I OSK 791/23

II SA/Łd 305/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Michał Zbrojewski
Robert Adamczewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1436
art. 2 pkt 13
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 5a w z w. z art. 52 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Dnia 28 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 lutego 2025 roku znak: SKO.4120.181.187-191.24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 305/25
Uzasadnienie
A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 20 lutego 2025 roku (znak: SKO.4120.181,187-191.24) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej.
Z akt sprawy wynika, że 22 września 2023 roku P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: Spółka lub skarżąca) wystąpiła do Wójta Gminy Sieradz z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 11 MW na działkach nr: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], gm. S. (z wyłączeniem gruntów rolnych o klasie lllb - na działkach nr: [...] i [...] oraz gruntów leśnych na działce nr [...] - teren inwestycji o pow. 5,46 ha, łączna powierzchnia działek 6,4 ha). Do wniosku załączono decyzję Wójta Gminy Sieradz z 5 maja 2023 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 11 MW wraz z niezbędną infrastrukturą oraz magazynami energii na działkach nr: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], gm. S. i określającej warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia lub użytkowania przedsięwzięcia. Ww. decyzja została wydana na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. i przeniesiona na P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. decyzją Wójta Gminy Sieradz z 4 sierpnia 2023 r.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy Sieradz decyzją z 16 września 2024 r., działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 3-6 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia w szczególności w następując sposób:
I. rodzaj zabudowy:
1) instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1436 ze zm.);
II. funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu:
1) funkcja zabudowy - instalacja fotowoltaiczna o mocy do 11 MW, stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, w których energia elektryczna jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii - promieniowania słonecznego wraz z powiązanymi z nim magazynami energii,
2) teren inwestycji - działki o nr ewid.: [...], [...] i [...] oraz część działki nr ewid.: [...], obr. [...], gm. S.,
3) projektowane obiekty - elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 11 MW składająca się z paneli fotowoltaicznych montowanych na konstrukcjach wsporczych, stacji transformatorowych, złącz kablowych, inwerterów oraz kabli niskiego i średniego napięcia oraz magazynów energii i innych niezbędnych elementów infrastruktury związanych z budową i eksploatacją przedsięwzięcia,
III. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych:
1) warunki i wymagania w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:
a) ustala się teren inwestycji oznaczony na załącznikach graficznych do niniejszej decyzji, obejmujący działki o nr ewid.: [...], [...] i [...] oraz część działki nr ewid.: [...], obr. [...], gm. S.;
b) wielkość powierzchni zabudowy rozumianej jako powierzchnia zabudowy instalacji fotowoltaicznej, stacji transformatorowych i linii kablowych wraz z pozostałą infrastrukturą towarzyszącą oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia - do 5,46ha;
c) wskaźnik zabudowy projektowanej - nie ustala się;
d) linia zabudowy - nie ustala się;
e) szerokość elewacji frontowej - nie ustala się;
f) wysokość elewacji frontowej - nie ustala się;
g) geometrię dachu (kąty nachylenia, wysokości kalenic i układy połaci dachowych, a także kierunki kalenicy) - nie ustala się;
h) charakterystyczne parametry zabudowy instalacji fotowoltaicznej:
- moc instalacji - łącznie do 11 MW (instalacja realizowana jako jedno przedsięwzięcia lub jako 11 odrębnych instalacji o mocy do 1 MW każda);
- liczba projektowanych paneli łącznie - do 22000 szt.;
- liczba projektowanych inwerterów - do 110 szt.;
- liczba stacji transformatorowych - do 11 szt.;
- liczba kontenerowych magazynów energii - do 11 szt.;
- liczba stacji dwutransformatorowych - do 6 szt.;
- powierzchnia zabudowy stacji transformatorowej (dla jednej stacji) - do 50,0m²;
- powierzchnia zabudowy magazynu energii (dla jednego magazynu) - do 39,0m²;
- powierzchnia zabudowy stacji dwutransformatorowej (dla jednej stacji) - do 32,0m.
Od decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wnieśli: W.K., A. T., E.B., E.W., G. Z. i A.F., którzy zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem:
1) art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania i pominięcie jako strony A.S., której nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji,
2) art. 7 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, wyrażającym się:
a) nie zawieszeniem przez organ I instancji postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy Kolegium postanowieniem z 12 sierpnia 2024 r. przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji sprawę dotyczącą wznowienia postępowania w zakresie decyzji środowiskowej, a przedmiotowa inwestycja traktowana jest jako inwestycja o znaczącym oddziaływaniu na środowisko,
b) błędnym przyjęciem, że w sprawie niniejszej nie jest wymagana ocena przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej;
c) w nieprzeprowadzeniu przez podmiot postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia podniesionych przez strony niniejszego postępowania zastrzeżeń związanych z możliwością oddziaływania pola magnetycznego na sąsiednie działki, kwestii odprowadzenia wód gruntowych z nieruchomości w sytuacji, gdy strony niniejszego postępowania podnosiły, iż na działkach nr: [...] i [...] istnieją tereny podmokłe, które nie zostały uwzględnione w decyzji środowiskowej, jak i zostały zignorowane w przedmiotowym postępowaniu;
d) zignorowaniu przez organ wszystkich wniosków dowodowych stron sprzeciwiających się powstaniu farmy fotowoltaicznej, w tym wniosków dowodowych, tj. przeprowadzenie dowodu z opinii Państwowej Straży Pożarnej na okoliczność, czy planowana inwestycja zagraża zlokalizowanym w okolicy inwestycji siedliskom domowym oraz opinii Zarządu Zlewnii w Sieradzu, czy fakt, że na działkach nr: [...] i [...] znajduje się teren podmokły (w okresie deszczowym jest to najbardziej widoczne) możliwe jest posadowienie konstrukcji takich jak magazyny energii, stacji transformatorowych, paneli fotowoltaicznych i czy tego typu konstrukcja ma wpływ na wody gruntowe, tym bardziej, że teren objęty inwestycją znajduje się w granicach Zbiornika Wód Podziemnych Zbiornika [...],
e) w braku zobowiązania inwestora do wyjaśnień, o których wskazywano m.in. w piśmie z 30 maja 2024 r. dotyczących okoliczności, że na załączonych mapach nie zaznaczono gdzie i w jakiej odległości mają powstać stacje transformatorowa, jakie będzie oddziaływanie pola magnetycznego z tych urządzeń oraz jaki hałas będą emitować, czy też wypowiedzenie się inwestora w zakresie odprowadzania wód opadowych, czy identyfikacji technicznej paneli,
f) w pominięciu przez organ wniosku dowodowego A.S. o jej przesłuchanie w związku z wyjaśnieniem i doprecyzowaniem przez nią swojego stanowiska w kwestii uznania za stronę niniejszego postępowania,
g) w pominięciu przez organ faktu, iż Rada Gminy Sieradz poparła petycję mieszkańców uchwałą z 9 lipca 2024 r., w której to Rada wskazuje na to, iż głos mieszkańców powinien zostać uwzględniony, w konsekwencji czego organ wydał decyzje o zaskarżonej w treści, w sytuacji gdy powinien wydać decyzję odmawiającą warunków zabudowy mając na uwadze sprzeciw mieszkańców,
h) ustalenie przez organ I instancji, że "Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, gdyż teren inwestycji w liniach rozgraniczeniowych stanowią grunty orne klasy IV, V i VI, w sytuacji gdy organ nie ustalił, kiedy i w jakich latach dokonywano ostatniej klasyfikacji gleby na obszarze inwestycji w sytuacji, gdy organ powinien zwrócić się do starostwa z zapytaniem kiedy miały miejsce ostatnie badania gleby i ewentualnie zwrócić się aby starostwo z urzędu dokonało powtórnych badań, jeżeli okazałoby się, że badania gleby nie są aktualne,
3) art. 8 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na tym, iż organ nie poinformował strony niniejszego postępowania, że przedłuża termin do wydania decyzji do 16 września 2024 r. co uniemożliwiło stronom niniejszego postępowania zapoznanie się z aktami i ewentualnie ograniczono ich prawa do złożenia pism w zakresie dlaczego ich wnioski dowodowe nie zostały rozpoznane we wcześniejszym terminie, czy też do złożenia kolejnych wniosków dowodowych, w tym miejscu zaznaczyli, iż organ wydał jedynie jedno postanowienie z 1 lipca 2024 r. o wydłużeniu terminu do rozpoznania sprawy do 31 lipca 2024 r., zaś decyzja została wydana z prawie 1,5 miesięcznym opóźnieniem, w konsekwencji powyższego organ ograniczył stronom postępowania ich prawo do wypowiedzenia się w przedmiotowym postępowaniu,
4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie:
a) polegające na nie wyjaśnieniu przez organ w wyniku analizy architektoniczno-urbanistycznej, jakie uwarunkowania inwestycja będzie spełniać w celu zabezpieczenia bezpieczeństwa osób stale przebywających na działkach sąsiednich inwestycji, tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku,
b) polegające na braku wyjaśnienia przez organ dlaczego odmówił przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wniosków dowodowych złożonych przez właścicieli nieruchomości sąsiednich,
5) art. 5 Konstytucji RP oraz art. 3 pkt 50 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez ich niezastosowanie skutkujące tym, że wydanie decyzji dla planowanej inwestycji stanowi naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju i zachowania równowagi przyrodniczej,
6) art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) poprzez błędną wykładnię art. 61 i nie zastosowanie art. 59 ust. 1 w sytuacji, gdy z decyzji wynika, że wnioskodawca złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji 22 września 2024 r., zaś 24 września 2024 r. zmieniło się brzmienie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym organ I instancji rozpoznający przedmiotowy sprawę powinien brać pod uwagę brzmienie przepisów obowiązujących przed 24 września 2024 r., w konsekwencji powyższego:
a) naruszono art. 61 ust. 5a ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wskazanie przez organ I instancji w analizie architektoniczno-urbanistycznej, że obszar analizowany na załączniku graficznym wynosi około 50 m, w sytuacji, gdy ustawa mówi wprost, że to ma być jednak nie mniej niż 50 m, z załączonych map do decyzji środowiskowej ani wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy nie wynika, aby obszar analizowany zaznaczony na mapie wynosił nie mniej niż 50 m,
b) brak przez organ wyjaśnienia w decyzji, czy montaż maksymalnie 22000 sztuk paneli fotowoltaicznych nie przekroczy mocy 11 MW wskazanej we wniosku,
7) art. 72 ust. 6 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego nie zastosowanie i nie opublikowanie przedmiotowej decyzji na stronie BIP Gminy S.,
8) art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji przy braku oświadczenia gestora sieci o warunkach przyłączenia do sieci,
9) art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne wskazanie terenu inwestycji (bez wyłączenia części działki nr [...]).
Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia przez organ pierwszej instancji czynności związanych z ustaleniem, czy zasadnym jest wznowienie postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej ewentualnie o wyznaczenie rozprawy celem ustalenia, czy A.S. jest stroną niniejszego postępowania, ustalenia rzeczywistych obszarów oddziaływania na mapie załączonych do decyzji, wyjaśnienia kwestii kiedy były dokonywane pomiary glebotwórcze przez Starostwo Powiatowe w Sieradzu, w jaki sposób wyłączone fragmenty nieruchomości objęte III klasą ziemi zostaną zachowane w kulturze rolnej.
Postanowieniem z 10 lutego 2025 r. Kolegium odmówiło skarżącym zawieszenia postępowania odwoławczego w związku z postępowaniem wznowieniowym dotyczącym decyzji środowiskowej Wójta Gminy Sieradz z 5 maja 2023 r.
Następnie wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu uchyliło zaskarżoną decyzję w części, tj.:
a) pkt II ppkt 2 i orzekło w tym zakresie w następujący sposób: "teren inwestycji - działka o nr ewid. [...] oraz części działek nr ewid.: [...],[...] i [...], obręb [...], gm. S.",
b) pkt III ppkt 1 lit. a i orzekło w tym zakresie co do meritum: "ustala się teren inwestycji oznaczony na załącznikach graficznych do decyzji, obejmujący działkę o nr ewid. [...] oraz części działek nr ewid.: [...],[...] i [...], obręb [...], gm. S.";
zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że mając na względzie fakt, iż w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązkiem organu lokalizacyjnego było zbadanie, czy w przypadku ww. inwestycji spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie podlegają ocenie przy wydaniu warunków zabudowy.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są spełnione, tj. projektowane uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną jest wystarczające dla tego rodzaju przedsięwzięcia. Teren objęty planowaną inwestycją jest terenem rolnym o gruntach klasy bonitacyjnej nie podlegającej ochronie (RIVa, RIVb, RV, RVI). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi ustaw wskazanych w analizie [m.in. dla przedsięwzięcia 5 maja 2023 r. została wydana decyzja środowiskowa w trybie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).
Teren inwestycji nie znajduje się na obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji zostało uzgodnione ze Starostą Sieradzkim, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Sieradzu, Marszałkiem Województwa Łódzkiego oraz Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi.
Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie zawiera elementy wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 tej sutawy. Decyzja posiada wymagane załączniki.
Organ odwoławczy zreformował zaskarżoną decyzję w części, w której nieprawidłowo został określony teren inwestycji. Kolegium uznało, że wbrew twierdzeniom skarżących uchybienie w ww. zakresie nie dotyczy wyłącznie działki nr [...]. Nie ulega wątpliwości, że teren przedsięwzięcia stanowi działka o nr [...] oraz części działek nr: [...], [...] i [...], obręb [...], gm. S. (nie obejmuje on gruntów rolnych III klasy i gruntów leśnych). Obszar ten jest tożsamy z przyjętym w sprawie zakończonej decyzją środowiskową z 5 maja 2023 r. Część graficzna decyzji ukazująca linie rozgraniczające terenu inwestycji jest prawidłowa.
Odpowiadając na kolejne zarzuty skarżących Kolegium podniosło, że nie stwierdzono naruszenia: art. 7 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a także na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego ustawy - Prawo budowlane) nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji inwestycji przez właścicieli, ewentualnie mieszkańców sąsiednich gruntów. Organy mogą jedynie zakreślić ramy ochrony i zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowlanego.
Dalej organ zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza, w którym miejscu na nieruchomości zabudowa będzie posadowiona. Konkretyzacja wskazanego aspektu, jak i wszystkich innych kwestii technicznych nastąpi dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Domaganie się od organu lokalizacyjnego, aby zobowiązał inwestora do wskazania konkretnych lokalizacji transformatorów, czy innych części składowych farmy, jak również podał szczegółowe dane techniczne urządzeń nie znajduje pod stawy prawnej.
Kwestia kumulacji oddziaływań nie stanowi przedmiotu decyzji lokalizacyjnej, lecz środowiskowej, o ile organ stwierdzi konieczność wydania takiego rozstrzygnięcia.
Następnie Kolegium podkreśliło, iż wykaz uzgodnień, do uzyskania których jest zobowiązany organ w ramach postępowania lokalizacyjnego, zawiera art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie dokonano uzgodnień bez zastrzeżeń. W szczególności decyzja była przedmiotem uzgodnień Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu oraz Starosty Sieradzkiego (w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne oraz melioracji wodnych), a także Marszałka Województwa Łódzkiego (w odniesieniu do udokumentowanych wód podziemnych). Organy te dysponujące fachową wiedzą w zakresie swoich dziedzin nie miały zastrzeżeń co do możliwości realizacji inwestycji na wskazanym obszarze. Dokonywanie, jak chcieliby skarżący, analizy glebotwórczej w celu ustalenia prawidłowej klasyfikacji gruntów nie znajduje uzasadnienia. Nie stanowi to przedmiotu uzgodnienia. Ponadto ocena taka (odnośnie gruntu i jego klasy) nie następuje w ramach postępowania lokalizacyjnego, a wyłącznie na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) i na wniosek właściciela nieruchomości. Brak jest także podstaw do uzyskania opinii Zarządu Zlewnii w Sieradzu odnośnie tego "czy fakt, że na działkach nr: [...] i [...] znajduje się teren podmokły (w okresie deszczowym jest to najbardziej widoczne) możliwe jest posadowienie konstrukcji takich jak magazyny energii, stacji transformatorowych, paneli fotowoltaicznych i czy tego typu konstrukcja ma wpływ na wody gruntowe, tym bardziej, że teren objęty inwestycją znajduje się w granicach Zbiornika Wód Podziemnych Zbiornika [...]". Kwestie technicznego posadowienia poszczególnych elementów farmy nie są przedmiotem oceny w postępowaniu lokalizacyjnym (uzgodnieniowym), a budowlanym. Natomiast właściwy Zarząd Zlewnii przedstawia stanowisko odnośnie realizacji inwestycji na gruntach zmeliorowanych.
Dalej Kolegium uznało, że żądanie przedstawienia przez Państwową Straż Pożarną opinii "czy planowana inwestycja zagraża zlokalizowanym w okolicy inwestycji siedliskom domowym" nie znajduje podstawy prawnej. Opinia Państwowej Straży Pożarnej jest wydawana w przypadku, gdy inwestycją jest zakład o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Inwestycja do ww. przedsięwzięć się nie zalicza.
Kwestia odprowadzania wód opadowych nie stanowi przedmiotu decyzji lokalizacyjnej. Będzie ona przedmiotem pozwolenia na budowę, a naruszenia z tym związane (rzeczywiste, nie hipotetyczne podtapianie gruntów sąsiednich) mogą podlegać regulacjom ustawy - Prawo wodne.
Jak zostało to już wskazane z uwagi na dyspozycję art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ w toku postępowania lokalizacyjnego nie badał spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności nie przeprowadzał zatem analizy urbanistycznej w zakresie tzw. dobrego sąsiedztwa i wobec tego zbędnym było wyznaczanie obszaru analizowanego, o którym mowa w art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie określał tym samym także parametrów inwestycji. Nie można zatem zarzucać organowi, że doszło w ww. zakresie do naruszeń.
Wójt Gminy Sieradz uznał, że spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy nie miał ku temu podstaw z uwagi na brak oświadczenia gestora sieci elektroenergetycznej, jednak ww. uchybienie zostało usunięte w postępowaniu odwoławczym, co wykazano w treści decyzji.
Dalej organ wskazał, że podmiot, który uważa, że przysługuje mu status strony postępowania (skarżący wskazują na A.S.), a nie brał w nim udziału ma prawo do wystąpienia do organu który wydał decyzję z wnioskiem o wznowienie postępowania. Ww. wniosek nie został złożony. W dniu 3 czerwca 2024 r. A.S., jako właścicielka nieruchomości nr [...] położonej w [...], "w polu oddziaływania inwestycji", wystąpiła do Wójta Gminy Sieradz z wnioskiem o uznanie jej za stronę postępowania. Pismem z 1 lipca 2024 r. organ wezwał ww. do wykazania interesu prawnego pozwalającego na przyznanie jej legitymacji strony. Wyjaśnienia zostały złożone w piśmie z 10 lipca 2024 r. Wnioskodawczyni wskazała m.in., że jej nieruchomość jest położona w odległości 4 m od inwestycji. W dalszej części pisma przedstawiła zastrzeżenia co do realizacji przedsięwzięcia. W piśmie z 20 września 2024 r. organ poinformował wnioskodawczynię o odmowie przyznania jej statusu strony postępowania. Fakt, że A.S. otrzymała przedmiotową decyzję lokalizacyjną nie czyni z niej strony postępowania. Wykaz stron postępowania znajduje się w aktach sprawy i ww. w nim nie została ujęta. Wskazany dokument otrzymała wyłącznie do wiadomości (por. pismo organu z 17 lutego 2025 r.). Nie można zatem uznać, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną. Ponadto należy zauważyć, że A.S. nie wniosła odwołania od decyzji, jak również nie wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania. Skarżący nie mają legitymacji do występowania w imieniu A.S.. Od daty wydania decyzji nie podjęła ona żadnych działań, z których wynikałoby, że oczekuje od organu pierwszej instancji podjęcia czynności, które miałyby na celu wyeliminowanie decyzji lokalizacyjnej i uznanie jej za stronę postępowania. Zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. organ uznał zatem za chybiony.
Zdaniem organu odwoławczego, fakt braku informacji o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy stanowi uchybienie dyspozycji art. 36 § 1 k.p.a., jednak przypisywanie wskazanej okoliczności ograniczenia stronom postępowania ich prawa do wypowiedzenia się poprzez uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych jest zbyt daleko idące i nie można tym samym uznać, aby zostały naruszone art. 8 i art. 9 k.p.a. Stronom postępowania zapewniono realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu zarówno przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Dalej organ II instancji wskazał, że doszło do naruszenia art. 72 ust. 6 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) poprzez jego nie zastosowanie i nie opublikowanie przedmiotowej decyzji na stronie BIP Gminy S. Zgodnie z ww. przepisami organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 (m.in. decyzja o warunkach zabudowy), dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezwłocznie po wydaniu decyzji, podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, a także udostępnia na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu treść tej decyzji. W informacji wskazuje się dzień udostępnienia treści decyzji. Uchybienie to – zdaniem organu - pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy.
Kolegium stwierdziło także, że zarzut dotyczący braku zawieszenia przez organ pierwszej instancji postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy w związku z postępowaniem wznowieniowym dotyczącym decyzji środowiskowej z uwagi na wydanie decyzji lokalizacyjnej jest bezprzedmiotowy. Skarżący nie wskazali jednoznacznie z jakich przyczyn opierając się na zasadzie zrównoważonego rozwoju, jako dyrektywie wykładni, należało wydać negatywną decyzję lokalizacyjną. Aby powyższy zarzut mógł przynieść oczekiwany skutek należało precyzyjnie podać przyczyny, które by przemawiały za przyjęciem w rozpoznawanej sprawie prymatu ochrony przyrody. Z ewentualnej obawy o utrzymanie gruntu rolnego klasy III w kulturze rolnej (wyłączonego z terenu inwestycji), czy też o występowanie negatywnych oddziaływań instalacji i powodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej nie sposób wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.F. zarzucił organowi naruszenie:
1) art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 5a w z w. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że decyzja o warunkach zabudowy może obejmować część działki ewidencyjnej, w sytuacji gdy interpretacja tych przepisów prowadzi do przyjęcia, że sposób określania parametrów nowej zabudowy odnosi się do "działki", a nie jej części;
2) art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy jest możliwe dla terenu obejmującego jedynie część działki gruntu;
3) art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, a co za tym idzie bezpodstawne przyjęcie, że inwestor właściwie określił na załączniku graficznym do wniosku o ustalenie warunków zabudowy granice terenu objętego wnioskiem, podczas gdy granice terenu inwestycji wykraczają poza teren działek nr [...] i [...] i obejmują od północy również działkę nr [...] stanowiącą drogę;
4) art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez błędną wykładnię, polegającą na określeniu terenu inwestycji w analizie architektoniczno-urbanistycznej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji Wójta Gminy Sieradz z 16 września 2024 r. w sposób odmienny niż określony w decyzji o warunkach zabudowy z 16 września 2024 r. oraz w załącznikach graficznych 1a - 1d do tej decyzji;
5) art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie przez organ II instancji, że uchylenie w zakresie pkt II ppkt 2 i pkt III ppkt 1 lit. a decyzji Wójta Gminy Sieradz z 16 września 2024 r. i ustalenie warunków zabudowy w zakresie części działek nr: [...], [...] i [...], obręb [...], gm. S. było prawidłowe, podczas gdy zmieniając lokalizację inwestycji organ wykroczył poza treść wniosku;
6) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji dopuszczenie do rozpatrzenia niekompletnego wniosku inwestora, nie zawierającego mapy wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać;
7) art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 i 144 k.c. poprzez błędną wykładnię, a co za tym idzie błędne ustalenie kręgu stron postępowania i przyjęcie, że A.S. nie może być uznana za stronę w sprawie bowiem nie wykazała się interesem prawnym, podczas gdy status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy należy interpretować szeroko i z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że status strony może przysługiwać nie tylko właścicielom działek bezpośrednio sąsiadujących, ale także właścicielom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji;
8) art. 7 § 1, art. 9 i art. 10 § 1 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. po przez pominięcie wniosku A.S. o przesłuchanie na okoliczność posiadania przez nią interesu prawnego w sprawie, a także odległości inwestycji od jej nieruchomości oraz wpływu inwestycji na jej nieruchomość, co uniemożliwiło jej zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji przez organy obu instancji, a w szczególności uniemożliwiło weryfikację parametrów inwestycji w kontekście jej oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, co stanowi naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania stron oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;
9) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewykonanie obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego w sprawie oraz brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w ramach rozpoznania odwołania, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy, przejawiające się w niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym dokładnego ustalenia treści żądania strony w postaci prawidłowego wyznaczenie terenu, na którym planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, a także nieustaleniu jaki jest obszar potencjalnego oddziaływania inwestycji, a zamiast tego ogólne przyjęcie, że skoro działka nr [...] nie graniczy w sposób bezpośredni z terenem inwestycji, to automatycznie nie znajduje się ona w obszarze jej oddziaływania, podczas gdy rozmiar i zakres planowanej inwestycji wskazuje na to, że będzie ona oddziaływać nie tylko na działki bezpośrednio sąsiadujące, ale będzie miała wpływ także na działkę nr [...];
10) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak realizacji przez organ odwoławczy obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak dokonania odpowiednich ustaleń w ramach postępowania wyjaśniającego, co skutkowało błędnym ustaleniem, że w granicach terenu inwestycji nie występują grunty chronione kl. III oraz grunty leśne, skutkiem czego była zmiana zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Sieradz przez organ odwoławczy i ustalenie warunków zabudowy dla części działek nr [...], [...] i [...] obręb [...], podczas gdy na terenie działek objętych wnioskiem występują zarówno grunty chronione klasy III, grunty leśne oraz grunty klas IVa, V i VI;
11) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie pozwalają czy na ustalenie czym kierował się organ odwoławczy dokonując zmiany decyzji Wójta Gminy Sieradz i uznając, że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działek nr: [...], [...] i [...] obręb [...];
12) art. 7, art. 77 § 1. art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji do wszystkich zarzutów i żądań zgłoszonych przez stronę w toku postępowania odwoławczego;
13) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na uchyleniu w części, tj. w zakresie pkt II ppkt 2 i pkt III ppkt 1 lit. a, decyzji Wójta Gminy Sieradz z 16 września 2024 r. i utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne dotyczące planowanej inwestycji, oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranych dowodów poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej dla terenu nie objętego wnioskiem o wydanie decyzji.
Wobec postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sadowego.
W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący przytoczył szeroko argumentację.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Zgodnie ze wspomnianym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Co wymaga podkreślenia, Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a.). Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 ustawy p.p.s.a. oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 6 września 2024 r., I OSK 791/23).
Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niższej sprawie jest decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 11 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte 22 września 2023 roku (data wpływu wniosku do organu). Zatem z mocy art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasad dobrego sąsiedztwa);
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów ust. 1 pkt 1 - 2 tego artykułu nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 610 ze zm.) [dalej: ustawa o odnawialnych źródłach energii].
Zatem w przypadku instalacji odnawialnego źródła energii nie jest wymagany dostęp do drogi publicznej oraz spełnienie przesłanki istnienia dobrego sąsiedztwa. Takie stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki NSA: z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22; z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22; z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22; z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21; z 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21). Podkreśla się przy tym, że jednoznaczne brzmienie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających m.in. z mocy czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii (por. np. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21). Jak z kolei wskazano w wyroku z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21 art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te wartości w pełni uzasadniały odejście przez ustawodawcę od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Należy przy tym wskazać, że pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawianych źródłach energii jako instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub
b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego.
Definicja ta obejmuje zatem swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w niej instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (art. 2 pkt 18 i 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii). Ponadto w art. 2 pkt 22 ustawy o odnawialnych źródłach energii wskazano, że odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego.
Nie budzi zatem żadnych wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 11 MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Urządzenia tworzące farmę fotowoltaiczną wykorzystują, zgodnie z definicją odnawialnego źródła energii zawartą w art. 2 pkt 22 powoływanej ustawy, promieniowanie słoneczne do wytwarzania energii elektrycznej.
Prawidłowo także organy ustaliły, że zostały spełnione pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
I tak nie budzi wątpliwości, iż projektowane uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną jest wystarczające dla tego rodzaju przedsięwzięcia. W tym zakresie odwołać się należy do oświadczenia P. S.A. Oddział [...] o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej z [...] listopada 2024 r. (znak: [...]) złożone przez inwestora na wezwanie Kolegium na etapie postępowania odwoławczego. Teren objęty planowaną inwestycją jest terenem rolnym o gruntach klasy bonitacyjnej nie podlegającej ochronie (RIVa, RIVb, RV, RVI). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi ustaw wskazanych w analizie. W szczególności, co wskazano już uprzednio, dla przedsięwzięcia 5 maja 2023 r. została wydana decyzja środowiskowa w trybie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Teren inwestycji nie znajduje się na obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji zostało uzgodnione ze właściwymi organami - Starostą Sieradzkim (milczące uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w Sieradzu (milczące uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy), Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Sieradzu (milczące uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), Marszałkiem Województwa Łódzkiego (milczące uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy) oraz Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi (postanowienie z 2 maja 2024 r. - umorzenie postępowania, ponieważ inwestycja nie będzie realizowana na gruntach leśnych).
W tym miejscu nadmienić należy, iż organ odwoławczy zreformował zaskarżoną decyzję w części, w której nieprawidłowo został określony teren inwestycji. trafnie przy tym Kolegium wskazało, że teren przedsięwzięcia stanowi działka o nr [...] oraz części działek nr: [...], [...] i [...], obręb [...], gm. S., co przy tym istotne teren inwestycji nie obejmuje gruntów rolnych III klasy i gruntów leśnych. Obszar ten jest tożsamy z przyjętym w sprawie zakończonej decyzją środowiskową z 5 maja 2023 r. Część graficzna decyzji ukazująca linie rozgraniczające terenu inwestycji jest prawidłowa.
Słusznie także organy uznały, że wnioskowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) i w związku z tym wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku]. W związku z tym złożenie przez inwestora wniosku o warunki zabudowy zostało poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Wójta Gminy Sieradz z 5 maja 2023 r.
W tych okolicznościach organ był zobowiązany do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak bowiem wynika z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że jeżeli nie ma niezgodności projektowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi od ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to organ rozpatrujący sprawę nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy - o ile rzecz jasna spełnione są przesłanki wydania decyzji wymienione w cyt. wyżej art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie, jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2025 r., II OSK 332/24, decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej pojęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Tego rodzaju decyzja służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z obowiązującego prawa. W przypadku spełnienia normatywnych wymagań organ administracji obowiązany jest zatem wydać decyzję określającą warunki zabudowy.
W tej sytuacji należy w dalszej części uzasadniania odnieść się do zarzutów skargi.
W pierwszym rzędzie skarżący podnosi zarzut naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z objęciem inwestycją jedynie części działek.
W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Przywołany przepis na mocy odesłania z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie także do decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższych przepisów wynika, że mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Także w mającym w sprawie zastosowanie rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) wyraźnie rozróżnia się pojęcie "działki" i "terenu". Powyższe wskazuje, że pojęcia te na użytek rozpoznawania spraw o ustalenie warunków zabudowy nie są pojęciami tożsamymi. Z tych też powodów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wobec treści ww. przepisów, nie wyklucza się możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu który stanowi część działki ewidencyjnej (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., II OSK 1751/22). Jak słusznie zatem zauważyło Kolegium, w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wykluczono wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, w których dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Dotyczy to np. sytuacji, gdy część działki objęta jest planem miejscowym, a część nie. W takim przypadku przyjmuje się, że dla tej części nieruchomości, która nie jest objęta miejscowym planem może być wydana decyzja o warunkach zabudowy (por. wyroki NSA z: 9 lipca 2015 r., II OSK 491/14; 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; 17 lipca 2019 r., II OSK 1881/18). Podobnie ustalenie warunków zabudowy jedynie dla fragmentu działki dopuszczalne jest np. w przypadku inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty, np. zjazdy (por. wyroki: NSA z 21 października 2016 r., II OSK 12/14; WSA w Łodzi z 10 października 2017 r., II SA/Łd 647/17; WSA w Łodzi z 19 września 2014 r., II SA/Łd 490/14).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym właśnie na kanwie spraw dotyczących inwestycji fotowoltaicznych (jak w niniejszym postępowaniu) ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. np. wyroki NSA z 15 lutego 2022 r., II OSK 712/22, z 13 czerwca 2023 r., II OSK 964/23). Stanowisko to uzasadniono wskazując, że w przepisach art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego, co nie daje podstaw do wykluczenia ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten pogląd stojąc na stanowisku, że w sprawach dotyczących inwestycji z zakresu instalacji odnawialnych źródeł energii, w tym fotowoltaicznych, dopuszczalne jest ich sytuowanie na częściach działek ewidencyjnych, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Podkreślenia wymaga bowiem, ze tego rodzaju inwestycje mają charakter wyjątkowy i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowy. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla niej w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych. Nie wyklucza to skutecznej ochrony gruntów rolnych i leśnych w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnośnie do zarzutów wskazujących na niewłaściwe określenie granic terenu inwestycji oraz braku mapy wraz z obszarem, na który będzie oddziaływać inwestycja, zdaniem Sądu także one nie zasługują na uwzględnienie.
Zauważyć przede wszystkim należy, iż w aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000, zgodna z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, udostępniona przez Starostę Sieradzkiego przy wykorzystaniu podkładu wykonanego w postaci grafiki rastrowej i wektorowej, które różnią się częściowo co do przebiegu granic nieruchomości. Z treści zaskarżonej decyzji wynika jednak w sposób jednoznaczny, których działek i w jakiej części rozstrzygnięcie dotyczy. Teren inwestycji stanowi bezspornie działka o nr [...] oraz części działek nr: [...], [...] i [...], obręb [...], gm. S.. W sposób jednoznaczny wskazane zostało także, że co do części działek teren inwestycji nie obejmuje gruntów rolnych klasy III i leśnych występujących na ww. nieruchomościach, które są chronione przed zmianą przeznaczenia na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W świetle powyższego – jak trafnie podniosło Kolegium w odpowiedzi na skargę - pewne rozbieżności co do przebiegu granic na mapie, wynikające z wykorzystania różnych podkładów, a w konsekwencji również co do przebiegu linii rozgraniczających, nie mogą być odczytywane jako objęcie terenem inwestycji jakichkolwiek innych nieruchomości niż ww. wymienione, w tym działki drogowej nr [...].
W tym miejscu raz jeszcze należy zauważyć, iż w przypadku wydawania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji związanej z instalacją odnawialnego źródła energii znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu lokalizacyjnego było zatem zbadanie jedynie, czy w przypadku ww. inwestycji spełnione są warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie podlegają bowiem ocenie przy wydaniu warunków zabudowy. Powyższe oznacza, że organ nie przeprowadza analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Także zatem i w tym względzie zgodzić się należy z organem, iż błędne określenie terenu inwestycji w sporządzonej przez organ analizie urbanistycznej nie ma wpływu na wynik sprawy. Trafnie też konstatuje Kolegium, że pomimo iż organ w ww. dokumencie wskazał, że teren inwestycji stanowią "działki nr: [...], [...], [...] i [...]", czy też "działki nr: [...], [...], [...] i część działki nr [...]", to jednak zwrócił uwagę, że w granicach jego linii rozgraniczanych nie znalazły się grunty chronione przez zmianą przeznaczenia klas I-III i grunty leśne. Do wniosku, jak i jego korekty załączona została mapa w skali 1:1000 obrazująca granice terenu inwestycji oraz granice jej oddziaływania (granice pokrywają się ze sobą).
Przechodząc do omówienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutów dotyczących błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. W tym zakresie skarżący wskazuje na nieuznanie za stronę w niniejszym postępowaniu A.S., jako podmiotu posiadającego interes prawny w niniejszym postępowaniu w związku z faktem pozostawania właścicielką nieruchomości – zdaniem skarżącego – położonych w obszarze oddziaływania inwestycji.
Zarzuty te uznać należy za nieuzasadnione. Przede wszystkim trafnie zauważyło Kolegium w treści decyzji drugoinstancyjnej, że podmiot, który uważa, że przysługuje mu status strony postępowania (w tym przypadku wskazywana przez skarżącego A.S.), a nie brał w nim udziału ma prawo do wystąpienia do organu który wydał decyzję z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wniosek takowy przez A.S. nie został jednak złożony. Faktem przy tym jest, iż w dniu 3 czerwca 2024 r. A.S., jako właścicielka nieruchomości nr [...] położonej w [...] wystąpiła do Wójta Gminy Sieradz z wnioskiem o uznanie jej za stronę postępowania. Pismem z 1 lipca 2024 r. organ wezwał ww. do wykazania interesu prawnego pozwalającego na przyznanie jej legitymacji strony. Wyjaśnienia zostały złożone w piśmie z 10 lipca 2024 r. W piśmie z 20 września 2024 r. organ poinformował wnioskodawczynię o odmowie przyznania jej statusu strony postępowania. Fakt natomiast, jak trafnie podnosi Kolegium, że A.S. otrzymała przedmiotową decyzję lokalizacyjną nie czyni z niej strony postępowania. Wskazany dokument otrzymała wyłącznie do wiadomości (por. pismo organu z 17 lutego 2025 r., znak: [...]). Ponadto A.S. nie wniosła odwołania od decyzji. Reasumując skarżący nie ma legitymacji do występowania w imieniu A.S.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązane z kwestią oddziaływania inwestycji na działkę nr [...], będącą własnością A.S. jak i zarzut dotyczący naruszenia przepisów wskazujący na niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w zakresie błędnego ustalenia niewystępowania na terenie inwestycji gruntów chronionych klasy III i gruntów leśnych oraz gruntów klasy IVa został nie wnoszą nic nowego ponad zarzuty stawiane w ramach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, a co do których Sąd wypowiedział się powyżej.
Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły reguł postępowania dowodowego, wbrew zarzutom skargi, w której podnosi się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasad wynikających ze wskazanych powyżej przepisów. W świetle tych zasad organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 kpa. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia oczywiście strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego, związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest realizowane w szczególności przez prawo do inicjatywy dowodowej, ukształtowane w art. 78 k.p.a., prawo do brania czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego (art. 79 k.p.a.), jak również prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, wynikające z art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały wyżej opisane obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu.
Nie został również naruszony art. 107 § 3 k.p.a., określający wymogi konstrukcyjne decyzji administracyjnej, z tego tylko powodu, że nie uwzględnia poglądów przedstawionych przez skarżącego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a Kolegium w jej uzasadnieniu odniosło się do wszelkich zarzutów odwołującego. Tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może tylko w wyjątkowych sytuacjach skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Decyzja może być bowiem uchylona w przypadku takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ewentualne braki w uzasadnieniu decyzji zasadniczo nie mają wpływu na wynik sprawy. Zasadniczo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może być skuteczne jedynie wówczas, jeżeli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu, ustalonego przez niego stanu faktycznego. Nie można zwalczać na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z którymi skarżący się nie zgadza, tym bardziej, że w niniejszej sprawie ustalenia te są prawidłowe. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. uznać zatem należy za bezzasadny. Organ wyjaśnił przy tym zasadność swojego rozstrzygnięcia, nie naruszając zasady przekonywania z art. 11 k.p.a.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu skarga nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.