II SA 811/03

II SA 811/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Robotowska /przewodniczący/
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas
Sygn. powiązane
GSK 1269/04 - Wyrok NSA z 2005-01-24
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 16 czerwca 2004 rok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska, Sędziowie WSA Dorota Wdowiak (spr.), Asesor WSA Izabela Głowacka – Klimas, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2004 roku sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe oddala skargę
Uzasadnienie
6 II SA 811/03
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2002 roku [...] Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku firmy "R" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przeciwko firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą we W. o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe "A." r. [....], na podstawie art. 25 ust.3 oraz art. 28 ust.1,2 i 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz.U. Nr 5, poz.17 ze zm. w związku z art. 315 ust.1 i 2 oraz art. 319 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku – Prawo własności przemysłowej /Dz.U. Nr 49, poz.508 ze zm./ orzekł uznać za wygasłe z dniem złożenia wniosku do Urzędu Patentowego tj. [....] stycznia 2001 roku prawo z rejestracji znaku towarowego A. nr [....] odnośnie usług hotelarskich i gastronomicznych w kl. [....] oraz usług turystycznych i transportowych w kl. [....] – z powodu nieużywania znaku.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP stwierdził, że uczestnik postępowania-Firma A. Sp. z o.o. z siedzibą we W., na którym spoczywał obowiązek wykazania używania znaku towarowego zarejestrowanego na jego rzecz, nie wykazał, że prowadził działalność w zakresie usług turystycznych, transportowych, gastronomicznych i hotelowych w okresie trzech lat poprzedzających wniosek o uznanie prawa z rejestracji znaku A. nr [....] za wygasłe.
Uprawniony z rejestracji w piśmie z dnia 5 września 2002 roku przyznał, że nie prowadzi usług hotelarskich i gastronomicznych, co oznacza, zdaniem Kolegium, że przedmiotowego znaku w zakresie tych usług nie używa i jest jednoznaczne z uznaniem prawa z rejestracji za wygasłe w odniesieniu to tych usług.
Kolegium Orzekające uznało wniosek za zasadny także w odniesieniu do usług turystycznych i transportowych albowiem wskazana przez uprawnionego forma używania znaku nie jest formą używania znaku w rozumieniu art. 28 ust. ustawy o znakach towarowych. Przedstawione przez uczestnika dowody na używanie znaku są nieskuteczne. Używanie znaku, zdaniem Kolegium, polega na umieszczeniu znaku na towarach i usługach będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego, tj. na towarach i usługach, na których znak został zarejestrowany w celu odróżnienia tych towarów i usług od towarów i usług innego przedsiębiorstwa, przy czym te towary i usługi są dostępne na rynku dla nieokreślonego kręgu osób. Z przedstawionych przez uczestnika postępowania dowodów tj. umowy i trzech rejestracji nie wynika, że uprawniony świadczył bezpośrednio usługi w zakresie turystyki i transportu lub takie usługi sprzedawał. W dokumentach tych mowa jest jedynie o zarezerwowaniu przez uprawnionego na przestrzeni pięciu lat /od 1997 r./ miejsc w trzech hotelach lub ośrodkach wypoczynkowych oraz podjęciu się pośrednictwa w sprzedaży cudzej oferty. Działalność uprawnionego ma raczej charakter pośrednictwa między osobami, które wygrały nagrody a osobami, które świadczą faktycznie usługi turystyczne. Także przewóz osób tj. sprzedawców i osób, które wygrały nagrody przy promocji sprzętu [....] stanowiącego przedmiot działalność gospodarczej uprawnionego – organizowanych do zarezerwowanych ośrodków wypoczynkowych nie można, zdaniem Kolegium, uznać za prowadzenie przez uprawnionego usług turystycznych. Mają one charakter sporadyczny, odnoszą się do wąskiej, zamkniętej grupy osób /sprzedawców i wygrywających nagrody/ i są niedostępne dla ogółu.
Nieprowadzenie działalności w zakresie usług turystycznych i transportowych jest jednoznaczne, w ocenie Kolegium, z nieużywaniem znaku towarowego, zarejestrowanego i przeznaczonego do oznaczenia tych usług. Nieużywanie zaś znaku towarowego skutkuje wygaśnięciem prawa rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do tych nieprowadzonych usług.
Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [....] września 2002 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło A. Sp. z o.o. z siedzibą we W. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 13 ust.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych. Art. 7, 77, 107 § 3 kpa.
Zdaniem skarżącej, spełnia ona wymagania stawiane przez art. 13 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych dotyczących używania znaku towarowego w zakresie usług turystycznych i transportowych. Ustawodawca w tym przepisie zdefiniował pojęcie- używania znaku z tym, że katalog ten ma charakter otwarty. Brak więc podstaw prawnych, aby w tym względzie wprowadzać jakiekolwiek ograniczenia. Skarżąca dostosowała ilość usług do swoich możliwości i potrzeb a tym samym dostosowała zakres używania przedmiotowego znaku do swoich możliwości i potrzeb. Każdy z podmiotów gospodarczych prowadzący określony rodzaj turystyki ma swoje specyficzne metody zdobywania klienta i identyfikacji swoich usług. Sprzedawane przez skarżącą usługi turystyczne jak i transportowe są dostępne dla nieokreślonego kręgu osób, co wynika z istoty prowadzanej przez skarżącą działalności gospodarczej. W żadnym wypadku nie można uzależnić wykazania świadczenia usług od ich częstotliwości oraz kręgu osób do których są skierowane. Brak ku temu podstaw prawnych.
Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji nie powołuje się na żadne definicje ustawowe czy słownikowe, lecz dokonuje arbitralnych stwierdzeń, nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji, czym naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.
W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego w zakresie usług turystycznych jako niezgodnej z prawem. Na rozprawie sprecyzował skargę w ten sposób, że skarży także decyzję w zakresie usług transportowych.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o jej oddaleni. Podtrzymał stanowisko, że działalność skarżącego nie wypełnia znamion używania znaku. Nie wykazał on aby świadczył jakiekolwiek usługi w zakresie turystyki albo takie usługi sprzedawał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie:
1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/,
2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/,
3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.
Zgodnie z art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 roku – Prawo własności przemysłowej w art. 315 § 1 i 2 wyraża zasadę, że do praw istniejących w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Skutki zdarzeń prawnych należy więc ocenić na podstawie ustawy, która obowiązywała w czasie. gdy dane zdarzenie nastąpiło i także w wypadku takich zdarzeń, które można uznać za zrealizowane dopiero wówczas, gdy spełnił się stan faktyczny zdarzenia mającego długotrwały charakter. Przepisami, stanowiącymi podstawę prawną do oceny czy zaistniały przesłanki do uznania prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe są, zatem przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz.U. Nr 5, poz.17 ze zm./.
Zaskarżona decyzją Urząd Patentowy uznał za wygasłe prawo z rejestracji znaku towarowego A. odnośnie usług hotelarskich i gastronomicznych w kl. [...] oraz usług turystycznych i transportowych w kl. [...] z powodu nieużywania znaku.
W ocenie sądu decyzja urzędu jest prawidłowa i nie budzi zastrzeżeń.
Przede wszystkim Urząd Patentowy trafnie przyjął za podstawę wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego art. 25 ust.3 w zw. z art. 28 ust.1,2 i 4 u.z.t. Przepis art. 28 ust.1 u.z.t. nakłada obowiązek używania znaku towarowego dla towarów objętych rejestracją. Skarżący twierdzi, że wobec otwartego katalogu formy używania znaku, objętego art. 13 ustawy, forma w jakiej on używa nie może doznawać ograniczeń, bo brak ku temu podstaw prawnych. Urząd Patentowy, zdaniem skarżącego, naruszył przepis art. 13 ust. 2 u.z.t. Artykuł 28 ustawy, zdaniem sądu, mówi ogólnie o używaniu znaku co nie oznacza, że każda z jego form wymieniona w art. 13 umożliwia dopełnienie obowiązku i zachowanie prawa z rejestracji. Artykuł 13 określa formy używania znaku towarowego stanowiącego treść prawa z rejestracji, zaś artykuł 28 dotyczy form używania, które pozwalają zachować prawo z rejestracji. Nie każda z form używania znaku wymieniona w art. 13 czyni zadość obowiązkowi jego używania. Czyni bowiem zadość obowiązkowi z art. 28 u.z.t. jedynie używanie znaku w związku z towarem lub usługą. W przypadku usług, wykonaniu obowiązku z art. 28 musi zawsze towarzyszyć rzeczywiste świadczenie usług pod tym znakiem. Rację ma urząd twierdząc, że skarżący nie wykazał w przedmiotowej sprawie, iż prowadził działalność w zakresie usług turystycznych i transportowych. Ten obowiązek, na podstawie art. 28 ust 4, spoczywał właśnie na nim. Przedstawione przez skarżącego dowody na używanie znaku nie mogły zostać uznane za skuteczne albowiem jego działalność nie była świadczeniem usług turystycznych i transportowych w pełnym znaczeniu tego określenia. Ze złożonych urzędowi dowodów nie wynika aby skarżący świadczył jakiekolwiek usługi transportowe czy turystyczne. Załączona umowa z firmą H. S.A. z W. nic nie wnosi do sprawy. Skarżący nie wykazał czy umowa była wykonywana a więc czy Firma A. rzeczywiście świadczyła usługi na rynku powszechnym. Brak potwierdzenia wykonywania tej umowy czyni przedstawiony dowód za nieskuteczny. Do rozważenia pozostają działalność skarżącego wobec swoich pracowników i klientów firmy. Poza sporem jest, że Firma R. nie sprzedaje swoich wyrobów za pośrednictwem hurtowni i sklepów. Nie prowadzi tez reklamy swoich wyrobów. Wyroby te-maszyny [....] są sprzedawane w sieci. Każda sprzedaż wyrobu jest poprzedzona prezentacją działania wyrobu i zakończona pytaniem:, kto ze znanych ci osób jest zainteresowany taką prezentacją działania wyrobu i jego zakupem. W zależności od trafności odpowiedzi przysługują nagrody. Wśród nich może być wycieczka organizowana przez A. Dotyczy to także prezenterów -sprzedawców. W ocenie sądu, wycieczka jako wygrana nagroda czy też motywacja dla lepszej pracy są pochodną działalności podstawowej w postaci sprzedaży towarów, wpisane są w system sprzedaży. Nie stanowią samodzielnej działalności w postaci świadczenia usług turystycznych czy transportowych. Przedmiotowy znak funkcjonuje więc w związku ze sprzedażą maszyn [....]. W żadnym natomiast wypadku nie świadczy o używaniu znaku towarowego dla oznaczenia wygranych-oferowanych w wyniku wygranej, wycieczki jako usługi turystycznej. Również dowody w postaci rezerwacji hoteli nie mogą być skuteczne, świadczą one li tylko o rezerwacji do czego ma prawo każdy w tym podmiot nieprowadzący działalności turystycznej. O tym, że skarżący nie świadczył usług turystycznych dowodzi także fakt, że w przedmiotowym okresie nie ubiegał się o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu imprez turystycznych oraz na pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych. Od 1 lipca 1997 roku obowiązuje bowiem ustawa z dnia 29 lipca 1997 roku o usługach turystycznych /Dz.U.01.55.578. ze zm./, która dla wyżej wymienionej działalności gospodarczej wymaga zezwolenia – art. 1 i 4 ustawy. Skarżący twierdzi, także w skardze, że organizował imprezy turystyczne świadcząc w ten sposób usługi turystyczne. Zdaniem sądu nie mógł organizować imprez turystycznych, świadcząc w ten sposób usługi albowiem nie posiadał wymaganego zezwolenia, co jest poza sporem.
Zdaniem sądu, stanowisko Urzędu Patentowego stwierdzające brak wykazania przez skarżącego prowadzenia działalności w zakresie usług turystycznych i transportowych nie budzi zastrzeżeń, jako zgodne z obowiązującym stanem prawnym. Organ właściwie zastosował przepisy prawa. Nie przytoczył wprawdzie definicji usługi ale uzasadnienie decyzji świadczy, że jej treść jest organowi znana i właściwie ją zastosował. Sporządzone uzasadnienie, wbrew zarzutom, odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. W konsekwencji nienaruszone zostały także przepisy art. 7 i 77 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego ani procesowego a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.