II SA/Bd 1051/06

II SA/Bd 1051/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak
Grażyna Malinowska-Wasik
Krzysztof Gruszecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 114  ust. 1  pkt 2  lit. b
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3  par. 2,  art. 145  par. 1,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
art. 18  ust. 2
Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
Sentencja
Dnia 16 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 roku sprawy ze skargi Arkadiusza G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego Arkadiusza G. kwotę 230 (dwieście trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Starosta M., decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 515 z późn. zm.), w związku z art. 104 § 1 Kpa (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) skierował Arkadiusza G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B.
Uzasadniając swoje orzeczenie organ I instancji stwierdził, że:
W dniu [...] 2006 r. Arkadiusz G. złożył wniosek o wymianę prawa jazdy kat. B nr [...] wydanego na druku [...] w dniu 18 [...] 2000 r. przez Urząd Miasta i Gminy w M. z datą ważności do [...] 2004 r., dostarczając jednocześnie orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2006 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, ważne bezterminowo.
Arkadiusz G. doprecyzował swój wniosek uznając, że błędnie wnioskował o wymianę dokumentu z art. 150 ustawy, mając już dokument nowego wzoru i zawnioskował o wydanie wtórnika prawa jazdy w związku ze zmianą danych (ważność dokumentu).
Organ stwierdził, że Arkadiusz G. posiada uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B. Prawo jazdy przedstawione do wymiany zostało wydane w trybie decyzji administracyjnej z datą ważności określoną świadectwem lekarskim, które określiło dokładny termin, w którym konieczna jest powtórna kontrola stanu zdrowia, tj. na dzień [...] 2004 r. Taka data ważności prawa jazdy jest wpisana w posiadanym przez Arkadiusza G. dokumencie prawa jazdy. To oznacza, że od dnia [...] 2004 r. na skutek nie przedstawienia w stosownym terminie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, prawo jazdy utraciło ważność.
W związku z tym przyjęto, iż obecnie aby, Arkadiusz G. mógł uzyskać nowy dokument prawa jazdy kategorii B musi zdać z wynikiem pozytywnym egzamin kontrolny gdyż jego prawo jazdy na kategorię B utraciło ważność z dniem [...] 2004 r., w związku z tym od tego dnia posiadane przez niego dotychczasowe uprawnienia "uległy zawieszeniu", w celu ich przywrócenia wymagane jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.
Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia Arkadiusz G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia o wydaniu wtórnika prawa jazdy kategorii B, zarzucając jednocześnie:
← obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym - polegającą na bezpodstawnym uznaniu przez organ I instancji, iż stronę postępowania należy skierować na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, w sytuacji gdy żaden uprawniony organ nie zastosował wobec niego instytucji polegającej na zatrzymaniu prawa jazdy,
← obrazę przepisów postępowania, przez naruszenie:
a) art. 6 kpa stanowiącego, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a polegające na niezastosowaniu w toku rozpatrywania złożonego przez stronę wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy norm art. 98 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 roku w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. z dnia 20 lutego 2004 r.), regulujących tryb postępowania w takich sprawach,
b) art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony wyrażającego się w korzystaniu przez nią z przysługującego jej podmiotowego prawa jakim jest uprawnienie do prowadzenia pojazdów, co z uwagi na sytuację życiową strony stanowi poważny dla niej problem,
c) art. 8 kpa zobowiązującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, przez instrumentalne, wybiórcze interpretowanie i stosowanie norm prawa przez organ administracyjny, który wydał zaskarżoną przez stronę decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania Arkadiusza G. od decyzji Starosty M., decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, wskazując jednocześnie, iż zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok. Zdaniem organu odwoławczego, powyższy przepis dotyczy sytuacji, w której kierowca bez względu na przyczyny i okoliczności był pozbawiony prawa jazdy na czas dłuższy niż 1 rok, a tak długi okres przerwy w prowadzeniu pojazdu mechanicznego uzasadnia potrzebę sprawdzenia kwalifikacji kierowcy (vide: wyrok NSA z 24.06.1999 r., USA 652/99). Kolegium przyjęło, iż bezspornym jest, iż w przedmiotowej sprawie ważność dokumentu prawa jazdy skarżącego wygasła w dniu [...] 2004 r. i od tego dnia został on pozbawiony możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi. Z wnioskiem o wymianę prawa jazdy Arkadiusz G. wystąpił w dniu [...] 2006 r., a więc po upływie ponad dwóch lat od pozbawienia się możliwości korzystania z prawa jazdy.
W ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, iż przed upływem ważności dokumentu prawa jazdy uzyskał on zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, gdyż samo posiadanie takiego świadectwa nie mogło zastąpić prawa jazdy, którego ważność wygasła.
W skardze wniesionej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jednocześnie organom administracji podobnie jak w odwołaniu obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na wynik sprawy, a także obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej P.p.s.a., zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu obowiązkiem organu odwoławczego, rozpatrującego sprawę merytorycznie w jej całokształcie, jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony zawartych w odwołaniu, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się nie oparł, oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Jak wynika z akt sprawy organ II instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego.
W tym konkretnym przypadku skarżący precyzyjnie wyartykułował jakie przepisy procesowe zostały naruszone i jaki wpływ w jego przekonaniu te uchybienia wywarły na prawidłowość decyzji wydanej przez organ I instancji. W uzasadnieniu organu odwoławczego brak jest jednak jakiegokolwiek odniesienia do podnoszonych zarzutów oraz oceny ich prawidłowości. Podobnie przedstawia się sytuacja w przypadku przywołanych przez skarżącego naruszeń prawa materialnego. Kolegium ograniczyła się bowiem w tym zakresie do zacytowania art. 114 ust. 1 pkt 2 b ustawy Prawo o ruchu drogowym bez ustosunkowania się do zarzutów Arkadiusza G.
W związku z tym należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 107 K.p.a. w sposób istotny mogąca mieć wpływ na wynik postępowania. Ponadto należy zauważyć, iż decyzja organu odwoławczego została podjęta przez inny skład personalny niż widniejący w zarządzeniu Prezesa Kolegium z dnia 24 sierpnia 2006 r. o wyznaczeniu składu orzekającego w tej konkretnej sprawie. Wymieniona w nim została bowiem E. Trućko. W wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczył zaś R. Opara, który nie został wyznaczony do uczestniczenia w rozstrzyganiu tej konkretnej sprawy. Takie postępowanie stanowi istotne naruszenie postanowień art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) określającego, że zasady wyznaczania składów orzekających określa regulamin, co również mogło mieć wpływ na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.
Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy powinien w pierwszej kolejności dołożyć należytej staranności aby była ona rozpatrzona przez właściwy skład personalny, który odniesie się do wszystkich zarzutów zarówno materialnoprawnych jak i procesowych i dokonawszy oceny uzasadni treść podjętej decyzji.
W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji .
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 cytowanej ustawy.