II SA/Bd 1286/22

II SA/Bd 1286/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Brzezińska
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 690
art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 2023 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r. [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2022r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 690 z późn. zm. – powoływanej dalej też jako "ustawy") i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2022r. orzekającej o utracie przez B. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2021r.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy.
Starosta W. decyzją z [...] października 2021r. orzekł o uznaniu B. D. (dalej "Skarżący") za osobę bezrobotną od [...] października 2021r., odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku.
Pismem z [...] czerwca 2022r. Sąd Rejonowy w T. powiadomił Powiatowy Urząd Pracy we [...] o wpisaniu skarżącego do Krajowego Rejestru Sądowego jako prezesa zarządu Fundacji "[...] Na wezwanie organu Skarżący złożył pisemne wyjaśnienia potwierdzając, że uchwałą Fundacji od [...] grudnia 2021r. został powołany do pełnienia obowiązków prezesa zarządu Fundacji. W oświadczeniu z [...] lipca 2022r. Skarżący wyraził przekonanie, że zachował w pełni zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy albowiem z tytułu pracy na rzecz Fundacji nie otrzymywał wynagrodzenia, funkcję tę pełnił społecznie. Skarżący oświadczył nadto, że w okresie do [...] kwietnia 2022r. "nie praktykował funkcji" prezesa poza podjęciem działań związanych z uzyskaniem stosownego wpisu do KRS. W okresie tym Fundacja nie prowadziła też czynnych projektów, a czynności które on wykonywał ograniczały się do podpisywania dokumentów przygotowanych przez wiceprezesa zarządu. Oświadczył on też, że od [...] maja 2022r. został zatrudniony przez Fundację na podstawie umowy o pracę.
Decyzją z [...] lipca 2022r. nr [...] Starosta W. orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2021r. W uzasadnieniu organ opisał stan faktyczny sprawy, wskazując na wpisy w KRS i na powołanie Skarżącego z dniem [...] grudnia 2021r. do pełnienia funkcji prezesa zarządu fundacji. Organ przytoczył następnie brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, powołał się na poglądy judykatury (wyroki NSA wydane w sprawach: I OSK 1078/21, I OSK 1982/19 oraz I OSK 4159/18) i stwierdził, że samo pełnienie funkcji prezesa zarządu osoby prawnej powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, tym samym od [...] grudnia 2021r. Skarżący przestał spełniać przesłanki do posiadania statusu bezrobotnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, podniósł zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 k.pa. poprzez brak ustalenia czy pełnienie funkcji prezesa nie ograniczało jego gotowości do podjęcia pracy. Wyraził przy tym przekonanie, że to na organie ciąży obowiązek wykazania, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia.
W wyniku rozpoznania powyższego odwołania wydana została zaskarżona decyzja opisana na wstępie.
Przed rozstrzygnięciem sprawy Wojewoda [...], pismem z [...] sierpnia 2022r., zobowiązał Skarżącego do przedłożenia: kopii zeznania podatkowego Fundacji oraz sprawozdania finansowego składanych za 2021r., a także bilansu i rachunku zysków i strat na dzień [...] maja 2022r. Skarżący wnioskował o przedłużenie terminu do dostarczenia żądanych przez organ dokumentów. Wojewoda , w oparciu o art. 36 k.p.a., przedłużył termin rozpoznania odwołania do [...] października 2022r., o czym zawiadomił Skarżącego. Odpowiedź na wezwanie organu została nadana przez Skarżącego [...] października 2022r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] opisał dotychczasowy przebieg postepowania, przytoczył treść przepisów ustawy, stanowiących podstawę rozstrzygania (w tym przepisu art.. 2 ust. 1 definiującego pojęcie osoby bezrobotnej) oraz wskazał na art. 10 ustawy o fundacjach oraz postanowienia statutowe, które określają zakres kompetencji zarządu fundacji. W konkluzji organ odwoławczy w pełni zaaprobował stanowisko organu I instancji, wskazując na sam akt powołania Skarżącego do pełnienia funkcji prezesa zarządu i pełnienie tej funkcji od [...] grudnia 2021r. oraz na zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji.
W skardze skierowanej do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. D., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego), zarzucił naruszenie:
- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 i art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez: nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności dokumentów wnioskowanych przez organ, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz bezzasadne utrzymanie w ocy zaskarżonej decyzji organu I instancji,
- art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4 c w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędne ustalenie, że z uwagi na pełnienie funkcji prezesa zarządu fundacji Skarżący nie był gotowy do podjęcia pracy i utracił status osoby bezrobotnej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w uzasadnieniu ponowił argumentację prezentowaną w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego zamiast rozprawy zdalnej, jeżeli nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W niniejszej sprawie z uwagi na brak możliwości technicznych wszystkich stron do przeprowadzenia rozprawy zdalnej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku Przewodniczący Wydziału zarządzeniami z 4 lipca 2023r. i 4 sierpnia 2023r. wyznaczył termin posiedzenia niejawnego. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie stanowi zasadność odmowy przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pełnienie przez nią funkcji prezesa zarządu fundacji. Organy uznały, że zajmowanie tego stanowiska stoi w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Sąd podziela stanowisko organów.
Legalną definicję osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że termin "bezrobotny" oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym w pkt od a do m ustawa zawiera szereg warunków dodatkowych.
Zdaniem Sądu z przywołanej powyższej regulacji tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu, gdyż w przeciwnym razie zasadne będzie pozbawianie lub nieprzyznanie stronie statusu bezrobotnego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Chodzi tu o możliwość podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślenia również wymaga, że gotowości do pracy nie można utożsamiać wyłącznie z deklarowaną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy, ale z rzeczywistymi możliwościami jej wykonywania.
Zdaniem Sądu w sytuacji pełnienia funkcji w zarządzie fundacji rzeczywiste możliwości podjęcia pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia.
Należy bowiem zwrócić uwagę, że zakres obowiązków i praw członków zarządu fundacji wynika wprost z przepisów prawa. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 2023r., poz. 166) fundacja uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Kwestie dotyczące tego, do czego zobowiązany jest członek zarządu fundacji reguluje zaś art. 10 ww. ustawy. Stanowi on, że zarząd fundacji kieruje jej działalnością oraz reprezentuje fundację na zewnątrz. Ustawa o fundacjach co prawda nie konkretyzuje kompetencji, a do zarządu odnosi się jedynie w kontekście uchylania uchwał zarządu czy zawieszania w czynnościach. Niemniej do przykładowych zadań zarządu można zaliczyć: uchwalanie rocznych planów finansowych, sprawowanie zarządu majątkiem fundacji, opracowywanie sprawozdań z działalności fundacji, przyjmowanie darowizn, spadków i zapisów, tworzenie i znoszenie jednostek organizacyjnych fundacji oraz nadawanie im regulaminów organizacyjnych, ustalanie zasad wynagradzania pracowników fundacji, organizowanie i nadzorowanie działalności gospodarczej.
Prowadzenie spraw fundacji jest zatem procesem polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji (zarządzeń) i opinii oraz organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań. Na pojęcie kierowania składa się też nadzorowanie wszystkich spraw oraz uprawnienie do wydawania wszelkich decyzji. Czynności kierowania fundacją obejmują nie tylko czynności mające cywilnoprawny charakter (uchwały), lecz także z zakresu prawa pracy, prawa finansowego, administracyjnego itd. Dodatkowo warto wskazać, że statut Fundacji "[...] (dostępny na stronie internetowej: [...], przedstawiony do akt sprawy - k. 25) przewiduje, że zarząd Fundacji reprezentuje ją w stosunkach z osobami trzecimi, Prezes zarządu kieruje zaś i przewodniczy posiedzeniom zarządu (§ 16), a do kompetencji zarządu należy m.in. sprawowanie pieczy nad majątkiem Fundacji, kierowanie bieżącą działalnością Fundacji, uchwalanie regulaminów i aktów wewnętrznych Fundacji, przyjmowanie darowizn, spadków i zapisów, ustalanie planów działania Fundacji, decydowanie o zatrudnieniu, zasadach wynagradzania pracowników Fundacji, sporządzanie sprawozdań z działalności Fundacji (§ 17). Statut przewiduje też prowadzenie przez Fundację działalności gospodarczej (§ 22).
Zauważyć też należy, że Fundacja posiada także jednostkę terenową w W., a zatem poza miejscem zamieszkania Skarżącego. Konkludując zauważyć więc należy, że sprawowanie funkcji prezesa Fundacji, już w świetle ww. uregulowań stanowił okoliczność dającą podstawę do stwierdzenia utraty przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie przeprowadziły zatem prawidłową wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zasadnie uznały (na zasadzie rozumowania a contrario do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy), że Skarżący od dnia [...] grudnia 2021r. r. nie spełnia przesłanek normatywnych osoby bezrobotnej. Subsumpcję stanu faktycznego organy przeprowadziły na podstawie materiału dowodowego, który należało uznać za wystarczający z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego.
W skardze strona podnosi, że organy nie zbadały jej rzeczywistej możliwości podjęcia pracy, która rzekomo istnieje pomimo pełnienia funkcji prezesa w zarządzie Fundacji. W tym zakresie Skarżący akcentuje brak wynagrodzenia za pełnienie przez niego funkcji Prezesa Fundacji oraz brak pouczenia go przez organ o okolicznościach skutkujących utratą statusu bezrobotnego.
Ustosunkowując się do powyższego stanowiska w pierwszej kolejności wskazać należy, że wszystkie niezbędne wymogi do uznania za osobę bezrobotną (określone w art. 2 ust. 1 ustawy) muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyłącza nabycie czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Tak więc nawet sytuacja, gdy osoba nie osiąga dochodów z pracy, ale podejmuje jakąś formę aktywności zawodowej jest wystarczająca dla uznania jej za osobę niespełniającą warunku gotowości do pracy, co wyklucza nadanie jej statusu osoby bezrobotnej. Pełnienie funkcji w zarządzie fundacji, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba ta nie spełnia podstawowych przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Bez znaczenia zatem dla oceny statusu Skarżącego jako osoby bezrobotnej pozostaje jego wola co do zakresu korzystania z przysługujących jemu praw w Fundacji, w tym także do korzystania z wynagrodzenia za wykonywane czynności – co przewiduje § 16 statutu Fundacji. Jak już zaznaczono na wstępie, Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu, jako że w przypadku pełnienia funkcji członka zarządu osoby prawnej istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności wykonywane są odpłatnie, lecz to, że na osobie pełniącej taką funkcję w fundacji ciążą określone zadania.
W rozwinięciu tego wątku zwrócić trzeba uwagę na to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu osoby prawnej wiąże się z nawiązaniem wewnętrznego stosunku organizacyjnego. Z cywilistycznego punktu widzenia jest to rodzaj umowy nienazwanej, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego. Oznacza to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu to nawiązanie stosunku organizacyjnego jak też innego stosunku prawnego. Zatem dopóki nie dojdzie do podjęcia uchwały o odwołaniu z pełnienia funkcji członka zarządu, bądź rezygnacji z pełnienia tej funkcji, powołany członek zarządu ma określone prawa i obowiązki.
Nie można przy tym, w ocenie Sądu, oczekiwać od organów orzekających w sprawie, że powinny one badać zakres dyspozycyjności Skarżącego w kontekście wymogu ww. art. 2 ust. 1 pkt 2. Nie jest rzeczą organu ciągłe monitorowanie jakie czynności, w jakim wymiarze czasowym i kiedy podejmuje Skarżący jako członek zarządu Fundacji i dokonywanie bieżącej analizy, czy i kiedy przybiorą one rozmiary uniemożliwiające jego pełną dyspozycyjność czyli usuwające przesłankę pełnej gotowości do podjęcia pracy. Zauważyć bowiem należy, że żaden przepis nie nakłada na organ takiego obowiązku, zatem nie wprowadza także kryteriów, według których organ miałby badać dyspozycyjność osoby bezrobotnej lub ubiegającej się o przyznanie jej takiego statusu, ani nie przewiduje ku temu żadnych instrumentów prawnych, zatem podjęcie takiej próby przez organ mogłoby stanowić działanie bez podstawy prawnej. Na analogicznym stanowisku stanął NSA w wyroku z 14 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 4159/18 (dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), gdzie stwierdził, że "w pełni podziela pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy badanie rzeczywistego zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Stwierdzenie wykonywania przez skarżącego obowiązków Prezesa działającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiło dostateczną podstawę do uznania, że nie spełnił on przesłanki gotowości do pracy."
W tym kontekście zasadnie organy poprzestały jedynie na ustaleniu tego, że Skarżący został wybrany z dniem [...] grudnia 2021 r. na Prezesa zarządu Fundacji "[...]e nie został z tej funkcji odwołany. Gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3204/15). Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok NSA z 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK1008/10, wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11 – dostępny jw.). W ocenie Sądu sprawowanie funkcji prezesa zarządu osoby prawnej stanowi taką przeszkodę.
Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut formułowany w odniesieniu do braku pouczenia Skarżącego o zdarzeniach skutkujących utratą statusu osoby bezrobotnej. Podkreślić bowiem należy, że podjęcie aktywności ograniczającą lub uniemożliwiającą pozostawanie w gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy skutkuje utratą statusu bezrobotnego z mocy prawa. Zaistnienie takiej okoliczności obliguje organ administracji publicznej do wydania stosownej decyzji z urzędu. Kwestia stosownego, prawidłowego pouczenia o treści art. 2 ust. 1 ustawy może mieć znaczenie jedynie w postępowaniu zmierzającym do zażądania od Skarżącego zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. W świetle art. 76 ustawy pouczenie stanowi warunek konieczny do dochodzenia zwrotu pobranych świadczeń. Prawidłowość pouczenia, czy też jego brak nie ma zatem znaczenia dla oceny, czy Skarżący spełnia ustawowe warunki uznania go za osobę bezrobotną, czy też nie. Nałożenie obowiązku zwrotu pobranych świadczeń wymagać będzie jednak wydania odrębnej decyzji, od której Skarżącemu przysługiwać będzie prawo wniesienia środków zaskarżenia i podnoszenia w nich kwestii prawidłowości pouczenia go o okolicznościach skutkujących utratą statusu osoby bezrobotnej.
Konkludując - w ocenie Sądu zebrany w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też, by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 k.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 8, art. 10 § 1, art. 75 i nast. k.p.a., co pozwoliło organom obu instancji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego - na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W szczególności organy orzekające uzasadniły zajęte stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda Skarżący dopiero w dniu upływu terminu do załatwienia sprawy (wyznaczonego przez organ odwoławczy postanowieniem organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję w dniu upływu terminu wyznaczonego postanowieniem z [...] sierpnia 2022r., przedłużającym ustawowy termin do załatwienia sprawy administracyjnej) nadał przesyłkę stanowiąca odpowiedź na wezwanie organu z [...] sierpnia 2022r. - co oznacza, że nadesłane dokumenty zostały pominięte przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Jednakże pominięcie tych dowodów przez organ odwoławczy nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dokumenty te potwierdzają jedynie, że Fundacja prowadzi działalność statutową, posiada majątek i składa (przynajmniej złożyła za 2021r.) sprawozdania finansowe. Po drugie, jak już Sąd wyjaśnił powyżej, dla rozstrzygnięcia istotne było wyłącznie ustalenie, że Skarżący został powołany do pełnienia funkcji członka zarządu Fundacji – co zostało ujawnione w KRS. Z tych też względów podniesiony w skardze zarzut "nie przesłuchania świadków" jest całkowicie bezzasadny. Zarzut ten jest też niezrozumiały albowiem w toku postępowania Skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie takich dowodów. Zawiadomiony o możliwości czynnego udziału w postępowaniu Skarżący z tego prawa skorzystał i zdecydował się jedynie na złożenie pisemnego oświadczenia (k. 30 akt adm.)
Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną