II SA/Bd 1197/06

II SA/Bd 1197/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Saniewski
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6015 Uzgodnienia
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 52
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi Genowefy N. i Bolesława N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji planowanej rozbudowy obory 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] 2006r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżących Genowefy i Bolesława N. kwotę 100zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Bd 1197/06
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia [...] 2006 r., nr [...] Starosta B., na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 129, poz. 902; ze zm.) oraz art. 106 k.p.a. uzgodnił pozytywnie warunki realizacji planowanej rozbudowy obory przez Ryszarda B. na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gmina J., pod warunkiem doboru właściwych urządzeń i technologii. Jednocześnie zastrzegając, iż w trakcie realizacji i eksploatacji instalacji należy stosować odpowiednia działania i zabezpieczenia zapewniające ochronę zdrowia ludzi oraz wszelkich komponentów środowiska, w tym ochronę przyrody oraz przestrzegać zaleceń określonych w "Raporcie oddziaływania na środowisko – modernizacja gospodarstwa rolnego w miejscowości J.". W motywach postanowienia organ wskazał, iż z załączonego do wniosku raportu wynika, że przy właściwym doborze urządzeń i technologii hodowli inwestycja nie powinna negatywnie wpływać na poszczególne elementy środowiska.
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Genowefa i Bolesław N. wnieśli o jego uchylenie i wydanie postanowienia o odmowie uzgodnienia lub ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucili przy tym Staroście użycie w sentencji pojęć niedookreślonych, mogących prowadzić do zastosowania przez inwestora prowizorycznych rozwiązań technologicznych, wykonanych najmniejszym kosztem własnym, a tym samym powodujących zwiększenie uciążliwości związanych z oddziaływaniem inwestycji. Ponadto podnieśli, iż nie dokonał on wnikliwej i wszechstronnej analizy stanu faktycznego oraz zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności zaś nie uwzględnił, iż zmieniły się okoliczności faktyczne – zmieniła się wielkość płyty obornikowej oraz zbiorników na gnojownicę. Odwołujący się wskazali również na dostrzeżone przez nich wady raportu oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji:
– brak rysunków graficznych dotyczących rozkładu stężeń zanieczyszczenia na tle granic nieruchomości położonych wzdłuż planowanej rozbudowy;
– brak opracowania graficznego wraz z analizą akustyczną całości nieruchomości
z oznaczeniem właściwych punktów kontrolnych dla przeprowadzonych pomiarów hałasu;
– brak obliczeń pracy wentylatorów i jego wartości akustycznej;
– z raportu nie wynika, na jakiej podstawie wysunięty został wniosek, że hałas nie przekroczy wymaganych ustawowo progów hałasu;
– brak analizy rozprzestrzeniania się stężeń zanieczyszczenia, w tym pyłu, amoniaku, metanu, oraz brak opracowania graficznego tego zagadnienia
z uwzględnieniem granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny;
– brak określenia ilości ścieków powstałych z mycia budynków w trakcie eksploatacji obory;
– brak informacji o istniejących stosunkach wodno-gruntowych, w tym wód podziemnych, nie wiadomo jak płytko znajduje się zwierciadło wód podziemnych oraz gruntowych;
– raport nie wspomina o występujących konfliktach społecznych – składanych skargach;
– brak informacji co do przyjętego sposobu odprowadzania wód opadowych
z terenów utwardzonych oraz z powierzchni dachowych, a w szczególności co
do sposobu oczyszczania ich przed wprowadzeniem w ziemię (zanieczyszczenia odchodami).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia
[...] 2006r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywiódł, iż treść przedłożonych przez inwestora dokumentów, w szczególności zaś raportu o oddziaływaniu na środowisko, spełniającego wymogi określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, uprawniała Starostę do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W raporcie tym wskazano bowiem, że rozbudowa obory nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi, wodę powietrze, klimat, dobra materialne, dobra kultury, krajobraz i inne. Nie zajdzie również jakiekolwiek negatywne wzajemne oddziaływanie pomiędzy tymi elementami.
W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Genowefa i Bolesław N. podnieśli, iż organy obu instancji nie przeprowadziły wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy. Zakwestionowali również słuszność przyjęcia przez organ odwoławczy, iż "Raport
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" spełnia wymogi określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie wskazano w nim bowiem przewidywanych wielkości i ilości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia,
a jedynie podano ogólnikowe informacje, że takie emisje wystąpią. Osoba opracowująca raport, wśród elementów przyrodniczych, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia pominęła istniejące zabudowania ludzkie. Brakuje również opisu oddziaływania przedsięwzięcia
na środowisko obejmującego bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-, i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska oraz jego emisji, a także wzmianki na temat metod prognozowania tegoż oddziaływania. Ponadto skarżący wskazali, iż w raporcie nie przedstawiono w formie graficznej m.in. układu rozmieszczenia emisji pyłu, hałasu. Dodali przy tym, iż zarzut ten podnosili już
w odwołaniu, jednakże SKO nie ustosunkowało się do niego. Stwierdzili również, iż zawarta w raporcie informacje o tym, że dla planowanego przedsięwzięcia została wydana w dniu [...] 2005 r. przez Burmistrza Gminy i Miasta J. decyzja o warunkach zabudowy terenu, jest niezgodna z prawdą, gdyż orzeczenie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż podniesione przez stronę skarżącą zarzuty nie dyskwalifikują raportu jako dokumentu stanowiącego podstawę do wydania rozstrzygnięcia przez organy obu instancji. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005r., sygn. IV SA/Wa 982/04, podniósł również, iż uzgodnienie organu współdziałającego wprawdzie rzutuje na ostateczne rozstrzygnięcie, jednakże pełna odpowiedzialność za akt kończący postępowanie ponosi główni organ podejmujący końcową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jak
i poprzedzające je postanowienie Starosty Brodnickiego wydane zostało z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia organ ochrony środowiska bada, czy zamierzone oddziaływanie inwestycji na środowisko mieści
się w wyznaczonych przez przepisy standardach, czy też je przekracza. Jednym
z najważniejszych dokumentów, na których opiera się organ prowadząc postępowanie wyjaśniające jest raport oddziaływania na środowisko. W art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 129, Nr 902; ze zm.) określono w sposób enumeratywny informacje jakie powinien on zawierać. Należy jednakże podnieść, że jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. IV SA/Wa 1745/05 (publ. Lex nr 189799) zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określony w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie musi być w przypadku każdej inwestycji mogącej oddziaływać na środowisko taki sam. Powinien być on bowiem dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem Sądu należało uznać za trafny zarzut strony skarżącej dotyczący błędnego przyjęcia przez organy obu instancji, iż "Raport oddziaływania na środowisko – modernizacja gospodarstwa rolnego w miejscowości J." spełnia wymogi określone w art. 52 cyt. ustawy.
Przeglądając raport można dostrzec, iż teoretycznie odnosi się on do każdego
z zagadnień, o których mowa w tymże przepisie. Jednakże z samego faktu nadania poszczególnym rozdziałom tytułów zagadnień, na jakich twórcy raportu winni
się skoncentrować nie można wnosić, iż spełnia on wymogi cytowanego wyżej przepisu. Analizując treść poszczególnych rozdziałów i podrozdziałów zauważyć można, iż autorzy najwięcej miejsca poświęcają ogólnym wymogom, jakie winna spełniać inwestycja, ograniczając się do wskazania, jakie potencjalne zagrożenia niosą za sobą tego typu inwestycje, bez przedstawienia, lub podając jedynie szczątkowe informacje na temat źródeł i wielkości przewidywanych emisji oraz związanych z omawianym przedsięwzięciem zagrożeń, a zatem pomijając dane, które są najistotniejsze z punktu widzenia oceny dokonywanej przez organy ochrony środowiska.
W przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa głównymi czynnikami mogącymi powodować zagrożenie dla środowiska są emisje hałasu i emisje pyłowo-gazowe.
Rozważając wpływ emisji na środowisko, trzeba mieć na uwadze to, czy ustawodawca przewidział jakieś standardy w tym zakresie pozwalające na ustalenie, jakiej wielkość emisje poszczególnych substancji lub hałasu stanowią zagrożenie
dla środowiska.
Odnosząc się do emisji pyłowo-gazowych wskazać należy, iż w raporcie wśród tego rodzaju zanieczyszczeń wymienia się jedynie emisję amoniaku oraz emisje w wynikające z używania ciągnika rolniczego, nie podając przy tym ich przewidywanej wielkości. Tymczasem już choćby z rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Wsi z dnia 2 września 2003 w sprawie minimalnych warunków utrzymania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 167, poz. 1629) w związku z hodowlą bydła, wynika, iż inwestycja ta niesie z sobą emisje do powietrza również innego rodzaju substancji jak siarkowodoru i dwutlenku węgla.
Wprawdzie w żadnym akcie nie określono bezpośrednio dopuszczalnej normy stężenia amoniaku i siarkowodoru w powietrzu, mimo iż obie substancje znalazły się
w wykazie substancji niebezpiecznych (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 28 września 2005 r., Dz. U. Nr 201, poz.1674). Jednakże oceny ich wpływu na środowisko można dokonać na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 1, poz. 12) wydanego na podstawie art. 222 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z nim, w razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń:
a) wartości odniesienia substancji w powietrzu,
b) wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu.
W rozporządzeniu tym określono również sposób obliczania rozprzestrzeniania się stężeń zanieczyszczeń w powietrzu (załącznik 4 rozporządzenia).
Brak informacji ma temat rozmiaru przewidywanych emisji substancji do powietrza nie pozwala na dokonanie oceny, czy zostaną zachowane w tym zakresie standardy określone przez ustawodawcę, a także sprawia, iż trudno zweryfikować twierdzenia zawarte w raporcie, iż inwestycja nie będzie powodowała większych uciążliwości.
Analizując treść raportu należy zwrócić również uwagę, iż jego twórcy omawiając potencjalne zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia, ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że emisja odorów i amoniaku nie będzie wpływać negatywnie na ludzi i jej wpływ ograniczy się do terenu inwestycji. Należy w związku z tym podnieść, iż nie wiadomo, na jakiej podstawie opracowujący raport doszli do takich wniosków, przy tym opis przewidywanych znaczących oddziaływań na środowisko winien dotyczyć całego środowiska, nie tylko ludzi.
Zdaniem Sądu również kwestie związane z emisją hałasu zostały przedstawione w raporcie w nazbyt ogólnikowy sposób. Autorzy tego opracowania ograniczyli się bowiem do stwierdzenia, że emisje te nie przekroczą 55 db dla pory dziennej i 45db dla pory nocnej nie podając przy tym żadnych argumentów przemawiających za wiarygodnością tych prognoz. Wskazali jedynie na dwa źródła emisji hałasu – odgłosy bydła i pracy silnika ciągnika rolniczego, pomijając inne potencjalne źródła jego powstawania, jak wentylatory znajdujące się w budynkach inwentarskich. Brak dokładniejszych informacji dotyczących przewidywalnego poziomu hałasu, jak i obliczeń dotyczących jego zasięgu twórcy raportu uzasadnili brakiem obligatoryjnego określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla tego rodzaju przedsięwzięcia. Odnosząc się do powyższego poglądu należy wskazać, iż standardy w tym zakresie, które winny być zachowane, ustalono w § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841), zgodnie, z którym na terenach niewyszczególnionych w załączniku
do rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu określa się, przyjmując wartości dopuszczalne dla rodzaju terenu o zbliżonym przeznaczeniu. W przypadku niniejszej inwestycji należało zatem uznać, iż dopuszczalny poziom hałasu nie powinien przekraczać wartości ustalonych dla terenów zabudowy zagrodowej tj. 55 db dla pory dziennej i 45 db dla pory nocnej. Wyżej wskazane standardy emisyjne, mimo iż określone pośrednio, należy uznać za wiążące. Dla uznania, że raport spełniał wymogi określone w art. 52 ustawy prawo ochrony środowiska, nie wystarczy ogólnikowe stwierdzenie, iż poziom hałasu dla omawianego przedsięwzięcia nie przekroczy wyżej wskazanych wielkości. Nie pozwala ono bowiem na dokonanie przez organ weryfikacji tego twierdzenia i oceny, czy inwestycja będzie w tym zakresie zgodna ze standardami określonymi przez ustawodawcę. Zgodnie z cytowanym wyżej przepisem w raporcie powinny się znaleźć zamierzone wielkości emisji wynikających z funkcjonowania przedsięwzięcia.
Podobnie jak w przypadku emisji pyłowo-gazowych twórcy raportu w opisie przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia
na środowisko, ograniczyli się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, iż nie wystąpią uciążliwości akustyczne na granicy sąsiedniej zabudowy mieszkalnej. W raporcie wskazuje się, że uciążliwości akustyczne występować będą jedynie na terenie gospodarstwa inwestora, wynika z tego zatem, iż będzie nimi objęty również budynek mieszkalny znajdujący się na tej działce. Należy w związku z tym podkreślić, iż organ ochrony środowiska dokonując oceny nie bierze pod uwagę jedynie oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, ale na całe środowisko, a więc także m.in.
na osoby zamieszkujące na terenie nieruchomości objętej inwestycją.
Dodać w tym miejscu trzeba, iż dla pełnej oceny oddziaływania inwestycji
na środowisko, niezbędnym było również uzupełnienie informacji o znajdujących się
w pobliżu inwestycji zabudowaniach ludzkich, szczególnie w kontekście rozprzestrzeniania się substancji oraz energii (hałasu) w powietrzu.
Wprawdzie inwestor nie był zobowiązany do dokonania pomiaru poziomu hałasu, a jedynie wskazania prognozowanych danych, jednakże w związku z tym, że chodzi tu o rozbudowę obory, organ winien był rozważyć możliwość zobowiązania inwestora do dokonania pomiarów natężenia hałasu związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego w dotychczasowym kształcie i obliczenia na tej podstawie natężenia hałasu po jego rozbudowie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu strony skarżącej dotyczącego braku przedstawienia poszczególnych zagadnień w formie graficznej, zwłaszcza układu rozmieszczenia hałasu i zanieczyszczeń w powietrzu, należy wskazać, iż pominięcie tej kwestii samo w sobie nie świadczy o niezgodności raportu z art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Konieczność dokonywania tego typu ilustracji wyżej wymienionych problemów istniałaby jedynie, gdyby raport w części tekstowej nie zawierał wszystkich niezbędnych informacji, a więc w przypadku wspomnianych emisji - obliczeń dotyczących rozprzestrzeniania się szkodliwych substancji oraz hałasu, albo gdyby informacje te były niedostateczne i wymagałyby uzupełnienia w formie graficznej.
Zdaniem Sądu o wadliwości sporządzonego raportu przesądza lakoniczne odniesienie się do problematyki emisji hałasu i substancji do powietrza, niepozwalające na dokonanie jakiejkolwiek oceny przez organ administracji pod kątem spełniania standardów emisyjnych przez planowane przedsięwzięcie, a nie to, że wspomniane zagadnienia nie zostały przedstawione w formie graficznej.
Strona skarżąca podniosła również, iż twórcy raportu nie wskazali ilości ścieków powstałych z mycia budynków w trakcie eksploatacji obory oraz nie podali informacji o istniejących stosunkach wodno-gruntowych, w tym wodach podziemnych. Sąd nie podziela tych zarzutów. W omawianym opracowaniu stwierdza się bowiem wyraźnie, iż nie przewiduje się powstawania ścieków socjalno-bytowych z obory, ani naruszenia stosunków wodnych na omawianym terenie. Tym samym, zdaniem Sądu, nie istniała konieczność bardziej szczegółowego odnoszenia się do tej problematyki.
Analizując kolejny zarzut strony skarżącej dotyczący nie wskazania w raporcie sposobu odprowadzania wód opadowych z terenów utwardzonych oraz z powierzchni dachowych, a w szczególności kwestii ich oczyszczania przed wprowadzeniem w ziemie, trzeba wskazać, iż zgodnie z § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984) wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni innych niż powierzchnie, o których mowa w ust.1. (tj., z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, budowli kolejowych, dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich i powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha oraz z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha) mogą być wprowadzane do wód lub do ziemi bez oczyszczania. Tym samym nie można uznać powyższego zarzutu za uzasadniony.
Strona skarżąca wywodzi również, iż raport nie wspomina o istniejących konfliktach społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Zarzut ten uznać należy za niezasadny w świetle zawartego na str.46 raportu stwierdzenia, że właściciele sąsiednich posesji zgłaszali do Urzędu Gminy i Miasta w J. uwagi dotyczące uciążliwości zapachowych oraz lokalizacji poszczególnych obiektów, dodając przy tym, iż planowane inwestycja ma na celu wyeliminowanie tych uciążliwości.
Bez znaczenia jest również, to, że raport nie uwzględnia faktu uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta J. decyzji nr [...] o warunkach zabudowy terenu. Postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych są odrębnymi, niezależnymi od siebie postępowaniami, poprzedzającymi wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zarówno w skardze jak i odwołaniu zwraca się uwagę na zmianę okoliczności faktycznych sprawy tj. zmianę wielkość wyposażenia gospodarstwa w płytę obornikowa o powierzchni 841 m² oraz zbiorników na gnojowicę o łącznej powierzchni 380, 53 m³. Do kwestii zmniejszenia płyty obornikowej odniósł się inwestor w Aneksie nr 1 do "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko..." w którym stwierdza się, iż modernizacja gospodarstwa rolnego w tym zakresie poprawi warunki użytkowania sąsiedniej działki, gdyż zmniejszenie płyty obornikowej pozwoli na zachowanie wymaganych rozporządzeniem minimalnych odległości od granicy działki sąsiedniej. Zdaniem Sądu twierdzenia te są przekonywujące. Dodać należy przy tym, iż z punktu widzenia oceny dokonywanej przez organ ochrony środowiska wskazana zmiana okoliczności faktycznych nie ma znaczenia.
Jeśli natomiast chodzi o zarzuty odnoszące się do sentencji postanowienia organu I instancji, należało wskazać, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej ustanowienie w niej warunku doboru właściwych urządzeń i technologii przez inwestora oraz należytego stosowania odpowiednich działań i zabezpieczeń zapewniających ochronę zdrowia ludzi oraz wszystkich komponentów środowiska, w tym ochronę przyrody, nie ma znaczenia w kontekście zastosowanych przez inwestora rozwiązań. Kwestią ustalenia dokładniejszych wymogów m.in. w zakresie doboru technologii, jakie winna spełniać inwestycja zajmują się bowiem inne organy niż organ ochrony środowiska, na dalszych etapach postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji. Trudno przy tym uznać za wiążący warunek wskazany w sentencji omawianego postanowienia.
W uzasadnieniu swojego postanowienia, jak i w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. powołuje się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 marca 2005 r., sygn. IV SA/Wa 982/04, w którym to orzeczeniu wskazano, iż "uzgodnienia dokonuje organ nie tylko w granicach swej właściwości, ale także swoich kompetencji. Organ współdziałający jest zobowiązany do zajęcia stanowiska w określonym zakresie i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. Postępowanie to nie ma bowiem samodzielnego bytu, a o treści decyzji rozstrzyga organ decydujący, który w świetle prawa ponosi za nią pełną odpowiedzialność."
Kontekst, w jakim zacytowano wspomniane orzeczenie wskazywać może, że
w ten sposób niejako organ odwoławczy przerzucił całą odpowiedzialność za wszelkie ewentualne uchybienia na organ wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych. Należy w związku z tym wskazać, iż wprawdzie stanowisko zajęte przez organ ochrony środowiska nie przesądza o treści decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, lecz będzie miało ono niewątpliwie znaczenie przy wydawaniu rozstrzygnięcia głównego. Z tego też względu wydanie postanowienia w takiej sprawie winno być poprzedzone dokładnymi ustaleniami organu, stosownie do art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., pozwalającymi na dokonanie kompleksowej oceny w ramach posiadanych przez organ kompetencji.
Jak już wcześniej wskazano, organ uzgadniający w niniejszym postępowaniu nie przeprowadza szerszego postępowania dowodowego, swą uwagę koncentruje bowiem na treści raportu i ocenie wskazanych w nim danych pod kątem przewidywalnego zagrożenia dla środowiska. Nie może on zatem ograniczać swej roli jedynie do przytaczania twierdzeń zawartych w tym opracowaniu, o tym że inwestycja nie zagrozi środowisku, licząc iż ich weryfikacji dokona zań organ wydający decyzję w tej sprawie. Jak już wcześniej podniesiono, rolą organu ochrony środowiska jest ocena, czy przewidywanego poziomu emisji będzie mieścił się w standardach określonych przez ustawodawcę, a zatem czy inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska. Na dokonanie takiej oceny z pewnością nie pozwalają nieuzasadnione i nie poparte żadnymi danymi dotyczącymi przewidywalnych emisji i uciążliwości z nimi związanych twierdzenia twórców raportu, iż inwestycja nie będzie powodowała zagrożenia dla środowiska.
Dodać należy również, że zażalenie na postanowienie organu I instancji sprowadzało się do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, przy czym zawierało konkretne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury. W tej sytuacji rzeczą organu odwoławczego było dokładne ustosunkowanie się do tych zarzutów. Badając skargę pod tym kątem Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia, które można byłoby uznać za spełniające wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Samo wskazanie, że zarzuty uznane zostały za bezzasadne bez dokonania ich wszechstronnej analizy nie może być uznane za spełnienie przez organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy, a nadto stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. formułującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy wskazać, że przy rozstrzyganiu sprawy doszło do naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji, mając na względzie powyższe rozważania, winien nakazać inwestorowi uzupełnienie informacji zawartych w raporcie, tak by spełniał on wymogi określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz pozwalał na dokonanie kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art.135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.