II SA/Bd 1023/22

II SA/Bd 1023/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Bortkiewicz
Joanna Brzezińska
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 988
art. 72 ust. 1, 72 ust. 3, 2 pkt 39
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2022 r. J. K. (dalej określany jako Skarżący) złożył wniosek o rejestrację pojazdu jako zabytkowego, przedkładając m.in. potwierdzenie ujęcia przedmiotowego pojazdu w Inwentarzu Muzealiów w Muzeum Motoryzacji (w organizacji) z siedzibą w C.
Decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...], Prezydent Miasta B. odmówił rejestracji pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym: [...]. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że wątpliwość budził fakt własności samochodu oraz spełnienia przesłanki zawartej w art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 385). Muzealiami są ruchomości lub nieruchomości, których muzeum jest jedynym właścicielem, gdyż tylko wtedy może ono w pełni wypełniać określone ustawowo zadania. Organ zwrócił się do dyrektora Muzeum Motoryzacji w C. o udzielenie wyjaśnień dotyczących zasadności ujęcia pojazdu stanowiącego własność osoby fizycznej w inwentarzu muzealiów ww. muzeum. W odpowiedzi organ otrzymał informację, że przedmiotowy pojazd stanowi współwłasność Muzeum Motoryzacji (w organizacji) w C., tj. K. G. oraz Skarżącego i na podstawie art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach pojazd został wpisany 20.05.2022 r. do księgi inwentarzowej muzeum. Dodatkowo pismem z 15.06.2022 r. organ zwrócił się do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Departament Dziedzictwa Kulturowego MKiDN zajął stanowisko, że tylko muzealia będące własnością podmiotu, który utworzył muzeum, mogą być wpisane do inwentarza tego muzeum i w ten sposób w pełni wypełniać określone ustawowo zadania. Stąd Dyrekcja Muzeum, wpisując do inwentarza muzealiów pojazdy należące do osób trzecich, naruszyła przepisy ustawy. Następnie 5.07.2022 r. Skarżący przedłożył umowę z 20.05.2022 r. sprzedaży 5% własności przedmiotowego pojazdu na rzecz K. G. oraz pełnomocnictwo udzielone przez niego do dokonania stosownych czynności związanych z rejestracją. Skarżący poinformował, że zapomniał dostarczyć ww. umowę w dniu złożenia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu. W konsekwencji pojazd został zarejestrowany czasowo wyłącznie na jego nazwisko.
Organ podkreślił, że fakt, iż pojazd stanowi współwłasność K. G. (5%) i Skarżącego (95%) stoi w sprzeczności z dokumentami załączonymi do rejestracji pojazdu. Z faktury VAT nr [...] z 12.05.2022 r. oraz potwierdzenia ujęcia pojazdu w Inwentarzu Muzealiów w Muzeum Motoryzacji (w organizacji) z siedzibą w C. wynika wprost, że pojazd stanowi wyłączną własność Skarżącego. Zdaniem organu, muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy jest to możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli") z numeru z księgi inwentarzowej i wymaga posiadania pełnej własności rzeczy. Powyższy pogląd ma oparcie w orzecznictwie. Ponadto, tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga posiadania pełnej własności rzeczy. W doktrynie przedmiotu podkreśla się, że "ustęp 1a art. 21 u.m. dotyczy sytuacji, gdy muzeum nie ma osobowości prawnej - wówczas prawo własności muzealiów powinno przysługiwać podmiotowi, który utworzył muzeum, czyli organizatorowi muzeum" (zob. K. Zeidler [w:] Z. Cieślik, I. Gredka-Ligarska, P. Gwoździewicz-Matan, I. Lipowicz, A. Matan, S. Waltoś, K. Zeidler, Ustawa o muzeach. Komentarz, Warszawa 2021, art. 21). Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach). Powyższe rozważania pozwalają stwierdzić, że wpis do inwentarza muzealiów jest domniemaniem własności muzeum (a nie współwłasności), a w przypadku muzeum prywatnego - jego założyciela (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 4.11.2021 r., II SA/Sz 747/21). Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy pojazd stanowi współwłasność. Jednocześnie, z umowy sprzedaży samochodu z 20.05.2022 r. nie wynika, jakoby stanowił on chociażby współwłasność muzeum - przedmiotowa umowa została zawarta na osobę fizyczną. Zatem przedłożone przez Skarżącego dokumenty nie realizują wymogu wynikającego z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach i nie można ww. pojazdowi przypisać przymiotu muzealium. W związku z powyższym brak jest podstaw do rejestracji przedmiotowego pojazdu jako pojazdu zabytkowego, bowiem nie zostały spełnione warunki konieczne określone w art. 72 Prawa o ruchu drogowym.
Odwołanie od ww. decyzji złożył Skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy pojazd 20.05.2022 r. został wpisany do inwentarza muzealiów Muzeum Motoryzacji w C., a tym samym spełnia wymogi Prawa o ruchu drogowym, aby zostać zarejestrowany jako pojazd zabytkowy. Podkreślił, że pojazd zgodnie z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach został wpisany do Inwentarza Muzealiów oraz jest własnością podmiotu, który utworzył muzeum, biorąc pod uwagę art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym, jest to pojazd zgodny z definicją. Dostarczył więc kompletną dokumentację. Podkreślił, że współwłasność stanowi szczególną formę własności. Dla zaistnienia współwłasności bez znaczenia pozostają wielkości udziałów przysługujące współwłaścicielom. Ustawa o muzeach nie przewiduje wyłączenia współwłasności w odniesieniu do art. 21 ust. 1a ustawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], na podstawie art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.) w zw. z art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wpis do inwentarza muzealiów jest czynnością faktyczną (materialno-techniczną) konstytuującą domniemanie (domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego), że objęte tym wpisem rzeczy ruchome lub nieruchomości stanowią własność muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum) (tak P. Antoniak, Ustawa o muzeach. Komentarz, tezy do art. 21, LEX-el.; A. Jagielska-Burduk, D. Markowski, Wybrane zagadnienia dotyczące sposobów nabywania własności dzieł sztuki i zabytków przez muzea, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, XLIV, Toruń 2013, s. 534 i n. oraz podane tam orzecznictwo). Jest to zatem domniemanie "własności muzeum" (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum), a nie "współwłasności" i - tym bardziej - w zakresie konkretnego udziału, np. 5%.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący 23.05.2022 r. złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki [...] jako pojazdu zabytkowego. Z umowy sprzedaży z 20.05.2022 r. wynika, że Skarżący zbył 5% udziału w pojeździe K. G. Pojazd ten został wpisany do inwentarza muzealiów Muzeum Motoryzacji (w organizacji) w C., którego dyrektorem jest K. G. Zatem - w tej sprawie współwłasność założyciela Muzeum w pojeździe stanowi jedynie 5%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu, a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.
Skarżący wniósł do Sądu skargę na ww. decyzję, zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:
1) art. 7 i art. 8 § 1 kpa i rażące naruszenie zasady, że na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej), a organ ustala okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przeprowadza potrzebne w tym celu dowody, postępowanie zaś organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej;
2) art. 7 i art. 77 § 1 kpa i rażące naruszenie zasad, zgodnie z którymi organ ma obowiązek zgromadzić kompletny materiał dowodowy i to na nim spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 72 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym i uznanie, że pojazd nie spełniał wymogów określonych tą ustawą, które to naruszenie wynika z niewłaściwej analizy zagadnienia wpisu do inwentarza muzealiów uregulowanego przepisami ustawy z o muzeach;
2) art. 2 pkt 39 ww. ustawy w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o muzeach poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zabytkowym jest pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów stanowiący przedmiot własności, a nie współwłasności podmiotu domagającego się rejestracji, tymczasem żaden z przepisów ustawy, jak również części ogólnej Kodeksu cywilnego w części dotyczącej własności, tego nie wyklucza, ponadto poprzez pominięcie, że współwłasność jest szczególnym rodzajem własności.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B.
W uzasadnieniu podkreślił, że żaden z przepisów ustawy o muzeach nie wyklucza tego, że muzealium może stanowić przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych. Taka interpretacja literalna przepisu i sformułowania "stanowi własność" jest błędna i niekorzystna, a nadto sprzeczna z przepisami ogólnymi Kodeksu cywilnego. Co więcej, założycieli muzeum prywatnego może być kilku, mogą być nimi również małżonkowie. W takim przypadku również mogą być oni współwłaścicielami przedmiotów wpisanych do inwentarza muzeum. Trudno wówczas kwestionować, że przedmioty takie wpisane zostały do spisu inwentarza wbrew przepisom ustawy i że ich własność przysługiwać nie może kilku osobom równocześnie. Wskazał, że współwłasność stanowi szczególną formę własności. Dla zaistnienia współwłasności bez znaczenia pozostają wielkości udziałów przysługujące współwłaścicielom.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Art. 72 ust. 1 Prawa ruchu drogowym wymienia dokumenty stanowiące podstawę rejestracji pojazdu. Z kolei w świetle art. 72 ust. 3 cyt. ustawy dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych. Art. 2 pkt 39 stanowi z kolei, że użyte w ustawie określenia oznaczają: "pojazd zabytkowy" - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Nadto, stosownie do § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.), w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza: uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami; zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 ustawy. Zgodnie z art. 21 ustawy o muzeach, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe. (ust. 1). W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów (ust. 1a).
Jak słusznie przyjmuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie "Wpis do inwentarza muzealiów jest (...) czynnością faktyczną (materialno-techniczną) konstytuującą domniemanie (domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego), że objęte tym wpisem rzeczy ruchome lub nieruchomości stanowią własność muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum)" (tak P. Antoniak, Ustawa o muzeach. Komentarz, tezy do art. 21, LEX-el.; A. Jagielska-Burduk, D. Markowski, Wybrane zagadnienia dotyczące sposobów nabywania własności dzieł sztuki i zabytków przez muzea, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, XLIV, Toruń 2013, s. 534 i n. oraz podane tam orzecznictwo). Jest to zatem domniemanie "własności muzeum" (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum), a nie "współwłasności" i – tym bardziej – w zakresie konkretnego udziału, np. 5%.
Co więcej, zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach (Dz. U. z 2004 r. Nr 202, poz. 2073), muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy to jest możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli" – przyp. Sądu) i numeru z księgi inwentarzowej. Oznakowania dokonuje się techniką zapewniającą jego trwałość, bezpośrednio na przedmiocie, w miejscu najmniej widocznym, nienaruszającym wizualnego kształtu muzealium. W szczególnych przypadkach oznakowanie może być przymocowane do muzealium w sposób możliwie trwały. Ingerencja taka w muzealium jest więc obligatoryjna, chyba że nie będzie możliwa ze względu na charakter przedmiotu i zagrożenie jego zniszczenia, uszkodzenia (np. negatyw fotograficzny, bibuła z historycznymi zapiskami, itd.). Zatem tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga, w ocenie Sądu, posiadania pełnej własności rzeczy. Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest jej właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. § 1 ust. 2 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach).
Z umowy sprzedaży udziału w przedmiotowym pojeździe z 20.05.2022 r. wynika, że K. G. nabył 5% udziału w pojeździe, zaś pozostałe 95% udziałów posiada Skarżący. Pojazd ten został wpisany do inwentarza muzealiów Muzeum Motoryzacji w C. (w organizacji), którego dyrektorem jest K. G. Zatem - w tej sprawie współwłasność założyciela (Dyrektora Muzeum) w pojeździe stanowi jedynie 5%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.
Jednocześnie należy mieć na uwadze to, że nie każdy przedmiot eksponowany w muzeum i tam ewidencjonowany stanowi jednocześnie zabytek. Mogą to być także inne przedmioty, np. współczesne repliki. Do zakwalifikowania przedmiotu jako zabytkowego konieczne jest spełnienie szczegółowych przesłanek (zob. m. in. art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 840).
Należy również zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2130). W załączniku nr 2 zamieszczono "Instrukcję w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu w okresie od dnia 13 listopada 2017 r. do dnia poprzedzającego dzień wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgodności na zasadach określonych w art. 80bd ustawy, określony w komunikacie, o którym mowa w art. 10c ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw". Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w Prawie o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu. I tak, w § 1 pkt 4 ww. załącznika nr 2 wskazano, że "Po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący stosuje odpowiednio przepis § 2a rozporządzenia i prowadzi, w razie konieczności, postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku pojazdu zabytkowego:
a) weryfikuje dane zawarte w kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu jako dobra kultury do rejestru zabytków lub w dokumencie potwierdzającym ujęcie pojazdu w centralnej ewidencji dóbr kultury lub w dokumencie potwierdzającym wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów,
b) weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w § 2 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia o rejestracji pojazdów".
Podobne rozwiązania, służące weryfikacji danych podlegających wpisowi do centralnej ewidencji pojazdów, przewiduje m.in. art. 80bb ust. 2, art. 80bd Prawa o ruchu drogowym. Stąd tego rodzaju dane nie są przyjmowane przez organ bezkrytycznie i podlegają weryfikacji, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Oczywiście samej pozorności umowy cywilnoprawnej nie może badać organ administracji publicznej, gdyż jest to domena sądów powszechnych. Musi jednak przeprowadzić weryfikację dokumentacji w kontekście obowiązujących przepisów, w tym odrębnych i dokonać ich wykładni. Taki pojazd musi również spełniać przesłanki bezpieczeństwa.
Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, nie były zasadne. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) skargę oddalił.
Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.
Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta [...], będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.