II SA/Bd 122/23

II SA/Bd 122/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-05-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący/
Jerzy Bortkiewicz
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 362
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7,77 par. 1, art. 80, 107 par. 3, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2023 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2022 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 11 sierpnia 2019 r. I. P. (dalej: strona, skarżąca) zwróciła się do Starosty N. podnosząc problem hałasu emitowanego przez korzystających ze strzelnicy w K., który wpływa na stan zdrowia osoby niepełnosprawnej – G. P..
W związku z ww. pismem Starosta N. wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 362 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm. – dalej "p.o.ś."). W wyniku prowadzonego postępowania organ ustalił, że przedmiotowa strzelnica stanowi własność Gminy K. i została przekazana do nieodpłatnego korzystania Jednostce Ratownictwa Specjalnego OSP w K.1. Strzelnica została dopuszczona do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaś jej regulamin został zatwierdzony przez Burmistrza K.. W dniu 21 października 2019 r. biegły z dziedziny pomiaru hałasu impulsowego wykonał pomiar hałasu pochodzącego ze strzelnicy podczas treningu strzeleckiego Powiatowej Komendy Policji w N. . W wyniku przeprowadzonego badania nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Odnosząc się do wyniku badania strona stwierdziła, że w dniu dokonania pomiaru hałas nie był nasilony, zaś większe natężenie hałasu ma miejsce podczas zawodów strzeleckich i treningu służby więziennej. W związku z powyższym organ postanowił powtórzyć pomiar hałasu podczas treningu służby więziennej, jednak z uwagi na rozwiązanie przez JRS OSP w K.1 umowy ze Służbą Więzienną na korzystanie ze strzelnicy, organ postanowił zakończyć postępowanie na podstawie posiadanego materiału dowodowego.
2. Decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. Starosta [...] umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na niestwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.
3. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
4. Skarżąca oraz Prokurator Rejonowy w S. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1100/20 uchylił decyzje organów obu instancji i zobowiązał organ do ponownego dokonania pomiaru natężenia hałasu i ustalenia czy występuje negatywne oddziaływanie akustyczne emitowane do środowiska ze strzelnicy na tereny zabudowy mieszkaniowej, a następnie do dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym uzupełnionego o regulamin strzelnicy i informację o używanych rodzajach broni.
5. Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne Sądu, Starosta przeprowadził kolejne pomiary emisji hałasu w dniu 15 listopada 2021 r. oraz 22 listopada 2021 r. Podczas pomiarów w dniu 15 listopada 2021 r. biegły ich dokonujący przerwał badanie ze względu na zakłócenia pochodzące z sąsiednich nieruchomości oraz niekorzystne warunki atmosferyczne. Następnie biegły w sprawozdaniu z przeprowadzonych badań w dniu 22 listopada 2021 r. stwierdził, że nie udało się wyodrębnić poziomu hałasu pochodzącego ze strzelnicy od hałasu z tła (praca urządzeń na terenie sąsiedniej nieruchomości).
Ponadto organ zwrócił się do JRS OSP w K. 1 o przedłożenie harmonogramu szkoleń i treningów służby penitencjarnej, jednak zobowiązana nie dysponowała takim dokumentem. Następnie organ zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w P. o informację dotyczącą planowanych szkoleń i treningów na przedmiotowej strzelnicy. W odpowiedzi pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Dyrektor ZK w P. poinformował, że ostatnie szkolenia odbyły się w dniach 16 lutego 2022 r. i 22 lutego 2022 r., a w najbliższym czasie Zakład Karny nie planuje korzystać z przedmiotowej strzelnicy.
6. Decyzją z dnia 21 września 2022 r. Starosta N. umorzył w całości postępowanie dotyczące zgłoszenia o emitowaniu nadmiernego hałasu ze strzelnicy w K.1, ponieważ nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że przeprowadził ponowne badanie poziomu hałasu i wykorzystał możliwości wynikające z przepisów prawa, które nie potwierdziły przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. W jego ocenie analizy akustyczne wykonane przez biegłego P. W. były rzetelne i wiarygodne oraz kluczowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W wyniku pomiaru poziomu hałasu przeprowadzonego w dniu 21 października 2019 r. nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, natomiast w wyniku pomiaru w dniu 22 listopada 2021 r. nie wyodrębniono poziomu hałasu pochodzącego ze strzelnicy z hałasu tła, co zdaniem organu świadczy o występowaniu hałasu zbliżonego do poziomu tła. Ponadto organ powziął od przedstawicieli strzelnicy informację dotyczącą używanej na niej broni i amunicji, zgodnie z którą w trakcie pomiaru natężenia hałasu stosowane były:
- pistolet – kaliber 9 mm (250 szt. amunicji),
- karabinek – kaliber .223Rem/5.56x45 (240 szt. amunicji),
- karabinek – kaliber 7.62. mm (10 szt. amunicji),
- strzelba gładkolufowa – kaliber 12/76 (130 szt. amunicji).
7. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie wskazując, że powtórne pomiary hałasu zostały wykonane przez biegłego nierzetelnie. W jej ocenie zarówno pomiary wykonane w dniu 22 listopada 2021 r., jak i te wykonane w dniu 21 października 2019 r. odbyły się w takich samych warunkach, które zostały zakwestionowane przez sąd wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1100/20. Strona podniosła, że w czasie badania poziomu hałasu na przedmiotowej strzelnicy na pobliskich posesjach były emitowane liczne hałasy. W jej ocenie hałasy te spowodowały, że użytkownicy strzelnicy wyemitowali hałasy dużo mniejsze niż ma to miejsce w czasie zawodów strzeleckich, treningów służb czy w czasie codziennego strzelania. Ponadto skarżąca wskazała, że w czasie pomiaru hałasu w dniu 22 listopada 2021 r. ze strzelnicy korzystali członkowie JRS K.1 do której należy strzelnica, a którzy to korzystali z broni sportowej, a nie z broni automatycznej jak Służba Więzienna.
8. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 listopada 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu analizy akustyczne wykonane przez biegłego są rzetelne i wiarygodne oraz kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ww. pomiarami nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, zaś powtórne badanie w dniu 22 listopada 2021 r. wykazało, że poziom hałasu pochodzącego ze strzelnicy jest zbliżony do poziomy hałasu tła.
9. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Decyzji zarzucono naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej "p.p.s.a.") poprzez jego błędne zastosowanie i niezrealizowanie w pełni zaleceń zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1100/20 poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego – nieprzeprowadzenie dowodu z pomiaru natężenia hałasów i brak ustalenia czy występuje negatywne oddziaływanie akustyczne emitowane ze strzelnicy w K.1 do środowiska na teren zabudowy mieszkaniowej, w tym działkę skarżącej, a także poprzez niepełne ustalenia co do rodzajów broni używanej w trakcie zawodów i szkoleń.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez błędne zastosowanie i nie zebranie w sposób kompletny i całościowy materiału dowodowego, a przez to oparcie decyzji na materiale dowodowym, który nie pozwalał na wydanie prawidłowej decyzji merytorycznej. Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 115a p.o.ś. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie dopuszczalne jest wydanie decyzji na podstawie czynności kontrolnych dokonanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego i oparcie rozstrzygnięcia na opinii zakwestionowanej wyrokiem WSA.
W ocenie skarżącej, przed wykonaniem pomiarów przez biegłego organ powinien uzyskać wiedzę o konkretnych modelach używanej broni, co jest konieczne dla ustalenia, czy wykonane pomiary są adekwatne do rzeczywistej emisji hałasu. Jej zdaniem informacja o modelach używanej broni powinna pochodzić nie tylko od zarządcy strzelnicy, ale także od podmiotów z niej korzystających. Skarżąca wskazała, że skoro nie ustalono i nie przyjęto na potrzeby badań w sposób rzetelny rodzajów broni, które powinny być używane w czasie badań, każda dalsza czynność była obarczona błędem i brakiem wiarygodności co do wyniku końcowego. Ponadto w ocenie skarżącej biegły wprost wskazał w swojej opinii, że wpływ na badanie poziomu hałasu miały zakłócenia występujące w rejonie punktu pomiarowego. Skarżąca podkreśliła brak aktywności i kreatywności organu w pozyskiwaniu materiału dowodowego niezbędnego do pełnego ustalenia stanu faktycznego, a co za tym idzie skarżąca wskazała, że cele postępowania dowodowego nie zostały zrealizowane.
10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
11. Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest zasadna.
12. Decyzje organów administracji publicznej będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie zostały wydane na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 1 p.o.ś., zgodnie z którym jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia. Celem stwierdzenia, czy doszło do negatywnego oddziaływania na środowisko, organ powinien zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a o tym, czy dana okoliczność została udowodniona, rozstrzygnąć w oparciu o całość materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), dając temu wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Należy w tym miejscu zaznaczyć, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana wskutek ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem uwag wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1100/20. Organy obu instancji jednak ponownie nie dokonały przekonujących ustaleń nieprzekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu pochodzącego ze strzelnicy.
Tut. Sąd już w powyższym orzeczeniu wskazywał, że bezspornie główny dowód w sprawie stanowi pomiar hałasu, dlatego też nie powinien on tworzyć wątpliwości co do jego interpretacji, a także powinien zostać przeprowadzony rzetelnie. Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1100/20 zwrócił uwagę na wątpliwości co do rzetelności pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu 21 października 2019 r. z uwagi na to, że biegły nie mógł wykonać części pomiarów wskutek hałasów emitowanych z sąsiednich nieruchomości.
W wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania wyjaśniającego w dniu 22 listopada 2021 r. organ przy udziale biegłego dokonał kolejnego pomiaru poziomu hałasu. Jak wynika ze sprawozdania z badań w rejonie punktu pomiarowego ponownie występowały zakłócenia mające znaczący wpływ na poziom hałasu tła w postaci pracy urządzeń na terenie sąsiednich nieruchomości, takich jak ciągnik rolniczy czy pilarka. Z uwagi na wskazane zakłócenia biegły stwierdził, że nie można dokonać oceny zgodności poziomu hałasu z wymaganiami.
Należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Aby móc uznać, że stan faktyczny w danej sprawie wypełnia treść przepisu prawa materialnego konieczne jest wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Nie można jednak uznać za niebudzące wątpliwości wyjaśnienia organu I instancji, który umorzył przedmiotowe postępowanie na podstawie opinii biegłego, która nie rozstrzyga o kwestii ewentualnego emitowania nadmiernego hałasu ze strzelnicy. Podobnie jak w przypadku pomiarów przeprowadzonych w dniu 21 października 2019 r., które Sąd uznał za nierzetelne, tak i w przypadku pomiarów przeprowadzonych w dniu 22 listopada 2021 r., nie dało się jednoznacznie stwierdzić zgodności natężenia hałasu z wymaganiami. Mimo to organ I instancji uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzenia kolejnego pomiaru, zaś pomiarem z dnia 22 listopada 2021 r. wystarczająco zostało wykazane, że nie doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z przedmiotowej strzelnicy.
W ocenie Sądu dowód w postaci sprawozdania z badań hałasu, w którym stwierdzono, że w dniu przeprowadzania pomiaru nie można było dokonać oceny zgodności poziomu hałasu z wymaganiami, nie mógł przesądzać o rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Organ dokonał własnej interpretacji wyników ww. badań uznając, że poziom hałasu pochodzącego ze strzelnicy zbliżony jest do poziomu hałasu tła, wobec czego w jego ocenie nie przekracza dozwolonego natężenia. Z opinii biegłego wprost jednak wynika, że na podstawie tego badania nie można dokonać oceny zgodności z przepisami prawa.
Zasadny jest również zarzut skarżącej polegający na niepełnym ustaleniu przez organ broni używanej na strzelnicy w trakcie szczególnie szkoleń służb mundurowych. Na konieczność poczynienia powyższych ustaleń wskazywał już tut. Sąd w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1100/20 wprost nakazując ustalenie organowi jaka broń jest używana na strzelnicy, bowiem od rodzaju używanej broni zależy pomiar hałasu. W tym zakresie strona w skardze zasadnie odwołała się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic ( Dz. U. Nr 18 , poz.234). Załącznikiem do powyższego rozporządzenia jest wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic (§ 3 rozporządzenia ), który w rozdziale 1 określa warunki korzystania ze strzelnicy . Przepis pkt 1 podpunkt 3 tego załącznika przewiduje, iż prowadzący strzelanie między innymi prowadzi książkę rejestru pobytu na strzelnicy, w której zamieszcza się następujące dane:
a) imię i nazwisko korzystającego ze strzelnicy,
b) numer pozwolenia na broń oraz nazwę organu, który je wydał, albo adres korzystającego ze strzelnicy, jeśli nie posiada on pozwolenia na broń,
c) oświadczenie korzystającego ze strzelnicy o zapoznaniu się z regulaminem strzelnicy i przepisami bezpieczeństwa, potwierdzone własnoręcznym podpisem.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy Regulaminu Strzelnicy Sportowej K.1 w rozdziale 1 określającym warunki korzystania z tej strzelnicy w odniesieniu do obowiązków prowadzącego strzelanie kreuje te same obowiązki, o których mowa w cytowanym wyżej wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic . W tym zakresie wspomniany regulamin organizacyjny strzelnicy identycznie formułuje obowiązek prowadzenia książki rejestru pobytu na strzelnicy i określa zakres danych jakie powinny być w niej umieszczone.
W konsekwencji organ ma możliwość ustalenia w oparciu o dane zawarte w książce rejestru pobytu na strzelnicy jakie podmioty z niej korzystały oraz ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, jaka broń była używana. Powyższe ustalenia są niezbędne w celu ustalenia jaka broń winna być brana pod uwagę przy prowadzonych badaniach akustycznych.
13. Ponadto organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie ustalenia dokonane przez organ I instancji i uznał przedwcześnie, że zaskarżona decyzja organu jest prawidłowa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą postanowieniem organu I instancji. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli postanowienia organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów przedstawionych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych – o ile jest to konieczne i mieści się w zakresie art. 136 k.p.a. – ale też do samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w zażaleniu. Zadośćuczynienie powyższym wymogom stanowi gwarancję realizacji celu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zapewnienie, że ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ odwoławczy, nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ograniczył się do przedstawienia stanu faktycznego sprawy oraz do przytoczenia i omówienia treści przepisów mających w niej zastosowanie. Jednocześnie jedynie zdawkowo odniósł się do stanowiska organu I instancji powielając jego wnioski.
14. Reasumując, należy się zgodzić z zarzutami skargi, iż organ nie zrealizował w pełni zaleceń zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1100/20, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie organ nie zebrał i nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, zwłaszcza nie przeprowadził dowodu z pomiaru hałasu emitowanego przez przedmiotową strzelnicę, który by wskazywał jednoznacznie czy doszło do naruszenia przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz w pełni nie ustalił jak broń była używana na strzelnicy. Brak jest zatem przekonujących dowodów w sprawie, które mogły by stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Nie ma zatem możliwości jej merytorycznej kontroli. Wskazane wątpliwości i braki dowodowe stanowią uchybienie proceduralne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. stanowi podstawę do uchylenia decyzji organów obu instancji.
Wobec uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w wysokości 200 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego skarżącą 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).