II SA/Bd 1098/23

II SA/Bd 1098/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący/
Jarosław Wichrowski
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 217 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 71 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 8 maja 2023 r. A. W. (dalej: skarżący, strona) zwrócił się do Burmistrza Żnina o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiany sposobu użytkowania części budynku położonego na działce nr [...] w Żninie przy ul. [...] (tj. części biurowej II piętra) na cele mieszkalne.
2. Postanowieniem z dnia 11 maja 2023 r. Burmistrz Żnina powołując w podstawie prawnej art. 217 i 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej – "k.p.a.") odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, że planowana zmiana sposobu użytkowania części budynku usługowo-mieszkalnego położonego na działce nr [...] w Żninie przy ul. [...] na cele mieszkalne, jest niezgodna z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo-zachodniej części Miasta Żnina (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 2012 r., poz. 1000 – dalej "miejscowy plan"), w którym dla terenu [...] ustalono podstawowe przeznaczenie, tj. obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz zabudowa usługowa. Ponadto dopuszczono na tym terenie zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z prawem przebudowy i remontów, natomiast ustalenia miejscowego planu nie przewidują na tym terenie możliwości powstania nowej funkcji mieszkaniowej.
3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że miejscowy plan odnosi się do pojęcia "zabudowy mieszkaniowej" a nie do "funkcji mieszkaniowej". Zatem miejscowy plan nie przewiduje powstawania nowych obiektów budowlanych o charakterze mieszkalnym, w tym budynków. Czym innym jest natomiast zmiana sposobu użytkowania lokalu znajdującego się już w budynku o charakterze mieszkaniowo-usługowym. Ponieważ istniejący budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal ma już charakter częściowo mieszkaniowy, stanowi on rzeczoną zabudowę mieszkaniową. Zmiana sposobu użytkowania istniejących już w nim mieszkań nie stanowi powstania nowej zabudowy mieszkaniowej, która w stanie faktycznym sprawy istnieje i jest przewidziana wprost przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego przez zabudowę należy rozumieć budynek, a nie lokale znajdujące się w tym budynku. W konsekwencji, nie stanowi rozbudowy zabudowy mieszkaniowej zmiana charakteru lokalu znajdującego się w budynku o charakterze mieszkaniowo-usługowym będąca w zgodzie z tym charakterem.
Zdaniem skarżącego miejscowy plan dopuszcza dokonywanie zmian wewnętrznych w ramach istniejących budynków. Zmiany takie są możliwe, a granice tych zmian określone są przez definicje przebudowy oraz remontu. To samo dotyczy budynków, które posiadają już charakter mieszkalny, a tym samym stanowią zabudowę mieszkaniową.
4. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, że skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 – dalej "p.b."), zatem należy je zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.). Zaświadczenie to jednak nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż organ ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dalej Kolegium wskazało, że organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje zatem w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności, odmawia wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b.
W ocenie organu odwoławczego postanowienia planu miejscowego, w odniesieniu do działki skarżącego zlokalizowanej na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] oznaczają, że wykorzystywane jej w inny sposób, aniżeli poprzez podstawową funkcję usługową (w zakresie terenu i budynków), powodować będzie zmianę przeznaczenia funkcji działki ustaloną w planie miejscowym w sposób niedopuszczalny. Zamiarem skarżącego jest eliminacja funkcji podstawowej terenu z usług na mieszkalną, a to stoi w sprzeczności z postanowieniami planu. Zapisy planu miejscowego (§ 13 ust. 6 pkt 2) dopuszczają jedynie zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z prawem przebudowy i remontów. Nie należy jednak interpretować tego zapisu w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, w takim kierunku, że samo istnienie zabudowy mieszkaniowej uprawnia właściciela również do zmian sposobu użytkowania tych części budynku, które takiej funkcji nie posiadają. Aby zachowana była przesłanka wykorzystywania terenu skarżącego w sposób zgodny z planem miejscowym, konieczne jest kontynuowanie funkcji usługowej w budynku objętym przedmiotem żądania.
5. W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasadzenie kosztów postępowania.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
- art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w całości zebranego materiału dowodowego, wskutek czego miało to wpływ na treść orzeczenia, polegający na tym, że organ nie odniósł się w żadnym stopniu do argumentów skarżącego podniesionych w zażaleniu z dnia 24 maja 2023 r., w szczególności dotyczących definicji słowa "zabudowa" w kontekście zgodności zmiany przeznaczenia sposobu użytkowania części budynku na cele mieszkalne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę całokształtu materiału dowodowego, w szczególności oparciu się jedynie na twierdzeniach organu i pominięciu twierdzeń skarżącego, co do treści i wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza co do tożsamego rozumienia pojęcia "zabudowy mieszkalnej" oraz "funkcji mieszkalnej";
- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, tj. oparciu się w swoim postanowieniu wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisu i jego rozszerzającej wykładni, w sytuacji gdy zaistniały wątpliwości natury interpretacyjnej, co do rozumienia treści przepisu, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego;
- art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącego wątpliwości, co do treści normy prawnej, tj. postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście podniesionych przez skarżącego wątpliwości, co do wykładni pojęcia "zabudowy" i rozszerzającej jego wykładni przyjętej przez organ i nierozstrzygnięcie ich na korzyść skarżącego.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację wspierającą podniesione zarzuty.
6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
7. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
8. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Żnina z dnia 11 maja 2023 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiany sposobu użytkowania części budynku położonego na działce nr [...] w Żninie przy ul. [...] (tj. części biurowej II piętra) na cele mieszkalne.
Na wstępie dokonanej oceny zauważyć należy, że podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy działu VII (art. 217 – 220) k.p.a., regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).
W niniejszej sprawie zachodzi przypadek określony w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., bowiem zaświadczenie o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b.. Z przepisu tego wynika, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a do zgłoszenia dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie ulega wątpliwości, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną. Jedynie odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje, po myśli art. 219 k.p.a., w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11 w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowe planu zagospodarowania przestrzennego, błędny jest więc pogląd, że wystarczyło w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. Gdyby ustawodawcy w tym przypadku chodziło tylko o przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego miałby inne brzmienie. W zaświadczeniu tu omawianym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie to stwierdzić wprost w zaświadczeniu. Nie jest to więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.
Zatem organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonuje więc w istocie wykładni postanowień planu miejscowego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Podkreślenia również wymaga, że zaświadczenie to nie ma potwierdzać treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie objętym zmianą sposobu użytkowania, lecz odnosić się do zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z tym planem. Gdyby chodziło wyłącznie o treść planu, to wymienione w analizowanym przepisie zaświadczenie byłoby zupełnie zbędne, brak byłoby bowiem przeszkód, aby organ administracji zbadał treść planu we własnym zakresie. Tymczasem chodzi o to, że wójt (burmistrz albo prezydent miasta) ma zbadać zgodność inwestycji z planem i wydać w tym przedmiocie zaświadczenie. Treść przedmiotowego zaświadczenia nie wiąże organu rozstrzygającego o zmianie sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jest to tylko dodatkowy materiał dowodowy (dokument urzędowy), który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, ponieważ to ten organ, a nie wójt (burmistrz albo prezydent miasta), jest organem właściwym zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane do oceny zgodności zgłaszanego zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku - decyzji o warunkach zabudowy (zob. Artur Kosicki, Komentarz do art. 71 ustawy - Prawo budowlane, Lex Omega).
Podsumowując tę cześć rozważań stwierdzić należy, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 p.b. należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 ust. 2 pkt 1 k.p.a.). Jednakże takie zaświadczenie nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów, gdyż wójt ma stwierdzić w nim o zgodności lokalizacji wskazanego przez wnioskodawcę obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
9. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż bezspornym jest, że skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającego na zmianie sposobu użytkowania części budynku położonego na działce nr [...] położonej w Żninie przy ul. [...] (tj. części biurowej II piętra) na cele mieszkalne. Bezsporna w przedmiotowej sprawie pozostaje również okoliczność, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...] położonej w Żninie przy ul. [...] objęty jest symbolem "[...]". Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 13 ust. 1 pkt 1 ustalił dla tego terenu przeznaczenie podstawowe jako obiekty produkcyjne, składy i magazyny oraz zabudowę usługową. Jako przeznaczenie uzupełniające na powyższym terenie przewidziano infrastrukturę techniczną, parkingi naziemne i podziemne oraz wydzielone geodezyjnie drogi wewnętrzne (§ 13 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu). Ponadto w § 13 ust. 6 pkt 2 miejscowego planu lokalny prawodawca w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, które podawane są w odniesieniu do działki budowlanej dopuścił na terenie 2P/U zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z prawem przebudowy i remontów.
Z treści powyższych regulacji zdaniem Sądu w sposób jednoznaczny wynika, że miejscowy plan na terenie objętym jest symbolem "[...]" przewiduje funkcje produkcyjne, magazynowe, składowe oraz usługi, których uzupełnieniem jest infrastruktura techniczna, parkingi (naziemne i podziemne) oraz drogi wewnętrzne. Jedynie w drodze wyjątku od powyższej zasady dopuszczono utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością dokonywania jej przebudowy i remontów. W ocenie Sądu remonty i przebudowa nie mogą pociągać za sobą zmiany sposobu użytkowania tej istniejącej zabudowy. Podkreślenia wymaga, że już sama nazwa terenu oznaczonego symbolem [...] wskazuje, że lokalny prawodawca nie zmierza do rozwoju na tym obszarze zabudowy mieszkaniowej, lecz stawia na jego rozwój w kierunku produkcyjno-usługowym. Tymczasem planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania - poprzedzona ewentualnym remontem czy tez przebudową - niewątpliwie zmierzałaby do intensyfikacji sposobu użytkowania tego terenu jako mieszkaniowego i byłaby jednoznacznie sprzeczna z jego produkcyjno-usługowym przeznaczeniem. Okoliczność, że planowana przez skarżącego zmiana obejmuje tylko część biurową II piętra budynku w którym znajduje się już lokal mieszkalny pozostaje bez znaczenia. znaczenia. Stanowiska tego nie zmienia treść zapisów znajdujących się w § 13 ust. 6 pkt 2 miejscowego planu, w którym dopuszczono utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością dokonywania jej przebudowy i remontów. Jeszcze raz podkreślić należy, iż dopuszczalna w miejscowym planie miejscowego przebudowa, bądź remont istniejącej zabudowy mieszkaniowej w obszarze oznaczonym symbolem [...] nie może pociągać za sobą zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego biurowego na mieszkalny. Zdaniem Sądu w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioskowana zmiana sposobu użytkowania lokalu usługowego na lokal mieszkalny nie daje pogodzić się z ustaleniami planu. Zaakacentowania również wymaga, że ustalenia planu miejscowego należy odnieść nie tylko do nowych inwestycji budowlanych, ale także do zmiany sposobu użytkowania części istniejącego już obiektu budowlanego. Oznacza to, że określenie miejscowym planie przeznaczenia terenu na którym zlokalizowano budynek na działce nr [...] położonej w Żninie przy ul. [...] przesądziło o niedopuszczalności zmiany sposobu użytkowania lokalu skarżącego znajdującego się na II piętrze w tym budynku na lokal mieszkalny. Tym samym jako prawidłowe traktować należy ustalenia organów, że planowana zmiana pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
10. Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. W kontekście tych zarzutów trzeba wskazać, że postępowania wyjaśniające przy wydawaniu zaświadczenia, stosownie do art. 218 k.p.a. ogranicza się jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ. Regulacja zawarta w ww. przepisie modyfikuje tym samym zasady postępowania dowodowego ustalone w art. 75 – 88a k.p.a. Stosownie do art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie. Sformułowanie "w koniecznym zakresie" wskazuje na zawężenie postępowania wyjaśniającego. Dlatego niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy też zbiorach danych (por. wyroki NSA z dnia 21 października 2010 roku, sygn. I OSK 630/10, z dnia 19 sierpnia 2021 roku, sygn. I OSK 402/21). Ponadto rozstrzygnięcia orzekających przedmiotowej sprawie organów zawierają wszelkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organy wskazały w sposób jednoznaczny na powody, dla których odmówiły wydania zaświadczenia.
11. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. Trzeba zauważyć, że zasada sformułowana w tym przepisie znajduje zastosowanie gdy przepis prawa materialnego budzi niedające się usunąć wątpliwości. Są to wątpliwości, których nie da się rozwiązać za pomocą dostępnych reguł wykładni albo gdy przy zastosowaniu tych reguł możliwe jest wyciągnięcie różnych, sprzecznych ze sobą wniosków. Oznacza to, że zasada przyjaznej interpretacji przepisów prawa może być stosowana dopiero na ostatnim etapie procesu wykładni, czyli pełni rolę uzupełniającą w stosunku do podstawowych reguł wykładni przepisów (językowej, celowościowej, systemowej). Na gruncie niniejszej sprawy jednak taka sytuacja nie miała miejsca. Nie można jednak powiedzieć, żeby w szczególności zapisy § § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 czy też § 13 ust. 6 pkt 2 miejscowego planu budziły niedające się usunąć wątpliwości – co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.
12. Zamierzonego skutku nie mogła odnieść argumentacja skarżącego odnosząca się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych, gdyż przepisy tej ustawy nie miały zastosowania. Również powołany na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r, sygn. akt VIII SA/Wa 446/08 pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem dotyczy on warunków zabudowy.
13. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.