II SA/Bd 1271/05

II SA/Bd 1271/05 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /sprawozdawca/
Ewa Kruppik-Świetlicka
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 29 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Marii M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. Wojewoda [...], powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, z późń. zmianami) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] 2002 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. działki nr [...] - dla Piotra i Karoliny R. oraz Pawła i Marzeny R. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Maria M. jest właścicielem działki sąsiedniej w stosunku do nieruchomości inwestorów. W odwołaniu od decyzji organu I instancji stwierdziła ona, że działka nr [...] powinna być skomunikowana z ulicą [...]poprzez działkę nr [...]. Z analizy dokumentów przesłanych przez organ pierwszej instancji wynika, że ustanowiona jest wprawdzie służebność dla działki [...] poprzez działki [...], jednak tylko dla przeprowadzenia przyłączy: gazu, elektryczności, wody i kanalizacji. W tej sytuacji jedyny dostęp do ul. [...]działki nr [...] posiadają poprzez pieszo - jezdnię nazwaną w projekcie podziału terenu ul. [...] która przebiega wzdłuż północnej granicy działki Marii M.. Inwestor posiada zgodę zarządcy ul. [...] na korzystanie z tej drogi pod określonymi warunkami. Stwierdzono, że droga ta na pewnym odcinku posiada szerokość 3,5 m, czyli mniejszą niż wymagana aktualnymi przepisami, ale nie może to, zdaniem organu administracji, stanowić przeszkody dla realizacji inwestycji. Maria M. zwróciła też uwagę na pogorszenie warunków mieszkania na skutek zalewania posesji wodą spływającą z wyżej położonych terenów na północ od jej działki. Jest to jednak, zdaniem organu jedynie przypuszczenie, gdyż zakres prac związanych z przygotowaniem ul. [...] dla potrzeb komunikacji nie przewiduje obniżenia terenu które mogłoby stanowić "zbiornik" dla spływającej wody deszczowej i pogorszyć stosunki wodne w obrębie działek położonych przy ul. [...]. Obniżenie krawężnika przy wjeździe na ulicę [...], narzucone przez zarząd drogi w wydanym uzgodnieniu, nie powinno przy prawidłowym wykonaniu pogorszyć dotychczasowych warunków spływu wód opadowych.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy - Maria M., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że ul[...] i [...] w miejscu swojego zbiegu znajdują się na poziomie wyższym o 1 m od poziomu jej działki. Biorąc pod uwagę fakt, że ul. Redłowska w tym punkcie jest zbyt wąska, zdaniem skarżącej ruch samochodów doprowadzi do obsunięcia się ziemi na teren jej działki. Ponadto częstsze stanie się zalewanie nieruchomości skarżącej, nawet przy okazji niewielkich opadów. Skarżąca uważa, że jej prawo własności nieruchomości zostanie w konsekwencji nadmiernie naruszone.
Wyrokiem z dnia 9 września 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, iż brak jest w aktach sprawy jakiejkolwiek wzmianki o uzyskaniu przez organ administracji upoważnienia ministra do udzielenia zgody na odstępstwo od wymogów wynikających z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Oz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późń. zmianami) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez co dopuszczono się naruszenia podstawowej w postępowaniu administracyjnym zasady praworządności, sformułowanej wart. 6 K.p.a., który mówi, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa.
Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent Miasta B. decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] 2005 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. działki nr [...] - dla Piotra i Karoliny R. oraz Pawła i Marzeny R. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestorzy w dniu 2 lutego 2004 r. złożyli wniosek o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych dotyczących szerokości drogi dojazdowej do nieruchomości przy ul. Lęborskiej 3, w związku z czym organ wystąpił do Ministra Infrastruktury o udzielenie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Minister Infrastruktury przychylił się do złożonego wniosku i pismem z dnia 27 września 2004 r. udzielił upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo j.w., pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W oparciu o opinię rzeczoznawcy Tadeusza T. organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2004 r., Nr [...] udzielił zgodę na odstępstwo od obowiązujących przepisów, umożliwiając tym samym dojazd do działki nr [...] ciągiem pieszo - jezdnym o minimalnej szerokości 3,5 m od ul. [...] w B. Ponadto organ wskazał na szczegółowe wyjaśnienia złożone przez inwestorów pismem z 28 kwietnia 2005 r. w odpowiedzi na szereg uwag zgłoszonych przez pozostałe strony postępowania oraz przedłożenie aneksu do opinii p. poż.
W odwołaniu od decyzji Maria M. wniosła o jej uchylenie w całości podnosząc, iż została wydana na podstawie wadliwie podjętego postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów § 72 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sporządzona opinia przeciwpożarowa, jej zdaniem, pomija najistotniejsze dla sprawy kwestie. Po raz kolejny wskazała na zróżnicowaną rzeźbę terenu, co w zestawieniu z przewidywanym wzmożonym użytkowaniem działki nr [...] jako drogi dojazdowej do projektowanej inwestycji, spowoduje liczne szkody dla jej działki w postaci zsuwania się na nią gruntu z działek sąsiednich.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] 2005 r., w rozpatrzeniu wniesionego odwołania, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowe są ustalenia organu I instancji uznając wyjaśnienia inwestorów za wystarczające, co potwierdziła również analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Stwierdzono, że zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu zostały prawidłowo wyjaśnione w toku postępowania, jak również odniósł się do nich Sąd w swoim wyroku z dnia 9 września 2003 r., w związku z czym zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a przeprowadzone postępowanie administracyjne nie budzi zastrzeżeń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Maria M. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji całości, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie kwestii zróżnicowanych poziomów działek położonych w obrębie [...] w B., na których mają się poruszać pojazdy. Ponadto zarzucono nieprawidłowości w sporządzonej ekspertyzie przeciwpożarowej z 2 listopada 2004 r. i aneksie do niej z 28 lutego 2005 r. jako odbiegające od rzeczywistych warunków terenowych. Skarżąca wskazała też na błędne określenie przez Prezydenta Miasta B. w decyzji z [...] 2004 r. [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie wodociągu, działki nr [...] jako ul. [...], podczas gdy jest to sporny fragment ul. Redłowskiej. Jej zdaniem w decyzji organu I instancji doszło do naruszenia § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. poprzez przyjęcie dopuszczalności zbliżenia zabudowy do granicy działki w odległości 1,0 - 2,5 m, podczas gdy cyt. przepis dopuszcza odległość 1,5 m. Skarżąca zwróciła też uwagę, iż postanowienie Prezydenta Miasta B. z [...] 2004 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych dotyczących szerokości pieszojezdni powołuje się na § 72 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a winno być § 14 ust. 2.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację, wskazując jednocześnie, że kwestia zróżnicowanych poziomów działek została już wyjaśniona w uzasadnieniu wyroku NSA z 9 września 2003 r. Organ nie podzielił zarzutu dotyczącego wadliwości opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, natomiast uznając błędne przywołanie jednostki redakcyjnej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu postanowienia z 19 listopada 2004 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych dot. szerokości pieszojezdni - organ podniósł brak wpływu tej wadliwości na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinno odpowiadać prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej, celem którego jest wydanie opartej na przepisach prawa decyzji administracyjnej. Jednym z takich wymogów, statuowanym przez zasadę ogólną Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) - art. 7, jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego jest uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, które zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Przeprowadzonemu w niniejszej sprawie postępowaniu nie można zarzucić naruszenia art. 77 K.p.a. przez nie zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie go, bowiem analiza akt sprawy, w szczególności zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza tego zarzutu. Dokonane ustalenia stanu faktycznego oparte zostały na materiale dowodowym cechującym się wykorzystaniem różnych źródeł dowodowych. Należy bowiem zwrócić uwagę na szczególną charakterystykę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, którego efekt finalny w postaci stosownej decyzji, uzależniony jest w głównej mierze od uprzedniego uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). Prowadzone od 2002 r. postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w zasadniczej mierze skupiało się na uzyskaniu przez inwestorów wszelkich uzgodnień i wyjaśnień formalnych warunkujących uzyskanie pożądanego rozstrzygnięcia w kwestii pozwolenia na budowę.
Wynik prowadzonego pierwotnie postępowania administracyjnego w sprawie utrzymanie w mocy przez Wojewodę [...] decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] 2002 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę nie ostał się, ponieważ jak stwierdził Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 września 2003 r., planowana inwestycja była niezgodna z wymogami § 14 ust. 1 i 2 obowiązującego w dacie rozpatrywania przedmiotowej sprawy, rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednocześnie wskazując, iż art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane dopuszcza wyjątkowo odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Realizując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, Prezydent Miasta B. pismem z dnia [...] 2004 r. znak: [...] złożył wniosek do Ministra Infrastruktury o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych d ot. obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego dwurodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w B.. Minister Infrastruktury pismem z dnia 27 września 2004 r. dopuścił budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego z dojściem i dojazdem do działki nr ew. 102 w postaci ciągu pieszo - jezdnego o minimalnej szerokości 3,5 m, przy ul. [...] w B. oraz upoważnił Prezydenta Miasta B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zgodnie z upoważnieniem Ministra Infrastruktury oraz opinią przeciwpożarową, postanowieniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta B. udzielił zgody na odstępstwo. Dokonano w ten sposób sanacji wady postępowania administracyjnego, doprowadzając w ten sposób do uzgodnienia stanu faktycznego ze stanem prawnym rozpatrywanej sprawy.
Prowadzone w dalszej części postępowanie również toczyło się w obrębie poszanowania zasady nakazującej zebranie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenie go celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ administracji oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. Skarżąca i pozostałe strony postępowania wniosły bowiem zastrzeżenia do planowanej inwestycji (str. 34 akt sprawy), do wyjaśnienia których organ I instancji pismem z dnia 22 lutego 2005 r. zobowiązał inwestorów. Inwestorzy pismem z dnia 28 kwietnia 2005 r. udzielili wyczerpujących wyjaśnień dotyczących między innymi zarzutów skarżącej (str. 53 akt sprawy) oraz załączyli aneks do opinii przeciwpożarowej, skutkiem czego organ I instancji uznał wyjaśnienia inwestorów za wystarczające.
Podnoszony przez skarżącą zarzut niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście nieuwzględnienia przez organy orzekające w sprawie kwestii zróżnicowanych poziomów sąsiadujących w obrębie inwestycji działek nie może liczyć na uznanie. Słusznie przywoływane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy zawarte w uzasadnieniu wyroku z 9 września 2003 r., zgodnie z którym każdy uprawniony jest do korzystania z drogi publicznej. Jeśli korzystanie z takiej drogi powoduje szkody dla właścicieli nieruchomości przylegających do drogi to mogą oni domagać się jedynie podjęcia stosownych czynności przez zarządcę drogi lub kierować wobec niego roszczenia. Na etapie projektowania inwestycji i udzielania pozwolenia na budowę nie sposób przewidzieć i rozstrzygnąć wszystkich, nawet tych opartych tylko na przypuszczeniu kwestii. Wystąpienie określonych okoliczności negatywnie wpływających na użytkowanie własnej nieruchomości daje legitymację do wystąpienia ze stosownym roszczeniem, ale w stosunku do właściwego adresata.
Za chybiony uznać też należy zarzut wadliwości sporządzonej ekspertyzy przeciwpożarowej z 2 listopada 2004 r. i aneksu do niej z 28 lutego 2005 r. jako odbiegających od rzeczywistych warunków terenowych. Zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. O ile więc w rozpatrywanej sprawie ów wymóg wynikał z pisma Ministra Infrastruktury z 27 września 2004 r. to nie zmienia to faktu, iż uzyskane w ten sposób wiadomości specjalne są nieprawdziwe i niewiarygodne. Zostały one bowiem dostarczone przez uprawnioną osobę, która ponosi odpowiedzialność za ich treść.
Należy też zwrócić uwagę, że w kwestii usytuowania budynku na działce budowlanej rozróżnienia wymaga jej umiejscowienie względem granic działek sąsiednich oraz względem drogi. Rozróżnienie to posiada o tyle ważne znaczenie, iż wpływa na ustalenie właściwej regulacji prawnej normującej jeden lub drugi obszar. O ile więc usytuowanie budynku na działce budowlanej względem innych działek normuje rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. a w szczególności jego § 12, to w odniesieniu do umiejscowienia budynku w stosunku do graniczącej z nim drogi publicznej należy stosować odpowiednie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086). Odnoszący się do tej kwestii art. 43 ust. 1 cyt. ustawy określa odległości sytuowania obiektów budowlanych względem zewnętrznej krawędzi jezdni, jednak ust. 2 tego przepisu dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu w odległościach mniejszych niż określone w ust. 1, jednak wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydanej przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. " aktach sprawy znajduje się stosowne pismo Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji w B. z dnia 7 sierpnia 2002 r. nr [...], które przywołuje co prawda niewłaściwą podstawę prawną, jednak w swej istocie stanowi wyrażenie zgody zarządcy drogi na odstępstwo od określonych odległości budynku względem zewnętrznej krawędzi jezdni, udzielone w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W tym miejscu uznać należy słuszność poglądu zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SA 1927/02, LEX nr 159013), zgodnie z którym przepis art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych daje organowi możliwość pewnej elastyczności przyjętych rozwiązań oraz indywidualnego rozpatrywania każdej sytuacji.
Podnoszona przez skarżącą sprzeczność postanowienia Prezydenta Miasta B. z [...] 2004 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych dot. szerokości pieszojezdni, w którym powołuje się § 72 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy winno być § 14 ust. 2. cyt. rozporządzenia w istocie nie ma wpływu na wynik sprawy stanowiąc błędne przywołanie jedynie jednostki redakcyjnej podstawy prawnej, w sytuacji, gdy określona przepisem § 14 ust. 2. cyt. rozporządzenia podstawa do wydania w/w postanowienia zaistniała. Taka ocena zarzucanego uchybienia zgodna jest ze stanowiskiem poglądem wyrażonym przez Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 15 lipca 2003r.w sprawie I SA 371/03wyraził pogląd, że "Błędne powołanie podstawy decyzji lub jej niepowołanie w okolicznościach, gdy podstawa taka istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania zostały spełnione, nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy." ( pub!. LEX nr 149553)
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego czy materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.