II SA/Bd 1268/23

II SA/Bd 1268/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /sprawozdawca/
Joanna Brzezińska /przewodniczący/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 622
art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 5, art. 99 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] [...] sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] Starosta B. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 5, art. 99 ust. 1 pkt 2 oraz art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 622 ze zm., dalej powoływana jako ukp) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej powoływana jako kpa) skierował J. K. (dalej określany jako Skarżący) na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzji na podstawie art. 108 § kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Z pisma Prokuratury Okręgowej w B. organ uzyskał informację, która może wskazywać na uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
W toku postępowania Skarżący wskazał, że jest po udarze w nocy z 31.12.2021 r. na 1.01.2022 r., przez blisko 3 miesiące był zamknięty w szpitalu. Od tamtego czasu usprawnił swój organizm i od czerwca 2022 r. codziennie prowadzi samochód, gdyż żaden wypis ze szpitala tego nie zakazał.
Wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. z 2.02.2023 r. wskazuje, że Skarżący przebył udar niedokrwienny mostu. Rozpoznano także zespół uszkodzenia nerwów VI i VII prawego, zespół piramidowy lewostronny, zespół móżdżkowy prawostronny, wieloogniskowe naczyniopochodne uszkodzenie mózgu, cukrzycę.
W dniu 4.05.2023 r. Sąd Rejonowy w B. przekazał uwierzytelnioną kopię skierowania z 10.01.2022 r. Skarżącego do poradni diabetologicznej, w którym w rozpoznaniu wskazane zostały prócz wcześniej wymienionych: dyzartria, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca insulinozależna z powikłaniami, otyłość, hipercholesterolemia w trakcie leczenia, zwyrodnienie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, następstwa chorób naczyń mózgowych, zawał mózgu wywołany przez niedrożność lub zwężenie tętnic mózgowych, choroba nadciśnieniowa z zajęciem serca, hyperlipidemia mieszana.
W ocenie Starosty zawarte w aktach przesłanych z Prokuratury Okręgowej w B. informacje stanowią uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Dla bezpieczeństwa ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność, gdy z uprawnień korzystają.
Z kopii pisma Skarżącego z [...].05.2022 r. do Sądu Rejonowego w B. wynika, że jego sprawność fizyczna uległa pogorszeniu - w punkcie 4 wskazał "Jestem po udarze mózgu (31.12.2021). Mam niedowład całej lewej strony. Utrudnia mi to fizyczną ruchomość. Mam na stale II grupę niepełnosprawności". Przede wszystkim jednak informacje zawarte w rozpoznaniu w opisanym skierowaniu do poradni diabetologicznej są wiarygodne (oparte na wiedzy specjalistów) i wystarczające do wydania niniejszej decyzji, gdyż opisane zachowania mogą mieć wpływ na prowadzenie pojazdów.
Odwołanie od ww. decyzji złożył Skarżący, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania Skarżący zakwestionował nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazał na brak odniesienia się do jego zarzutów i brak ustalenia przez Starostę stanu faktycznego. Niniejsze postępowanie jest związane z brakiem złożenia przez jego żonę wniosku o jego ubezwłasnowolnienie. Skarżący odniósł się również do stwierdzenia Starosty zawartego w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ten wskazał, że w piśmie z [...] marca 2023 r. wskazane zostało przez prokuraturę, że nie została sporządzona opinia sądowo-psychiatryczna, gdyż nie zgłosił się na badanie do biegłego lekarza psychiatry. Odwołujący z powyższym się nie zgodził. Jego zdaniem całe postępowanie oparte jest jedynie na błędnej tezie, że nie może on prowadzić samochodu, bez żadnych dowodów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Ponadto, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Z kolei art. 99 ust. 2 ukp stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1:
1) z urzędu - na podstawie:
a) informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1,
b) zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2;
2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
W rozpatrywanym przypadku postępowanie zostało wszczęte na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. W ocenie organu pierwszej instancji, informacje te potwierdzały, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy.
Kolegium zaaprobowało wielokrotnie wskazywaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym argumentację, że dla bezpieczeństwa ruchu niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Może to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogorszonym stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy. Nie wystarczą tu wątpliwości, że kierujący może być w takim stanie, że nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Musi istnieć coś więcej niż wątpliwość, a okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego występują przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Podejrzenie, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdem, może opierać się w szczególności na: informacji o złym stanie zdrowia kierowcy albo zaobserwowanych u kierowcy objawach chorób, które stanowią przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Warunkiem przesądzającym o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie jest więc uzyskanie wiarygodnych informacji o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia. Przepisy nie określają jednak, co stanowią uzasadnione zastrzeżenia. Uzyskana informacja musi wskazywać z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 156/11; LEX nr 1102047, wyrok WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 797/19, LEX nr 3032430, wyrok NSA w sprawie I OSK 2117/19, LEX nr 3035531).
Należy natomiast stanowczo podkreślić, że decyzja kierująca na badania lekarskie nie oznacza oczywiście, że przesądzona została kwestia braku zdolności Skarżącego do kierowania pojazdem mechanicznym. Okoliczność, czy stan zdrowia Skarżącego stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, będzie wyjaśniana w drodze stosownego badania lekarskiego (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 2117/19, LEX nr 3035531).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Kolegium zwróciło uwagę na to, że w aktach sprawy znajduje się w szczególności zarówno wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. z 2 lutego 2023 r., jak również uwierzytelniona kopia skierowania do poradni diabetologicznej wystawionego przez lekarza w dniu 10 stycznia 2022 r., przekazanego Staroście przez Sąd Rejonowy w B. We wniosku z 2 lutego 2023 r. Prokurator wskazał m.in., że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego w kierunku rozważenia złożenia wniosku o skierowanie kierowcy na badanie lekarskie w związku z wątpliwościami co do stanu zdrowia ustalono, że 31 grudnia 2021 r. Skarżący przebył udar niedokrwienny mostu. Rozpoznano także zespół uszkodzenia nerwów VI i VII prawego, zespół piramidowy lewostronny, zespół móżdżkowy prawostronny, wieloogniskowe naczyniopochodne uszkodzenie mózgu, cukrzycę. Z przekazanego przez Sąd Rejonowy w B. skierowania do poradni diabetologicznej wynikają rozpoznania: udar niedokrwienny mostu, dyzartria, uszkodzenie n. VI i VII prawego, zespół piramidowy lewostronny, zespół móżdżkowy prawostronny, wieloogniskowe naczyniopochodne uszkodzenie mózgu, objawy piramidowe prawostronne, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, hipercholesterolemia w trakcie leczenia, otyłość, zwyrodnienie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego.
Kolegium zwróciło uwagę, że sam Skarżący w złożonym w toku postępowania w niniejszej sprawie piśmie (data wpływu do Starostwa - 23 lutego 2023 r.), powołując się na przebyty udar, wskazał w szczególności, że przez blisko 3 miesiące przebywał w szpitalu, stwierdzając: "(...) W dalszym czasie do dnia dzisiejszego do 5 godzin DZIENNIE usprawniam swój organizm (...)".
Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, zdaniem Kolegium, uzasadnionym jest dokonanie oceny przez uprawnionego lekarza w trakcie stosownego badania, na które został skierowany Skarżący, jego sytuacji zdrowotnej. Postawione rozpoznania uzasadniają bowiem coś więcej niż wątpliwość w zagwarantowaniu bezpiecznego prowadzenia pojazdów.
Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że przedmiotem ustaleń w niniejszym postępowaniu były okoliczności istotne z punktu widzenia tego postępowania, a nie postępowania o ubezwłasnowolnienie, które nie leży w kompetencji Starosty i Kolegium. W tym kontekście również sam fakt legitymowania się przez Skarżącego kartą parkingową dla osób niepełnosprawnych nie mógł być determinujący; wszakże fakt posiadania takiej karty nie oznacza braku zasadności skierowania na badanie lekarskie, jeżeli spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp.
Decyzja o skierowaniu na omawiane badanie jest decyzją o charakterze związanym. Jeżeli stan zdrowia kierującego nasuwa zastrzeżenia, o jakich mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 (dotychczasowa redakcja: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 75 ust. 1 pkt 5 ukp, organ zobowiązany jest do skierowania kierującego na omawiane badania (por. wyrok WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 911/20, LEX nr 3150486).
W ocenie Kolegium zasadne było również nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na charakter dolegliwości rozpoznanych u kierowcy, który - według swojego oświadczenia - codziennie prowadzi samochód. Powyższe mogło uzasadniać, że było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia Skarżącego i innych użytkowników dróg publicznych.
Odnosząc się zaś do kwestii terminu wykonania badania, Kolegium zauważyło, że jest to kwestia podlegająca ocenie w toku ewentualnego postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Dlatego jedynie na marginesie Kolegium wskazało, że przepis art. 101 ukp, wprowadzając ustawowe terminy wykonania obowiązków przez kierowców, nie przewiduje ich przedłużania czy usprawiedliwiania ich przekroczenia. Ponadto Kolegium zauważyło, że badania w okolicznościach sprawy przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (art. 75 ust. 5 ukp).
Skargę na ww. decyzję złożył Skarżący, wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że ma 71 lat i nigdy nie miał żadnego wypadku. Po czterech dniach od udaru był rehabilitowany w szpitalu i rehabilitacja jest kontynuowana do dzisiaj. Od 13 marca 2022 r. prowadzi samochód codziennie, bezkolizyjnie.
Jedynym dowodem, na który powołuje się organ, dotyczącym jego stanu zdrowia, jest wystawione 10 dni po udarze skierowanie, które przedłożył w sądzie celem wykazania, że nie może wziąć udziału w rozprawie w sprawie cywilnej. Dokument ten wskazuje na liczne schorzenia, które w ocenie Skarżącego nie mają wpływu na jego zdolność do kierowania pojazdami.
Ponadto Skarżący wskazał na wysokie koszty wykonania badań lekarskich, których obowiązek wykonania wynika z decyzji i to nie on powinien je ponieść, ponieważ nie przyczynił się do powstania okoliczności mogących uzasadniać ich wykonanie.
Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania świadków i opinii biegłego lekarza.
Następnie w piśmie z 10.03.2024 r. Skarżący podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację.
Pismem z 8.02.2024 r. swój udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w B., wnosząc o oddalenie skargi. Prokurator w pełni podzielił argumentację zaprezentowaną przez organy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z jej art. 75 ust. 1 pkt 5, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi natomiast, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
W orzecznictwie podkreśla się, że podstawę wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie mogą stanowić konkretne i uzasadnione okoliczności świadczące o pogarszającym się stanie zdrowia strony. Zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (zob. wyroki NSA w sprawach I OSK 2019/14, I OSK 625/18).
Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne.
Decyzja o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydana została na podstawie wniosku Prokuratora i przedłożonej przez niego dokumentacji, której treść zrodziła uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego.
Z akt sprawy wynika, że u Skarżącego stwierdzono: udar niedokrwienny mostu, dyzartrię, uszkodzenie n. VI i VII prawego, zespół piramidowy lewostronny, zespół móżdżkowy prawostronny, wieloogniskowe naczyniopochodne uszkodzenie mózgu, objawy piramidowe prawostronne, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, hipercholesterolemia w trakcie leczenia, otyłość, zwyrodnienie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego – vide skierowanie do poradni diabetologicznej z 10.01.2022 r. (k. 42 akt adm.). Ponadto sam Skarżący w piśmie z 21.05.2022 r. (k. 14 akt adm.) wskazał, że jest po udarze mózgu i ma niedowład całej lewej strony ciała. Także przedłożone przez Skarżącego pismo lekarza z 22.08.2023 r. wskazuje na konieczność przeprowadzenia przez niego badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy dotyczących braku przeciwskazań do kierowania ppojazdami (k. 21 akt sądowych).
W przekonaniu Sądu ww. okoliczności (w szczególności skutki przebytego udaru mózgu) stanowiły wystarczającą podstawę faktyczną do powzięcia wątpliwości, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp. Z dokumentów tych wynikają okoliczności, które mogą wynikać ze stanu chorobowego (w tym przypadku skutki przebytego wylewu krwi do mózgu powodującego m.in. częściowy paraliż jednej strony ciała, co wprost wynika z cyt. pisma Skarżącego). W świetle powyższego przytoczone wcześniej przepisy art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 ukp zostały przez organy właściwie zidentyfikowane, zinterpretowane i zastosowane.
Dodać do powyższego należy, że Prokurator Prokuratury Okręgowej był podmiotem uprawnionym do zgłoszenia Staroście potrzeby wszczęcia postępowania w sprawie skierowania kierowcy na badania przedmiotowe lekarskie. Natomiast Starosta obowiązany jest z mocy powołanych wyżej przepisów ustawy o kierujących pojazdami do rozpatrzenia wszelkich otrzymanych sygnałów odnoszących się do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy.
Skarżący był zdania, że jego stan zdrowia jest dobry. Nie jest jednak rolą organu administracji publicznej ani sądu administracyjnego rozstrzyganie w kwestiach medycznych, które wymagają posiadania wiedzy specjalistycznej oraz odpowiednich uprawnień, które posiadają tylko lekarze uprawnieni do wykonywania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 ukp. W okolicznościach sprawy jedynym dowodem, który przesądzi kwestie związane ze stanem zdrowia Skarżącego, będzie orzeczenie uprawnionego lekarza. Organy w poddanym kontroli Sądu postępowaniu oceniają jedynie okoliczności odnoszące się do uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, ale stanu zdrowia same nie oceniają. Zastosowana względem Skarżącego procedura, co zostało dostatecznie naświetlone w decyzji organu odwoławczego, służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w szczególności profilaktyce w zakresie bezpieczeństwa na drogach. Kierujący pojazdami silnikowymi powinni bowiem mieć wymaganą przepisami sprawność psychofizyczną nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale przez cały okres posiadania prawa jazdy. Dlatego zadania związane z weryfikacją tego stanu zdrowia powierzono organowi wydającemu prawa jazdy.
Podniesione przez Skarżącego argumenty nie miały wpływu na ocenę zgodności z prawem kontrolowanych decyzji, zarówno te odnoszące się do jego stanu zdrowia na podstawie własnej jego oceny, a nawet związane z tym, że nadal kieruje samochodem, nie stwarzając zagrożenia w ruchu drogowym. Starosta może wydać decyzję o skierowaniu na kontrolne badania nawet wobec kierującego, który nie popełnił żadnego wykroczenia albo przestępstwa drogowego. Ważne jest natomiast to, aby zastrzeżenia (wątpliwości) co do stanu zdrowia były poważne w kontekście bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie tylko samego kierującego, ale też innych uczestników tego ruchu, co w sytuacji Skarżącego zostało dostatecznie uprawdopodobnione.
Ponadto, ocena stanu zdrowia dokonywana przez uprawnionego lekarza, jak wynika z postanowień rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. poz. 2503) obejmuje ocenę stanu zdrowia osoby badanej w zakresie: narządu wzroku; narządu słuchu; układu ruchu; układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego; układu nerwowego, w tym padaczki; obturacyjnego bezdechu podczas snu; czynności nerek; cukrzycy, przy uwzględnieniu wyników badania poziomu glikemii; stanu psychicznego; objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub na jego nadużywanie; objawów wskazujących na uzależnienie od środków działających podobnie do alkoholu lub na ich nadużywanie; stosowania produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami; innych poważnych zaburzeń stanu zdrowia, które mogą stanowić zagrożenie podczas kierowania pojazdami. Są to badania kompleksowe, które w kontekście licznych schorzeń Skarżącego (w szczególności skutków przebytego udaru mózgu) pozwolą na prawidłową ocenę jego stanu zdrowia i jednoznacznie wyjaśnią sporne kwestie. Co istotne, samo skierowanie na badania nie przesądza o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami, ani nie pozbawia kierowcy posiadanych uprawnień, natomiast poprzez poddanie się badaniom osoba taka umożliwi wyjaśnienie (rozwianie) istniejących wątpliwości właściwego organu.
Sąd pominął zgłoszone przez Skarżącego wnioski o dopuszczenie dowodów w postaci przesłuchania świadków i opinii biegłego. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem przeprowadzenie dowodów wskazanych przez Skarżącego było niedopuszczalne w świetle cyt. przepisu
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.
J. Brzezińska J. Wichrowski R. Owczarzak