II SA/Bd 126/04

II SA/Bd 126/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jan Grzęda /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Linska-Wawrzon
Mirella Łent
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 12 ust. 1,  art. 18  ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Tezy
Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu wydzielonego do opracowania w kilku uchwałach o przystąpieniu do sporządzenia
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi naruszenia przepisów art. 12 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o
zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 129 z późn. zm.) pod warunkiem, że postępowanie planistyczne
przeprowadzono zgodnie z wymogami tej ustawy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 3 września 2003 r. Nr XI/88/03 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
II SA/Bd 126/04
UZASADNIENIE
Rada Miejska Grudziądza 3 września 2003 r. podjęła uchwałę nr XI/88/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych pomiędzy ul. Chełmińską a ul. Parkową, wzdłuż przebiegu projektowanej TRASY ŚREDNICOWEJ; obszaru zawartego między ul. Gen. J. Hallera, Solidarności, Konarskiego, Zaciszną i Smoleńskiego określonych jako WOJSKO-HALLERA-"C".
Uchwała wraz z dokumentacją planistyczną została przekazana organowi nadzoru - Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu 12 września 2003 r. Pismem z dnia 14 listopada 2003 r. nr WPriN.DT.0911/39/03 organ nadzoru wezwał Radę Miejską Grudziądza do podjęcia działań zmierzających do uchylenia ww. uchwały w związku ze stwierdzonym istotnym naruszeniem prawa.
Wojewoda Kujawsko-Pomorski 13 stycznia 2004 r. (data stempla pocztowego), na podstawie art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 3 września 2003 r. nr XI/88/03, domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skarżący wskazał. iż przedmiotowa uchwała objęła obszar w granicach większych aniżeli obszar określony w załączniku graficznym do uchwały nr XVI/13/00 Rady Miejskiej w Grudziądzu z dnia 23 lutego 2000 r., w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i objęła dodatkowo część obszaru określonego uchwałą nr XVI/14/00 z dnia 23 lutego 2000 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zaistniał stan polegający na tym, że granice obszaru objętego planem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) określone w uchwale nr XVI/13/00 z dnia 23 lutego 2000 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego różnią się od granic obszaru planu, który został ostatecznie przyjęty w uchwale nr XI/88/03 z dnia 3 września 2003 r. W ocenie organu nadzoru niezgodność ta powoduje rażące naruszenie prawa (art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), co skutkuje koniecznością jej uchylenia.
Wojewoda Kujawsko-Pomorski zarzucił zaskarżonej uchwale także wadliwość podstawy prawnej wskazując, iż uchwałę błędnie podjęto na podstawie przepisu art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), który nie ma zastosowania w konkretnym przypadku. Przepis art. 85 ust. 2 ww. ustawy nakazuje stosować przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wobec tego właściwa podstawa zaskarżonej ustawy znajduje oparcie w przepisie art. 26 dotychczasowej ustawy. Niezależnie od powyższego organ nadzoru wskazał także, iż załączone do uchwały nr XI/88/03 arkusze ponumerowane od 1-20 oznaczono jako załączniki do uchwały nr XI/86/03.
W odpowiedzi na skargę Wojewody Kujawsko-Pomorskiego Przewodniczący Rady Miejskiej Grudziądza wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż w dniu 23 lutego 2000 r. podjęto kilka uchwał o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W nazwie każdego z opracowanych planów pojawia się wspólny termin - "tereny położone pomiędzy ul. Chełmińską i ul. Parkową". Cała procedura planistyczna przebiegała równolegle dla wszystkich planów, łącznie z uzgodnieniami. W trakcie opracowywania planów odcinek Trasy Średnicowej od ulicy Konarskiego do ul. Hallera znalazł się w całości w planie dla terenów położonych pomiędzy ul. Chełmińską a Parkową wzdłuż projektowanej TRASY ŚREDNICOWEJ, obszaru zawartego między ul. Gen. J. Hallera, Solidarności, Konarskiego, Zaciszną i Smoleńskiego określonych jako WOJSKO-HALLERA- "C". Dlatego też w podstawie prawnej uchwalonego planu powołano się na dwie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały nr XVI/13/00 oraz uchwały nr XVI/14/00. Przewodniczący Rady Miejskiej Grudziądza wskazał jednocześnie, iż pozostawienie drogi w jednym planie wyniknęło ze względów praktycznych - z potrzeby przedstawienia jej przebiegu na dłuższym odcinku bez zbędnych podziałów, a procedura planistyczna, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, została przeprowadzona w stosunku do obu planów miejscowych.
Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu wadliwej podstawy prawnej zaskarżonej uchwały wskazano, iż uchwała Rady Miejskiej została przyjęta 3 września 2003 r., to jest po wejściu w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), która uchyliła w całości (z wyjątkiem przepisu art. 31 a) przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Nie mogą więc po 11 lipca 2003 r. stanowić podstawy wydania aktu prawa miejscowego przepisy prawa zawarte w nieobowiązującej ustawie. Przewodniczący Rady Miejskiej Grudziądza wyraził pogląd, iż przepis art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy jedynie postępowania z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, jednakże ustawodawca nie wskazał, że w tym zakresie obowiązuje art. 26 uchylonej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od powyższego, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził także, że nawet gdyby przyjąć argumentację Wojewody w tym zakresie, to wadliwość ta nie stanowiłaby rzeczywistego braku podstawy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrole zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest uchwała Rady Miejskiej Grudziądza, która stanowi, iż plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje obszar w granicach określonych uchwałą nr XVI/13/00 z 23 lutego 2000 r. i część obszaru określonego uchwałą nr XVI/14/00 z tego samego dnia. Uchwały te dotyczyły przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W istocie stan faktyczny sprawy jest między stronami bezsporny. Spór dotyczy przede wszystkim oceny, czy rada Miejska mogła podjąć uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, który objęty został dwoma odrębnymi uchwałami w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) rada gminy w drodze uchwały określa granice obszaru objętego planem.
Uchwały nr nr XVI/13/00 i XVI/14/00 skierowane były do Prezydenta Miasta jako organu właściwego do sporządzenia planu, co wynika z przepisu art. 18 ust. 1 cyt. ustawy.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy określa w uchwale granice obszaru objętego planem na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały. Oznacza to, że rada gminy nie ma obowiązku jednorazowo opracować i uchwalać zagospodarowania dla całego terenu danej miejscowości (vide: wyrok NSA z 07.10.1999 r. sygn. akt V S.A. 338/99). Podejmując uchwałę dotyczącą obszarów, dla których ma zostać sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego, rada gminy ma prawo do samodzielnego określenia, jakie obszary mają zostać objęte planem. Dotyczy to przede wszystkim określenia granic tych obszarów.
Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu wydzielonego do opracowania w kilku uchwałach o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi naruszenia przepisów art. 12 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 129 z późn. zm.) pod warunkiem, że postępowanie planistyczne przeprowadzono zgodnie z wymogami tej ustawy.
W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru zawartego pomiędzy ulicami: Gen. J. Hallera, Solidarności, Konarskiego, Zaciszną i Smoleńskiego zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z wymogami cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący nie podniósł w tym zakresie żadnych zarzutów, podkreślając jedynie okoliczność, że obszary zakreślone w uchwałach o przystąpieniu do sporządzenia planu powinny pokrywać się z obszarami objętymi planem.
Sąd analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że w postępowaniu przeprowadzonym przez samorząd wykonano prawidłowo wszelkie czynności zmierzające do pełnej realizacji przepisów ustawy. Ponadto Wojewoda Kujawsko-Pomorski podniósł, że rada powołała się na uchwałę nr XVI/14/00, a tymczasem jedynie część terenu objętego tą uchwałą objęta została planem.
Procedurę planistyczną należy oceniać pod kątem jej zgodności z prawem. Jeżeli w postępowaniu planistycznym nie wykroczono poza obszar objęty uchwałą, bądź uchwałami o przystąpieniu do sporządzenia planu, a następnie w postępowaniu zachowano tryb przewidziany ustawą, to działanie takie nie wyczerpuje dyspozycji przepisu art. 27 ust. 1 ustawy.
Wojewoda Kujawsko-Pomorski wskazując na powołanie przez Radę Miejską Grudziądza wadliwej podstawy prawnej zaskarżonej uchwały przyznaje jednocześnie, że uchwała ta znajduje podstawę w przepisie art. 26 ustawy z 7 lipca 1994 r.
Słuszny jest zarzut naruszenia przepisu art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zgodnie z tym przepisem do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ...., w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe - czyli ustawy z 7 lipca 1994 r. Stanowisko Rady Miejskiej dotyczące tej kwestii wyrażone w odpowiedzi na skargę jest całkowicie chybione i bezpodstawne.
Uchybienie, o którym mowa wyżej nie mogło skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Samo powołanie niewłaściwej podstawy prawnej uchwały przez organ samorządu terytorialnego nie jest uchybieniem tej rangi, które zawsze musi prowadzić do stwierdzenia przez sąd nieważności takiej uchwały albo stwierdzenia jej niezgodności z prawem mimo że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania uchwały była podstawa prawna do wydania takiej uchwały przez organ, który ją wydał (uchwała siedmiu sędziów NSA z 17 maja 1999 r. sygn. OSA 1/99 publ. ONSA 1999/4/109). Dodać należy, że zgodnie z przepisem art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd może stwierdzić nieważność uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzić, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zatem zawarte w skardze żądanie uchylenia zaskarżonej uchwały było również z tego powodu nieuzasadnione.
Wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z 10.04.2003 r. dotyczył rozstrzygnięcia w innej, indywidualnej sprawie i nie wiąże Sądu w tym postępowaniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił wyrażonego w uzasadnieniu tamtego orzeczenia poglądu.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.