II SA/Bd 1259/23

II SA/Bd 1259/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski
Mariusz Pawełczak
Renata Owczarzak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 330
art. 17a ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 4 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. [...] w przedmiocie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] Bazy Logistycznej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r Komendant 4 Regionalnej B. L. przyznał chor. G. D. na podstawie art. 439 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 3 % należnego uposażenia zasadniczego tj. w kwocie
[...] zł. miesięcznie.
W uzasadnieniu wskazał, że żołnierz objął obowiązki na stanowisku służbowym [...] czerwca 2023 r. i na ten dzień legitymuje się 3 letnim stażem służby wojskowej liczonym od [...] lutego 2020 r.
Od powyższej decyzji chor. G. D. odwołał się do Szefa Inspektoratu Wsparcia SZ wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez podwyższenie skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową do wysokości
16 % należnego uposażenia zasadniczego lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 31 ust. 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 149, z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy do skarżącego powinien mieć zastosowanie § 31 ust. 1 pkt 5 i § 31 ust. 2 cyt. rozporządzenia oraz naruszenie art. 137 w zw. z art. 815 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, jak również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na treść decyzji, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym do ustalenia prawidłowego stażu służby wojskowej strony odwołującej się oraz art. 76 § 1 i art. 80 Kpa polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażającej się w mylnym stwierdzeniu, że skarżący legitymuje się ponad 3 letnim stażem służby wojskowej liczonej od dnia [...] lutego 2020 r.
W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż jak wynika z załączonego opisu przebiegu służby wojskowej skarżący rozpoczął służbę wojskową w dniu 4 maja
2005 r. w ramach zasadniczej służby wojskowej, która trwała do [...] lutego 2006 r. Po służbie zasadniczej chor. G. D. rozpoczął z dniem [...] grudnia 2005 r. służbę w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w N. S. . Służbę tą pełnił nieprzerwalnie do [...] września 2019 r. Co według strony istotne, stosunek służbowy został rozwiązany na wniosek skarżącego w związku z powołaniem do zawodowej służby zawodowej.
Przejście do zawodowej służby wojskowej nastąpiło na skutek rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] lipca 2019 r. o powołaniu do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych.
Powołanie do służby wojskowej rozkazem personalnym Nr [...] odbyło się m. in. na podstawie art. 17a ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 z późn. zm.).
Chor. G. D. rozpoczął służbę wojskową w dniu [...] października 2019 r. i pomiędzy służbą w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w N. S. a służbą wojskową nie było żadnej przerwy. Służbę tę pełnił do [...] lutego 2022 r. Zgodnie z art. 17a ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 4 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych okres służby skarżącego w Państwowej Straży Pożarnej w okresie od [...] grudnia 2006 r. do [...] września 2019 r. zaliczało się do okresów od których uzależnione było prawo do dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Odpowiednikiem art. 17a uchylonej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest obecny art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym, Funkcjonariusz P., Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje predyspozycje do pełnienia tej służby a przeniesienie odbywa się za zgodą Ministra Obrony N. oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby.
Powyższe w opinii pełnomocnika skarżącego oznacza, że chor. G. D. powinien być traktowany w taki sposób, jakby nieprzerwalnie pełnił służbę wojskową, pomimo uprzedniego pełnienia służby w Państwowej Straży Pożarnej. Z uwagi na rozpoczęcie przez chor. G. D. służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy o Obronie Ojczyzny w sprawie ciągłości służby zastosowanie będzie mieć art. 815 tej ustawy.
Pełnomocnik strony wskazał, że w stosunku do odwołującego się, wcześniej została wydana decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 3 lutego
2021 r. Nr [...] ustalająca od dnia [...] lutego 2021 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15% należnego uposażenia zasadniczego. W decyzji zostało wskazane, że chor. G. D. posiadał na dzień [...] lutego 2021 r.
- 14 lat, 11 miesięcy i 23 dni służby wojskowej (służba wojskowa została przerwana w dniu [...] lutego 2022 r.). Oznacza to, że skarżący z chwilą powrotu do służby wojskowej posiada przeszło 16 lat stażu w służbie wojskowej.
Ponadto, według twierdzeń pełnomocnika, potwierdzeniem powyższego jest również zaświadczenie Komendanta 43 Wojskowego Oddziału Gospodarczego z dnia [...] lutego 2023 r., z którego wynika (pkt 1.1. zaświadczenia), że okres czynnej służby wojskowej skarżącego, od którego uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową wynosi 16 lat i 22 dni.
W wyniku rozpatrzenia odwołania chor. G. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Inspektor Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją [...] z dnia
[...] sierpnia 2023 r., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta 4 Regionalnej B. L. z dnia [...] czerwca 2023 r. dotyczącej przyznania dodatku za długoletnią służbę.
Organ wskazał na art. 439 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305, z późn. zm.) zgodnie z którym żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek za długoletnią służbę wojskową. Ponadto, zgodnie z treścią § 31 ust. 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową o charakterze stałym w wysokości 3% po trzech latach służby wojskowej.
Zgodnie z art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny funkcjonariusz m. in. Państwowej Straży Pożarnej może być na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje predyspozycje do pełnienia tej służby. Przeniesienie odbywa się za zgodą Ministra Obrony N. oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby.
Stosownie do treści art. 815 ustawy, przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej.
Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, chor. G. D. został powołany do zasadniczej służby wojskowej w okresie od 4 maja
2005 r. do [...] lutego 2006 r. Po służbie zasadniczej od [...] grudnia 2006 r. do
[...] września 2019 r. chor. D. służył w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w N. S.. Stosunek służbowy został rozwiązany na wniosek skarżącego w związku z powołaniem do zawodowej służby zawodowej.
Powołanie do służby wojskowej rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] lipca 2019 r. nastąpiło na wniosek chor. G. D. z dnia [...] maja 2019 r. o powołanie do zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 17a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 17a ust. 1 cyt. ustawy pragmatycznej, osobę posiadającą m. in. stopień Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli przemawiały za tym potrzeby Sił Zbrojnych, można było powołać do służby kontraktowej, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Ministra Obrony N., do służby stałej, na stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia wojskowego równorzędnego ze stopniem posiadanym w odpowiedniej służbie. Natomiast zgodnie z art. 17a ust. 4 okresy służby w formach, o których mowa w ust. 1, zaliczało się do okresów, od których były uzależnione uprawnienia do dodatku za długoletnią służbę wojskową (art. 80 ust. 1 pkt 3 tej ustawy).
G. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lutego 2022 r. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2021 r., wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, na podstawie art. 114, ust. 1, art. 115 ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 10 pkt 3, art. 111 pkt 9 lit. a, art. 114 ust. 5 i 6, art. 115 ust. 4 i art. 122 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1131, z późn. zm.).
Zwolnienie chor. D. z zawodowej służby wojskowej w 2022 r. nastąpiło pod rządami ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Jak wynika z akt sprawy, w okresie od [...] kwietnia 2022 r. do 12 czerwca
2023 r. skarżący był zatrudniony w 4 Regionalnej Bazie Logistycznej.
Natomiast ponowne powołanie chor. G. D. do zawodowej służby wojskowej, na wniosek zainteresowanego, nastąpiło rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2023 r. na podstawie art. 83, art. 129 pkt 1, art. 130 ust. 1 pkt 4, art. 185 ust. 1-3, art. 186 ust. 1 pkt 3, art. 187 ust. 1 pkt 2, art. 222 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305, z późn. zm.).
W momencie powołania do służby wojskowej chor. G. D. nie był funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej, co za tym idzie przepis art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny nie mógł mieć i nie miał wobec niego zastosowania.
Cytując ponownie ww. art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny funkcjonariusz m. in. Państwowej Straży Pożarnej może być na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej (...), za zgodą Ministra Obrony N. oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby.
Ponieważ w rozpatrywanym przypadku zabrakło elementu "przeniesienia" z formacji do formacji, a skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej już pod rządami nowej ustawy o obronie Ojczyzny, jej art. 815 również nie będzie miał zastosowania wobec skarżącego w zakresie ciągłości służby.
Wobec powyższego, organ I instancji, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, prawidłowo zastosował w przedmiotowym postępowaniu przepisy § 31ust. 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, przyznając chor. G. D. dodatek za długoletnią służbę wojskową o charakterze stałym w wysokości 3% po trzech latach służby wojskowej, bowiem biorąc pod uwagę stan faktyczny rozpatrywanej sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa cytowane powyżej, skarżący legitymuje się obecnie jedynie ponad 3 letnią wysługą (liczoną od [...] lutego 2020 r.).
Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony odnośnie wydania w stosunku do skarżącego decyzji Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia
[...] lutego 2021 r. w sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalającej okres służby wojskowej na ponad 14 lat i co za tym idzie przyznającej ww. dodatek w wysokości 15% należnego uposażenia zasadniczego ponownie podkreślono, że przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 17a ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który w momencie wydawania decyzji miał zastosowanie w sprawie chor. G. D.. Zgodnie z cyt. przepisem osobę posiadającą m. in. stopień Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli przemawiały za tym potrzeby Sił Zbrojnych, można było powołać do służby kontraktowej, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Ministra Obrony N., do służby stałej, na stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia wojskowego równorzędnego ze stopniem posiadanym w odpowiedniej służbie. Natomiast zgodnie z art. 17a ust. 4 okresy służby w formach, o których mowa w ust. 1, zaliczało się do okresów, od których były uzależnione uprawnienia do dodatku za długoletnią służbę wojskową (art. 80 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W tamtym czasie w związku z przeniesieniem skarżącego z formacji do formacji na podstawie art. 17a ustawy pragmatycznej, posiadał on ponad 14 lat służby wojskowej.
Natomiast co do wskazania przez pełnomocnika skarżącego, jakoby potwierdzeniem jego ponad 16 letniego okresu czynnej służby wojskowej jest zaświadczenie Komendanta 43 Wojskowego Oddziału Gospodarczego z dnia
[...] lutego 2023 r. podkreślić należy, że przedmiotowe zaświadczenie Komendanta 43 WOG o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierza zawodowego do celów zaopatrzenia emerytalno-rentowego wydane było w dniu [...] lutego 2022 r. (dowód w aktach sprawy), kiedy na mocy przepisów wówczas obowiązujących chor. G. D. posiadał ponad 16 letnią wysługę.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz właściwie zastosował przepisy leżące u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. W momencie powołania do służby wojskowej chor. G. D. nie był funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej, nie został więc na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach służby wojskowej za zgodą Ministra Obrony N. oraz ministra nadzorującego daną służbę. Co za tym idzie, przepis art. 137 uoO nie miał wobec niego zastosowania. Skarżący nie został również powołany do zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny ponieważ w dacie jego powołania tj. [...] maja 2023 r. obowiązywały już przepisy ustawy o obronie Ojczyzny, co wyklucza zastosowanie wobec skarżącego przepisu art. 815 uoO. Powyższe przepisy miałyby zastosowanie jedynie w sytuacji, gdyby chor. G. D. posiadał ciągłość służby i nie odszedł z zawodowej służby wojskowej w okresie pomiędzy [...] lutego 2022 r. a [...] maja 2023 r., co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło.
Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na treść decyzji, tj. art. 76 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na dowolnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażającej się w mylnym stwierdzeniu, że skarżący legitymuje się ponad 3 letnim stażem służby wojskowej liczonej od dnia [...] lutego 2020 r. oraz przepisów prawa materialnego tj. § 31 ust. 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia [...] stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy do skarżącego, w jego ocenie, powinien mieć zastosowanie § 31 ust. 1 pkt 5 i § 31 ust. 2 cyt. rozporządzenia oraz art. 137 w zw. z art. 815 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony praw nabytych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego w całości podtrzymał zarzuty i twierdzenia przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jako właściwe także dla zaskarżonego rozstrzygnięcia, rozszerzając zarzuty o naruszenie przez organ przepisu art. 2 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).
Poddawszy kontroli w ramach w/w kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona.
Stosownie do przepisu art. 439 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305, z późn. zm.) żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek za długoletnią służbę wojskową. Dodatki do uposażenia w myśl art. 439 ust. 4 ww. ustawy przyznaje, w drodze decyzji organ, o którym mowa w art. 470. Decyzję w sprawie przyznania dodatku o charakterze stałym wydaje się na czas określony lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym. Ponowne wyznaczenie żołnierza zawodowego na zajmowane dotychczas stanowisko służbowe albo podwyższenie dodatku za długoletnią służbę wojskową wynikające z dokonanej zmiany stawek uposażenia zasadniczego nie wymaga wydawania nowej decyzji w sprawie przyznania dodatku (art. 439 ust. 6 i 7 cyt. ustawy).
Ponadto zgodnie z treścią § 31 ust. 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 149, z późn. zm.) żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową o charakterze stałym w wysokości 3% po trzech latach służby wojskowej.
W decyzji o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową podaje się wartość procentową i kwotową tego dodatku na dzień stawienia się żołnierza w jednostce wojskowej w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej lub dzień objęcia stanowiska służbowego w pozostałych przypadkach oraz wyrażone w procentach przewidywane zwiększenie tego dodatku, o którym mowa w § 31 ust. 2.
Zgodnie z art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny funkcjonariusz m. in. Państwowej Straży Pożarnej może być na własną prośbę przeniesiony do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, jeżeli wykazuje predyspozycje do pełnienia tej służby. Przeniesienie odbywa się za zgodą Ministra Obrony N. oraz ministra nadzorującego daną służbę, z zachowaniem ciągłości służby.
Stosownie do treści art. 815 ustawy przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. W rozpoznawanej sprawie ten przypadek nie wystąpił, gdyż przejście do służby wojskowej miało miejsce pod rządami poprzednich przepisów o służbie woskowej żołnierzy zawodowych.
Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, chor. G. D. został powołany do zasadniczej służby wojskowej w okresie od [...] maja 2005 r. do [...] lutego 2006 r. Po służbie zasadniczej, od [...] grudnia 2006 r. do
[...] września 2019 r. służył w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w N. S. (dalej PSP). Stosunek służbowy został rozwiązany na wniosek skarżącego w związku z powołaniem do zawodowej służby zawodowej.
Powołanie do służby wojskowej rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] lipca 2019 r. nastąpiło na wniosek chor. G. D. z dnia [...] maja 2019 r. o powołanie do zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 17a ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 17a ust. 1 cyt. ustawy pragmatycznej, osobę posiadającą m. in. stopień Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli przemawiały za tym potrzeby Sił Zbrojnych, można było powołać do służby kontraktowej, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Ministra Obrony N., do służby stałej, na stanowisko służbowe zaszeregowane do stopnia wojskowego równorzędnego ze stopniem posiadanym w odpowiedniej służbie. Natomiast zgodnie z art. 17a ust. 4 okresy służby w formach, o których mowa w ust. 1, zaliczało się do okresów, od których były uzależnione uprawnienia do dodatku za długoletnią służbę wojskową (art. 80 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Na mocy tej regulacji skarżącemu zaliczono do służby wojskowej służbę w Straży Pożarnej.
Powstaje zatem pytanie, jakie skutki wywołało uprzednie nabycie tego prawa. Niewątpliwie prawo to zostało zagwarantowane skarżącemu przez ówcześnie obowiązujące normy prawne, natomiast prawo do dodatku stanowiło pochodną skumulowanego wymiaru wysługi lat. Nie wchodzi zatem w grę, zdaniem Sądu, potrzeba weryfikacji wyliczonego już okresu służby nawet, gdy doszło do przerwy w pełnieniu służby.
Na mocy przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaliczono skarżącemu do okresu zawodowej służby wojskowej służbę w PSP. Następnie G. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lutego 2022 r. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2021 r., wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, na podstawie art. 114, ust. 1, art. 115 ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 10 pkt 3, art. 111 pkt 9 lit. a, art. 114 ust. 5 i 6, art. 115 ust. 4 i art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1131, z późn. zm.).
Zwolnienie chor. D. z zawodowej służby wojskowej w 2022 r. nastąpiło także pod rządami ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Niewątpliwie, jak wynika z akt sprawy, w okresie od [...] kwietnia 2022 r. do
[...] czerwca 2023 r. skarżący był zatrudniony w 4 Regionalnej Bazie Logistycznej.
Ponowne powołanie chor. G. D. do zawodowej służby wojskowej, na wniosek zainteresowanego, nastąpiło rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] maja 2023 r. na podstawie art. 83, art. 129 pkt 1, art. 130 ust. 1 pkt 4, art. 185 ust. 1-3, art. 186 ust. 1 pkt 3, art. 187 ust. 1 pkt 2, art. 222 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2022 r. o obronie Ojczyzny.
Oczywistym jest, że w momencie ponownego powołania do służby wojskowej chor. G. D. nie był w okresie bezpośrednio poprzedzającym, funkcjonariuszem Państwowej Straży Pożarnej, a zatem przepis art. 137 ust. 1 i 2 ustawy o obronie Ojczyzny nie mógł mieć i nie miał wobec niego zastosowania co nie zmienia faktu, że posiadał on już staż w służbie wojskowej, choć był on przerwany.
W ocenie Sądu zmiana ustawy nie kreowała potrzeby ustalenia trwania służby wojskowej na nowych zasadach, gdyż już na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarżący miał tę wysługę już skumulowaną a decyzją Nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w sprawie przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową skarżący nabył też dodatek w odpowiedniej wysokości.
Okres Służby w Państwowej Straży Pożarnej zaliczał się do okresów, od których były uzależnione uprawnienie do dodatku za długoletnią służbę wojskową. Okres zatem służby w wymienionej formacji zaliczono w swych skutkach definitywnie do okresu służby wojskowej. W myśl art. 17a ustawy z dnia [...] września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podmiot spełniający konkretne warunki, w określonych sytuacjach mógł być powołany do służby wojskowej zawodowej z zaliczeniem czasu odbywania służby w innej formacji. Nie był to okres służby wojskowej, a tylko okres zaliczalny do służby.
Fakt zaliczenia tego okresu służby tworzył pewną fikcję prawną, zgodnie z którą okres wykonywania służby w innej formacji jest traktowany jako równorzędny z okresem rzeczywistego wykonywania służby wojskowej, a w konsekwencji stanowi źródło uzyskania określonych uprawnień wynikających z tego faktu - uprawnienia do dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Przeszkodą do zaliczenia okresu służby w innej formacji nie może być to, że przepis zaliczający okresy służby obowiązywał wcześniej a następnie weszła w życie ustawa o obronie Ojczyzny. Również w tej ustawie przewidziano analogiczne rozwiązanie zaliczania pod określonymi warunkami okresu służby w innych formacjach. Uprawnienie skarżącego wynikało z przepisów obowiązujących w czasie, w którym był realizowany stan faktyczny pociągający za sobą dany skutek prawny. Do oceny określonego stanu faktycznego, w tym zrealizowanego przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny wywołującego określony skutek prawny, należy stosować przepisy obowiązujące w czasie realizacji tego stanu faktycznego pomimo uchylenia ustawy, która wykreowała prawo do sumowania stażu.
W ocenie Sądu okres służby w innej formacji po spełnieniu warunków ustawowych, jest zatem okresem, który na trwałe został zaliczony do okresu służby i od chwili tego zaliczenia stanowi z nim jedność.
Na gruncie obowiązujących przepisów wątpliwości organu nie budzi możliwość sumowania okresów służby wojskowej, pomimo jej przerwania. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że pomimo rozwiązania stosunku służby a następnie ponownego jej rozpoczęcia uwzględnienia się w sumowaniu wszystkie okresy służby. W przeciwnym razie w ocenie Sądu kłóciłoby się to z zasadą równości, gdyby uprawnienie do zaliczenia służby wojskowej w innej formacji do służby wojskowej miało przysługiwać tylko tym, dla których służba ta nie spowodowała ustania służby z pominięciem tych, którzy powrócili do niej po jej zakończeniu.
Sumowanie kolejnych okresów służby tworzy staż, którego uzyskanie uzasadnia oczekiwanie na przyznanie przyszłych świadczeń, w tym dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Z przepisów art. 17 a ust. 4 ustawy o z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i rozporządzenia Rady Ministrów wynikała zasada, że żołnierzowi, który we wskazanym terminie, po zakończeniu służby w PSP podjął się służby wojskowej, okres służby podlegał wliczeniu do okresu służby w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania służby. Uprawnienie do dodatku za wysługę lat jest pochodną zaliczenia okresu służby wojskowej w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat służby albo od ciągłości służby, od których zależy nabycie tych uprawnień. Oznacza to, że w powyższych okolicznościach taki okres służby wojskowej jest nie tylko okresem służby ale także źródłem związanych z nim uprawnień.
Zaliczalność okresu służby uzasadniona jest doniosłością obowiązków społecznych, które spełnia żołnierz. Przy spełnieniu warunków zaliczenia, zasadą jest zatem wliczenie okresu służby w formacjach wymienionych w art. 17 a ustawy o swzz i obecnie art. 137 ustawy o oO do okresu służby wojskowej.
Celem przepisów o zaliczalności do stażu służby okresów służby w innych formacjach jest z uwagi na wyższe racje społeczne, zrównanie uprawnienia w zakresie liczenia stażu. Na mocy cytowanych przepisów okres służby w PSP traktuje się tak samo jak pełnienie służby wojskowej. Służbę w tej formacji bezpośrednio przed służbą wojskową traktuje się tak, jakby to był nieprzerwany okres służby wojskowej. Zdarzenie to wystąpiło raz i wywołało określone skutki prawne a zaliczenie okresu służby do służby wojskowej nastąpiło ex lege.
Reasumując, okres służby w PSP jest zatem okresem zaliczanym do stażu wojskowego i od chwili jego zaliczenia stanowi z nim jedność. Problem wliczenia okresu służby w PSP do okresu służby wojskowej został rozstrzygnięty na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podjęcia służby wojskowej po zakończeniu służby w PSP. Okres służby w PSP jest bowiem okresem zaliczanym do stażu wojskowego i w tym momencie jest niejako z nim kontynuowany. Dla wywołania skutków, w ocenie Sądu nie ma znaczenia przerwa w służbie, jeśli zaliczenie okresu służby w PSP do służby wojskowej nastąpiło już z mocy prawa w okresie bezpośrednio poprzedzającym zawodową służbę wojskową.
W ocenie Sądu, obecnie okres służby wojskowej nie mógł być kwalifikowany odmiennie niż poprzednio, wobec czego podlegał uwzględnieniu przy ustalaniu uprawnień do spornego świadczenia. Należy tylko podkreślić, że przerwa w pełnieniu służby nie może kreować nowych uprawnień do uzyskania świadczeń związanych z zakończeniem służby np. dotyczących odprawy.
Mając na uwadze zatem, że skarżący pełnił służbę jako funkcjonariusz PSP i następnie został przeniesiony do pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej, organy nie mogły kwestionować nabytej już ciągłości służby a ponowna służba po przerwie pozwalała na sumowanie okresów w celu wyliczenia stażu służby.
W tych okolicznościach Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną w niniejszym rozstrzygnięciu ocenę prawną.