II SA/BD 1168/23

II SA/Bd 1168/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-11-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Brzezińska /przewodniczący/
Leszek Kleczkowski
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 ust. 1 u.p.z.p., art. 170 ppsa
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję S. [...] w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia 6 lipca 2022 r. znak: KIO.6730.45.11.2022 Burmistrz P. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") ustalił dla W. sp. z o.o. w C. (dalej: "spółka") warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 10 MW włącznie wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działek nr [...] oraz części działek nr [...], obręb W. gmina P..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowana inwestycja w myśl art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") jest tzw. inną inwestycją i stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wymaga ustalenia warunków zabudowy.
Na podstawie wniosku oraz ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. organ ustalił, że teren którego dotyczy wniosek nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania i nie ma obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania dla tego obszaru. Na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 organ ustalił, że zachodzą warunki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, m.in. wskazał, że na terenie objętym analizą dostępnym z tej samej drogi publicznej co działka objęta wnioskiem znajduje się działka zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.
2. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. B. (dalej: "skarżący", "strona") w którym wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że decyzję wydano z naruszeniem art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm. – dalej: "k.p.a.") poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Nadto wskazał, że organ wydając przedmiotową decyzję nie uwzględnił wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 994/20.
3. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r. znak: SKO-4212/235/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie jest kompletny, gdyż nie dołączono do niego prawidłowego graficznego przedstawienia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikający z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. (na załączonych mapach nie zaznaczono elementów inwestycji po jej realizacji). Nadto organ wskazał, że we wniosku nie określono gabarytów budynków towarzyszących instalacji, ich funkcji oraz liczby. Wniosek nie spełnia też wymogu z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., gdyż nie określono parametrów technicznych inwestycji i danych dotyczących jej wpływu na środowisko, a inwestor ograniczył się do podania mocy znamionowej elektrowni 10 MW i powierzchni zajętej pod inwestycję. Organ wskazał również, że wnioskiem objęto część działek o nr [...], natomiast pojęcie "teren" użyty w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczy działki ewidencyjnej jako całości i wydanie decyzji w tym zakresie nie jest możliwe, gdyż organ jest związany treścią wniosku, a nie może wydać decyzji dla części działki.
4. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła W. wskazując, że jej wniosek o wydanie warunków zabudowy nie zawierał braków odnośnie do planowanego sposobu zagospodarowania terenu i charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. Spółka nie zgodziła się z wykładnią przepisów prawa zastosowaną przez Kolegium, która czyniłaby niemożliwym wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działek wskazanych we wniosku a jedynie dla ich całości.
5. W wyniku rozpatrzenia wniesionego środka odwoławczego tut. Sąd wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 909/22 oddalił sprzeciw uznając, że wydanie decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia przepisów procesowych w postępowaniu organu I instancji było uzasadnione.
6. W wyniku wywiedzionej przez W. .o. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 964/23 uchylił wyrok tut. Sąd z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 909/22 oraz decyzje Kolegium z dnia 9 sierpnia 2022 r.
W motywach rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że wbrew temu co przyjął organ odwoławczy załączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji – elektrowni fotowoltaicznej (instalacji odnawialnego źródła energii) mapy zasadniczej w skali 1:1000 spełniają wymóg zawarty w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.z.p. Dalej NSA wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wszelkie instalacje OZE, zgodnie z ich ustawową definicją z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, bez względu na ich moc, nie znajdują zastosowania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zakresie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Wynika z powyższego, że organy administracji w stosunku do inwestycji dotyczące instalacji OZE nie prowadzą oceny w powyższych zakresie a zatem oczekiwanie, że należy we wniosku przedstawić szczegółowe aspekty rozmieszczenia obiektów technicznych i podania ich parametrów jest pozbawione podstawy prawnej. Jako takie nie może stanowić warunku uniemożliwiającego wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie ma zatem potrzeby badania szczegółowych parametrów takiej instalacji i porównywania ich z parametrami sąsiedniej zabudowy. Poziom szczegółowości przedstawienia inwestycji ma umożliwiać ocenę zachowania ładu przestrzennego oraz oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie i środowisko.
Ponadto NSA podzielił pogląd ukształtowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. W realiach niniejszej sprawy Sąd odwoławczy uznał, że dopuszczalne było wyznaczenie warunków zabudowy dla przedmiotowej elektrowni fotowoltaicznej bowiem teren inwestycji obejmuje zarówno działki ewidencyjne w całości ([...]) jak i działki w części [...]. Na podstawie oznaczeń terenu inwestycji (granic terenu objętego wnioskiem - linia fioletowa przerywana) i terenu działek ewidencyjnych (linia ciągła zielona) możliwe jest zidentyfikowanie jednoznacznie obszaru dla oceny spełnienia wymogów z art. 61 ust. 3- 6 u.p.z.
7. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Kolegium decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 6 lipca 2022 r.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przestawił dotychczasowy stan sprawy oraz powołał stosowne przepisy. Dalej wyjaśnił, że załączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji - elektrowni fotowoltaicznej (instalacji odnawialnego źródła energii) mapy zasadnicze w skali 1:1000 spełniają wymóg zawarty w art, 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.z.p. Planowany sposób zagospodarowania terenu wskazanego na mapie zasadniczej o tytule "Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna z 10 listopada 2021 r." zawiera jak wskazuje legenda m.in,: granice terenu objętego wnioskiem (fioletowa linia przerywana), granicę obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać (czerwona linia przerywana), granice obszaru zabudowy panelami PV i infrastrukturą towarzyszącą (różowa linia ciągła), nieprzekraczalną linie zabudowy (pogrubiona czarna linia ciągła).
Kolegium wskazało również, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Burmistrz co prawda przeprowadził analizę urbanistyczną mimo treści art, 61 ust. 3 u.p.z.p., jednak nie wpłynęło to negatywnie na samo rozstrzygnięcie dla planowanej inwestycji.
W konsekwencji Kolegium uznało, że skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygniecie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora.
8. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
- art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i w konsekwencji wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wybudowanie farmy fotowoltaicznej na wskazanym terenie będzie negatywnie oddziaływać zarówno na przyrodę, jak i sąsiadujące z terenem planowanej Inwestycji nieruchomości oraz spowoduje obniżenie wartości sąsiadujących z farmą nieruchomości. Ponadto budowa negatywnie wpłynie na wody powierzchniowe i podziemne, zmienią się warunki oświetlenia terenów sąsiednich;
- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy istniały postawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, mając w szczególności na uwadze twierdzenia składane w toku postępowania;
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, polegające na pominięciu milczeniem przez organ odwoławczy twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w złożonym odwołaniu nie zapewniając tym samym rozpoznania przedmiotowej sprawie w trybie dwuinstancyjnym.
Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżący podkreślił, że systemy fotowoltaiczne kwalifikowane jako instalacje produkcyjne, nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Powstanie takiej instalacji może bowiem naruszyć zasady ładu przestrzennego na danym terenie i kolidować z sąsiadującą zabudową.
Dalej podniósł, że inwestycje obejmujące farmy fotowoltaiczne zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania planowanej Inwestycji na nieruchomości sąsiednie, pogorszenie warunków krajobrazowo-turystycznych i wypoczynku mieszkańców, ograniczenie możliwości zabudowy, emisji zanieczyszczeń oraz wpływu na siedliska ptaków. Mogą wystąpić uszkodzenia systemów korzeniowych drzew lub krzewów, a więc jest to znaczna ingerencja naruszenia systemu biologicznego ziemi. Ponadto na niemytych panelach osiadają drobinki kurzu, co powoduje tzw. syndrom odbitego światła. Przedmiotowa inwestycja przyczynić się może do zaniku siedlisk, ponadto prawdopodobne jest, że istnieje negatywny wpływ inwestycji na lot ptaków -migrujące ptaki mogą mylić instalację z taflą wody i próbować na niej wylądować. Zagrożeniem dla środowiska są również uszkodzone panele, w których ponad wszelką wątpliwość znajdują się substancje toksyczne. W ocenie skarżącego organ nie wziął pod uwagę potrzeby konsultacji z mieszkańcami miejscowości, w której ma być budowana inwestycja, w tym jej głosu, której działka graniczy bezpośrednio z nieruchomościami, na których planowana jest inwestycja i która nie wyraża zgody na jej realizację.
9. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
10. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Kolegium z dnia 26 lipca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 6 lipca 2022 r., którą organ I instancji ustalił dla spółki warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 10 MW włącznie wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie działek nr [...] oraz części działek nr [...], obręb W. gmina P..
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p, a w szczególności przepis art. 61 ust.1 pkt 1-5.
Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Natomiast w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 określono warunki, które łącznie należy spełnić celem wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać:
1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:
a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo
b) papierowej;
1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.
Jak wynika z zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium uznało, że załączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji - elektrowni fotowoltaicznej (instalacji odnawialnego źródła energii) mapy zasadnicze w skali 1:1000 spełniają wymóg zawarty w art, 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.z.p. Ponadto lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W konsekwencji Kolegium uznało, że skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygniecie o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora.
Skarżący kontestując stanowisko organu podnosi z kolei, że systemy fotowoltaiczne, kwalifikowane jako instalacje produkcyjne, nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto skarżący uwypukla, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że sporna inwestycja będzie negatywnie oddziaływać zarówno na przyrodę jak i sąsiadujące z terenem planowanej Inwestycji nieruchomości.
W kontekście sformułowanych zarzutów zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że sprawa zainicjowana wnioskiem spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 10 MW była już przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 964/23 uchylił wyrok tut. Sąd z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 909/22 oraz decyzję kasatoryjną Kolegium z dnia 9 sierpnia 2022 r. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Zatem rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był uwzględnić istnienie w obrocie prawnym wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 964/23.
Rozstrzygając zawisły spór powtarzając za NSA wskazać należy, że załączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji – elektrowni fotowoltaicznej (instalacji odnawialnego źródła energii) mapy zasadniczej w skali 1:1000 spełniają wymóg zawarty w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.z.p. Planowany sposób zagospodarowania terenu wskazanego na mapie zasadniczej o tytule "Koncepcja urbanistyczno-architektoniczna z 10.11.2021 r." zawiera jak wskazuje legenda m.in.: granice terenu objętego wnioskiem (fioletowa linia przerywana), granice obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać (czerwona linia przerywana), granice obszaru zabudowy panelami PV i infrastrukturą towarzyszącą (różowa linia ciągła), nieprzekraczalną linie zabudowy (pogrubiona czarna linia ciągła). Ponadto zawiera informacje, że powierzchnia zabudowy panelami PV i infrastrukturą towarzyszącą dla inwestycji "[...]" wynosi 15,4196 ha, a powierzchnia inwestycji to 16,5814 ha. Wynika z niej zatem jaki obszar terenu inwestycji będzie podlegał zabudowie panelami PV i infrastrukturą towarzyszącą (różowa linia ciągła) oraz nieprzekraczalna linia zabudowy (pogrubiona czarna linia ciągła).
Za wadliwe należy uznać stanowisko skarżącego, że systemy fotowoltaiczne, kwalifikowane jako instalacje produkcyjne, nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wskazania wymaga, że powyższa kwestia została przesądzona przez NSA w wiążącym skład orzekający wyroku II OSK 964/23, gdzie Sąd odwoławczy wprost wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wszelkie instalacje OZE, zgodnie z ich ustawową definicją z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, bez względu na ich moc, nie znajdują zastosowania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zakresie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Wynika z powyższego, że organy administracji w stosunku do inwestycji dotyczące instalacji OZE nie prowadzą oceny w powyższych zakresie a zatem oczekiwanie, że należy we wniosku przedstawić szczegółowe aspekty rozmieszczenia obiektów technicznych i podania ich parametrów jest pozbawione podstawy prawnej. Jako takie nie może stanowić warunku uniemożliwiającego wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie ma zatem potrzeby badania szczegółowych parametrów takiej instalacji i porównywania ich z parametrami sąsiedniej zabudowy. Poziom szczegółowości przedstawienia inwestycji ma umożliwiać ocenę zachowania ładu przestrzennego oraz oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie i środowisko. Aspekty te w niniejszej sprawie zostały spełnione.
Odnosząc się zaś do wyartykułowanych w skardze zarzutów dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko ponownie powtarzając za NSA wskazać należy, że przedstawienie we wniosku charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko jest elementem fakultatywnym wniosku. Winien on być wskazany tylko wtedy, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Taka okoliczność nie miała miejsca w niniejszej sprawie bowiem dla przedmiotowej elektrowni Burmistrz P. 20 października 2021 r. znak: KIO.6220.21.2020.HR wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie poddano parametry techniczne inwestycji ocenie jej wpływu na środowisko. Skoro organ ochrony środowiska wydał zgodę na realizację inwestycji wskazując jej środowiskowe uwarunkowania, to nie było konieczne we wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedstawianie kolejny raz parametrów charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko.
Wobec tego przedstawione we wniosku parametry oraz dane oraz załączone do akt postępowania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji z 20 października 2021 r. były wystarczające do oceny spełnienia przez inwestycję wymogów z art. 61 ust. 3-6 u.p.z.p. i wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto wskazania wymaga, że NSA podzielając pogląd ukształtowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji przesądził, że w realiach niniejszej sprawy dopuszczalne było wyznaczenie warunków zabudowy dla przedmiotowej elektrowni fotowoltaicznej, bowiem teren inwestycji obejmuje zarówno działki ewidencyjne w całości ([...]) jak i działki w części [...]. Na podstawie oznaczeń terenu inwestycji (granic terenu objętego wnioskiem - linia fioletowa przerywana) i terenu działek ewidencyjnych (linia ciągła zielona) możliwe jest zidentyfikowanie jednoznacznie obszaru dla oceny spełnienia wymogów z art. 61 ust. 3- 6 u.p.z.
11. W ocenie Sądu – wbrew stanowisku skarżącego - przeprowadzone postępowanie nie naruszało ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., bowiem decyzja wydana w sprawie oparta jest na dokładnie i wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a nadto jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy zastosowały właściwą podstawę prawną, którą prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Ponadto Kolegium dochowało zasady z art. 15 k.p.a., bowiem dokonało ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając kompleksową ocenę całego zebranego materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu organy w sposób właściwy ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Powyższe stanowi o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania. Natomiast okoliczność, że ocena zgromadzonych dowodów doprowadziła organy do odmiennych wniosków od oczekiwanych przez skarżącego, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie może uzasadniać zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
11. Reasumując jak trafnie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygniecie o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
L. Kleczkowski J. Brzezińska M. Pawełczak