II SA/Bd 1183/04

II SA/Bd 1183/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2005-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ireneusz Fornalik
Małgorzata Włodarska
Marzenna Linska-Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6334 Stypendia
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 55
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Bd 1183/04
UZASADNIENIE
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]2004 r., wydaną na podstawie przepisów art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 55 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty I. z dnia [...]2004 r., znak: Ref. [...] orzekającej o odmowie przyznania stronie prawa do stypendium - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. M. - bezrobotna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w I. od 04.07.2001 r. - otrzymała stypendium za 12 miesięcy (od 11.09.2002 r. do 10.09.2003 r.) na podstawie art. 37d ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14.12.1994 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).
W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31.05.2004 r. nie istniała możliwość wydłużenia bezrobotnemu okresu pobierania stypendium ponad ustawowy okres 12 miesięcy, a zatem A. M. wyczerpała maksymalny okres jego pobierania i w związku z tym Starosta I. decyzją z dnia [...]2003 r. Nr [...] orzekł o utracie prawa do stypendium z dniem 11.09.2003 r., a Wojewoda [...] zakończył postępowanie odwoławcze decyzją z dnia [...]2003 r., znak: [...] utrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Na decyzję Wojewody z dnia [...]2003 r. A. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który prawomocnym wyrokiem z dnia 28.04.2004 r. sygn. akt II SA/Bd 20/04 jej skargę oddalił.
W dniu 17.08.2004 r. A. M. wystąpiła z kolejnym wnioskiem o ponowne przyznanie stypendium od dnia 01.06.2004 r., powołując się na przepis art. 55 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po rozpatrzeniu tego wniosku Starosta I. decyzją z dnia [...]2004 r. odmówił stronie przyznania prawa do stypendium, wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji, iż nie może przyznać jej po raz kolejny stypendium, z którego już skorzystała.
Od decyzji Starosty z dnia [...]2004 r. A. M. odwołała się z żądaniem przyznania jej stypendium, powołując się na trudną sytuację materialną jej rodziny, utrzymującej się z zasiłków z pomocy społecznej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła niezgodność z przepisami w art. 55 ust. 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] zważył, co następuje:
W myśl art. 55 ust. 1 w/w ustawy, bezrobotnemu do 25 roku życia i bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej dla dorosłych albo w szkole wyższej w systemie studiów wieczorowych lub zaocznych, starosta na wniosek bezrobotnego, przyznaje stypendium wysokości 40% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, wypłacane przez 12 miesięcy. Przy czym art. 55 ust. 2 w/w ustawy stanowi, że starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki zgodnie z programem nauczania.
Z przywołanego wyżej art. 55 ust. 2 jednoznacznie wynika, że kontynuowanie wypłacania stypendium ma charakter fakultatywny ("Starosta może podjąć decyzję ..."), nie zaś obligatoryjny. Zatem decyzje na nim oparte mają charakter uznaniowy. Przy uznaniu administracyjnym w tej kwestii, organ administracji publicznej ma na względzie - poza słusznym interesem stron - także ogólną zasadę finansów publicznych oraz celowość finansowania kształcenia się bezrobotnego w danej szkole pod kątem potrzeb lokalnego tynku pracy.
W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w sprawie utraty przez A. M. prawa do stypendium z dniem 11 września 2003 r. stało się ostateczne w świetle regulacji prawnej obowiązującej do dnia 31.05.2004 r.
A. M. nie może uzyskać uprawnienia do stypendium w stanie prawnym obowiązującym od dnia 01.06.2004 r., chociażby z tego względu, że będąc bezrobotną zarejestrowaną od 04.07.2001 r., dalszą naukę w szkole dla dorosłych podjęła od dnia 01.09.2002 r., a zatem po okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Nie może też skutecznie domagać się kontynuacji wypłacania stypendium pobranego już za okres 12 miesięcy, ponieważ organ I instancji nie mógł wówczas podjąć takiej decyzji, by kontynuować wypłatę tego świadczenia od dnia 11.09.2003 r. do dnia ukończenia nauki z uwagi na brak podstaw prawnych. Podjęcie decyzji o kontynuowaniu wypłaty stypendium może zapaść tuż po upływie 12 miesięcy, jednak nie na wniosek osoby bezrobotnej złożony w dowolnym czasie, chociażby spełniała przesłankę nieprzekraczania wysokości dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej (art. 55 ust. 3 omawianej ustawy).
Zważywszy na powyższe decyzja Starosty I. z dnia 10.09.2004 r. o odmowie przyznania stronie prawa do stypendium jest zgodna z prawem, a zatem należało orzec jak w sentencji decyzji.
Na powyższą decyzję A. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła, że nieprawdą jest stwierdzenie organu zawarte w decyzji, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28.04.2004 r. nie jest prawomocny.
Według skarżącej przepis art. 55 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy daje podstawę do wypłacania jej wnioskowanego stypendium.
Ponadto zarzuciła, że zaskarżona decyzja pomija rzeczywistą sytuację biedy, w jakiej się ona znajduje.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując na mocy art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, czy proceduralnego.
Organy obu instancji trafnie uznały, że w świetle art. 55 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) - zwanej dalej ustawą, brak było podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego stypendium.
W szczególności prawidłowo organ odwoławczy wskazał w swej decyzji, iż przeszkodą do przyznania stypendium przewidzianego w art. 55 ust. 1 cyt. wyżej ustawy była okoliczność podjęcia przez skarżącą dalszej nauki po okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 55 ust. 1 ustawy warunkiem przyznania stypendium jest to, aby nauka podjęta została przez bezrobotnego w okresie 6 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy.
Niezależnie od powyższego trzeba też zauważyć, że omawiany przepis dotyczy bezrobotnych do 25 roku życia i bez kwalifikacji zawodowych.
Według art. 2 pkt 6 ustawy - bezrobotnym bez kwalifikacji zawodowych jest bezrobotny o wykształceniu gimnazjalnym lub niższym oraz nieposiadający kwalifikacji do wykonywania zawodu.
Tymczasem skarżąca, kończąc szkołę zasadniczą, zdobyła wykształcenie ogólne i zasadnicze zawodowe (specjalność - sprzedawca).
Nie było też podstaw do przyznania skarżącej stypendium na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy który stanowi, że starosta może podjąć decyzję o kontynuacji wypłacania stypendium do ukończenia nauki zgodnie z programem nauczania.
Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, że przewidziana omawianym przepisem kontynuacja świadczenia dotyczy sytuacji, gdy wypłacane jest stypendium w trybie art. 55 ust. 1 ustawy.
Przyjąć bowiem trzeba, że regulacja przepisu art. 55 ust. 2 ustawy jest związana ściśle z regulacją ustępu pierwszego tego przepisu i nie może odnosić się do stypendium wypłacanego na innej podstawie prawnej i w jakimkolwiek czasie.
Zauważyć trzeba, że wskutek ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]2003 r. skarżąca utraciła z dniem 11.09.2003 r. prawo do stypendium, przyznanego jej na mocy art. 37d ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).
Wbrew twierdzeniom skarżącej prawomocny jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28.04.2004 r. (sygn. akt II SA/Bd 20/04) - oddalający jej skargę na wymienioną wyżej decyzję Wojewody.
Nie zmienia tego okoliczność, że w sprawie tej toczy się jeszcze postępowanie w przedmiocie prawa pomocy.
Z tych względów brak było w świetle art. 55 ust. 2 ustawy przesłanek do podjęcia przez właściwy organ decyzji o kontynuacji wypłacania skarżącej stypendium.
Podkreślić w tym miejscu należy, że według art. 139 ust. 1 ustawy świadczenia z tytułu bezrobocia przyznane bezrobotnym przed dniem 01.06.2004 r. musiały być wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. Oznacza to, że nie można stosować nowej regulacji art. 55 ustawy do stypendium, które wypłacane było skarżącej na warunkach poprzednio obowiązującej ustawy. Takiej możliwości nie przewidują przepisy przejściowe.
Niezasadnie też skarżąca podniosła zarzut, że organ przy rozpatrywaniu wniosku nie uwzględnił trudnej sytuacji materialnej jej rodziny.
Zauważyć trzeba, że fakt uzyskiwania niskich dochodów przez rodzinę skarżącej, czy nawet wskazywany w skardze stan ubóstwa - nie jest samodzielną przesłanką do przyznania stypendium osobie uczącej się.
Obowiązujący przepis art. 55 ust. 1 wyraźnie wskazuje, jakie zasadnicze warunki musi spełnić bezrobotny, aby mogłoby być mu przyznane stypendium. Dopiero w dalszej kolejności bierze się pod uwagę wysokość dochodu uzyskiwanego na osobę w rodzinie bezrobotnego.
W konsekwencji skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).