II SA/Bd 1234/22

II SA/Bd 1234/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski
Urszula Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1139/23 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1132
art. 58, art. 59, art. 195
Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzzzzn(2)
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi spółki C. sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 20 września 2022 r. nr 0401-CKB.4040.210.2022.3 w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz spółki C. sp. z o.o. w B. kwotę 2.217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Bd 1234/22
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] września 2022 r. Dyrektor Izby Skarbowej nałożył na C. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku dokonanej weryfikacji w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych (CRBR) ustalono, iż Spółka nie dopełniła ciążącego na niej, na podstawie art. 58 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2022 r., poz. 593, dalej: "ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy"), obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 ww. ustawy.
Wydanie decyzji poprzedzone zostało zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] sierpnia 2022 r. oraz postanowienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie z dnia [...] sierpnia 2022 r. Obydwa pisma zostały przesłane na adres ul. [...] [...] i odebrane przez G. K..
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w myśl art. 58 ustawy, podmioty wymienione w tym przepisie zobowiązane są do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych oraz ich aktualizacji. Informacje te w myśl art. 60 ustawy są zgłaszane do Rejestru w terminie 7 dni od dnia wpisu podmiotów wymienionych w art. 58 ustawy do Krajowego Rejestru Sądowego lub ich aktualizacji. Przy czym, do biegu terminów nie wlicza się sobót i dni ustawowo wolnych od pracy. Natomiast w przypadku spółek, które zostały wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, tj. przed 13 października 2019 r. - obowiązek zgłaszania informacji do CRBR, zgodnie z art. 195 ustawy, upłynął 13 lipca 2020 r. Jednak z uwagi na występujące zakłócenia systemu, ostateczny termin zgłoszenia danych do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych dla spółek zarejestrowanych w KRS przed 13 października 2019 r. upłynął 17 lipca 2020 r.
Organ podał, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w dniu [...] stycznia 2017 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia do CRBR dla Spółki upłynął 17 lipca 2020 roku.
W związku z niedopełnieniem ciążącego obowiązku w postaci zgłoszenia do CRBR, w ustawowo przewidzianym terminie, zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej, wynikającej z art. 153 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Dyrektor przed nałożeniem kary administracyjnej w pierwszej kolejności rozważył, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary określone w art. 189f k.p.a. wykluczając wystąpienie negatywnych przesłanek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Organ stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że waga naruszenia jest znikoma. Wyjaśnił, że badając, czy mamy do czynienia ze znikomą wagą naruszenia należy badać rodzaj i charakter naruszenia, rozmiar szkody, sposób popełnienia czynu oraz jego intensywność. Uwzględnić należy także czas trwania naruszenia. Długotrwałe pozostawanie w stanie zaniechania może wpływać na uznanie, iż w danym przypadku nie może być mowy o znikomej wadze naruszenia w kontekście istoty uchybionego obowiązku odczytanego przez pryzmat wykładni celowościowej, która go nałożyła. Ponadto znikomość wagi naruszenia należy postrzegać także przez pryzmat skutków jakie owo naruszenie wywołało lub wywołuje w przestrzeni publicznej, społecznej lub prywatnej. Dyrektor zwrócił uwagę na znaczenie i rangę przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, jak również cel regulacji ustawy.
Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje również zastosowania przesłanka wymieniona w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. dotycząca uprzedniego prawomocnego ukarania Spółki.
Dyrektor zauważył także, że zgodnie do art. 189f § 2 k.p.a. w przypadku przewidzianych w przepisie warunków organ może wyznaczyć stronie termin do usunięcia naruszenia prawa, jednak decyzja w tym względzie zależy od uznania organu. Z przywołanego przepisu nie wynika zatem obowiązek każdorazowego wyznaczania przez organ terminu, nawet w przypadku spełnienia warunków przewidzianych w ww. przepisie. W ocenie organu, dotyczy to przypadków, gdy odstąpienie od nałożenia kary pozwoliłoby na spełnienie celów kary. Administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, mają bowiem przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Organ zauważył, że wymierzenie kary w tej sprawie, jest również niezbędne dla ochrony ważnego interesu publicznego.
Mając na uwadze powyższe, Dyrektor uznał, że z uwagi na tak zdefiniowane cele administracyjnej kary pieniężnej nie znalazł podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 189f § 2 i 3 k.p.a, ponieważ nie pozwoliłoby to na spełnienie celów, dla których kara ta miałaby być nałożona. Podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary jest wyjątkiem i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły.
Natomiast odnosząc się do wysokości nałożonej kary, organ wskazał, że wziął pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, co spowodowało, iż wysokość kary jest adekwatna do popełnionego czynu. Przy wymierzaniu kary organ wziął pod uwagę wszystkie przesłanki wymienione w art. 189d k.p.a.
Decyzja została przesłana na adres ul. [...] [...] K.. Przesyłka nie została podjęta i została zwrócona do organu.
W skardze do tut. Sądu Spółka zaskarżyła wydaną decyzję w całości zarzucając jej:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021,poz.735,dalej: k.p.a.) poprzez niewyczerpujące rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przejawia się w szczególności na czynieniu przez Organ wszelkich rozważań na wysokim poziomie ogólności, bez ich indywidualnego rozpatrywania w stosunku do Spółki i jej sytuacji;
b) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie skutkującą przyjęciem, że sam
charakter i waga naruszonych przepisów wyklucza uznanie naruszania za znikome, podczas gdy każda sprawa winna być rozpatrywana indywidualnie, nie tylko przez pryzmat naruszonych przepisów, lecz przez pryzmat postawy podmiotu dopuszczającego się naruszenia prawa i przede wszystkim skutków, jakie to konkretne naruszenie prawa wywołało;
c) art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że nawet przy spełnieniu przesłanek, o którym mowa w tym przepisie, organ nie ma obowiązku wyznaczania stronie dodatkowego terminu na dopełnienie obowiązku, podczas gdy w rzeczywistości mimo pozostawienia organowi przez ustawodawcę znacznej sfery luzu decyzyjnego, organ winien kierować się jasnymi kryteriami, a jego postępowanie nie może być całkowicie dowolne jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie;
d) art. 189f § 2 pkt 1 i § 3 k.p.a. - poprzez ogólnikowe stwierdzenie, że odstąpienie od nałożenia kary na Spółkę nie pozwoliłoby na spełnienie jej celów, podczas gdy Organ nie wskazuje jakie cele kary nie zostałyby spełnione, gdyby fakultatywnie odstąpić od wymierzenia Spółce kary i poprzestać na zastosowaniu pouczenia, ani nie czyni w tym przedmiocie jakichkolwiek ocen i rozważań;
e) art. 189d k.p.a. poprzez jego błędna wykładnie skutkującą przyjęciem, że kara na poziomie 1% ustawowego zagrożenia tj. w kwocie 50.000,00 zł jest karą proporcjonalną do naruszenia, uwzględniającą ustawowe przesłanki, podczas gdy jest to kara rażąco nieproporcjonalna w stosunku do realizacji celu, jakiemu ta kara ma służy, nieuwzględniająca postawy oraz finansowej zasobności Spółki;
f) art. 45 k.p.a. poprzez przyjęcie, że dla skutecznego doręczenia Spółce zawiadomień z dnia [...] oraz [...] sierpnia 2022 roku wystarczające jest doręczenie ich dowolnej osobie znajdującej się pod adresem, w którym mieściła się przed dniem [...] października 2022 roku siedziba Spółki podczas gdy pisma te nie zostały odebrane przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji i nigdy nie zostały Spółce przekazane;
a w konsekwencji zarzutu wskazanego w pkt f) powyżej:
2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Spółka odebrała zawiadomienia z dnia [...] oraz [...] sierpnia 2022 roku w wyniku czego dopełniła obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, podczas gdy Spółka nigdy takich zawiadomień nie otrzymała, w związku z czym nie miała wiedzy o wszczętym przez tut. Organ postępowaniu, a wpisu dokonała niezwłocznie po powzięciu - przy okazji przekształcenia - informacji o braku wpisu do CRBR, a nie na skutek wszczęcia wobec niej postępowania;
oraz naruszenie przepisów postpowania tj.:
3) art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszaniem zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu, w konsekwencji czego Skarżąca pozbawiona została prawa do składania wyjaśnień, wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego, które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały bezzasadnym przyjęciem, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej, a ponadto, że Spółka miała jakąkolwiek wiedzę o toczącym się postępowaniu w przedmiocie nałożenia ww. kary.
Przy tak skonstruowanych zarzutach Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania wobec spełnienia przez Spółkę obowiązku z art. 58 ustawy z dnia 1 marca 2018 roku o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Spółka zaznaczyła w skardze, iż obowiązek wynikający z art. 58 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy spełniła [...] września 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnośnie zarzutu nieskutecznego doręczenia Spółce zawiadomień z dnia [...] oraz [...] sierpnia 2022 roku Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji oprócz własnoręcznego podpisu odbierającego, zawierającego jego imię i nazwisko widnieje pieczątka "Pracownika uprawniony do odbioru korespondencji", czego Skarżąca zdaje się nie dostrzegać.
Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2023 r. oświadczyła, że G. K. nie jest ani wcześniej nie był pracownikiem Spółki, ani też nie przebywał w lokalu Spółki bowiem jest to były administrator budynku, w którym mieściła się siedziba Spółki. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że G. K. nigdy nie był osobą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki ani nie był jej pełnomocnikiem, w tym pocztowym. Ponadto zwrócono uwagę, że osoba, która dokonała odbioru korespondencji nie poinformowała Spółki o odbiorze pism ani nie przekazała odebranych listów. Przekazanie korespondencji nastąpiło dopiero w listopadzie 2022 r., kiedy wspólnicy mieli już wiedzę o wydanej decyzji i wprost o tę korespondencję zapytali.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs[4] ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) – dalej: "ustawa COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2023 (k. 38 akt sądowych) skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Organ pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy zdalnej (k. 42 akt sądowych). Nie zachodziły jednak podstawy do odstąpienia od skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym albowiem zachodziła przeszkoda polegająca na tym, że Spółka nie podała swojego adresu na platformie ePUAP do komunikowania się z Sądem za pośrednictwem korespondencji elektronicznej. Wprawdzie Skarżąca złożyła do akt sprawy pismo z dnia [...] lutego 2023 r., jednak nie zawierało ono adresu na platformie ePUAP (k. 46 akt sądowych).
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Oceniając wydaną w sprawie decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo.
Z akt sprawy wynika, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Termin na zgłoszenie tych informacji upłynął w dniu 17 lipca 2020 r., natomiast Strona podnosi w skardze, że dokonała zgłoszenia w dniu [...] września 2022r. W związku z tym organ wymierzył Spółce, na podstawie art. 153 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy karę pieniężna w wysokości 10.000 zł.
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie wymierzył Spółce karę pieniężną we wskazanej wysokości.
Materialnoprawną podstawę nałożenia kary stanowiły przepisy ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Jak wynika z treści art. 58 pkt 4 tej ustawy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązane są do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych oraz ich aktualizacji. W art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy wskazano szczegółowo rodzaj informacji podlegających zgłoszeniu. W myśl art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy informacje te powinny być zgłoszone do Rejestru w terminie 7 dni od dnia wpisu podmiotów do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast w przypadku spółek, które zostały wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, tj. przed 13 października 2019 r. – zgodnie z art. 195 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy – obowiązek zgłoszenia informacji do Rejestru upłynął w dniu 13 lipca 2020 r. W myśl art. 195 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 marca 2020 r.) spółki, o których mowa w art. 58, wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie rozdziału 6 zgłaszają do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacje o beneficjentach rzeczywistych w terminie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozdziału. Organ przyjął jednak, że z uwagi na występujące zakłócenia systemu, ostateczny termin zgłoszenia danych do Rejestru upłynął w dniu 17 lipca 2020 r.
Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w dniu 30 stycznia 2017 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia upłynął właśnie w dniu 17 lipca 2020r. Wprawdzie Skarżąca dokonała stosownego zgłoszenia, lecz po upływie prawie 26 miesięcy od wskazanego terminu.
W myśl natomiast art. 153 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy podmioty wymienione w art. 58 pkt 1-5 i 7-13, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59, w terminie wskazanym w ustawie, podlegają karze pieniężnej do wysokości 1.000.000 zł.
Nie zgadzając się z podjętym przez organ rozstrzygnięciem Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących nakładania administracyjnych kar pieniężnych oraz zarzuciła nieskuteczne doręczenia Spółce zawiadomień z dnia [...] oraz [...] sierpnia 2022 roku a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Spółka odebrała zawiadomienia z dnia [...] oraz [...] sierpnia 2022 roku w wyniku czego dopełniła obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, podczas gdy Spółka nigdy takich zawiadomień nie otrzymała, w związku z czym nie miała wiedzy o wszczętym przez organ postępowaniu, a wpisu dokonała niezwłocznie po powzięciu - przy okazji przekształcenia - informacji o braku wpisu do CRBR, a nie na skutek wszczęcia wobec niej postępowania.
Nie mniej w ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy wskazać na treść art. 15zzzzzn(2) ust. 1 ustawy o COVID . Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3). Natomiast w myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Podkreślić należy, że art. 15zzzzzn(2) obowiązywał w czasie, w którym organ wszczął względem Skarżącej postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ten modyfikuje regulację zawartą w art. 195 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy umożliwiając przewrócenie terminu przewidzianego w tym przepisie. Należy zauważyć, że w związku ze stanem epidemii ustawodawca wprowadził szereg przepisów szczególnych mających na celu zminimalizowanie negatywnych skutków prawnych związanych z nadzwyczajną sytuacją, w tym dotyczących biegu terminów prawa materialnego i procesowego. Na tle poprzednio obowiązującej regulacji zawartej w art. 15zzr ustawy o COVID zawierającej podobne przepisy co art. 15zzzzzn2 ust. 1 (w tym pkt 6), NSA w wyroku z dnia 09 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4485/21 wyraził pogląd, że wykładni zawartego w art.15zzr ustawy COVID-19 (obecnie w art. 15zzzzzn2 ust. 1) pojęcia "prawo administracyjne" należy nadać szerokie rozumienie, " (...) a więc, że przepis ten reguluje bieg terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki oraz zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony przewidzianych w regulacjach prawnych, które zaliczyć można do szeroko rozumianego prawa administracyjnego - w tym i prawa podatkowego (...)". Sąd w składzie orzekającym ten podgląd w pełni podziela , uznając że przepis ten modyfikuje regulację zawartą w art. 195 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, umożliwiając przewrócenie terminu przewidzianego w tym przepisie. Termin wynikający z art. 195 cyt. ustawy jest terminem materialnoprawnym wynikającemu z prawa administracyjnego. Wydłużenie przez ustawodawcę terminu do zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych, nie oznacza, że termin ten nie może być przywrócony.
Od przewidzianego w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 obowiązku nie przewidziano żadnych wyjątków. Oznacza to, że w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego, od zachowania którego jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej w okresie stanu epidemii, organ powinien zastosować się do treści powyższego przepisu i wynikającego z niego obowiązku zawiadomienia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 923/21). W niniejszej sprawie brak jest dowodów na to, że organ dopełnił powyższy obowiązek. W rezultacie organ naruszył art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy COVID-19 oraz art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Wymierzenie Spółce kary pieniężnej było przedwczesne, stąd przedwczesne byłoby też odnoszenie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze dotyczącym zasadności i wymiaru kary nałożonej na Skarżącą.
Konieczne jest jednak odniesienie się przez Sąd do zarzutu dokonania przez organ nieskutecznych doręczeń zawiadomień z dnia [...] sierpnia 2022 r. i [...] sierpnia 2022 r. kierowanych do Spółki.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że upoważnienie do odbioru korespondencji może być dorozumiane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 43/19, zauważył, że "zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom administracyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przez osobą uprawnioną do odbioru pism należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo, uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że upoważnienie do odbioru korespondencji może być udzielone w sposób dorozumiany. Mianowicie, jeżeli odbioru pisma dokonał pracownik, potwierdzając odbiór poprzez przybicie pieczątki zawierającej oznaczenie danego podmiotu wraz ze swoim podpisem, to z takiego działania można domniemywać, że był uprawniony do odbioru korespondencji" (Legalis 2553106). W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, treść zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji nie zawiera informacji o tym, że ww. zawiadomienia zostały doręczone do Spółki. W szczególności nie przesądza o tym przystawiona pieczątka obejmująca tekst "Pracownik uprawniony do odbioru korespondencji" bowiem oprócz ww. informacji na potwierdzeniu odbioru powinna znaleźć się jeszcze pieczęć firmowa Spółki lub adnotacja o nr udzielonego pełnomocnictwa pocztowego. Brak powyższych informacji powoduje, że zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji o treści jak w aktach sprawy nie stanowią jednoznacznie o tym, czy korespondencja od organu została skutecznie doręczona do Spółki. W związku z powyższym w ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ art. 45 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu brak jednoznacznego potwierdzenia wydania przesyłek pocztowych do rąk uprawnionego pracownika Skarżącej.
Ponownie rozpatrując sprawę organ poinformuje Skarżącą o przekroczeniu terminu do zgłoszenia informacji do Rejestru i wyznaczy jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu, czyli zastosuje regulacje wynikające z art. 15zzzzzn(2) ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID. Organ przeprowadzi przy tym postępowanie mające na celu wyjaśnienie kim jest G. K. i czy występuje pomiędzy nim a Skarżącą powiązanie pozwalające na uznanie, że zawiadomienia z [...] sierpnia 2022 r. i [...] sierpnia 2022 r. zostały doręczone Spółce prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1800 zł oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.