II SA/BD 1030/19

II SA/Bd 1030/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2020-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Leszek Tyliński /przewodniczący/
Renata Owczarzak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inspekcja weterynaryjna
Sygn. powiązane
I OSK 838/21 - Wyrok NSA z 2024-06-11
Skarżony organ
Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 122
art. 12  ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia zwierzętom właściwych warunków utrzymania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...].
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] /2019 Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 5 lit. g ustawy z dnia [...] stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1557), art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2019 r., poz. 122 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. 2017 r., poz. 127 z późn. zm.), w związku z wykazanymi nieprawidłowościami, które zostały wyszczególnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r., po kontroli przeprowadzonej w siedzibie stada o nr [...] zlokalizowanej w B. B., zobowiązał M. G. do zapewnienia utrzymywanym zwierzętom właściwych warunków utrzymania, nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz uszkodzeń ciała lub cierpień powodujących urazów.
W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. wyjaśnił, iż w dniu [...] października 2018 r. przeprowadził kontrolę w siedzibie stada zlokalizowanej w B. B. , będącej własnością M. G.. W czynnościach kontrolnych brał udział właściciel gospodarstwa. Stwierdzony stan faktyczny został opisany w protokole kontroli nr [...] z dnia [...].10.2018 r. Treść protokołu została odczytana w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w B. w dniu [...].10.2018 r., lecz M. G. odmówił podpisania i przyjęcia protokołu kontroli. Oryginał protokołu kontroli został doręczony M. G. w dniu [...] listopada 2018 r.
W dniu [...] grudnia 2018 r. do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w B. wpłynęło pismo M. G. z zastrzeżeniami do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...].10.2018 r. Kontrolowany zakwestionował ustalenia z kontroli w trybie i na zasadach określonych w art. 19 lit. e ustawy z dnia [...] stycznia 2009 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, tj. w terminie 7 dni od daty dostarczenia protokołu.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., po przeanalizowaniu akt sprawy, nie dostrzegł podstaw do zmian odnośnie ustaleń poczynionych w trakcie kontroli jak i uznania za zasadne zarzutów w stosunku do inspektorów weterynaryjnych odnośnie stronniczości i działania w zmowie z przedstawicielami administracji samorządowej i P.. O powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. poinformował M. G. pismem nr [...].
Wobec powyższego organ uznał, że ustalenia poczynione w czasie kontroli opisanej w protokole nr [...] z dnia [...].10.2018 r. należy uznać za udowodnione, a ustalony stan faktyczny może być podstawą do dalszego procedowania w celu przymuszenia do wykonania obowiązków w drodze decyzji administracyjnej.
W trakcie przeprowadzania kontroli w siedzibie stada należącego do M. G. stwierdzono na dwóch osobnych, ogrodzonych wybiegach udostępnionych zwierzętom: drób i jedną sztukę bydła, a także dużą ilość zbędnego sprzętu, nie przeznaczonego do utrzymywania zwierząt. Na przestrzeni wybiegów udostępnionej zwierzętom stały m.in. piła tarczowa, betoniarka, opony, drewniane elementy, metalowa siatka ogrodzeniowa, fragmenty metalowej konstrukcji, zmagazynowane drewno z wystającymi deskami. Ostre, wystające elementy stwarzały zagrożenie dla zdrowia i życia przebywających tam zwierząt, co stanowi zdaniem organu I instancji naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej.
Orzekający organ I instancji wyjaśnił również, że opiekun (właściciel) odpowiedzialny jest za zapewnienie utrzymywanym zwierzętom dobrych warunków bytowania, w sposób uwzględniający ich potrzeby i zapewniający ochronę oraz opiekę. Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała. Dodatkowo niezbędne jest zapewnienie im warunków dostosowanych do potrzeb danego gatunku. Zwierzęta gospodarskie powinny być utrzymywane w takich pomieszczeniach inwentarskich, aby były zaspokojone ich potrzeby oraz właściwa przestrzeń życiowa ( właściwe warunki środowiskowe).
W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. zarzucił sfałszowanie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r., przeprowadzonej w siedzibie stada o nr [...] zlokalizowanej w B. B. oraz zarzucił naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 7a i b, 8, 9, 10, 61, 61a, 67, 68, 75, 77, 78, 86, 89, i 10 7 K.p.a.
Odwołujący zarzucił dokonanie kontroli stada przed formalnym wszczęciem postępowania administracyjnego, co jego zdaniem stanowiło rażące naruszenie prawa. Ponadto skarżący podniósł, iż protokół sporządzono nie w miejscu kontroli, a w siedzibie organu administracji, przy czym został on podpisany przez osobę, która nie brała udziału w oględzinach, a pozostałe podpisy na protokole nie zostały złożone w jego obecności.
[...] - P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zdaniem organu odwoławczego wywiedziony zarzut rzekomego sfałszowania protokołu kontroli jest gołosłowny, gdyż nie toczyło się lub nie toczy żadne postępowanie karne, w ramach którego ustalonoby, że doszło do sfałszowania protokołu. Protokół z kontroli jest dokumentem urzędowym i w pełni zasługuje na wiarygodność tym bardziej, że skarżący miał prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu, czego nie uczynił. Poza samym kwestionowaniem treści protokołu, skarżący nie zaoferował jakichkolwiek dowodów, które pozwalałyby przyjąć, że ustalenia dokonane podczas kontroli są błędne.
W ocenie organu II instancji protokół z kontroli nie budzi wątpliwości, wprawdzie skarżący sformułował zarzuty do tego protokołu, ale dotyczyło to rzekomej stronniczości organu I instancji przy przeprowadzaniu kontroli oraz prowadzeniu postępowania administracyjnego. Skarżący kwestionował okoliczność, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii podpisywał ten protokół, choć nie był obecny podczas kontroli osobiście, podnosił również, iż pozostałe podpisy na protokole nie zostały złożone w jego obecności, a sam protokół nie został sporządzony w miejscu oględzin.
Organ II instancji zwrócił uwagę, że z żadnej normy prawnej nie wynika, iż protokół z kontroli musi być techniczne sporządzony w miejscu oględzin. Sporządzenie dokumentu, który może być następnie podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego wymaga od organu kontrolującego szczególnej staranności w jego sporządzaniu, dlatego skarżący nie może uczynić skutecznego zarzutu z okoliczności, iż protokół sporządzono w innym miejscu, niż dokonano oględzin. Zdaniem organu odwoławczego nie ma również jakichkolwiek innych podstaw jak i okoliczności, aby kwestionować wiarygodność tego dokumentu urzędowego.
Okoliczności ustalone podczas kontroli w ocenie organu II instancji dowodzą, iż doszło do naruszania art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt, § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, a także § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich inne niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, co uprawniało organ I instancji do nałożenia na skarżącego określonych obowiązków .
Zarzuty rzekomej stronniczości organów obu instancji, zdaniem organu odwoławczego nie mają jakiegokolwiek związku ze sprawą, a ponadto były przedmiotem rozpoznania przez Głównego Lekarza Weterynarii pod kątem wyznaczenia innego organu do rozpatrzenia odwołania. Główny Lekarz Weterynarii nie dopatrzył się żadnych okoliczności uzasadniających wyłączenie organu.
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń prawa, które mogłyby spowodować uwzględnienie odwołania, a które nie zostały podniesione w samym odwołaniu. Decyzja odpowiada prawu, a w konsekwencji odwołanie jest nieuzasadnione.
Jako niezasadny oceniono również zarzut dotyczący nieważności decyzji, gdyż skarżący poza gołosłownym stwierdzeniem, nie wskazał, dlaczego jego zdaniem decyzja jest nieważna; nie przytoczył żadnych okoliczności usprawiedliwiających to żądanie.
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie dopatrzył się jakichkolwiek przesłanek nieważności decyzji i również w tym zakresie żądanie skarżącego okazało się nieskuteczne. Z uwagi na to, że wyeliminowanie ewentualnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością decyzji mogłoby nastąpić w trybie jej uchylenia, a nie było podstaw do uchylenia, organ orzekł odrębnie w przedmiocie nieważności decyzji.
W skardze do Sądu M. G. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego zarzucając, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji - sfałszowanie protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r., przeprowadzonej w siedzibie stada o nr [...] zlokalizowanej w B. B. oraz zarzucił naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 7a i b, 8, 9, 10, 61, 61a, 67, 68, 75, 77, 78, 86, 89, i 10 7 K.p.a.
Skarżący zarzucił dokonanie kontroli stada przed formalnym wszczęciem postępowania administracyjnego, co jego zdaniem stanowiło rażące naruszenie prawa. Ponadto skarżący podniósł, iż protokół sporządzono nie w miejscu kontroli, a w siedzibie organu administracji, przy czym został on podpisany przez osobę, która nie brała udziału w oględzinach, a pozostałe podpisy na protokole nie zostały złożone w jego obecności.
Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem [...] - P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B., jakoby nie składał zastrzeżeń do protokołu z kontroli Powiatowego Lekarza Weterynarii, podczas gdy zostały one złożone w dniu [...].12.2018 r.
Zdaniem skarżącego, nie ustosunkowano się do jego zarzutów podnoszonych w związku z przeprowadzeniem kontroli, co stanowi naruszenie podstawowych praw strony postępowania i zasady dwuinstancyjności postępowania, w szczególności naruszono art. 15 k.p.a. a także art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28.11.2017 r., sygn. akt II SA/Bd 525/17).
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Skontrolowana decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej skutecznie można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga jest zasadna.
Przedmiot oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie stanowiła decyzja [...] - P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] /2019 nakazującą M. G. zapewnienie utrzymywanym zwierzętom właściwych warunków utrzymania, nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz uszkodzeń ciała lub cierpień powodujących urazów w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w siedzibie stada o nr [...], wyszczególnionymi w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r.
Przedstawiając stan prawny znajdujący zastosowanie w sprawie należy zacząć od tego, że w art. 1 ust. 3 u.o.z. ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania działań na rzecz ochrony zwierząt, współdziałania w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. Obowiązek ten został doprecyzowany w odniesieniu do wskazanych w nim podmiotów w treści art. 3 u.o.z., który stanowi, że "W celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt".
Celem ustawodawcy jest zagwarantowanie humanitarnego traktowania zwierząt i zapewnienie im właściwych warunków bytowych. Aby doprowadzić do właściwego nałożenia obowiązku należy wcześniej należycie zidentyfikować zagrożenie i nieprawidłowości. W tym celu wymagane jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności ustalenie rzeczywistych warunków w jakich zwierzęta przebywają i jakie warunki jest im w stanie zapewnić właściciel. Z tego względu konieczne jest przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, znajdującego oparcie w zgromadzonych materiałach sprawy, w protokołach oględzin i wizjach lokalnych oraz wszystkich innych czynności niezbędnych do dokonania rzeczywistych ustaleń stanu sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że dopiero przeprowadzenie postępowanie poprzedzającego wydanie decyzji w sposób wynikający z przepisów k.p.a., daje podstawę do rzetelnego i obiektywnego podjęcia rozstrzygnięcia tym bardziej, że ustawa o ochronie zwierząt, nie wyklucza stosowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
Obowiązkiem wszystkich organów rozstrzygających sprawę administracyjną jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 § 1 k.p.a.). Organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 k.p.a.). Zastosowanie powyższych zasad postępowania dowodowego, musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w zakresie ustalenia stanu faktycznego powinno, w myśl art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie - wbrew powyższym wymogom - nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w sposób prawidłowy, dający podstawę do podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.
Przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. - o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1557 ze zm.) w art. 19f wprowadzają zasadę, że podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym wydania decyzji, stanowią ustalenia ujęte w protokole kontroli. Zgodnie z art. 19a przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli.
Zasady i tryb kontroli regulują przepisy art. 19 – 19f cyt. ustawy. Z art. 19 e ust. 1 – 6 wynika, że
1. Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje, przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli.
2. Zastrzeżenia zgłasza się na piśmie w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli.
3. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez podmiot kontrolowany, kontrolujący dokonuje zmian w protokole kontroli przez opisanie zmiany brzmienia jego poszczególnych fragmentów lub dokonanie skreśleń.
4. Podmiot kontrolowany może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania.
5. W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu kontroli, termin odmowy podpisania protokołu wraz z podaniem jej przyczyn biegnie od dnia doręczenia podmiotowi kontrolowanemu stanowiska kontrolującego wobec zastrzeżeń.
6. Odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli.
Mając na uwadze powyższą regulację należy uznać, że określone prawem wymogi mają na celu zapewnienie kontrolowanemu rzetelnej kontroli, stanowią gwarancję zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz możliwości obrony praw.
Zdaniem Sądu, znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2018 r. z wynikami kontroli przeprowadzonej w siedzibie stada, w gospodarstwie skarżącego, nie może być podstawą ustaleń faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zgłosił bowiem zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli, natomiast organ I instancji w odpowiedzi na te zarzuty ogólnikowo stwierdził, że "nie dostrzegł podstaw do zmian odnośnie ustaleń poczynionych w trakcie kontroli jak i uznania za zasadne zarzutów w stosunku do inspektorów weterynaryjnych", uznając w rezultacie ustalenia zawarte w protokole za udowodnione. Protokół niewątpliwie jest dowodem w sprawie, ale fakt udzielenia odpowiedzi, nawet tak ogólnikowej jak w niniejszej sprawie, na zastrzeżenia do protokołu, nie stanowi sam w sobie, że można uznać za udowodnione okoliczności w nim zawarte. Biorąc pod uwagę szczególną wartość dowodową jaką przepisy ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej przypisują protokołowi kontroli oraz szczegółową regulację odnośnie jego sporządzenia i przekazania podmiotowi kontrolowanemu, organ powinien dołożyć szczególnych starań w celu należytej dokumentacji istotnych dowodów w sprawie. Organ odwołał się do załączonych zdjęć, które rzeczywiście potwierdzają ustalenie dotyczące bałaganu w obejściu ale już trudno zweryfikować, że ten stan bezpośrednio zagraża bezpieczeństwu zwierząt ze względu na jego zakres.
W opisie stanu faktycznego stwierdzono na wybiegach dla zwierząt dużą ilość zbędnego sprzętu nie przeznaczonego do utrzymywania zwierząt, a ostre ich części stanowiły zagrożenie dla zdrowia zwierząt, jednak w reakcji na to uchybienie w sentencji decyzji w sposób bardzo ogólny nakazano skarżącemu zapewnienie utrzymywanym zwierzętom właściwych warunków utrzymania, nieszkodliwe dla zdrowia i nie powodujące urazów i uszkodzeń ciała oraz cierpień. Posłużono się przy tym nieostrym pojęciem "właściwych warunków", nie precyzując jego zakresu znaczeniowego. Takie nałożenie obowiązku jest nieczytelne i w dalszej kolejności - nienadające się do wykonania, bowiem decyzja nadaje się do wykonania, gdy określa nałożony obowiązek w sposób jasny, konkretny i możliwy do wykonania, co nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji ewentualnego przeprowadzenia czynności egzekucyjnych
Uzasadnione są również zarzuty skarżącego wskazujące na niedochowanie procedur wymaganych przy kontroli inspekcji weterynaryjnej. Protokół będący podstawą nałożenia obowiązków sporządzono [...] października 2018 r., natomiast postępowanie administracyjne w sprawie wszczęto w dniu [...] stycznia 2019 r. Po wszczęciu postępowania nie podjęto żadnych czynności, a pismem z dnia [...] lutego 2019 r. zawiadomiono o zakończeniu postępowania. Oznacza to, że postępowanie dowodowe oparte na protokole i odpowiedzi na zarzuty w całości przeprowadzone zostało poza ramami postępowania administracyjnego. Niewątpliwie nie ma przeszkód, by włączyć w zakres materiału dowodowego protokół, który sporządzono przed wszczęciem postępowania jednak weryfikacja ustaleń w nim zawartych i inne dowody muszą być gromadzone w ramach prowadzonego postępowania a nie poza nim. Nie zasługuje też na uznanie twierdzenie, iż organ należycie odniósł się do zarzutów zgłoszonych do protokołu przez zdawkowe stwierdzenie, że ich nie uznaje. Brakuje również wyjaśnienia, z jakich powodów nie doszło do sporządzenia protokołu w dniu kontroli.
Nie są natomiast akceptowalne zarzuty skarżącego kierowane osobiście pod adresem osób kontrolujących i w jakikolwiek inny sposób występujących w tej sprawie, a także sposób ich formułowania, naruszające dobra osobiste tych osób i zarzucające wręcz popełnienie przestępstw bez potwierdzenia ich prawdziwości stosownym orzeczeniem sądu. Nie może to jednak prowadzić do zwolnienia prowadzącego postępowanie organu, od wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Niewątpliwie materiał fotograficzny potwierdza w części stwierdzone nieprawidłowości i ogólny bałagan na wybiegu, jednak brak pełnego rozpatrzenia zgłaszanych zastrzeżeń powoduje, że nie można przesądzić o sposobie ponownego rozstrzygnięcia, dlatego konieczne jest naprawienie błędów proceduralnych opisanych powyżej.
Tak przeprowadzone postępowanie naruszyło art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, mogło być podstawą do dokonania jego oceny w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Powyższe wadliwości w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej wydanej decyzji nie zezwalają na uznanie jej za zgodną z prawem i z tego powodu należało decyzję uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponieważ ujawnione wadliwości w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczą także rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, Sąd uznał za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy w oparciu o art. 135 p.p.s.a., uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku i w przypadku zasadności nałożenia obowiązku, sformułuje je w sposób konkretny, nadający się do wykonania.