, tyko osoba niezatrudniona i nie wykonująca pracy innej pracy zarobkowej, i która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, może być uznana za osobę bezrobotną. Powołany w argumentacji uzasadnienia skargi omawiany przepis ustawy nie rozszerza zatem zasady, że bezrobotnym jest osoba niewykonująca "innej pracy zarobkowej" w ten sposób, że dodaje kryterium przychodu od którego uzależniona jest możliwość wykonywania takiej pracy, lecz ogranicza zakres pojęcia bezrobotnego w taki sposób, że wskazuje, że bezrobotnym jest nie tylko ten kto nie pozostaje w zatrudnieniu i nie wykonuje innej pracy zarobkowej lecz także ten kto nie uzyskuje przychodu z innych źródeł, nie przekraczającego połowy minimalnego wynagrodzenia. Wskazanego wyjątku nie można traktować rozszerzająco.
Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Skarżący, jak zasadnie przyjęły organy, nie spełniał warunków pozwalających na zachowanie statusu osoby bezrobotnej. W sprawie niesporne jest bowiem, że w okresie w jakim przysługiwał mu ten status, skarżący wykonywał pracę w ramach umowy o dzieło. Podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy, bez względu na wysokość osiąganego wynagrodzenia czy też jego brak, skutkuje natomiast utratą statusu bezrobotnego. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2008 r. sygn. I OSK 1123/07, i który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela, z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy nie wynika zezwolenie dla osoby bezrobotnej do uzyskiwania przychodów z tytułu wykonywania umowy zlecenia, umowy agencyjnej czy umowy o dzieło, przy jednoczesnym zachowaniu warunku aby nie przekraczały one miesięcznie wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę. Tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, może być uznana za osobę bezrobotną. W związku z tym, przy analizie sprawy nie miała znaczenia kwestia wysokości uzyskanego przez skarżącego w ramach zawartej umowy przychodu. Skarżący uzyskiwał zaś przychód z tytułu świadczenia usług w ramach umowy o dzieło, czyli właśnie w ramach innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy).
W konsekwencji uznać należy, że stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, właściwy organ był obowiązany podjąć rozstrzygnięcie na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Powołany przepis reguluje tę kwestię w sposób kategoryczny i nie pozostawia organowi swobody w decydowaniu o ewentualnym pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W sprawie, Prezydent miasta na prawach powiatu jest jednocześnie starostą. Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U.2022.1526), prezydent miasta na prawach powiatu posiada uprawnienia do działania jako organ powiatu, tj. starosta, zaś na podstawie art. 26 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.) jest organem wykonawczym gminy. W konsekwencji tych rozwiązań prawnych prezydent miasta łączy w sobie uprawnienia do realizacji zadań z zakresu samorządu powiatowego. Prezydent miasta na prawach powiatu jest więc jednocześnie starostą, a pracownicy urzędu miasta w procesie wydawania decyzji przez starostę, stają się pracownikami starostwa. Nie uzasadniony jest tym samym zarzut wydania decyzji organu I instancji przez organ nieuprawniony.
Z uwagi na powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.