II SA 628/22

II SA/Bd 628/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-09-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Leszek Kleczkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Wójcik
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1132
art. 57-59, aty. 153 i art. 195
Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi S. G. W.S.A. w G. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr 0401-CKB.4040.18.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 marca 2022 r. Nr 0401-CKB.4040.18.2022 sprostowaną postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. Nr 0401-CKB.4040.18.2022; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz S. G. W.S.A. w G.W. kwotę 400 (czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na [...] G. W. S.A. kary pieniężnej, o której mowa w art. 153 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (dalej: "p.p.p.f.t.") ze względu na niedopełnienie w ustawowym terminie ciążącego na niej, na podstawie art. 58 p.p.p.f.t., obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] marca 2022 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, w związku z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t., w terminie wskazanym w ustawie.
Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Skarbowej sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] marca 2022 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy oraz przeanalizowaniu stanowiska skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r.
W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku weryfikacji Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych ustalono, iż spółka dokonała zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t. do Rejestru w dniu [...] stycznia 2022 r. Natomiast jak wynika z art. 58 p.p.p.f.t., podmioty wskazane w tym przepisie zobowiązane są do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych oraz ich aktualizacji. Informacje te, w myśl art. 60 p.p.p.f.t., są zgłaszane do Rejestru w terminie 7 dni od dnia wpisu podmiotów wymienionych w art. 58 p.p.p.f.t. do Krajowego Rejestru Sądowego lub od ich aktualizacji. Natomiast w przypadku spółek, które zostały wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, tj. przed 13 października 2019 r. – obowiązek zgłaszania informacji do Rejestru zgodnie z art. 195 p.p.p.f.t. upłynął 13 lipca 2020 r. Z uwagi na występujące zakłócenia systemu, ostateczny termin zgłoszenia danych do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych dla spółek zarejestrowanych w KRS przed [...] października 2019 r. upłynął [...] lipca 2020 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że z KRS wynika, iż spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców [...] maja 2008 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych upłynął dla niej z dniem [...] lipca 2020 r. Organ ustalił, że spółka nie dokonała w ustawowym terminie zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t. Przedmiotowe zgłoszenie zostało dokonane dopiero w dniu [...] stycznia 2022 r. Stosownie do art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t., podmioty wymienione w art. 58, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59, w terminie wskazanym w ustawie, podlegają karze pieniężnej do wysokości [...] zł.
W związku z powyższym organ uznał, że zaistniały podstawy do nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości [...] zł, wynikającej z art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t.
Przed nałożeniem kary pieniężnej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności rozważył i przeanalizował, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary określone w art. 189f k.p.a., wykluczając wystąpienie negatywnych przesłanek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podał, że nie można przyjąć, by waga naruszenia była znikoma. Badając, czy mamy do czynienia ze znikomą wagą naruszenia należy bowiem badać rodzaj i charakter naruszenia, rozmiar szkody, sposób popełnienia czynu oraz jego intensywność. Uwzględnić należy również czas trwania naruszenia. Długotrwałe pozostawanie w stanie zaniechania może wpływać na uznanie, iż w danym przypadku nie może być mowy o znikomej wadze naruszenia. Ponadto znikomość wagi naruszenia należy postrzegać także przez pryzmat skutków jakie owo naruszenie wywołało lub wywołuje w przestrzeni publicznej, społecznej lub prywatnej.
W tym kontekście Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił znaczenie, rangę i cel regulacji przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, zawartych w ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Wskazał, że utworzenie Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych stanowi realizację przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Rejestr jest instrumentem w walce z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu, ma służyć również stworzeniu warunków do sprawnej wymiany informacji w celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Dlatego rzetelność i wiarygodność rzeczonego Rejestru wpisują się w cele ustawodawstwa krajowego i unijnego mającego za zadanie skuteczne eliminowanie przywołanych zjawisk, za pomocą ustanowionych środków prawnych.
W przedmiotowej sprawie organ uznał, że nałożona na spółkę kara jest adekwatna do popełnionego naruszenia. Wskazał, że wymierzając karę pieniężną w kwocie [...]zł przeanalizował i wskazał czynniki uzasadniające wysokość wymierzonej kary, a przy jej nakładaniu wzięto pod uwagę również przesłanki wymienione w art. 189d k.p.a. Ponadto zauważył, że spółka nie można uzasadniać niedopełnienia obowiązku zgłoszenia informacji do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych w terminie ustawowym, trudną sytuacją wewnętrzną spółki, czy zaburzeniem jej funkcjonowania związaną ze stanem pandemii, zwłaszcza, że przepisy p.p.p.f.t., regulujące obowiązek dokonywania zgłoszeń do CRBR obowiązywały od dnia [...] października 2019 r., natomiast ostateczny termin na dokonanie zgłoszenia przez spółkę upłynął w dniu [...] lipca 2020 r. Zatem w ocenie organu wskazany czas był wystarczający, aby umożliwić spółce realizację obowiązku zgłoszenia w przewidzianym ustawą terminie.
W odniesieniu do art. 15zzzzzn(2) ust. 1 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że termin do dokonania wpisu do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych został określony w przepisach p.p.p.f.t. Natomiast wymienione uregulowania ustawy z dnia 2 marca 2020 r. dotyczą przepisów prawa administracyjnego i są powiązane z art. 58 k.p.a., który przewiduje możliwość przywrócenia terminu, co oznacza, że chodzi tu tylko o terminy procesowe.
W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r. Zarzuciła naruszenie:
1) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że oceniając sprawę przez pryzmat wskazanej przesłanki uwzględnia się jedynie abstrakcyjny cel ustawy, bez jego odniesienia do konkretnego stanu faktycznego oraz długotrwałość uchybienia, z pominięciem innych wynikających, a wskazanych poniżej w uzasadnieniu, okoliczności, a w konsekwencji:
- uznanie, że nie mamy do czynienia ze znikomym stopniem szkodliwości naruszenia,
- nieuwzględnienie w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na odstąpienie od nałożenia kary lub jej miarkowania,
- nieuwzględnienie w sposób należyty znikomego stopnia naruszenia, możliwości finansowych spółki, zerowej skali korzyści osiągniętych lub strat unikniętych przez instytucję obowiązaną, brak straty poniesionej przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, oraz faktu samodzielnego naprawienia uchybienia oraz stopnia współpracy instytucji obowiązanej z organami właściwymi w sprawach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, co doprowadziło do odmowy odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej;
2) art. 189d pkt 2 k.p.a. przez błędną wykładnię i uznanie, że każde przewinienie, w tym także te, które nastąpiły później w stosunku do przewinienia stanowiącego przedmiot postępowania, podlega uwzględnieniu w ramach tej przesłanki, podczas gdy z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że uwzględnia się jedynie te uchybienia, które wystąpiły w przeszłości;
3) art. 189d pkt 4-6 k.p.a. przez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżąca, a także brak wyjaśnienia w jaki sposób i w jakim zakresie przesłanki te podlegały uwzględnieniu i jaki miały wpływ na wymierzenie kary i jej wysokość;
4) art. 189f § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że jedynymi wskaźnikami podlegającymi uwzględnieniu przy ocenie jej zaistnienia są abstrakcyjnie ujęty cel ustawy oraz czasookres trwania uchybienia, a w konsekwencji pominięcie takich wyznaczników jak postawa zobowiązanego, okoliczności uchybienia, brak celowości działania, brak negatywnych skutków faktycznych i prawnych uchybienia, etc.;
5) art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przez jego niezastosowanie w mniejszej sprawie, pomimo uchybienia przez stronę terminowi zawitemu, które to uchybienie wywołuje ujemne dla strony skutki prawne;
6) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla sprawy, okoliczności, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i granic uznania administracyjnego oraz brak w części adekwatnego uzasadnienia pozwalającego na odtworzenie procesu oceny dokonanego przez organ, przez co decyzja nie poddaje się w pełni kontroli pod względem legalności, realizowanej przez sąd.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Oceniając wydane w sprawie decyzje z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że naruszają one prawo.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa o COVID"). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącej wypowiedzenie się w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie dopełniła obowiązku zgłoszenia do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji, o których mowa w art. 59 p.p.p.f.t. Termin na zgłoszenie tych informacji upłynął w dniu [...] lipca 2020 r., natomiast skarżąca dokonała zgłoszenia w dniu [...] stycznia 2022 r. W związku z tym organ wymierzył spółce, na podstawie art. 153 p.p.p.f.t., karę pieniężna w wysokości [...] zł.
Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie wymierzył spółce karę pieniężną we wskazanej wysokości.
Materialnoprawną podstawę nałożenia kary stanowiły przepisy p.p.p.f.t. Jak wynika z treści art. 58 pkt 5 p.p.p.f.t. spółki akcyjne zobowiązane są do zgłaszania informacji o beneficjentach rzeczywistych oraz ich aktualizacji. W art. 59 p.p.p.f.t. wskazano szczegółowo rodzaj informacji podlegających zgłoszeniu. W myśl art. 60 ust. 1 pkt 1 p.p.p.f.t. informacje te powinny być zgłoszone do Rejestru w terminie 7 dni od dnia wpisu podmiotów do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast w przypadku spółek, które zostały wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie przepisów dotyczących Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, tj. przed 13 października 2019 r. – zgodnie z art. 195 p.p.p.f.t. – obowiązek zgłoszenia informacji do Rejestru upłynął w dniu [...] lipca 2020 r. W myśl art. 195 p.p.p.f.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 marca 2020 r.) spółki, o których mowa w art. 58, wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego przed dniem wejścia w życie rozdziału 6 zgłaszają do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacje o beneficjentach rzeczywistych w terminie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozdziału. Organ przyjął jednak, że u uwagi na występujące zakłócenia systemu, ostateczny termin zgłoszenia danych do Rejestru upłynął w dniu [...] lipca 2020 r.
Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że spółka została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców w dniu [...] maja 2008 r., a zatem ustawowy termin do dokonania zgłoszenia dla spółki upłynął właśnie w dniu [...] lipca 2020 r. Wprawdzie spółka dokonała stosownego zgłoszenia, lecz po upływie 18 miesięcy od wskazanego terminu.
W myśl natomiast art. 153 ust. 1 p.p.p.f.t. podmioty wymienione w art. 58 pkt 1-5 i 7-13, które nie dopełniły obowiązku zgłoszenia informacji, o których mowa w art. 59, w terminie wskazanym w ustawie, podlegają karze pieniężnej do wysokości [...] zł.
Nie zgadzając się podjętym przez organ rozstrzygnięciem skarżąca wskazała na naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących nakładania administracyjnych kar pieniężnych oraz regulujących postępowanie dowodowe, a także art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy o COVID, poprzez jego niezastosowanie pomimo uchybienia przez stronę terminowi zawitemu, które to uchybienie wywołuje ujemne dla niej skutki prawne.
W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o COVID. Zgodnie z art. 15zzzzzn(2) ust. 1 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3). Natomiast w myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Organ nie neguje, że art. 15zzzzzn(2) obowiązywał w czasie, w którym skarżąca powinna dokonać zgłoszenia stosownych informacji do Rejestru. Przepis ten modyfikuje regulację zawartą w art. 195 p.p.p.f.t., umożliwiając przewrócenie terminu przewidzianego w tym przepisie. Zdaniem Sądu w grę wchodzi przepis art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 ustawy o COVID, który dotyczy terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru. W rozpatrywanej sprawie tą czynnością było przekazanie przez spółkę w odpowiednim terminie do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych informacji wynikających z art. 59 p.p.p.f.t. Także gdyby przyjąć – tak jak to wywodzi skarżąca – że w sprawie znajduje zastosowanie art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 5 ustawy o COVID, istniałaby możliwość przywrócenia terminu wynikającego z art. 195 p.p.p.f.t.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że art. 15zzzzzn(2) dotyczy tylko możliwości przywrócenia terminów procesowych, co wyklucza jego zastosowanie do terminu z art. 195 p.p.p.f.t. Termin wynikający z tego przepisu jest terminem materialnoprawnym wynikającemu z prawa administracyjnego. Za ugruntowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID dotyczy także przepisów prawa materialnego (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2022 r., III SA/Kr 256/22; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2022 r., III SA/Gl 177/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 kwietnia 2022 r., II SA/Go 1022/21). Sąd w składzie orzekającym ten pogląd podziela. Wydłużenie przez ustawodawcę terminu do zgłoszenia informacji o beneficjentach rzeczywistych, nie oznacza, że termin ten nie może być przywrócony. Od regulacji zawartej w art. 15zzzzzn(2) ustawy o COVID nie przewidziano żadnych wyjątków. Tym samym w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego, organ powinien zastosować się do treści powyższego przepisu.
W konsekwencji stwierdzić należy, że organ naruszył art. 15zzzzzn(2) ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o COVID oraz art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Wymierzenie spółce kary pieniężnej było przedwczesne, stąd przedwczesne byłoby też odnoszenie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze.
Ponownie rozpatrując sprawę organ poinformuje skarżącą o przekroczeniu terminu do zgłoszenia informacji do Rejestru i wyznaczy jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu, czyli zastosuje regulacje wynikające z art. 15zzzzzn(2) ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID.
W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2022 r. organ wyraził zgodę na uczestnictwo w rozprawie zdalnej, jednakże takiej zgody i oświadczenia o możliwościach technicznych udziału w rozprawie zdalnej nie złożył skarżąca spółka. W związku z tym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c), art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł.