II SA/Wr 341/23

II SA/Wr 341/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Halina Filipowicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Władysław Kulon
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 134 w zw. z  art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr SKO/41/GN-15/2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie między działkami oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20.04.2023 r. (SK0741/GN-15/2022) wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 30 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2021r., poz. 1990 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze uznało, że zażalenie K. H. na postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr RN.6830.1.2022 o wszczęciu na wniosek A. i S. M. postępowania o rozgraniczenie pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb [...] a graniczącą z nimi działką nr [...], obręb [...] - jest niedopuszczalne. SKO wskazało, że postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2022r. nr RN.6830.1.2022 Burmistrz Miasta P., po rozpoznaniu wniosku A. i S. M. orzekł wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy stanowiącymi ich własność działkami nr [...] i nr [...], obręb [...] a graniczącą z nimi działką nr [...], obręb [...], stanowiącą własność K. H. zamieszkałego wszczął wnioskowane postępowanie rozgraniczeniowe. W piśmie z dnia 12 października 2022 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze, za pośrednictwem Urzędu Miasta P. (uznanym przez organ I instancji, jak i Kolegium za wspólne zażalenie na trzy postanowienia) K. H. stwierdził, że nie wyraża zgody na postanowienia Burmistrza Miasta P. nr RN.6830.1.2022, RN.6830.4.2022 i RN.6830.2.2022. W treści pisma K. H. podał, że Burmistrz Miasta nie rozpatrzył wnikliwie wniosku złożonego przez Państwo M. gdyż nie uwzględnił w postępowaniu faktycznej podstawy regulacji prawnej co do części zabudowanej jego współwłasności na działce [...] jak silosu na fundamentach i pozostałej części gospodarczej również na fundamentach, a także drogi objazdowej do budynków i na około budynków gospodarczych jak szambo, gnojownicy, stodoła co funkcjonowało przez cały czas na zasadzie udostępniania do funkcjonowania całości gospodarstwa przez ponad 70 lat jako siedlisko. Podał, że działki [...], [...] przylegające do jego działki [...] był zmuszony obrabiać ponieważ brak zainteresowania pielęgnacją tych działek spowodowałby zarośnięcie ich drzewostanem, które uniemożliwiłoby mu swobodne władanie jego działki [...]. Państwo M. powinni się okazać w sposobie użyczenia służebności co do gruntów które był zmuszony pielęgnować w dobrej wierze, żeby mieć dostęp do uprawy swojej własności ponieważ korzenie i zacienienia uniemożliwiały mu uprawę działki [...]. Podał też, że co do punktów granicznych to były i działki zostały okazane, koszty z tym związane były poniesione i nie są mu potrzebne do ponownego okazywania, dlatego nie czuje się zobowiązany do ponoszenia kosztów z tym związanych. Zdaniem skarżącego Burmistrz Miasta powinien wiedzieć ze działki [...] i [...] były w funduszu państwowym a uniemożliwił mu prawidłowego zapisu do swobodnego użytkowania jego gospodarstwa, odsprzedał te grunty bez powiadomienia skarżącego o sprzedaży. W toku postępowania instancyjnego K. H. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Jeleniej Górze pismo z dnia 24 października 2022 r., stanowiące uzupełnienie pisma z 12 października 2022 r. Przesyłając akta sprawy organ I instancji nie odniósł się do treści zażalenia. Rozpatrując w tych okolicznościach faktycznych i prawnych zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wskazało, że zażalenie jest środkiem zaskarżenia służącym na postanowienia. Jednakże prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko wówczas, gdy przepis Kodeksu postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.).
Natomiast przepis art. 144 K.p.a. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zatem, rozpatrując zażalenie organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje między innymi czynności mające na celu ustalenie, czy takie zażalenie jest dopuszczalne - art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten jest przepisem bezwzględnie wiążącym, w konsekwencji więc wydanie postanowienia na jego podstawie nie zależy od uznania organu. W judykaturze prawnej akcentuje się, że negatywna przesłanka niedopuszczalności odwołania obejmuje zróżnicowaną grupę przyczyn zarówno o charakterze przedmiotowym, jak podmiotowym. Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: a) nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, np. ze względu na jej niedoręczenie stronie postępowania, lub przypadek, gdy czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną), b) niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, c) ostateczny charakter decyzji organu odwoławczego (por. komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, autorstwa Grzegorza Łaszczycy, Czesława Martysza i Andrzeja Matana, Wydawnictwo Lex, Warszawa 2007, tom II, str. 194-195). Stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989r. (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zmianami) wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia (ust. 2). Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie scalenia gruntów zastępuje postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości (ust. 3). Na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie (ust. 4). Niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie rozgraniczenia jest więc wyraźnie stwierdzona w ww. art. 30 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro zaś na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie to w przypadku jego złożenia należy wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 246/09). Jednocześnie kolegium wskazuje, że rozpatrując kwestię dopuszczalności odwołania (tu zażalenia), nie jest uprawniony do merytorycznej oceny sprawy, w której wniesiono to odwołanie. Ocena taka jest możliwa dopiero po stwierdzeniu, że odwołanie jest dopuszczalne (wyrok NSA OZ w Katowicach z 3 listopada 1998 r., I SA/Ka 361/97; wyrok NSA z 27 maja 1998 r., I SA 1927/97). Takie stanowisko wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 509/11). W tych okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, działając na podstawie art. 134 K.p.a., uznało, że zażalenie K. H. na postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr RN.6830.1.2022 o wszczęciu na wniosek A. i S. M. postępowania o rozgraniczenie pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb [...] a graniczącą z nimi działką nr [...], obręb [...] - jest niedopuszczalne.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego K. H. oświadczył, że dosyła do wnikliwego wyjaśnienia całokształtu sprawy dowody wyjaśniające o przestępstwie które upoważnia do postawienia zarzutu karnego na pracowników urzędów za niedopełnienie obowiązków służbowych, nadużycie władzy z wyłącznym brakiem wiedzy zawodowej, brakiem z obowiązku prawidłowego zaksięgowania i prowadzenia jego gospodarstwa. Skarżący wyjaśnia, że w roku 1945 rozparcelowano duże gospodarstwo rolne na mniejszą parcele o obszarze [...] ha. w tym [...] ha lasu pod numerem P.(1) [...] ( P.), obecnie ul. [...], [...], [...] na trzech wysiedleńców na podstawie protokołu zdawczo - odbiorczego przekazano zgodnie z zarejestrowaniem (zaksięgowaniem) jednego gospodarstwa pod tym numerem. W latach 60-tych bez zgody trzech współwłaścicieli na zarejestrowanie gospodarstwa bez podziału sądowego rozpisując na działki pomijając częściowe uzależnienia do współwłasności i zaniżając jego obszar do prawidłowego zapisu w moim przypadku około [...] ha. Zapis działki [...] obecnie [...] pokrywał powierzchnią działkę wcześniejszą o numerze [...] obecnie [...], [...], [...] a obecnie nie są własnością pierwszego zapisu działki [...]. Skarżący dodaje, że przedstawił dokumenty urzędowe byłego tartaku i urzędu państwowego, które potwierdzają jego własność do korzystania z niej w całości. Skarżący podnosi, że w skład (nieruchomości gruntowej ?-przyp. sądu) wchodzi działka [...] obecnie [...], [...], [...]. Działkę [...] rozgraniczono bez wiedzy i zgody strony, pozostawiając mu jako działkę [...], a odbitą część jako działkę [...] i [...] wyprowadzając na działkę kościoła i cmentarza jako działkę [...] wprowadzając działki [...] i [...] a na działkę [...] wprowadzono działkę nr [...],[...], [...].
2 W działce [...] obecnie [...] przebiegająca droga państwowa w pierwszym zapisie o numerze [...] jako jedna w części mojej działki i lasach państwowych została podzielona na dwie części obecnie [...], a druga części drogi [...], zmieniono na numer drogi [...], numer tej drogi wzięto z obecnej mojej działki o numerze [...]. Skarżący pyta czyją jest obecnie własnością. Drogę o nr [...] naniesiono celowo pod innym kątem przesuwając ją, nie łącząc poprzednią drogę [...] obecnie [...], uwidoczniło to w terenie i na mapie zmieniający położenie i kierunek drogi przesunięcie granicy i kata dwóch map które się nie pokrywają, połączone z lasami państwowymi które weszły w posiadanie lasu i gruntów rolnych strony. Obecny numer działki [...] w zamian za działkę [...] wzięto z obecnej wspólnej działki strony [...] z siedliska a z części działki [...] którą w części skarżący odsprzedał jako pole dla Panu W., a nie obszar leśny która stanowiła całość. Nastąpiła zmiana numeracji działki [...] którą pozostawiłem jako [...], obecna [...] część odsprzedana z zapisem działki [...] obecnie [...], a numerację działki [...] przeniesiono na działkę drogi Pana F. Skarżący zaznacza, że odsprzedając z części działki rolnej [...] obecnie [...] do samego końca dla Pana W. nie oznacza to, że pozostawił w górnej części pasa działki rolnej o numerze [...] który to pas zawłaszczyło Nadleśnistwo, zmianą granicy, przesuwając ją, zabierając w górnej części lasu ten pas co jest uwidocznione w terenie. W piśmie ukazującym pola uprawne do przekazania dla trzech repatriantów wyraźnie oddzielono je w ich lasach, które do nadzorowania i pielęgnacji upoważniono Nadleśnictwo. Dowód na z fałszowane mapy i granice między lasem strony, a obecnie państwowymi. Poprzednia droga o numerze [...] była ciągłością, obecnie jest drogą nieprzejezdną, co wprowadza w błąd Wojsko, Policje, Straż pożarną i Pogotowie. Na chwilę obecną leśnictwo nie wywiązało się do decyzji administracyjnej, samowolnie przesunięto granice przywłaszczając sobie lasy około 1 ha. i pole uprawne w nim ustanawiając sprzeczne granice z okazaniem wszystkim trzem wysiedleńcom. Wcześniejszy numer działki [...] będącej w posiadaniu strony jest w chwili obecnej nie prawnie przekazana dla Państwa M. i Pana S., niezgodnie z dokumentacją przekazaną przez Geodezję. Urząd państwowy nie miał podstaw do przyjęcia od dwóch współwłaścicieli strony S. H. i A. S. parcele do Skarbu Państwa w zamian za rentę rolniczą wcześniej nie rozgraniczając ze stroną całej parceli sądownie. Uznanie siedliska poprzednio numerem [... w P.(1) - P. obecnie [...] i [...], ponieważ ta parcela nie posiada rozgraniczenia sądowego. Okazanie w latach 90 - tych działek pod budynkami nie jest podstawą prawną do uznania podziału w gruntach pod budynkami jak to zrobiono również z numeracją domu bez rozgraniczenia sądowego. Nie ma podstaw do uznania odbicia gruntów z jednej parceli bez potwierdzenia zgodności sądowej do odbicia gruntów przekazanych do skarbu państwa w zamian za rentę. Spadkobierca po A. S. sprzedając grunty wraz z zabudowaniami nie uzyskał zgody skarżącego i nie było postępowania sądowego na rozgraniczenie, w skład tych gruntów wchodzi również działka o numerze wcześniejszym [...] a obecnie [...] która była na tej parceli jednym zbiornikiem przeciw pożarowym przeznaczonym do potrzeb całego gospodarstwa i inwentarza. Wcześniejszy numer działki [...] obecnie [...] KW. [...] z tej KW. Działka [...] została przeniesiona bez wnioskowania strony do KW. [...]. Skarżący zadaje pytanie na jakiej podstawie z tej samej KW. [...] wcześniejszy numer działki [...], a obecnie [...] odbito [...] ary i drogę, a umożliwiono stronie zakup około [...] ara. Bez zgody skarżącego z ogólnej działki w zaokrągleniu 1 ha, do której skarżący (jak twierdzi) miał prawo współwłasności niewydzielonej a o to nie wnioskował i nie było podziału sądowego, tworząc nowe działki i KW. [...] i KW. [...]. Kupujący Państwo M. od J. S. jego własność ze współwłasnością nie mogą opierać się na mapie urzędowej, która jest niezgodna z obecną mapą i pozwala im na wejście w posiadanie części wspólnych parceli wraz z przejęciem drogi państwowej i zagospodarowywaniu tego terenu na własną wyłączność, co jest dla strony nie do zaakceptowania. Sfałszowana mapa pozwalająca na przejęcie części gruntów przez okazującego na własne potrzeby posiada dokument wydany przez ten sam urząd karzący takie postępowanie drogą sądową. Dowód do kradzieży i odsprzedaży dla Państwa M., brakiem rozgraniczenia działki zabudowanej pod numerem [...] w której ma udział o powierzchni 30 x l i ma obecnie z P. S. po 1/2. Bez pozwolenia skarżącego (jak twierdzi) utworzono działkę [...] wziętą z siedliska działki o numerze [...] i odsprzedano. Niewyrażenie zgody przez stronę na jakiekolwiek próby i okazywanie numerów działek do odbicia z tej parceli przez urzędy państwowe i uznanie innych właścicieli jest dla strony nie do przyjęcia, ponieważ ze względu konieczność (posiadania ?- przyp. sądu) tej ze parceli do funkcjonowania gospodarstwa jak kanalizacji i rurociągów wody pitnej zlokalizowanych na całej parceli, które są już wyłączone z dostępu użytkowania dla strony skarżącej, co spowodowało brak dostępu możności wejścia do Ksiąg wieczystych z okresu osadnictwa, z chwilą zakupu części przez państwo M. Skarżący pyta w czyim interesie jest brak odpowiedzi na ciągłe moje pisma o ujawnienie historii całego gospodarstwa, w jakich urzędach znajdują się protokoły zdawczo - odbiorcze brakujących gruntów gospodarstwa zarejestrowanego wchodzącego w skład własności strony i jaka jest ewidencja dla nich prowadzona oraz przedstawione prawne ich posiadanie. Dyrektor Geodezji w Jeleniej Górze, jak sam zaznaczył porządkując dokumentację po poprzednim systemie, (chociaż już wcześniej był tam pracownikiem) z chwilą zakupu w części zabudowań i działek przez państwo M. po państwie S., nowa odnowa działek w gospodarstwie strony, porządkowaniem bez jej wiedzy sam dyrektor Geodezji zadecydował że od roku 16.08. 2021 do dokumentacji i Ksiąg wieczystych mojego wspólnego gospodarstwa do roku 1951 nie mam wstępu. Dokumentacja z okresu repatriacji (nasiedlenia) nie może być lekceważona, ponieważ przekazane gospodarstwo od 1945 - 1951 było okazane i do założenia jego wprowadzono Księgi wieczyste o numerach KW. [...], [...], [...], [...]. Jest to całe wspólne gospodarstwo trzech repatriantów. Tam znajduje się historia całego gospodarstwa, a do wyjaśnienia skarżący potrzebuje mieć dostęp a nie ma. Strona żąda dostępu do swojej całej dokumentacji Starostwo i Burmistrz nie dostali od strony upoważnienia do rozporządzania jego gospodarstwem według ich woli. W dokumentach własności strony nie ma klauzuli o tajemnicy państwowej, a ich obowiązkiem jest wyrokiem sądowym doprowadzić do wyjaśnienia jakie (prawo?- przyp. sądu) stronie przysługuje, każda odmowa będzie miała podstawę zaskarżenia. Brak zgodności z okazaniem i rozpisaniem całego gospodarstwa- brakuje około [...] ha. pól uprawnych i około [...] ha gruntów leśnych co pozbawiło własności strony około [...] ha. (wspólnej). Pierwszy zapis siedliska [...] dla trzech repatriantów, odbito bezpodstawnie zbiornik wody, dając wyłączność P. S. obecnie M. jako działkę [...]. Z działki; [...], [...], [...] nieprawidłowy zapis, nie okazano na nich budynków i dostępu do nich jako współwłasności i innych działek z udostępnieniem dla trzech osadników. Wymienione działki nie może mieć na swoją wyłączność P. M. i Firma P. Strona załącza sfałszowaną mapę siedliska w pierwszym zapisie nr [...] obecnie nr [...] wyszczególniona w siedlisku oraz droga państwowa [....] w które to części weszli P. M., bez rozgraniczenia sądowego i pisemnej zgody strony. W piśmie nr. [...] i pismo nr. [...] podane księgi wieczyste [...], [...], [...], [...], [...] brak dostępu i wpisanie innych właścicieli bez możności swobodnego dostępu. Strona zwraca się o okazanie właścicieli bezprawnie będących w posiadaniu tych gruntów, czy mają prawny ich zapis odprowadzając za nie podatki. Nadto wskazuje na konieczność wyjaśnienia na jakiej podstawie jest ukrywana i nie honorowana dokumentacja strony. Strona wskazuje, że należy sprawdzić ościenne zapisy działek i ich prawne posiadanie. Strona pisze, że podciąga (pociąga) do odpowiedzialności urząd, który bez wiedzy i zgody na podstawie odnowy dokumentacji i zmianą numeracji działek pozbawił stronę własności. Strona zapytuje dalej na jakiej podstawie po przekazaniu na Skarbu Państwa nie udostępniono jej pierwokupu i wskazuje, że należy jej zwrócić prawo do swobodnego posiadanie gospodarstwa, nie wnosić od strony Urzędu żadnych okazywań granic, działek i właścicieli związanych z własnością strony na wspólnym gospodarstwie wcześniej nie regulując ze stroną prawidłowe zapisy. W przypadku skarżącego podnosi on, że z trzech osadników posiada najmniej gruntów, a brakujące około [...] ha. Upoważnia go do użytkowania w całości gospodarstwa w częściach dwóch współwłaścicieli H. S. i S. A. Skarżący pragnie udowodnić, że proste rozpisanie całego gospodarstwa na polecenie Rządu świadomym brakiem wiedzy urzędnicy państwowi celowo mszczą się na rolnikach wykorzystując to do własnych celów uzyskując korzyści materialne pod osłoną danych osobowych. Skarżący zapytuje czy jest dalej podtrzymywane stanowisko że władza ludowa jest nieomylna a kto żąda więcej niż ona może dać jest niepoprawny politycznie. Proszę potwierdzić rozpatrzenie wszystkich moich pism do dalszego wyjaśnienia sprawy. Jeżeli brakująca powierzchnia nie jest wewnątrz gospodarstwa to gdzie ona jest??? Udostępnia pismo [...] KW. [...] o numerze działki [...], do której należą brakujące grunty, również drogę [...] ul. [...], która jest zlikwidowana większą powierzchnią niż istniała o pow. [...] ara zgodnie z wpisem z rejestru gruntów nr. jednostki rejestrowanej [...](ld. Nieruchomość [...]). Zdaniem strony jej obowiązkiem jest przedstawienie dowodów w pełni wyjaśniających do rzetelnej odpowiedzi. Na potrzeby bardziej wnikliwego rozpatrzenia strona prosi o kontakt. Wyrok sądowy upoważnia do wyjaśnienia tej sprawy z wymaganym podpisem na podstawie którego będzie można przedstawić dowody lekceważącego podejścia do sprawy. Na koniec strona wskazuje na dokumenty, które dołącza do skargi.
W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki sąd administracyjny zważył:
Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem zdaniem sądu polega na nieporozumieniu. Wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącego mogą być ewentualnie rozważane w toku postępowania wszczętego w niniejszej sprawie, a nie mogą stanowić podstawy skargi do sądu.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, przy czym sąd nie jest związany granicami skargi, co wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd, uwzględniając skargę na decyzję/postanowienie uchyla decyzję/postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Przeprowadzona według kryteriów ustawowych kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszenia prawa przy jego wydaniu. Jest to postanowienie o charakterze procesowym, tj. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wszczynające postępowanie rozgraniczeniowe nieruchomości, poddane regulacjom art. 29-40 zawartym w Rozdziale 6 "Rozgraniczenie nieruchomości" ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.). Zgodnie z art. 144 k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W myśl zaś z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dalej trzeba powiedzieć, że stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postanowienia służy stronie zażalenie, o ile kodeks tak stanowi. W konsekwencji zażalenie jest środkiem zaskarżania postanowień, który może być wniesiony tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Niedopuszczalność odwołania, w świetle art. 134 k.p.a., może być z przyczyn podmiotowych, tj. gdy zostało wniesione przez osobę niemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Odwołanie może być również niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, jak na przykład brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka zaskarżenia czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. W kontrolowanym postanowieniu mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych. W niniejszej sprawie niesporne pozostaje, że działając na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne Burmistrz Miasta P. postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr RN.6830.1.2022 wszczął na wniosek A. i S. M. postępowanie o rozgraniczenie pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], obręb [...] a graniczącą z nimi działką nr [...], obręb [...]. W postanowieniu tym zawarte zostało pouczenie, iż stronom nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, co wynika z treści art. 30 ust. 4 ustawy. W świetle tego przepisu na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie. Niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie rozgraniczenia jest więc wyraźnie stwierdzona w treści art. 30 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skoro zaś na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie, to w przypadku jego złożenia należy wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 246/09). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ wyższego stopnia był właściwy do stwierdzenia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu Iszej instancji wszczynające postępowanie rozgraniczeniowe. Stwierdzenie przez SKO niedopuszczalności zażalenia jest zgodne z prawem.
Skoro zarzuty skargi nie mogą podważyć trafności remonstrowanego orzeczenia, a sąd nie stwierdził innych wad skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.